Ben ik de enige ex-RUG-student-uit-het-begin-van-de-jaren-90 die er problemen mee heeft om naar Geert Lambert te kijken zonder glimlach om de lippen?

Of heb ik hem op een paar cantussen teveel gezien?

Zie mij hier nu liggen: heelder baxters vol morfine en cortisone, een kamer met verwarming vastgeroest op kalahari, mijn portable op mijn buik, mijn hemd aan flarden geknipt, op mijn onderbroek na al mijn kleren naar huis–’t is proper.

Nog één geluk: ‘t is de Briel en niet de (nieuwe) Bijloke.

Long story short: bovenste trede trap, trap ingestort, gevallen, wervel verbrijzeld.

De technische term voor wat ik nu voel, wist de neurochirurg mij behulpzaam te vertellen, is ondraaglijke pijn. Helaas mogen ze mij niet méér pijnstillers geven of ik dreig op te houden met ademen. Rats.

Enfin, niet dat het zou helpen wellicht: de meeste pijn heb ik van wervelsplinters die besloten hebben rechtstreeks mijn zenuwen te stimuleren. Elk huisje zijn kruisje zeker?

Van kruisen gesproken: er ligt hier een formulier om geestelijke bijstand te bestellen–misschien laat ik voor de leute wel een pastoor én een dominee én een imam én een rabbijn tegelijk komen. En een niet-confessionele pipo ook. En dan mogen ze het uitvechten.

Bleh. Heel de nacht niet geslapen. Mijn benen voelen aan alsof ik 80km gesnelwandeld heb, en ik lig onder een woud van infusen. Bloeddruk 13/8, t°=36,7.

Voor de duidelijkheid: ik heb een zware compressiefractuur van een lombaire wervel, die (a) verbrijzeld is en (b) verschoven. Om 9u CT-scan om te zien of de wervel ver genoeg verschoven is dat het nodig is dat ze hem eruit halen dan wel of het volstaat om hem op te spuiten met cement.

In het eerste geval wordt het een zware operatie onder algemene verdoving, in het tweede gewoon lokale verdoving en twee inspuitingen met een of ander space age-composiet, maar hoedanook zal mijn rug nooit meer helemaal in orde komen. Oh well.

De CT wordt blijkbaar in de loop van de dag nog geanaliseerd en ze gaan pas morgen iets ondernemen; ondertussen heb ik al twee neurochirurgen gezien trouwens.

Enfin, daarjuist een stapel telefoons verricht:

• Sandra het laatste (weinige) nieuws laten weten–de sloor kreeg er haar klop van, dat ik in ‘t hospitaal lig, ze zit er gelijk meer mee in dan ik
• mijn ouders ook op de hoogte gebracht. Papa zou straks blijkbaar langskomen, hem gevraagd om een dvd en de oplader van het fototoestel en de usb-kabel ervan mee te nemen.
• de aannemer: Patrick en zijn madam zitten in Spanje tot woensdag, maar ik heb de mens die de permanentie deed laten weten dat hij zich mag verwachten aan een telefoon/brief van onze verzekering. Dat ze niet uit de lucht vallen.
• het werk
  • Katrien gezegd dat ik vandaag niet kwam werken (”een vakantiedag?” “nee, ik breng wel een doktersbriefje in”)
  • Lieve de hele situatie uitgelegd (en Peter laten weten dat hij een voeding zal moeten delen met Alain, wat hem blijkbaar niet zinde
  • Iwein iets gezegd van deletes bij een klant (case in index.cfm aanmaken, component in methods.cfc, een <deletes>-sectie bijmaken in de relevante form-XMLs en dan het component de XML laten parsen zodat de nodige (eventueel cascaded) deletes worden uitgevoerd)
  • Lieve teruggebeld om een afspraak met Toerisme Vlaanderen over hun XML af te zeggen

…waarmee mijn plicht, telefoonsgewijs, er op zit.

En! Ik ben gewassen. Mensen die mij kennen, kunnen zich inbeelden wat het voor mijn betekent om door twee vrouwen bij klaarlichte dag, met het venster open dan nog wel, heeltegans gewassen te worden.

Juist.

Nog minder goed nieuws. In cijfers:

• 65: percentage dat mijn ruggemerg op elkaar geduwd zit
• 3: dagen voor ze mij opereren (ze hebben speciaal materiaal besteld om via mijn rug te gaan)
• 10: dagen na de operatie dat in het hospitaal plat op mijn rug moet liggen
• 6 à 12: weken tot ik weer kan werken
• 3: maand revalidatie voor ik weer zal kunnen lopen
• 6: aantal maand dat ik gegarandeerd nog pijn zal hebben
• 20: (geschat) percentage van de pijn die ik nu heb dat ik zal blijven voelen

Enfin. En voor de rest van mijn leven wordt zitten op een stoel “niet evident”. Nu moet ik wel een goeie zetel kopen zeker? Of een trekzetel voor op het werk… als ik nog werk heb.

Het had beter nieuws kunnen geweest zijn, weet Bert de hoofdverpleger mij te zeggen: de verplaatsing van de wervel is een heel stuk ernstiger dan op het eerste gezicht te zien was.

Dus: eerst nog een MR-scans, en dan spoedoperatie. Allez ju.

Maar vóór dat alles: een nieuwe cocktail pijnstillers. En muscle relaxants. Zonder nootjes, en niet in vorm van bier, want ik moet nuchter blijven voor de operatie.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar die volledige verdoving.

Het triestige is dat nu ik weet hoe potentieel erg het is (dat ik op elk ogenblik met een verkeerde beweging verlamd kan geraken), ik niet zoveel goesting meer heb om vijf keer per dag over en weer geschud te worden.

Maar bon, programa voor morgen: wassen, naar beneden voor NMR, bed vervangen. Da’s dus zes keer verlegd worden.

Ugh.

Ik begin mij zorgen te maken over de sanitaire situatie. Bedpan is niet echt een optie met die ruggewervel, en 33 jaar conditionering tegen bedplassen maken mij niet echt geneigd om in zo’n fles te gaan. Toch zeker niet als mijn blaas niet 110% vol zit.

En nóg drie dagen hier in bed liggen.

Zonet nog maar eens een foto laten pakken: pre-operatief van mijn longen. Kwestie dat ik niet van ‘t één of ‘t ander onvoorzien longprobleem doodstuik tijdens de operatie.

Lieve is langsgeweest met een compactflashkaartlezer, en met wat geluk staat mijn wedervaren van de afgelopen dagen, via mail naar Sandra en ingave in Typepad, binnenkort op tinternet, heh.

Daarjuist, in een Meaning of Life-moment, de directeur van het hospitaal tegengekomen. Bij gebrek aan machine that goes ping of most expensive machine we have, wist hij te vertellen dat er in het nieuwe gebouw wel degelijk internet is op elke kamer.

‘t Zal dan tegen de volgende keer zijn, nu vraag ik mij vooral af of er ruimte zal zijn voor een extra bed in de verloskamer. Ik dacht van wel, maar in de arbeidskamers daarentegen… die zagen er allemaal nogal klein uit. Ik ga eens vragen hoe ze dat eigenlijk doen: zou ik op de materniteit mogen gaan liggen bij Sandra, in het geval dat ik hier nog ben als ze moet bevallen?

Niet fijn, die NMR. Om te beginnen: nog maar eens versleept. Daarbij: op zo’n harde slee gelegd met in ‘t midden een richel om in een magnetische buis te verdwijnenen. Wel, die richel zat dus bij mij niet in het midden, if you acquire my drift.

Résultat des courses: mijn rug en mijn achterwerk doen ver-schrik-ke-lijk pijn. Ik heb daar zo’n half uur in gelegen, en al na vijf minuten was het een marteling. Pff.

Nu weer aan de pijnstillers, en ik hoop maar één ding: dat ik nooit meer moet hoesten. Want dat is wat nog het meest van alles pijn doet.

En straks komen de kinderen, dat zal ook iets zijn…

Zonet nog eens moeten hoesten. Ik ben daar echt bang van aan het worden: het kan alle keren zijn dat de schok mijn ruggemerg doorsnijdt. Op die manier duren drie dagen dus echt we heel erg lang.

Na de NMR ook nog een electrocardiagram gekregen. Welgeteld dertig seconden heeft dat geduurd, maar ik heb er wel drie kwartier voor mogen op de gang staan wachten. En na afloop nog eens een half uur.

Ondertussen zijn de kinderen ook langsgeweest; geen goed idee. Ik werd er helemaal slecht van: ik lag daar al kapot van de zeer (stomme NMR), en bij het minste dat ze in buurt van het bed kwamen of lawaai maakten, kromp ik ineen.

