Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: april 2005 (pagina 1 van 10)

Eurosp.a

“Europa doet ook soms eens iets goed, we moeten dat durven toegeven,” zegt Steve Stevaert daarnet op het nieuws.

Is hij godverdorie niet beschaamd?

Waar was die “ook soms eens” voor nodig? Is dat nu populisme, zo’n sneer en passant?

Nee maar.

Allemaal beestjes

Het gaat ongemeen goed met de beesten in de tuin.

Vorig jaar zat er wel vanalles, maar waren er toch een aantal zeer opvallende afwezigen: geen mieren, geen duizendpoten, geen of praktisch geen vlinders, geen bijen of wespen, … Niet dat ik er rouwig om was, maar toch: vreemd.

Ik stak (en steek het nog altijd) op een tuin die van nul af aan begonnen is, met geïmporteerde grond, op een plaats waar er tot april vorig jaar alleen beton was.

Alles wat ik zag vorig jaar, was min of meer ontheemd, niet op zijn plaats, en kwam breekbaar en toevallig over: één keer zien, en dan niet meer zeker weten of ik het ooit wel nog zou terugzien.

Dit jaar: helemaal anders. Er zijn mieren die bladluizen melken en meenemen naar hun nest, onder potten en stenen zitten duizendpoten, de Tomocerus vulgarissen zitten overal in plaats van alleen hier en daar eentje, ik heb mijn tweede en wellicht niet laatste schattige Entomobrya multifasciata gezien, de Eupteryxen zijn terug als waren het oude vrienden, er zit een echte Tetragnatha montana, enfin, allemaal fijn.

En ik heb vandaag een aantal foto’s gepakt waar ik wel content van ben, zo onder meer:

Exterminate

Classic.

Dr. Who vandaag—Dalek—was buitengemeen goed. Goed, op het niveau Star Trek eerste en tweede seizoen, en op het niveau I, Borg: een Dalek die tegelijkertijd angstaanjagend was, die trappen opgeraakte, en die ontroerend was.

En een Doctor die menselijker was dan ooit.

En dat we altijd maar meer te weten komen over die laatste Time War—alle Time Lords dood!?

Leve, lang, lang leve de BBC.

Nog layout

Zegt onze heiland:

Dat uw pagina niet deftig weergeeft in FireFox is omda ge verkeerde code gebruikt. Probeer het niet te weerleggen, het is zo. Dat ctrl+C niet werkt en dat uwe firefox altijd crashed ligt eerder aan uwe windows install dan aan FireFox vrees ik. Als er een bugreport over bestaat is die hoogstwaarschijnlijk onmiddellijk gefixed, als er GEEN bugreport van is dan zijt ge waarschijnlijk den enigen met het probleem en ligt het ni aan FireFox, anders had er wel nen bugreport van geweest.

Och here och God.

“Omda ik verkeerde code gebruik”, allez dan. Waar “sta” die verkeerde code dan wel? De laatste keer dat ik keek, valideerde de homepagina van mijn weblog proper als XHTML 1.0 Transitional.

Ook de laatste keer dat ik keek, zag die pagina er op verschillende browsers toch wel grotendeels hetzelfde uit, van Internet Explorer 5.2 tot Safari 1.2 op Mactintosh en Konqueror 3.0.5 tot pakweg Netscape 7.2 op Linux, en zelfs Explorer 5.0 op Windows 2000, naast uiteraard Opera 7 op XP en Internet Explorer op XP:

2776693 2776697 2776699 2776702 2776704 2776712 Ie6xp

Firefox is niet het allerbeste programma ter wereld. Open source is geen garantie voor bugloze software. Dat Firefox zeer regelmatig op zijn gat gaat, ligt niet aan mijn Windows. Ik werk elke dag zo ongeveer twaalf uur met Firefox, op verscheidene verschillende machines, zowel vers geïnstalleerd als een jaar geleden geïnstalleerd, en het ding valt élke dag meer dan eens omver.

Wie Firefox even veel en even intensief gebruikt als mij en zegt dat dat niet het geval is, liegt.

En dat van die bug reports: al ooit eens gekeken hoeveel “bug reports” er in de database zitten die niet “onmiddellijk gefixed” zijn?

Pfff.

