Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: november 2004 (pagina 1 van 10)

links for 2004-11-30

Podcasting, tralala

Dank u allen zeer voor de reacties, ’t is eigenlijk wel grappig want ik kan met de hand op het hart zeggen dat ik nog nooit een andere podcast gehoord had, dus ’t was maar een half uurtje wat improvisatie 🙂

Maar ondertussen heb ik wel door waarom er zo snel zoveel podcasts opduiken: het is gewoon heel grappig om doen, en ik kan me inbeelden dat je er snel een zekere verslaving aan kunt kweken, die dan zou gaan leiden tot aankopen van betere micro’s en zo.

…maar alla. Voor alle duidelijkheid trouwens, Tim zegt:

hehe, grappig om te horen hoe het beestje klinkt 😉
ik had me uw stem anders voorgesteld, zwaarder

Uiteraard is dit mijn échte stem niet. Ik heb een hele tijd gezocht naar de juiste filter om mijn natuurlijke stem (denk Brian Blessed meets Guy Mortier) onherkenbaar te vervormen.

Kch 🙂

Smak

Oeioeioei… er zit wel degeijk iets meer achter het ontslag van Doroshenko. Details in De Standaard van vandaag.

Dibs!

Podcasting, schmodcasting. Ik geloof er voorlopig niet in, want ik mis hyperlinks teveel, en ik haat mijn eigen stem, maar toch: dibs! Ik wil de eerste Gentse podcaster zijn!

En bij deze dus, een echte podcast, gedaan alsof ik het echt meen, en helemaal volgens de regels van de kunst: Sounds of Drudgery and Boredom, volume 01 issue 01.

Om écht echt te zijn moet het geheel gepubliceerd worden in een RSS 2.0 feed die RSS enclosured ondersteunt, en dat doet TypePad niet out of the box (al zou ik het er wel kunnen insteken als ik er echt zin in had), bijvoorbeeld door het excerpt- of het keywords-veld te gebruiken dat ik nu nooit gebruik op dit weblog, maar bon, Feedburner biedt een gratis maak-podcast-compatibele-rss-feed-dienst aan, dus waarom zou ik?

Alhier  een link naar een RSS die enclosures doet, maar voor de rest van de wereld die het eigenlijk niet kan schelen: hier is het geheel ook gewoon in MP3 te downloaden. Elf megabyte, en dat ze bij Typepad content zullen zijn 😀

Zo. Dat kunnen ze mij niet meer afpakken. Ik was eerst, ik was eerst, nananana.

[Allez ja, denk ik toch, ik zou het eigenlijk niet weten. Voor hetzelfde geld zijn er al Belgische of Vlaamse of Gentse podcasters. Maar ik ben anders wel flexibel hoor: eerste van de wijk, eerste in onze straat, eerste in het huis is eigenlijk ook al goed.]

update: zó ziet dat er dus uit, een podcast. Bij mij in Newgator toch:

Weduwe

Cool! Er zit (zat) een zwarte weduwe in ons achterhuis! En niet zomaar om het even welke zwarte weduwe, maar een valse zwarte weduwe!  (ik ga er maar even van uit dat dat slaat op het karakter in plaats van op het niet-echt-zijn)

Als ik heel eerlijk ben, dan is het eigenlijk helaas niet echt zeker dat het zelfs maar een Steatoda grossa is, maar bon. ’t Is zeker een kogelspin, en zwarte weduwen zijn dat ook 🙂

20040824_044910_dsc6262

De toevalligheid dat het beestje in een hoek zat tussen twee witte stukken muur, en dat het heel erg klein was, wil trouwens zeggen dat het, net zoals de lijmspuiter een tijdje geleden, een goeie kandidaat is om op een witte desktopachtergrond te plaatsen.

Van de nood een deugd

Daarjuist een reclame gezien  voor een pop.

Zo’n typisch plstieken ding met een manga-achtig groot hoofd, met als added bonus dat het op zijn voeten kan blijven staan en zijn romp over en weer kan bewegen.

En, dat ze Engels spreekt. Spreekt Engels!

Zucht. Een goedkope niet-gelocaliseerde plastieken pop, en het ene ding dat ze helemaal onbruikbaar maakt voor Vlaamse kindjes, daar maken ze juist een verkoopsargument van.

Sheer genius

links for 2004-11-29

Yad Vashem

Natuurlijk wist ik al jaren dat er in Jeruzalem een enorme database is met allerlei getuigenissen over de Shoah, en dat er plannen waren om dat ooit wel eens allemaal te ontsluiten voor de buitenwereld, maar ik had eerlijk gezegd de hoop al opgegeven.

Wat blijkt? The Central Database of Shoah Victims’ Names staat begod on-line! Voorlopig nog maar ongeveer de helft van de geschikbare gegevens zijn online te zien, maar wat er staat is wel in orde. Pak bijvoorbeeld de nicht van mijn grootmoeder, Dvoira Jarzabek, waarvan ik wist dat ze doodgeschoten was bij een transport tijdens de tweede wereldoorlog:

Yadvashem_19031009_248_5086_29

Dat transport zal dus wellicht van Czestochowa naar het kamp van Treblinka geweest zijn, in 1942. En via de functies "Pages of Testimony by the same submitter" en "Victims with same last/maiden name" kom ik stapels bekende en (nóg fijner) onbekende namen tegen.    

En zo weet ik nu bijvoorbeeld dat de grootvader van één van de aangetrouwde neven van mijn grootmoeder in 1866 geboren is en Wolf Zoltobrodski heette.

Wahey!!