Nee, ik voel mij niet zo goed meneer.

Zojuist een bijzonder vervelende twee uur doorgebracht. Volle blaas en met geen moeite de juiste sluitspier open te krijgen. En dus alsnog een sonde gestoken gekregen.

Ik was gewaarschuwd dat het niet geestig zou zijn, maar het deed dus voor geen meter pijn. Ja, een beetje irritatie als ze zo’n tube van een pink dik en een halve meter lang naar binnen werken, maar dat weegt niet op tegen de ambetantigheid van een overvolle blaas. Op de eerste minuut seconden kwam er 1400 ml uit, ge kunt peizen.

Ik vermoed dat ik nog een hoop stadia zal moeten doorlopen zeker? Nu denial, en dan revolt of zo, en depression, en dan ergens acceptance op ‘t einde? Ik heb er zeker ergens één gemist denk ik (komt ervan van geen internet te hebben).

Enfin, talk about life-changing stuff… We vallen volgende maand op 60% van mijn loon, en met Sandra in ouderschapsverlof gedurende zes maand verdient ze ook maar een stuk van haar loon, en na mijn revalidatie zit het erin dat ik geen werk meer zal hebben, dus ‘t wordt allemaal niet zo eenvoudig. Tja.

En binnen een paar weken wordt onze nummer drie geboren–die ik negen kansen op tien de eerste maanden niet eens ga kunnen opheffen. Laat staan dat ik ga kunnen helpen met Zelie en Louis… Zucht.

Tegen de bloedklonters, voor de maag, tegen de maag, spierverslapper, cortisone tegen de zwelling, en dat alles in een cocktail van glucose en bloedreflux. A la bonne heure.

En, niet te vergeten, tegen een achtergrond van halve paniek–tja, ik ben ook maar menselijk, en er komt alsmaar meer slijm op mijn longen waardoor ik meer en meer moet hoesten. En van een gevoel dat verdacht veel op constipatie lijkt (dat is ook al drie dagen geleden namelijk).

En Sandra heeft al gezorgd voor vervanging mocht ik niet bij de geboorte kunnen zijn. Swell.

Maar bon, mijn benen kan ik voorlopig nog bewegen.

David heeft daarjuist gebeld. Which was nice.

Hij zei onder meer dat er weinig risico is dat het erger wordt nà het initieel trauma, omdat de klap dan zodanig veel zwaarder is dan gelijk wat daar op volgt. Ik wil hem wel geloven, maar ik blijf toch doodsbenauwd van hoesten.

Hrm. Ik ga nog wat proberen televisie kijken en dan gaan slapen.

Gewassen, nieuw infuus gestoken, de rug (!) geschoren, laxeermiddel besteld, allez ju.

Nog een dag en ‘t is zover.

Ik heb de indruk dat zelfs het personeel hier medelijden heeft met mij, ‘t is proper.

Bloody hell. De neurochirurgen zijn het niet eens met elkaar. De ene helft wil langs achter naar binnen en de andere helft langs opzij. En, o ja, ik moet begrijpen dat ze niet voorzien zijn op spoedgevallen, dus dat ze mij maar in de loop van morgenavond zullen kunnen doen.

Fuck.

Ondertussen heb ik ze allemaal al gezien, de neurochirurgen, en ook de laatste wist mij te vertellen dat het een heel, héél erg zware ingreep is. Hoe fijn.

‘t Is nu dat verdriet: ik moet naar het toilet gaan maar dat lukt niet echt. Ik bespaar u het gedoe met laxeermiddelen, spuiten, bedpannen, suffice it to say dat het niet zo leuk is.

De verpleegsters (die van mij trouwens allemaal een enorm boeket bloemen en cadeaus allerhande krijgen als ik hier ooit uit geraak), zijn nu aan ‘t onderzoeken of ik nog meer, euh, ingespoten mag krijgen. En dan weer geschuifel met bedpannen.

Nee, ze kunnen niet genoeg verdienen voor wat ze moeten doen.

Voilà, ‘t is beslist. Ze gaan mijn rug langs achter open leggen, en dan zo goed en zo kwaad mogelijk alles op zijn plaats trekken, duwen, nagelen en vijzen.

Morgen vanaf pakweg 17u tot, als alles goed gaat, 20u.

En of ik al wist dat het zeer riskant was? Ja? Welaan dan.

Daarjuist Sandra en papa langseweest. Sandra’s haar is geknipt en rood geverfd, en het is zéér schoon. Ze ziet er trouwens heeltegans beeldschoon uit, ik ben niet zeker dat ik het haar duidelijk genoeg gezegd heb.

Afijn. Binnen 24 uur weet ik misschien of ik kan lopen, of ik impotent ben, incontinent, mijn benen nog kan strekken, met of zonder pijn kan liggen, staan, zitten, en al.

Ik ben ekeer benieuwd.

Zaterdag wordt ons huis ook onder handen genomen–op voorhand enorm merci aan wie meehelpt.

En ik ga toch proberen om zo vroeg mogelijk wat van thuis te beginnen werken, ik doe het de klanten van Amercom liever niet aan dat ze zonder hun gerief zitten (mySettings! myPhoto’s!). En misschien verzet het mijn gedachten nog wat.

Alhoewel–Sandra is zes maand thuis met onze derde, dat zal ook zoiets zijn: twee kinderen, een baby en een invalide. Ghak. En het was juist de bedoeling om uit te rusten en te genieten.

Toen ik projectionist was in de Studio Skoop (is dat écht al meer dan tien jaar geleden?) heb ik mezelf voorgenomen om te proberen nooit meer te lachen of ongeduldig te zijn als mensen ogenschijnlijk eenvoudige dingen niet gedaan kregen. Dingen als een hamburger op een degelijke manier in elkaar steken. Of een auto starten. Of een verkoopsgesprek op gang trekken. Of, jawel, een film in gang steken.

Hoe moeilijk kunnen die dingen zijn, juist? Wel–zéér moeilijk. Weet ik uit eigen ervaring. Vandaar dat ik (al lijkt het vaak niet zo, ik weet het) eigenlijk een zeer geduldige en tolerante mens ben. No, really!

Voornemenstijd dus maar weer:

• paradoxaal genoeg misschien, kwestie dat het niet echt goed zal gaan, maar toch: veel meer beginnen doen thuis. Met de kinderen, en met Sandra, en met het huishouden
• gezonder leven, bijvoorbeeld al beginnen met pakweg 50 kilo afvallen–niet alleen een goed idee op zich, maar (a) nu ik tot mijn verbazing heb geconstateerd dat het (voorlopig) met mijn bloeddruk en cholesterol en hart en zo eigenlijk behoorlijk zeer goed zit, houd ik dat best zo, en (b) mijn rug zal het anders ook niet aan kunnen
• taken verdelen, budgetten opstellen en volgen, ‘t is te zeggen: eindelijk eens de papierwinkel thuis georganiseerd bedwingen en organiseren
• nutteloze brol wegsmijten
• mijn haar afknippen
• van zodra het kan met mijn rug: rijbewijs halen (als mijn benen nog werken natuurlijk)

Ik zal nog wel op dingen komen, maar nu is ‘t tijd voor pijnstillers!

‘t Is verdorie putje winter en nog geen vier uur, en de gepluimde ploerten zijn hier buiten al een half uur lawaai aan ‘t maken.

En behalve dat, denk ik dat er iemand een paar kamers verder aan het doodgaan is of zo. En zijn mijn pijnstillers weer uitgewerkt. Nog een goeie twee uur.

update 4u42: de meneer is niet doodgegaan, maar ‘t was wel even “een adrenalinemoment”, zei de verpleegster. Ze hebben meer dan twee uur over en weer gelopen, soms met veel ijzerwarengekletter, en in ieder geval veel van “meneer? meneer? gaat het?” en “meneer? zeg nog eens uw naam?”, maar ‘t is allemaal in orde gekomen.

Voilà, ik ben definitief gescheduled voor operatie om 17u, of iets ervoor of iets erna, afhankelijk van hoe de andere operaties verlopen. Ik ben leeggemaakt, gewassen, heb mijn drukkousen aan, sta al op secreet sinds middernacht, de anesthesist is langs geweest (”na de operatie geven we u een morfinepomp, we weten uit ervaring dat u die héél goed zal kunnen gebruiken”), de neurochirurch is behulpzaam nog eens langsgeweest om te vragen of ik nog vragen had, en dat hij nog eens kon bevestigen dat hij zelfs niet mondeling kon beloven dat het goed zal verlopen, maar dat hij toch zijn best zou doen.

