Luizen (niet echt)

Er schuilt een Ionesco in onze kinderen. Zelie, vier jaar en Louis, nog geen drie.

Zelie: Ik was aan het spelen met de blokken, een huis aan ‘t maken, en ineens viel er een luis van mijn hoofd in een blokje van dat huis!

Sandra en ik: Een luis?!

Zelie: Jaja, een luis. In het huisblokje.

Ik: Wanneer is dat gebeurd? Lang geleden?

Zelie: Nee, vandaag!

Sandra: Maar jij hebt toch al lang geen luizen meer?

Ik: En hoe zag die luis eruit?

Zelie: (nauwelijks een fractie van een seconde nadenken, en dan, stellig:) Gewoon, zoals alle andere luizen!

Ik: Jamaar, hoe zag die luis er precies uit? Welke kleur had ze?

Zelie: Welke kleur? Weet jij dat dan niet?!

Ik: Ah, ja, natuurlijk! Gewoon groen dan, zoals alle luizen?

Zelie: Ja, ‘t was een groene luis. En jij hebt grote witte luizen.

Louis: En mama heeft blauwe luizen!

Whatever next?

One Comment

Zeg uw gedacht

Navigatie

Vorige entry:

Volgende entry:

» homepagina, archief

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.