Nee, ik wil er natuurlijk wel iets aan doen dat het misloopt, de layout die hier nu—for better of for worse—staat, maar constructieve opmerkingen zijn net iets welkomer. Met een screen shot, als mogen, en nog beter: met een oplossing voor het probleem erbij. :)

Nieuwe beesten

Het begint tegenwoordig echt wel te krioelen in de tuin.

De bladluizen beginnen concurrentie van de lieveheersbeestjes te krijgen: al zeker drie gezien de afgelopen twee dagen, al heb ik er nog geen ook effektief zien eten.

De kruisspinnetjes en andere wielwebspinnen beginnen alle hoeken en kanten in te nemen, met overal kleine zwartgele beestjes in kleine webjes, en de kleine zwarte spinnetjes op de vloer zijn ook weer in full effect.

Er stond een kamerplant in de rozenstruik die het heel de winter heeft overleefd, maar ze heeft het de laatste week helemaal begeven: gewoon op een paar dagen tijd helemaal lichtbruin geworden, opgezwollen, en dood. Toen ik ze uit de pot haalde, viel er welgeteld één larve van een zaagwesp uit:

Ik heb ze gefotografeerd en dan onverbiddellijk doodgemaakt, er zullen nog wel genoeg van die smerige beesten onder de grond zitten.

Mijn statief staat nog op het werk, en de batterijen op mijn ringflits waren (weer eens) leeg, dus toen Sandra en Els afkwamen met een Aardige Beeste op een orchidee, heb ik een geïmproviseerde constructie met stenen en keien gemaakt om er een foto van te kunnen maken.

Een soort wolharige bladluis leek het wel, van ver. Zonder het te zien, dacht ik aan ofwel een door schimmel aangetaste bladluis, ofwel een wolluis. En van dichterbij bekeken, is het wellicht het laatste:

Het beest staat er naar mijn goestig niet goed genoeg op, ik denk dat ik zometeen nog eens naar beneden een betere foto ga maken :)

Firefox bah

Tiens, Firefox doet weer eens raar. Geen idee of het eraan ligt dat ik een recente nightly gebruik dan wel dat het gewoon Firefox is die weer kuren heeft, maar om de één of andere reden ziet de tekst in mijn rechterbalk er funky uit in Firefox:

StyleFF

vergelijk met Internet Explorer:

StyleIE

Dit is als ik de stylesheet voor grote letters opgeladen heb. Het lijkt wel alsof Firefox er niet mee overweg kan dat er eerst één lettergrootte staat en dan een tweede na inladen van een tweede stylesheet, en dat hij de tekst niet reflowt als er een nieuwe style sheet ingeladen tot ik een manuele refresh doe (en dan nog); hetzelfde probleem heb ik als ik van grote letter naar kleine letters ga via de style sheet switcher.

In Firefox (let er ook op dat de “onderlijning” van links, nochtans een gewone text-decoration: underline, dóór de letters staat in plaats van eronder):

StyleFF2

vergelijk met Internet Explorer:

StyleIE2

Als iemand enig idee zou hebben wat er aan de hand is: voel u vrij.

Nu, ik moet zeggen dat ik los van dit specifieke probleem serieus second thoughts begin te krijgen over Firefox: het crasht echt waar zeer veel—niet alleen de meest recente nightly—en het heeft stapels van die kleine onhebbelijkheden in de meest basic van functies.

Voorbeeld dat me elke dag telkens weer overkomt: ik moet een url copiëren. Ja, ik weet dat ik dat met het keyboard kan doen, maar het punt is dat het niet werkt met de muis àls ik het met de muis wil doen. Wat gebeurt er? Ik rechtermuisklik op het adres, en in plaats van dit

Rechtermuisklik2

komt er dit op:

Rechtermuisklik

Het verschil? Een paar pixels. Als je net op de lijn of net onder de lijn van het adresbalkje klikt, krijg je het rechtermuisklikmenu warmee je toolbars kunt wijzigen, en niet het rechtermuisklikmenu waarmee je tekst kune cutten-en-pasten.

Maar, en hier word ik telkens razend nijdig van: het adres wordt wel “geselecteerd”. Je kunt er niets mee doen, je moet de muis een paar pixels naar boven bewegen en opnieuw selecteren, maar… aaargh!