Ben ik bang? Ik zou het niet weten. Misschien komt het nog wel, maar ik heb redelijk wat ervaring met paniek- en angstgevoelens en het voelt nu niet echt zo. ‘t Zal er wel mee te maken hebben dat ik er toch niet veel aan kan doen zeker?

Zo, en mijn corset is ook aangepast. Dat aandoen was niets, maar dat rechtzitten was 1 ander paar mouwen: heel mijn onderrug voelde aan alsof hij in elkaar aan het zakken was–ik hoop dat ze daar niets vergeten diagnosticeren zijn.

Het ding is eigenlijk een soort harnas, met een kader op mijn borst en mijn buik, en een soort schild achteraan op mijn rug dat er met riemen aan verbonden is. In principe zou ik met dat harnas al direkt na de operatie moeten kunnen recht zitten en (gasp!) rondlopen, zei de dame die het gemaakt had (”hoe lang ligt u hier al? sinds zondag?“). En dat ze volgende week eens zal komen kijken.

Needless to say: dat rechtzitten-om-te-testen deed immens pijn. Ik hoop dat het blauwe plekken zijn of zo, en dat het over gaat. En misschien kan ik zelf aan werken, zo beetje bij beetje rechtkruipen en zo.
Hoop doet leven.

…zijn de wereld niet uit.

Operatie vanavond rond zes à zeven uur in plaats van vijf uur, en ‘t zal niet twee à drie
uur duren, maar een heel eind langer: de laatste beelden tonen blijkbaar dat niet één maar twee wervels kapot zijn: L1 is verbrijzeld en naar achter geschoven, en D12, de onderste dorsale wervel juist boven L1, is ook gecompressiegefractureerd.

Dus het wordt: twee vijzen in D11, twee vijzen in D12, niets, twee vijzen in L2. En ertussen een plaat, die de vier wervels immobiliseert.

Tss.

Het goeie nieuws is dat ze mij het audiovisueel materiaal (de scans en zo) gaan e-mailen.

Yay!

ghrhhhhhhhh

Zojuist “den drain” uit mijn rug gehaald: een duimdikke buis die hoeveelheden donkerzwart bloed naar een plastieken emmer onder het bed leidt.

Als ze mij ooit vragen wat de hel is: de afgelopen twee dagen.

Onder narcose donderdag 14u, geen probleem, weg gelijk een lierken. Wakker in ademsnood en brakend om 19u45, en dan liggen naar adem snakken en moeten overgeven tot 28 uur later, klaar wakker.

Eerst in intensieve, waar ik tussen twee stervende mensen lag, en dan op mijn eigen kamer.

Ik ben bàng geweest. Heel erg bang. Ik kon niet ademen, niet slikken, niet spreken, niet bewegen, ik had enorm pijn, er was niets dat ik kon doen–de hel.

Het lukte niet meer om de leidingen uit elkaar te houden, van morfine en glucose en inspuiten en aftappen en pompen–de korte pijn dan maar: alles, op de blaassonde na, uitgetrokken.

Wat wil zeggen dat ik hier bijna geheel au naturel lig: ik moet er zelf voor zorgen dat ik genoeg water binnen heb (”urine zeer donker en troebel hé meneer?”), er zijn geen afspraken voor pijnstillers dus ik moet zelf maar pillen vragen, dat soort dingen.

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik krepeer van de pijn, maar ze is er wel voortdurend: mijn onderrug vooral. En bruuske (ha!) bewegingen zijn uiteraard helemaal out of ze question.

Voor de tijd dat ik vanavond wakker ben, ga ik voorzichtigjes wat proberen wrikken links en rechts en op en neer, tegen overmorgen als ik dan recht moet, zal het misschien niet zo’n verrassing meer zijn.

Ik heb Rien Poortvliet’s De Kabouter besteld. Ik persoonlijk, elke avond, uit voorlezen. Zonder uitzondering. Vader-kinderen-moment. Van ons.

Fitness. Met Philippe. On the dot. Geen uitzonderginen.

Enkel werk dat mij interesseert. Met mensen die mij interesseren. Geen compromissen.

Mijn benen! Pijn! En ‘t is nog 24 uur voor ik mag iets rechter zitten. Maar pijn!

Nog niet veel duidelijkheid wat de praktisce aangeleenheden zullen zijn (invaliditeit, ziekenkas, verzekeringen, eventueel expertises en onetwijfeld rechtszaken, …), maar één ding is duidelijk: dit is niet Amerika. En telt het wellicht niet voor zoveel wat de emotionele schade is van een geboorte niet mee te kunnen maken, of uw kinderen niet meer te kunnen opheffen…

En daar dan nog naast: de dokter heeft mij gezegd dat ik er niet meer aan zal moeten denken om op een stoel te zitten voor meer dan pakweg een kwartier–dus wil dat dan niet zeggen dat ik gewoon niet meer de kost kan verdienen? Ik zit er echt mee in.

Krijgen we dan maandelijks een paar euro voor de rest van mijn leven? Of hoe zit dat? Hebben ze dààr geen raadsmannen voor in het hospitaal? Ik ga ‘t eens vragen aan de nachtdienst.

Zojuist mijn eerste vast voedsel sinds maandag binnen (een sandwich).

De poppenhandjes van de verdoofkaboutertjes stoppen alvast de piepen en kraken in mijn hoofd en in mijn onderbenen vast met de la ouate (tot nader orde de toutes les matières….), ter voorbereiding van het een aanvang laten nemen van de four way fight tussen de gecombineerde barbituraten, tusen de pijnstillers en bruistabletten, tussen slaapmiddels en relaxeermiddels en tussen Grisham’s King of Torts op e-book.

Maar dat alles om er toe te komen dat ik alle betrokken dokters en verpleegsters iets wil aanbieden, eten of drinken of zo, met muziek en al. En ook iedereen die aan de verhuis heeft meegedaan de opkuis, the works.

Ik heb mij daarjuist zelf op mijn linkerzij gelegd, een kwartiertje blijven liggen, en dan de nachtverpleegster gevraagd om me op mijn andere zij te helpen draaien. Zij heeft mijn beddegoed platgelegd, en ik ben dan zelf stukje bij beetje zo’n vijf centimeter naar boven verschoven.

Bliss.

Nu nog wat Grisham & slapies (hoop ik).

It was the best of times, it was the worst of times.

Gisterennacht is het niet gelukt om te slapen: enorm pijn aan mijn benen. Ik bedoel dan wel vréselijk veel pijn, van het type gloeiende breinaalden met een zalf van tabasco. Geen manier om er van af te geraken, zelfs niet met de cocktails pijnstillers die aan de vindingrijkheid van de verpleegster ontsproten. Probleem was vooral dat het bed gewoon te kort is, en gezien ik mij niet op mijn zij kan leggen met mijn benen opgetrokken, lag ik heel de tijd met mijn kuiten op de rand van het bed. Mijn eigen bloedcirculatie te stremmen.

Uiteindelijk kwam er om zes uur vanmorgen iemand op het idee om… jawel, een verlenging aan het bed te steken. Ugh! Had ik dat nachten en dagen geleden geweten! Enfin, mijn benen en bekken en onderrug en rug waren nog kapotter dan anders, maar ik ben toch maar (van uitputting vermoed ik) in slaap gevallen rond half zeven. Tot kwart na (gang kuisen met machine, vier keer langsgeweest). Dan om kwart voor acht ontbijt binnengestoken, en ik was zo moe dat ik er niet aan geweest ben–al had ik eigenlijk wel honger.

Enfin, rond 10u30 de neurochirurgen op bezoek gehad, die mij vertelden dat een CT-scan zoals voor vandaag beloofd niet zou kunnen doorgaan tot woensdag maar dat dat zo geen probleem was, en dat het maar normaal was dat ik zo’n last heb gehad van de narcose, want dat ik wel mocht weten dat het een zéér zware narcose was voor een zéér zware operatie.

Ze hadden het verder heel druk en ze hadden ook geen foto’s bij, dus ‘t was niet zo’n lang gesprek, maar ondertussen voelde ik mij wel al een heel stuk beter. Niet meteen goed, maar toch: niet miserabel slecht.

Tegen dan was het middag (’t is te zeggen kwart na elf, in hospitaaltijd), en ik heb–check it out–voor de eerste keer een warme maaltijd gegeten sinds ik mijn Ongelukkige Val begaan heb. Varkenskoteletten (die ik normaal niet zou binnen krijgen maar nu wel) in ajuinsaus (die ik normaal nooit zou binnen krijgen maar nu wel) met bloempatatten (die ik in andere omstandigheden niet zou moeten hebben maar nu wel) en witte kool (euh, ‘t zelfde).
En dan, climax van genot van de afgelopen week: een koele appelsien! Na dagen lauw water uit plastieken bekers: de hemel!

