Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: oktober 2004 (page 1 of 10)

Idool

Laura gaat naar huis in Idool, en dat is to-taal onverwacht, abnormaal, en onrechtvaardig.

Ik kan er ook alleen maar bij denken dat de mensen zullen gedacht hebben dat het niet nodig zal geweest zijn om op haar te stemmen.

Nee, zeer vervelend.

Fonetisch

Ach, waar is de tijd?

Walid Jumblat—hoeveel mensen zouden met mij toen gedacht hebben dat Wally toch wel een vreemde naam was voor een leider van Druzen?

Firefox

Godver.

Ik kan ertegen dat Firefox elke keer crasht als ik het opstart (en ja, ik heb al mijn settings uitgewist en watnog, voor er iemand over klaagt), en ik kan ertegen dat mijn extensies niet meer werken, maar waar ik niet tegen kan, is dat wellicht de meest nuttige feature van Firefox niet meer werkt.

Te weten: vul een formulier in, doe per ongeluk een andere pagina open in dezelfde pagina, doe “back” en de inhoud van het formulier staat er nog.

Is sinds RC1 niet meer het geval.

Flikkers.

Desktop

Ach, en als ik toch bezig ben: een beeldje voor op de desktop voor wie aan lichte desktopachtergronden en aan spinnen is [klik voor groter beeld].

Ik denk dat het wel eens een gewone huisspin zou kunnen zijn, maar dan wel een jonge. Zat verdwaald in de lavabo in het toilet beneden. Den duts.

You won’t feel a teeng

No, honestly. Yust a leeetle sting perhaps…

Tee hee. Het voordeel van kruisspinnen: in de herfst zijn ze zó groot dat ze zelfs zonder macrolens op de foto kunnen.

Raar beest

Tiens, wat zou dit zijn?

Ik dacht eerst een mug, maar daar lijkt het echt toch niet op. En toen dacht ik plots één of andere wantsachtige, een roofwants misschien (Reduviidae). En ik weet het niet. Bah.

Lights, camera, action!

EXT. NIGHT. A COBBLED STREET. 

It could be London, or Paris, or for that matter a particularly 
dank back alley in Venice. The street glistens with rain. 

Two sodden figures, one noticeably more slumped than the other,
are outlined by a street light: 

THE MASTER, international man of mystery, and quite full of 
himself. Tall, dark and handsome, in a drug-induced unnatural 
pallour-cum-unwavering bloodshot stare kind of way. He could be 
anything from an extremely well-preserved octogenarian to a very  
prematurely aged thirty-year old. 
WITHERSPOON, his dogsbody. In his early forties, squat, loyal 
to a fault. What he lacks in the brain department he makes up in 
bubbly enthusiasm. 


                         THE MASTER

          And remember, Witherspoon:  Mum's The Word.


                        WITHERSPOON

          Erm. Begging your pardon. Master. I think 
          you'll find Grease is the w...


THE MASTER casually wheels about, grabs hold of WITHERSPOON’s
shoulders, positions himself squarely in front of the man and 
unceremoniously knees him in the groin. 
Think Mr. Hilltop in "Young Frankenstein": a dry thud and a 
muffled groan.


                       WITHERSPOON

          Uhng.
          Yes... master.

                       THE MASTER

          Quite.
          Do let's carry on.

Hallucinaties

Ofwel heb ik een hersentumor, ofwel heb ik epilepsie, ofwel heeft er iemand hier in huis gerookt, ofwel riek ik nog sigarettenrook van op het trouwfeest gisteren.

Ik zit hier met een halfverstopte neus, en toch heb ik voortdurend de indruk dat ik naast een koude asbak zit.

Een goede hypochonder heeft maar een half symptoom nodig, dus Google to the rescue—olfactory hallucinations.

Brrrr!

update: Eh. Even met mijn vingers in mijn haar gewreven. ’t Is rookresidu van gisteren. Beiks.

Tss

Jongens toch:

It never occurred to us that the Commander in Chief of the armed forces would abandon 50,000 of his citizens in the twin towers to face those great horrors alone at a time when they most needed him.

But because it seemed to him that occupying himself by talking to the little girl about the goat and its butting was more important than occupying himself with the planes and their butting of the skyscrapers we were given three times the period required to execute the operations. All praise is due to Allah.

Uit de mond van OBL hemzelve. My pet goat indeed.

Zwak

Drie keer door een scanner gemoeten, op drie verschillende luchthavens. En niet één keer tegengehouden, zelfs niet met al dat metaal in mijn rug.

Pffff.

Sandra is Zaventem tegengehouden, ja. Omdat ze relatief veel ijzer in de hakken van haar schoenen had.

Zéér zwak.

Links

Het blijft één van de meest interessante dingen die ik de afgelopen maanden tegengekomen ben op het internet: de minmensjes van Flores. Meer info bij Nature. En om het helemaal af te maken: misschien is de Orang Pendek wel zo’n homo floresiensis!

’t Staat in De Standaard, dus ’t is officieel: de Bibliotheekstraat verdwijnt. Oef. En ook wel: joepie!

National Geographic: Was Darwin Wrong? Classic.

Domcratie in de VS: à la bonne heure.

Cocktail

Hopen dat ze mij niet tegenhouden voor narcoticatraffiek, met al de medicamenten die ik voorgeschreven ben.

Gvd

Da gade nu nekeer altijd zien: ik ben in mijn herinnering nog nooit ziek geworden van besmetting van Sandra of de kinderen.

Akkoord, het was wel wat spelen met het noodlot dat Sandra mij een hele week lang elke avond de glibberige bol snot en slijm die Jan was op mijn schoot duwde om hem zijn fles te geven, maar toch…

Zucht. Morgen moeten we naar een trouw. In de namiddag. In de buurt van Hamburg. Zouden er lapmiddelen zijn om tegen dan genezen te zijn van 40° koorts en bonzende hoofdpijn?

Hoop doet leven.

Het nieuws

Benno Barnard is er helemaal niet voor te vinden, maar ik ga er toch maar één kopen. Nieuwe bijbelvertaling. Om mooi naast mijn Willibrordvertaling te zetten.

De Commissie en het Europees Parlement: aandoenlijk hoe de MEP’s bijna uit hun voegen barsten van trots. Exhilarating times, ongetwijfeld.

En Hedwig Zeedijk zag er stralend uit op Ter Zake.

En ’t was niet op het nieuws, maar het zou er moeten op geweest zijn: Xanadu gevonden! Op Titan. Olivia Newton-John opgetogen.

Ook niet op het nieuws: Hobbits gevonden. No really. Ratten zo groot als honden, olifanten zo klein als een shetlandpony, vleesetende meterslange hagedissen, reuzenschildpadden, en mensjes één meter hoog. En dat alles op één eiland. Weirddd.

Jane

Op de Rode Loper hebben ze het over een boek waarin artiesten zeggen wie hun muzikale helden zijn.

De held van de dag was een heldin, en wel Jane Birkin.

Eén keer raden welk liedje er gespeeld werd om Birkin te typeren?

Juist. Je t’aime, moi non plus. Dat nota bene geschreven is voor Brigitte Bardot, en waar Birkin maar ingezongen heeft toen Bardot het niet meer zag zitten om de plaat in haar versie uit te brengen.

Waarom kunnen ze niet iets van haarzelf laten horen? Di doo dah bijvoorbeeld? Of, als het echt helemaal sex moet zijn, La décadanse?

Uiteraard, als ze 28 minuten zouden hebben, is er maar één keuze: héél Histoire de Melody Nelson afspelen. Over & over & over & over & over & over again.

Beste plaat ooit.

Older posts