Of pak bijvoorbeeld deze: een entry uit 1957 door een zus van de moeder van mijn grootmoeder over een andere zus van haar…

Yadvashem_03031158_232_2618_119

Helaas is mijn Hebreeuws niet meer wat het nooit geweest was, en kan ik er niet veel uit opmaken behalve dat ze dertig was toen ze stierf (in 1942, samen met de rest van de familie vermoed ik), maar ’t is wel een link met het verleden die zo ineens een beetje echter wordt.

Idool 2004 nog eens

Het eerste liedje van Laura, een muzak-karaoke-versie van Meredith Brook’s I’m a Bitch, trok op niet veel. Enfin, denk ik toch, want ik ben halverwege ingedommeld, zo saai dat het was. Ik werd wakker in het midden van een flashback, dacht ik, maar nee, het was gewoon Laura die haar tweede nummertje inleidde als was het een spreekbeurt in het derde leerjaar. Dat tweede nummer, The First Cut Is The Deepest: een geluk dat Yusuf Islam niet dood is, of er was op dit eigenste ogenblik een kerkhof volledig omgewoeld.

Saai, belegen, slecht gezongen, muf, ongeloofwaardig, slècht.

De jury leeft nog altijd in hetzelfde parallelle universum als elke week, maar ik denk dat ze deze keer ook nog eens pillen gepakt hebben, want ze vonden Laura zeer goed. Mijn reserve respect voor Jean Blaute is aan bijvulling toe, want de man zei zowaar dat het écht haar ding was, die rock. Alleen de platenbaas was man genoeg om te zeggen dat ze nooit het niveau van een tweedeklasser overstegen heeft.

Joeri zingt Clocks van Coldplay, zeer goed maar wel ergens uit de diepten van een echo-grot, en met een stem die hij—minus het jamaicaanse accent—van Sting gejat heeft. Hij geraakt niet uit zijn woorden in het gesproken tussenstukje, maar dat mag hem vergeven worden, want zijn tweede liedje, Black van Pearl Jam, is wel fijn. Ik heb er geen woord van begrepen zo onduidelijk dat het gezongen was, maar het was wel zeer mooi. En geloofwaardiger dan die poseur van een Vedder.

Jury is het met me eens. Goed zo.

Sandrine. #1: Get the Party Started van P!nk. Oei! zwàk! Zo iel! Zo embarassing! En mistens één van die achtergrondzangeressen is ofwel verkeerd gemixt, ofwel zingt ze vals, ofwel passen de stemmen niet bij elkaar. #2: Pieces of Me, Ashlee Simpson. De definitie van rock’n’roll is bij deze overleden aan prolaps. En ’t is marginaal beter dan het vorige, maar jongens toch, ’t is niet omdat ze een banaan op haar hoofd gestyleerd heeft gekregen en dat ze daar wat staat te onduleren als een spanrups met epilepsie dat ze rock is… blergh.

Jan Leyers zegt dat ze iets neergezet heeft dat speciaal is en intrigeert. Hij durft het zo goed niet zeggen dat het slecht is, met andere woorden. Bart Brusseleers vindt het ook slecht, ha, maar hij vindt het wel "super" hoe ze beweegt op het podium en met de mensen op het podium omgaat. Jean Blaute heeft zonet alle pretensie op objectiviteit uit het venster gesmeten door zijn betoog te beginnen met "allemaal streng en rechtvaardig van de andere juryleden, en ik zou dat ook wel willen zijn, maar ik krijg het niet over mijn hart". Nina De Man was "niet overdreven enthousiast over de keuze van het nummer". Met andere woorden: niet alleen slechts gezongen dat eerste, maar dat tweede was slecht gekozen.

Wouter doet, begod, Born in the USA. Misschien een beetje hoog gegrepen? Hij krijgt de klappers mee, wat positief is, maar daar staat tegenover dat ik hem niet geloofde. Nét iets te jong en onervaren om dat geloofwaardig te breng. Zijn patter tussen de liedjes was daarentegen wel goed. En met een welgemeend are you ready for den dikke lu? this song zet hij Are you gonna go my way in. Ik geloof hem nog altijd niet, maar als ik mijn ogen sluit, ar-hem, klopt het plaatche wel. Het was rock’n’roll, zeer zeker. Beste performance van de avond, mijns inziens.

Jury ook takkoord.

Allez ju. Ik denk dat Laura naar huis zal gestuurd worden.

links for 2004-11-28

Zo

Da’s dan ook achter de rug. Half-Life 2, uitgespeeld.

Tja.

Herinnert g’u hoe Half-Life 1 eindigde? Wel, meer van hetzelfde.

En inderdaad, Alyx heeft paars ondergoed. Ik heb screen shots om het te bewijzen.

Getting there

’t Is hier de laatste dagen een beetje stillekes. Kwestie dat ik hoop ergens zeer binnenkort Half-Life 2 uitgespeeld te hebben.

links for 2004-11-27

Welbesteekt

Welbe-fucking-steekt. Zoals gewoonlijk stond de straat vol met auto’s. En voor de zoveelste keer had er één zich niet de moeite getroost om op het trottoir te gaan staan, en hebben de auto’s achter die ene auto zich als lemmingen ook helemaal op de straat gezet.

Resultaat: de straat geblokkeerd, en de politie erop af.

20041127_000547_dsc9004_1

Allemaal den boek op, en als er enige gerechtigheid is in de wereld, worden ze straks allemaal weggesleept. De homo’s.

update: er is nog gerechtigheid. Leve de politie!

20041127_003705_dsc9006

links for 2004-11-26

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