En ik heb nog maar gedaan met eten, of ze staan er van de beddenverreidienst om te zeggen dat het alsnog zou lukken om nu meteen een CT te nemen! De dag kon niet meer stuk!

Brrrzzzttt! Wronggg!

Ik naar beneden om kwart voor twaalf. Eerste cruciale fout: zonder pijnstiller sinds ’s nachts om vier uur. Mijn schuld, ik had er moeten om vragen. Tweede probleem: de dienst scans (nrm en ct en watnog) was zó druk dat ik daar gelegen heb tot half drie. Progressief meer te kreperen van de pijn. In die mate dat toen het uiteindelijk aan mij was, ik het praktisch uitschreeuwde van de pijn bij het minste zuchtje wind.

In die mate dat ze me gewoon niet van het bed in de CT kregen, en dat ik met betraand gezicht na twee en een half uur wachten onverrichterzake weer naar boven gewield ben.

En dat was dan weer het laagtepunt van de afgelopen paar dagen.

Nieuwe CT: woensdag. En ook: ik kwam boven met zoveel pijn dat het vannamiddag niet meer lukt om me een eerste keer recht te trekken, da’s voor morgen.

Ik hoop, tegen alle hoop in eigenlijk gezien de afgelopen nachten, dat het deze keer moet lukken zonder al te veel pijn de nacht door te komen.

Niet te geloven: op de voortdurende achtergrondpijn na, heb ik geen extra-veel pijn gehad, en behalve wakker worden om 4u en 6u, heb ik van pakweg 1u vannacht kunnen slapen tot 8u30. Behalve dat ze om kwart voort zeven de thermometers insteken (de omgevingstemperatuur zal hier trouwens in de kamer wellicht 45° geweest zijn), om 7u het eten brengen, de dokter lang geweest is om 7u45 en ze om 8u het eten alweer wilden meenemen.

Les voor de dag: get with the programme, en om 23u gaan slapen. Dan zou ik een nachtrust moeten kunnen krijgen.

Ik heb de dokter, met het oog op straks gaan rechtzitten en toch wel wat (euh, make that veel) pijn in mijn onderrug bij bewegingen die dat volgens mijn niet zouden mogen geven, gevraagd of er echt niets aan mijn rug was behalve die wervels. Nee, ze hebben heel erg goed gekeken, en er was echt niets anders. Ja, spieren en pezen en zo, dàt zou altijd kunnen natuurlijk.

We shall see (as the bishop said to the debutante) zeker?

Ooooh slecht nieuws van het revalidatiefront: daarnet proberen rechtzitten (draaien, ai!, harnas aan, oei!, draaien, harnas vast, ugh!, draaien, benen uit bed, gniiiiiiii, opduwen en -trekken met handen) op de rand van het bed, en ‘t is niet gelukt.

Ik had zodanig veel pijn dat het niet langer dan een paar seconden uit te houden was.
Ik kan niet zeggen dat ik daar onmiddellijk heel erg opgeogen door werd, als ik mij even van een understatement mag bedienen.

De mannen van de revalidatie zeiden dat het zeker niet normaal was en dat ik het zeker nog eens moest vragen aan de neurochirurg.

Ik vroeg of het nuttig was om later vandaag nog eens te proberen–dat bleek niet zo te zijn. Ik vroeg of ik op mezelf iets kon doen van oefeningen–ook niet.

Hersedoense morgen dus.

Achteraf had ik er eigenlijk beter op gelet of ik op dat ogenblik zelfstandig recht zat, of of ik in elkaar gezakt zonder controle over mijn onderrug zat. Niet aan gedacht.

Als iemand plat ligt en niet beweegt, dan werkt zijn darmperistaltiek traag. Heel erg traag. Ruminate on that for a while.

Heeel… traag.

Alles duurt dus heel erg lang, van het ogenblik dat het verteerde eten de maag verlaat, de dunne darm doorloopt, et cætera &c. tot uiteindelijk, juist, ahem.

Mijn vraag: als ik al drie uur het gevoel heb dat ik naar het toilet moet gaan, is dat dan (a) dat ik binnen tussen dit en een kwartier naar het toilet moet gaan, (b) dat ik geconstipeerd ben, (c) dat ik misschien wel eens morgen of zo naar het toilet zal gaan, of (d) nog iets anders?

Anyone’s guess.

Juist terug van de x-stralen. Ik dacht dat er een CT-scan zou genomen worden, maar dat zou blijkbaar pas vannzmiddag zijn.

De bestelling van dokter arts was een reeks foto’s terwijl ik rechtstond. Maar ik kan juist niet rechtstaan, dus dat was een probleem. Wat over en weer gebeld, uiteindelijk was liggend ook goed. En dus: op mijn rug, van borstkas tot bekken. Op mijn zijkant, idem. Op mijn andere zijkant, idem. Driekwart links. Driekwart rechts. In (zoveel mogelijk) fœtushouding. In (zoveel mogelijk) achteruitgerekte houding. En nog eens.

Het heeft een uur geduurd, en ik denk dat ik er morgen stijf van zal zijn.

En nu net is de neurochirurg nog eens langsgeweest. Hij denkt dat de pijn in mijn onderrug normaal zou kunnen zijn. Grote klap geweest, uitstralingspijn, dat het zou moeten over gaan, en van gewoon te blijven proberen.

Mij niet gelaten.

Na analyse van de röntgenfoto’s van vanmorgen, is het de bedoeling dat men mij alsnog twee keer per dag gaat proberen rechtkrijgen. ’s Morgens en rond drie à vier uur. Met mijn harnas aan.

Ik heb voor de zekerheid een licht opiaat gekregen, en van zodra dat inwerking heeft, komen ze af. Ik hoop dat het lukt.

Ik heb vannamiddag een half uur rechtop gezeten op de rand van mijn bed! Takkoord, ‘t was met de hulp van zware dosissen pijnstillers, een harnas, twee stoelen en twee verpleegsters, en het deed nog enorm veel pijn, maar toch: recht! Gezeten!

Gestaan zelfs! Takkoord, het was bijna niet te houden van de pijn, het durde maar dertig of zo seconden en ik kreeg mijn benen niet recht, maar toch: gestaan! Op mijn voeten!

A very happy man indeed.

Redelijk goed (maar niet zeer lang) geslapen, een dik half uur recht gezeten, zwaar inspannende oefeningen met mijn benen gedaan, en helemaal klaar voor de rest van de dag.

Ik denk dat ik eens ga vragen om het bed zó recht te zetten dat ik (al was het half) normaal kan eten. In plaats van te moeten jongleren met mijn vork boven mijn hoofd.

Ik ben een gelukkig mens:

• mijn bed staat een beetje rechter, zodat ik heb kunnen eten zonder morsen
• ik heb mijn computer op een tafeltje kunnen zetten vóór mij, en ik kan er met twee handen op typen
• ik heb juist mijn pijnstillers gekregen
• gisteren is mijn zending van Amazon toegekomen (stapel alternate history boeken over koude oorlog, tweede wereldoorlog, Japan in de jaren 30-40, groot boek met chinese propagandaposters, Sopranos 4, The Dark Crystal met veel extra’s, autobiografie van Patrick Moore, …)
• mijn programma in c# vordert goed (zou een website moeten maken op basis van de database van mijn genealogieprogramma)

En ik moet de adressenlijst voor de geboortekaartjes nog afmaken! The days are just packed!

Ik heb begrepen dat mijn operatie voor 75% geslaagd is. Whatever the hell that means.

In ieder geval komt het er op neer dat ik, al ik recht ga zitten, blijkbaar helemaal verkeerd (zoals de eerste keer), of helemaal goed (zoals gisteren en vanmorgen), of half verkeerd (zoals vannamiddag) kan rechtkomen. Als het helemaal goed is, dan is het gewoon alsof ik een stijve nek heb, maar dan over heel mijn rug. Als ik verkeerd of half verkeerd recht kom, dan voelt het aan alsof iemand met een pikhouweel in mijn onderrug aan het wroeten is. Met uitstralingen naar mijn benen.

Afijn, vandaag geen stap kunnen verzetten dus. Wel rechtzitten.

Ik vermoed dat dat in de Twilight Zone van ruggenmergchirurgie ligt, en dat ik niet moet hopen dat daar direkt een uitleg voor zal komen. Maar ambetant is het wel.

Agh! We hebben een geboortekaartje nodig voor ons derde kind! En we weten sinds zonet dat Onze Man Aan de Kaartjes geen tijd heeft om tekeningetjes te maken!

Ik kan zonder problemen de layout en de kleuren en de films en dergelijke maken, maar van tekenen heb ik geen kaas gegeten. En van daar: probleem!

