Er schuilt een Ionesco in onze kinderen. Zelie, vier jaar en Louis, nog geen drie.
Zelie: Ik was aan het spelen met de blokken, een huis aan ‘t maken, en ineens viel er een luis van mijn hoofd in een blokje van dat huis!
Sandra en ik: Een luis?!
Zelie: Jaja, een luis. In het huisblokje.
Ik: Wanneer is dat gebeurd? Lang geleden?
Zelie: Nee, vandaag!
Sandra: Maar jij hebt toch al lang geen luizen meer?
Ik: En hoe zag die luis eruit?
Zelie: (nauwelijks een fractie van een seconde nadenken, en dan, stellig:) Gewoon, zoals alle andere luizen!
Ik: Jamaar, hoe zag die luis er precies uit? Welke kleur had ze?
Zelie: Welke kleur? Weet jij dat dan niet?!
Ik: Ah, ja, natuurlijk! Gewoon groen dan, zoals alle luizen?
Zelie: Ja, ‘t was een groene luis. En jij hebt grote witte luizen.
Louis: En mama heeft blauwe luizen!
Whatever next?
Mice have lice, lice haven’t mice