Als er iemand die dit leest iemand zou kennen die vóór pakweg 18 februari drie tekeningen van een muis zou kunnen maken… Er zijn er drie nodig, bijvoorbeeld, en ik zeg zo maar iets: een muisje dat uit een hol piept voor de voorpagina, een muisje dat slaapt voor de middenpagina en een stuk kaas voor de achterpagina.

Het belangrijkste is eigenlijk dat het (a) mooi is, (b) schattig, en (c) ofwel toepasbaar is voor de twee geslachten, ofwel er een versie is voor een jongen en een meisje.

Technisch gezien is het de bedoeling om te drukken in drie- of vierkleurendruk, niet in quadri. En, euh, vectorieel aangeleverd is altijd beter, als ik de keuze zou hebben

Hulp! Hulp! Hulp! Men zegge het voort!
Euh wacht, waar zijn mijn gedachten? Dit is verdorie het interweb, en ik zit in het Nederlands bezig… ‘ang on, volgende entry.

A short warning to start things off: yes, this is spam. Yes, this is a chain letter. But in the immortal words of the Google Toolbar: it’s not the usual yada yada. Two more things. One: spread this far, spread this wide, but please: not after February 18th 2004. Two: please act as soon as possible before the 18th. Why? Read on. And if you only want the long and short of this, scroll down to the last paragraph of this weblog entry.

My name is Michel Vuijlsteke, I live in Ghent (which is in Belgium), I’m thirty-three years old, I’ve been together with Sandra for over twelve years, we’re renovating our house, and we’ve got two children with a third due for, well, any day now.

I work in the internet industry, I’ve had a rafter of more or less regularly updated websites since the early nineties, and I’ve not missed a day blogging at Days of Drudgery and Boredom since at least September 2002.

And I’ve just broken my spinal column.

Quite literally: stairs collapsed, took a long fall, landed on my back, completely crushed two verterbræ, spent the eleven days since then in a hospital bed. In a smorgasbord of different kinds of pain and discomfort, but that’s not the point: I’m not looking for pity or asking for advice or money or anything like that. [Quick aside: I'll gladly accept anything I get of course, principles'll only go so far :)]

The point is that we’re expecting our third. It’s supposed to be born on February 22nd, but as anyone who’s ever had to deal with the timing of childbirth knows: what that actually means is that it could happen anywhere between today and two weeks.

And the actual point is that we haven’t got a card for it. I can handle the lay-out, the colours, the films for the printer, the text, in short everything but the illustrations. Can’t do those, and certainly not lying horizontally.

Our, erm, regular illustrator has no time to make us something, so we’re left in the lurch. And we really really would like to make our third birth announcement in the same style as the first two. Drawn in pencil, scanned and vectorized in black and white, and then further dealt with in a vector illustration package.

We’re thinking of a mouse theme, in tints of green. To be printed in three or four colours (not in CMYK). With, for instance, a mouse peeping out of its hole on the front cover, a sleeping mouse inside, and a piece of cheese on the back. That’s totally open for suggestions, of course.

To give you an idea of what the previous cards looked like (click for higher resolution, and sorry for the quality, I don’t have the source files handy):

In short: we’re looking for three illustrations of a mouse in the same style as the illustrations in the image above. For a birth announcement. For details on why, see above. We don’t know if it’s a boy or a girl yet, so either there should be two versions or the images should be applicable to both. We do know that the baby could be born literally any day now, so it’s quite urgent. Black and white drawings preferable, vector graphics if possible. Leave a link where we (well, actually, my family, I don’t have an internet connection at the hospital) can download. Reward: drinks on us whenever you’re in Ghent, and of course–eternal gratitude!

Ik voel mij bijna anamorfosisch, zo tinternet proberen gebruiken: daarjuist mijn broer gevraagd om een link naar de vorige entry te submitten op fark–een mens weet maar nooit, just?

Ik geraak niet in slaap. Oh well. Dan maar van de occasie gebruik gemaakt om eindelijk eens Dreamweaver MX zo te configureren dat het een beetje naar mijn goesting begint te werken.

Veel XML-files om mee te prutsen—maar daar blijf ik voor het moment nog wat uit.

Het goede nieuws: vanmorgen rechtgezeten, een looprek gekregen, rechtgekomen, weer neer kunnen zitten, kunnen blijven rechtstaan, rondgelopen (nu ja,rondgeschuifeld), zelfs twee keer naar het toilet kunnen gaan. Allemaal met enorm veel pijn, dat wel, en nu zijn mijn kuiten kapot van de stijheid en de inspanning, maar ‘t is toch iets.

Het minder goede nieuws: de dokter is komen zeggen dat het eigenlijk nog wat erger was dan ze gezegd hadden: het kanaal waarin mijn ruggenmerg zit, was tot 25% van zijn normale breedte gereduceerd ter hoogte van L1. Met andere woorden: da’s heel weinig, en ik ga daar nog gevolgen van hebben. Die 75% van gisteren, dat is hoeveel ruimte er nu open is. Het zal blijkbaar altijd iets blijven als een zware discushernia, maar dan van been in plaats van van discus; ik zal soms weinig pijn hebben, maar soms ook enorm veel pijn.

En ‘t is voor de rest van mijn leven. Oh well.

Toen ik vroeg naar de pijn die ik heb in mijn onderrug, bleek dat allemaal zo abnormaal niet te zijn, dus ik ga er mij verder geen zorgen meer om maken.

En via een mailinglijst waar mijn moeder op ingeschreven is, heeft ze al vier reacties gehad op onze oproep voor muisjes!

Daarnet: harnas aangebonden gekregen, zelf rechtgestaan, zelf rondgelopen, zelf naar het toilet geweest, zelf wat rondgelummeld, zelf een paar keer gaan neerzitten en weer rechtgestaan, zelf terug in bed gaan zitten, zélf gaan liggen, zélf mijn harnas uitgedaan en mijn laken weer opgelegd.

Passop, versta mij niet verkeerd, het is nog altijd alsof ik moet waden door kokende chili con carne als ik loop, in mijn kuiten heeft een leger kreeften zijn intrek genomen en de zenuwen in mijn rug zijn in prikkeldraad gewikkeld, maar: het lukt me toch.

I’m positively chuffed. Yep, it’s getting better all the time.

Kom het tegen! Ik voelde daarjuist zo’n stekend gevoel in mijn rug, daar waar ik geopereerd was. Op mijn ene zijkant draaien, zachtjes voelen… yep: heel het verband was los en in een bolletje gedraaid. Van al het schuiven op het bed, ongetwijfeld.

Alla: de knop voor de verpleegster, die de rest van het verband afgetrokken heeft en om een nieuwe afplakker gegaan is —want meer dan dat is het niet: een zelfklevend film-achtig ding dat gewoon bovenop de naad geplakt wordt. En ondertussen heb ik eens gevoeld aan de wonde. Vóór vandaag lukte dat niet wegens niet zo ver geraken met mijn hand, maar nu dus wel.

Weiiirrrddd!!! Het voelt aan als een ritssluiting! Ik had er niet bij stilgestaan hoe dat dichtgenaaid is, maar dat blijkt dus niets meer of minder te zijn dan een rij van 30 centimeter nietjes! Metalen nietjes, letterlijk waar!

Na navraag blijkt dat die dingen er zelfs met een tangetje uitgehaald worden en alles. Tsss!

Voilà, de kaartjes voor onze derde zijn klaar. Op het lettertype en de muizentekeningen na. Drie kleuren.

Wat zie ik juist op Arte? Dat op hun website, in het kader van de 54ste Berlinale, het volledig werk van Buster Keaton op DVD beschikbaar is? Allen daarheen!

Vanmorgen rond een uur of tien opgestaan (op mijn voeten gaan rechtstaan, niet wakkergeworden, dat gebeurt hier om zes uur ’s morgens). Beetje rondgelopen, in de zetel gezeten, naar tv gekeken (Naked Chef op BBC2), boek gelezen (Rising Sun Victorious. The Alternate History of How the Japanese Won the Pacific War), in de zetel en aan tafel gegeten (worst en aardappelen en prei, rauwkost, yoghurt, kiwi), pijnstiller gepakt (Dfalgan Forte 1g bruistablet en Voltaren Retard 75mg), en weer in bed gekropen.

En zo is de voormiddag alweer voorbij.

En! Ik ben op blaastraining. Da’s waar ik een wasknijper gekregen heb om mijn blaassonde mee af te knijpen, en als ik de indruk heb dat ik, zoals de dokter het verwoordt, moet wateren, dan mag ik de wasknijpr losmaken. Komt er dan 300 à 500 milliliter uit, dan is dat een goeie eerste start om weer gewoon naar het wc te gaan.

Dokter neurochirurg sprak ervan dat ik in de loop van volgende week naar huis zou mogen. Ik denk dat het eerder naar het einde van de week zal zijn, kwestie dat het nu nog allemaal heel erg pijn doet, en dat er nog vanalles geregeld zou moeten worden, dat ik bijvoorbeeld niet zeker weet of ik wel in en uit ons eigen bed kan geraken (laat staan slapen), of ik de trap op en af kan, of het lukt in de badkamer, of er bijkomend materiaal en/of verzorging moet besteld worden, hoe het zit met revalidatie, en dingen, en dingen.

Enfin, ‘t ziet er allemaal stukken beter uit dan vorige week.

Fase één van de blaastraining in full effect: wasknijper los, 40 seconden en een halve liter later weer vast, en nu wachten tot ik weer het gevoel heb dat ik naar het toilet moet gaan.

‘t Is wreed hoeveel de basismechaniek van een mens een invloed kan hebben op zijn gemoed.

Weer twee uur uit mijn bed geweest, en voor de eerste keer uit mijn kamer gewandeld. Tot aan de trapzaal. Eén trap naar boven gegaan en dezelfde trap weer naar beneden. Meer dan dat lukte niet, maar ‘t is al iets.

‘t Is wel behoorlijk embarassing, zo rondschuifelen met een harnas, steunkousen, een ziekenhuishemd, een peignoir en een looprek met een zak urine eraan.

En nu ben ik uitgeput. En is er een nieuw type pijn bijgekomen: zo’n soort steek onderaan daar waar het metaal in mijn rug zit, alsof de rand ervan ergens tegen duwt. Ahem. Misschien niet teveel proberen doen tegelijk.

Mijn blaassonde is er uit. In de loop van vandaag kom ik te weten of ik incontinent en/of impotent ben.

Ik houd mijn hart vast.

Ik heb al een hele tijd het gevoel dat ik een number one moet doen, maar het weigert te werken. Grrrr.

Na veel vijven en zessen is het toch (een heel klein beetje) gelukt. In ieder geval blijft de sonde voorlopig uit, en wachten we af wat er vanavond en morgen gebeurt.

Terwijl Xandee zingt voor Eurosong ga ik mijn harnas nog eens omgorden en mij richting pissijn begeven.

I gave in. Ik moest heel erg dringend naar ‘t toilet, maar ondanks zwaar persen kwamen er maar een paar druppels uit. De blaassonde zit er weer in.

Zal ik mij dan maar verzoenen met een urinezak voor het leven? Ik zweer dat als dàt het geval is, dat er dan ergens een verzekering verdomme véél geld zullen mogen betalen. Levenskwaliteit min twaalf gedomme.

Enfin, misschien hoor ik vandaag wel iets van één of andere dokter. Ik hoop alleen dat ze die blaassonde niet te veel in en uit moeten steken, want eigenlijk is dat niet zo’n fijn gevoel. De eerste keer had ik zoveel pijn in het algemeen dat het niet zo opviel, maar gisteren en vannacht: niet zo fijn.

Mijn gedacht is dat ik bij het vallen zelf een paar zenuwen doorgesneden heb down under, en dat het niet meer goed komt. Maar bon, misschien is er ondanks de zondagdienst in het hospitaal (wegens staking van de witte sector vandaag) ergens een dokter die meer weet.

In ieder geval zal ik dus morgen of overmorgen niet naar huis kunnen. Dat maakt het dan wel eenvoudiger om de dingen te regelen als Sandra zal bevallen: een bed van een bestaande patiënt verrollen gaat gemakkelijker dan een nieuw bed aanvragen.

Update 9u14: dokter neurochirurg is langsgekomen. Hij zegt dat de relevante zenuwen zwaar gekneusd zijn, en dat dat best wel eens heel lang zou kunnen duren voor het in orde komt. Hij gaat een uroloog sturen om een onderzoek in te stellen naar de relatie tussen de druk in de blaas en, euh, nog iets anders. Om te zien of het een probleem van blaas is, of van ruggemerg, of van een mengeling van de twee.

En vandaag gaat de helft van de nietjes in mijn rug eruit. Morgen de andere helft.

Ik ben kapot. Juist zo’n drie uur uit bed geweest, en mijn rug is mij aan het vermoorden. Het voelt precies aan zoals in de tijd toen Sandra en ik een opleiding metselaar volgden en dat we uren aan een stuk een muurtje moesten opbouwen op de vloer en dan weer afbreken. Maar dan wel alsof ik al vierentwintig uur aan een stuk bezig ben.

Mijn benen zijn stijf van het rondlopen (no big surprise there), maar eigenlijk doet het het meest pijn in mijn onderrug en wat de verpleegsters diplomatisch "de stuit" noemen (as in "hij heeft zelf zijn voorkant kunnen wassen, wij moeten alleen nog de rug en de stuit doen").

Aan de positieve kant: ik kan mezelf wassen, number two schijnt min of meer te lukken, en ik heb de laatste tijd niet meer van die "valse beweging uitstraling urgh"-pijn gehad. Misschien is het dat ik eraan gewoon geraak en dat ik de juiste houdingen begin te vinden of zo (spugen na het tandenpoetsen bijvoorbeeld: één been naar achter en door de andere knie zakken).

Maar de rest van de situatie da unten is wel redelijk worrisome vind ik.

Ik vrees ernstig dat daar een paar zenuwen doorgesneden zijn geraakt, onder meer die die het gevoel bepalen (het is alsof ik een volledige week roerloos op een zeer hard fietszadel gezeten heb, of nog alsof ik ga neerzittn op een groot ei) en die de sluitspier van de blaas controleren (die ik blijkbaar niet zelf open krijg).

Despair!

Het is pas als een mens erop begint te letten, dat het archi-vervelend wordt: mijn linkerbeen is minder gevoelig dan mijn rechterbeen. Er is iets mee. Soms is het gewoon wat tintelen, soms voelt het aan alsof het slaapt, soms kriebelt het, maar het blijft altijd… weird. Ik kan ermee stappen en zo, maar toch.

De steunkousen steken mij ook zwaar tegen. Ik ga morgen eens smeken of ze af mogen.

Enfin, ‘t is te hopen dat ik vannacht wat meer slaap dan gisteren. Het is hier zodanig druk in ‘t hospitaal dat het niet echt lukt om uit te slapen: medicatie, thermometer, ontbijt, medicatie, wassen, kinesitherapie, en dan is het al tien uur, anderhalf uur voor het middageten.

En dan is het eten, en in de namiddag komt het er niet van om te slapen, en tegen ’s avonds is er altijd wel iets op tv (vandaag: The O.C., documentaire op Canvas, Hornblower, Black Books, Newsnight), en dan is het alweer middernacht. En pijnstillers natuurlijk om 20u, 22u, 24u.

En heel klein beetje hoop gekregen vandaag: de neurochirurg wist mij te verzekeren dat de zenuwen niet doorgesneden zijn, aangezien het vlies errond intact is gebleven.

Dus als ik ongevoelig ben achteraan en aan de zijkant van mijn been, en als ik geen volledige controle heb over bepaalde sluitspieren, dan ligt dat aan (zeer) zware kneuzing van de zenuwen, en zou dat in theorie niet permanent moeten zijn. De functie zou kunnen terugkeren binnen een termijn van weken, maar realistisch gezien eerder van maanden.

Maar tegen dan zit ik wel met de gebakken peren. En zijn er volgens de neurochirurg, die toch nog een uroloog zal sturen om het zeker te weten, twee mogelijkheden: ofwel een blaassonde door mijn buik heen, ofwel moet ik mezelf vier à vijf keer per dag sonderen. Het eerst is gemakkelijker wegens er niet meer moeten aan denken, maar houdt risico’s op infectie in en is ongemakkelijker in het leven, en het tweede is vervelend om doen.

Ah ja: vannacht toch bijna vijf uur geslapen, ‘t is atijd dat.

De uroloog, of beter, de knappe assistente van de uroloog, is langsgeweest. Met de bevestiging van wat de neurochirurg wist te vertellen: ofwel een cystofix, ofwel zelf sonderen.

Die cystofix is een katheter die door de buik naar de blaas wordt gelegd. Blaas wordt vol gemaakt, lokale verdoving, prik, en hopla. Dan wordt daar hetzij een tube aan gemaakt die naar een zak gaat (onder de kledij te dragen, bijvoorbeeld tegen het been), hetzij wordt er een ventiel op gezet dat ik zelf kan open en dicht doen. Een kraantje op mijn blaas, bij wijze van spreken.

Andere mogelijkheid is dat ik mezelf een sonde steek als ik naar het toilet voel te moeten gaan. Een lange buis in het lid tot aan de blaas, buis in het toilet, en hopla. Dat zou dan ook willen zeggen dat ik stapels minder cola drink, want meer dan twee à drie keer per dag zie ik mij dat niet doen.

Nadeel van die cystofix is dat ik vind dat het iets mechanisch is en dat het om de zes weken moet vervangen worden. Risico op infectie is er niet echt schijnt het, maar bon, het blijft een tube die in mijn buik gestoken wordt. Nadeel van die zelfsondering is dat het wel vervelend is, ook al omdat de weg naar de blaas bij de man in tegenstelling tot de vrouw, toch redelijk lang is.

Zoals de dame van de urologie zei: het is kiezen tussen pest en cholera.

Afijn. De assistente is terug naar de urologie, want in ieder geval moet ik eerst een soort meting ondergaan, waarbij ze gaan nakijken in hoeverre ik nog wat precies voel in mijn blaas. Dat duurt een half uur, en blijkbaar zijn daar wachttijden bij, dus deze week lukt het al blijkbaar niet meer.

Zucht. Whatever next?

Het zou toch echt voor één van deze dagen moeten zijn, dat Sandra bevalt. Ze heeft al regelmatig wat voorweeën, dus da’s toch al een goed teken.

De urologe is teruggekomen, en ik mag morgen langskomen bij hen, dat ze mij uitleggen hoe ik mezelf een sonde kan steken. Moeilijk kan dat niet zijn vermoed ik: glijmiddel op tube, tube inbrengen tot het pijn doet, balonnetje opblazen, blaas leegkrijgen, ballon leeg laten lopen, tube uittrekken, wipe, rinse, done.

Ik zal mij na een paar dagen heeltegans Amazing Ty voelen vrees ik. Tja, als zij dat een fijn gevoel vindt…

En volgende week vrijdag (!) mag ik naar die halfuurtest gaan. Maar dat kan blijkbaar ambulant. Which is nice.

Vanmorgen had Sandra voorweeën ongeveer om het kwartier, nu is het al om de tien minuten. Als het om de vijf minuten is, kan ze naar binnen—dus het zou wel eens zeer goed kunnen zijn dat de geboorte voor vanavond of vannacht is.

En nog goed dat dit maar in uitgesteld relais op tinternet komt, want niemand mag het nog weten, kwestie van geen ongerustheid te kweken

Ugh! Ik moet nog een uitnodiging voor een babydrink maken!

Zo, de nietjes in mijn rug zijn er allemaal uit—ik heb zelfs geen verband meer aan—, de geboortekaartjes en de uitnodiging voor de baby-drink zijn (op een laatste controle en het invullen van datum en naam na) klaar voor druk, de enveloppen zijn geprint, de flitser en de drukker zijn gekozen, en de batterij van het fototoestel is opgeladen. Wat mij betreft, mag de bevalling vandaag nog zijn.

Sandra heeft weeën om de vijf minuten! Ze is (met de auto, alleen, eigenlijk een schande) naar hier op weg, en het zou kunnen zijn dat het direkt om te blijven is.

En er is contact opgenomen met de materniteit: het zou geen probleem zijn voor mij om met bed en al naar daar te gaan, zowel in de verloskamer als in de arbeidskamer. Joechei!

We liggen samen op de arbeidskamer—dik in orde. Drie centimeter ontsluiting en weeën om de pakweg 4 à vijf minuten. Wachten geblazen tot de gynaecoloog een keizersnede gedaan heeft, dan komt hij zelf eens langs om in te schatten wat en hoe.

Wahey! Water gebroken, pijnlijke weeën, het spel zit op de wagen. Nu ongeveer zou de operatie van de dokter gedaan moeten zijn, met een beetje geluk is het voor binnenkort. Moeten ze niet ergens nu de epidurale steken of zo? Eens vragen.

Voor een derde kindje moet dat blijkbaar vóór we op zes centimeter zitten. Wachten op de dokter dus.

De dokter is langsgeweest, en we zitten nog maar aan een kleine vier centimeter ontsluiting. Bleh.

Mijn bed is weggerold, en op dit eigenste ogenblik wordt een epidurale gestoken. Ik zit in een hoek van de kamer op een stoel ook een beetje te creperen van de pijn, maar wel met een uitstekend zicht op de procedure: eerste een lokale prik tot gelijk in het ruggemerg, en nu een prik met een veel dikkere naald, die er gelijk heel erg langzaam in geduwd wordt, en waarmee er een hoop vocht ingespoten wordt, en dan een nog vettere spuit waarmee een hoop vocht ingespoten wordt, en dan een catheter ingebracht via de dikke naald van die tweede spuit ("kan eventueel wel een snokske geven in één van uw benen of in uw rug") , en nu is de naald eruit, loopt er een dikke druppel bloed uit het gat, en komt er een lange dunne draad recht uit de rug van Sandra, die heel de rug rondgeleid wordt, en met allemaal plakkers vastgeplakt wordt.

Voilà. De epidurale zit. We kunnen weer wat rustiger ademhalen. Enfin, van zodra de epidurale begint te pakken toch.

Zeven centimeter ontsluiting. De verloskamer wordt klaargemaakt. Kcheh.

En of we eventueel zouden bereid zijn om stamcellen te doneren uit het bloed van de navelstreng die afgeknipt is. Euh, duh!? Onder welke omstandigheden zou iemand zoiets niet willen doen? Als het mensen met kanker en dingen kan helpen?

Some people.

Ziezo. We zijn er bijna. Volledig ontsloten, en we zijn op weg naar de verloskamer. Ik met mijn peignoir en mijn boek en mijn computer en mijn fototoestel en mijn kruk op mijn bed, en Sandra met epidurale en boek. Jippie! Leve epidurales!

Urgh, ‘t is te hopen dat we er geraken voor de kleinen eruitligt!

Hali halo, bevalling, tralala. De slijmprop is eruit.

21u44: Sandra ligt op de bevallingsstoel.

21u46: zware wee, met van die korte pufjes en dingen. En de gynaecoloog is nog bezig met het dichtnaaien van een keizersnee, te hopen dat hij hier geraakt.

21u49: oei, zware wee! Eens zachtjes meeduwen om te zien, zegt de vroedvrouw, maar ‘t was al te laat. Kindje is wel weer mooi een stukje naar beneden gezakt.

21u52: nog een wee, en Sandra mag eens meeduwen, en ze zegt dat het deugd doet. De natuur neemt over, zeker?

21u54: nogmaals, en nog eens meeduwen. ‘t Schijnt is er in de verte al iets zichtbaar. Ahem. Tijd om de dokter erbij te halen blijkbaar, ‘t zal niet lang meer duren.

21u56: tijd voor de geboorte, de dokter is op weg en ik ga proberen uit mijn bed te kruipen.

21u57: de dokter is er. Right down to business, want het kindje wil er gelijk wel redelijk direkt uitkomen.

22u04: hoofdje! schouders! y’est! verdorie maar één keer geperst! euh, en ik moet dringend rechtstaan kwestie van de navelstreng te kunnen doorknippen!

Met gepaste trots aangekondigd: Jan Vuijlsteke, °18 februari 2004 om 22u05. Lang 50 cm, zwaar 3 kilo 630 gram. Peter: Alec Vuijlsteke. Meter: Katrien De Meyer.

De bevalling is perfect gegaan, één keer persen en ‘t was zover. En hij ziet er heeltegans anders uit dan Louis en Zelie, een mens houdt het niet voor mogelijk—hieronder Jan, tien minuten oud en de wereld al beu (let ook op de geslaagde impressie van Jean-Luc Dehaene):

We liggen allemaal samen op straat 2, kamer 10 in het AZ Sint-Lucas, Groenebriel 1, 9000 Gent (da’s voor wie een kaartje zou moeten gekregen hebben maar die we vergeten zijn, en al op voorhand onze excuses).

Jan heeft praktisch heel de nacht doorgeslapen: van halftwee tot halfacht.

Aan de andere kant: mijn steunkous deed zodanig veel pijn aan mijn linkerbeen dat ik ze maar afgedaan heb, en sod flebitis als ik er krijg.

En nog aan de andere kant: we liggen hier nu wel samen op een kamer, maar ‘t zal niet lang duren. Ik moet blijkbaar verhuizen naar de afdeling urologie. Bah.

En er is een probleem met bedden: ik heb zo’n bed dat naar boven en naar beneden gaat, en waar een verlengstuk op zit. Dat bed komt van straat 78, nu zit ik op 14, en vanmorgen haden ze het nodig. Toen lag ik op straat 2, en aangezien ik niet zonder dat verlengstuk kan ligen, hebben ze dan maar een gewoon bed van straat 2 naar 78 gestuurd.

Nu wordt het moeilijk, want 78 wil zijn hoog-laag-bed terug, straat 2 wil ook zijn bed terug, en op 14 hebben ze geen bedden-met-verlengstuk. Ergo: telefoneren over & weer om te zien wat & hoe.

…résultat des courses: ik mag mijn bed houden, en 2 en 78 gaan het uitvechten. Great!

Ik ben kapot. Daarjuist naar beneden bij Sandra geweest, en te lang recht gezeten op een slechte stoel. Ugh. Als het hier maar rap gedaan is op urologie. Ik heb helaas blijkbaar in het naar beneden gaan de dokter gemist, dus dat zal pas voor morgen zijn, bah.

En tot overmaat van ramp is de tv helemaal verkleurd aan één kant, en is er geen teletext op. Bah.

Het doet nog atijd vreselijk pijn, jongens toch jongens toch, vivement dat het 22u is, dan kan ik mijn voltaren pakken.

Ah crap, en er is eigenlijk geen reden dat ik hier op urologie moet liggen, zeker vanavond en vannacht niet: ze gaan in ieder geval morgen pas iets doen, en dat zal dan nog niets zijn dat ik niet in gelijk welk bed kan doen. Buis eruit, wachten op volle blaas, en dan eens proberen insteken zeker? En ik zit maar gewoon een verdieping hoger dan Sandra, zo ver lopen is dat ook niet voor zo’n uroloog.

Pfff.

Vanmorgen stonden ze alletwee blijkbaar aan het bed van mijn ouders: "en? en? en? " (or words to that effect).

Zelie was eerst wel wat teleurgesteld dat het geen zusje was, maar dat was ‘t schijnt rap over: "we zijn met drie! we zijn met drie!" En op school ook: "we zijn met drie! we zijn met drie!"

In het hospitaal viel het daarnet nog wel mee, al deed Louis wel vervelend. Maar dat kan ook zijn omdat ik hem had gezegd dat hij niet mocht zagen, waarna hij vreselijk is beginnen wenen. Combinatie moeheid, akelige situatie met ons alletwee in ‘t hospitaal en een beetje jaloezie?

‘t Was trouwens karnaval op school:

Louis was een clown…

…en Zelie was een fee.

Ik lig hier nu al twintig dagen in het hospitaal. Ongelooflijk.

Uit de summiere handleiding "techniek voor mannen" (anderhalve kolom tekst en drie beeldjes):

Het is mogelijk dat u, wanneer de catheter tegen de kringspier stoot, een onaangenaam gevoel krijgt. Wacht dan even en ga dan in één keer door tot de urine komt. Wanneer u vaker tegen de kringspier stoot, verkrampt deze en wordt hierdoor moeilijker toegankelijk. Dit gaat gepaard met pijn.

Erm. Right. Ik zou liegen als ik zei dat ik er naar uitkijk. Maar bon, dat zal dus voorlopig mijn lot zijn. Tot er beterschap is, of als er geen beterschap is, tot het einde van mijn dagen.

De ervaring van de uroloog is dat als er beterschap optreedt bij wat ik heb, dat dat binnen zes à acht weken zou moeten gebeuren. Wil dat dan zeggen dat als het niet in orde is tegen pakweg midden april, dat ik dan zwaar moet beginnen wanhopen?

Nee zeker? Of toch? Ik ga het die mens morgen eens vragen.

Jan had wat uitslag, we dachten allergie of zo, maar het blijkt een huidinfectie te zijn. Inwrijven met een alcoholoplossing, en dan antibioticazalf op doen.

‘t Is altijd iets.

Nog een geluk dat dat niet zo ernstig blijkt te zijn.

Mpff. Ik ga niet zeggen dat het iets is dat ik voor mijn plezier zou gaan doen, maar moeilijk is het niet. En het doet effektief een beetje aardig aan die sluitspier. Maar het is van de eerste keer gelukt, dus da’s een succes.

‘t Schijnt is er teveel uitgekomen: 750 cc. Nu moest ik wel degelijk hoogdringend naar het toilet en had ik geen zin wegens alsdat ik een beetje wou slapen, maar dat is allemaal geen excuus voor de verpleegster. Dus moet ik nu een keer of vijf per dag sonderen, kwestie van toch zeker geen te grote blaas te kweken. Om pakweg 7 à 8 uur, en dan om middernacht, en ’s morgens bij het opstaan, en dan om twaalf uur en dan om vier uur weer en zo de klok rond.

Tja. ‘t Is een gewoonte, zeker?

Bah. Daarjuist voor de derde keer vandaag zo’n katheter ingestoken, en het deed veel mer pijn dan de tweede keer, die ook al meer pijn deed dan de eerste keer. En er zat veel meer bloed bij ook.

Bah. Ik hoop dat het morgenochtend geen probleem zal zijn.

Verdomme toch. Morgen eens raad vragen aan de uroloog. Als ik hem op tijd zie tenminste.

Het wordt (bijna) routine: om de 3u30 à 4u zo’n sonde insteken. Het doet gelukkig de laatste twe keer al minder pijn.

Als het lukt, zou ik vandaag naar de materniteit terug kunnen verhuizen. En dan maandag naar huis gaan. En dinsdag al terug voor een onderzoek en een consultatie bij de uroloog: dat zou normaal vrijdag en volgende maandag zijn, maar er is een patiënt weggevallen (doodgevallen?) dus ik kan ertussen.

Hé bah. De geboortekaartjes zullen maar klaar zijn om halftwaalf. Dus zullen ze niet op tijd verstuurd geraken. Bah.

De kaartjes zijn toegekomen. Alles is goed gelukt, behalve: het is uit register gedrukt! Ik had de kleuren een beetje verschoven, kwestie van zo’n, euh, jaren ‘50-achtig iets te laten gebeuren, maar de drukker heeft blijkbaar gedacht dat dat een fout was, en hij heft ervoor gezorgd dat alle kleuren mooi in register staan—waardoor elders (notamment de witte rand rond de letters op de voorkant) dingen uit register staan.

Oh well. Niets aan te doen. Het kon erger.

Het lukt niet om mijn bed in de kamer van Sandra beneden te zetten: een kwestie van brandveiligheid en verzekeringen, want officieel is het daar maar een éénpersoonskamer.

Afijn. Nog twee nachten hier en dan gaan we allemaal samen naar huis. Een huis waar we, nota bene, sinds vorige zomer niet meer in gewoond hebben. ‘t Zal een aanpassing zijn.

En dingen te regelen en al, tsss: boodschappen, een manier vinden om al wat hier ligt naar ons huis te krijgen, gegoochel met auto’s en kinderen, ‘t wordt niet simpel.

Na deze nacht nog één nacht en dan ga ik naar huis. Ik ben een beetje nerveus. We weten niet of ik in de trekzetel thuis kan zitten en in ons bed kan slapen zonder afgrijselijke pijnen, en of ik er zelf in en uit geraak.

Het eenvoudigste zou zijn als ik gemakkelijk zit in de zetel, en als het bed goed ligt. Laat ons hopen.

Als dat niet het geval is, weet ik niet goed wat we kunnen doen. Een ziekenhuisbed krijgen we niet op het eerste, en op het gelijkvloers is er gewoon geen plaats. Grr.

Ik vraag mij af: als ik morgen naar huis ga, moet ik dan geen voorschrift hebben voor alle pijnstillers en katheters en andere dingen die ik moet gaan halen bij de apotheker? Eens vragen aan een verpleegster.

Ah. Blijkbaar komt dokter uroloog morgen voor ik wegga zeker nog eens langs, en zou hij mij dan voorschriften schrijven voor vanalles.

Aan zes catheters per dag, gebruik ik er ongeveer 180 per maand—dat wordt een dure zaak. Voor het ziekenfonds? Of voor één of andere verzekering? Of moet ik zelf betalen?

Mijn kamer is een paradijs voor etheromanen: vanmorgen zijn de laatste sporen van de plakkers op mijn rug (en het waren er heel erg veel) er van gehaald.

Nu, normaal gezien waarschuwt het verplegend personeel voor het minste: “u gaat een prikje voelen”, “het zal een beetje koud aanvoelen”, “klein schokje hé meneer”. Deze keer waren ze het vergeten, en kreeg ik dus meteen een hele dweil ether op mijn rug. Verschietachtig!

En ze hebben denk ik een halve fles moeten gebruiken om al het plaksel eraf te krijgen, wat betekent dat ik hier lichtjes high aan het worden ben.

Zelie en Louis (en Basil en Oscar) op het nieuws op VTM! Ze zaten langs de kant van de weg onder een deken te kijken naar de karnavalstoet in Aalst!