“Waarom doet hij niet gewoon ctrl-C?” hoor ik een wilde menigte uitroepen. Wel, beste menigte, omdat ctrl-C de helft van de tijd niet werkt! Dat is nu al een eeuwigheid dat Firefox de grootste problemen heeft met de gewone clipboardfuncties, toch zeker onder Windows. Het soms wel, soms niet, en ik kan er geen peil op trekken wanneer wel en wanneer niet. Al dat ik weet ik dat ik elke dag heel de dag copy en paste moet doen uit mijn browser, en dat ik de laatste maanden altijd maar meer Internet Explorer begin te gebruiken.

’t Werd tijd

Nieuw! De GTXPress! Eén van de beste kooktoestellen die ooit uitgevonden zijn!

Het werd tijd dat ze op tektvshop eens een nieuw kookproduct doen, ik was die minimixer grondig beu gezeien.

Het is zo’n soort mengeling van een oven en een corque monsieur-ding, dat twee halfcirkelvormige gerechten kan maken. Ze doen een token effort om van tijd tot tijd eens een koolhydratenarm of een kaloriearmachtig iets te maken, maar voor de rest zijn het onbeschaamd amerikaanse recepten die getoond worden: corndogs, cake met een mars in het midden, blueberry muffins, machtig!

Het geheel wordt door een typische amerikaanse vrouw van midden de 50 gepresenteerd, en een typisch amerikaanse man van vijftig loopt (in voice over) te kirren dat hij het allemaal dolletjes vindt.

Wel, natuurlijk, zuiver bedriegtenboel: in de Verenigde S van A kost het ding $39.99, maar bij ons moeten we er € 59.99 voor op tafel leggen.

Awoert!

Ik weet het

Het lijkt op niets niet veel, wat ik er nu op gezet heb van layout. Ik was aan het prusten en voor ik het wist was mijn oude defaulttemplate uitgewist en vervangen.

En ik had de moed niet om terug te gaan opbouwen met allerlei gecachede dingen en zo.

Ik zal er dan ooit wel nog eens naar kijken. Dàn.

Of eens wat geld sparen om aan een ontwerper te geven.

update: let wel, ik vind dit beter dan wat er vroeger op stond, en ik ben wel content van de eenvoudigheid van html, css en javascript :)

Zucht

Ik ging vandaag, gelijk een grote mens, allerlei cultureels doen, en daar dan van schrijven op gent.blogt.

Maar helaas: mijn natuurlijke indolentie heeft stevige hulp gekregen vandaag. Het allemaal Huug zijn schuld!

…nee, natuurlijk niet. Ik zag het gewoon niet zitten. Eerst was het slecht weer, en dan heb ik van computers gedaan, en dan zijn we iets gaan eten, en dan was het wel goed weer maar was het ondertussen al bijna vier uur en waren de kinderen er bijna.

En dan was het avond, en dan was het snooker, en nu is het Newsnight, en zit ik met een schuldgevoel naar het vuurwerk op drie straten hiervandaan te luisteren.

Zucht. Morgen beter. Echt waar beloofd!

Kangoeroe, suite et fin

…na het betoog van Eddy Bosschem was er ruimte voor vragen.

We zaten met schat ik een ouder of zestig in de kapel van de basisschool—meer dan ze ooit gedacht hadden. Statistisch gezien hebben maar een percent of drie van de mensen een IQ van meer dan 130, en zelfs al kun je zonder valse bescheidenheid stellen dat op het Sint-Barbaracollege de gausscurve een eind naar rechts opgeschoven is—objectief vaststelbaar, in tempore non suspecto, aan de hand van de schoolrijpheidstesten in het eerste leerjaar—dan nog, met de andere criteria van hoogbegaafdheid erbij gaat het wellicht om misschien tussen vijf en vijftien leerlingen.

Ouders zaten er dan ook om verschillende redenen, sommige gewoon uit interesse, andere omdat ze dénken een hoogbegaafd kind te hebben, en nog andere omdat ze wéten dat ze met een hoogbegaafd kind zitten. Wij zaten er omdat ik me redelijk terugvond in dat hoogbegaafd profiel, en omdat ik me ook redelijk terugvind in het profiel van de hoogbegaafde underachiever, zo van nooit leren studeren en verveling en demotivatie en zo :).

En dat ik er sommige tekenen van herken in mijn kinderen, als Zelie bijvoorbeeld voortdurend nieuwe dingen wil weten en zien, en redelijk snel “ik kén dat al” zucht, en waar zowel Zelie als Louis enerzijds enorm geconcentreerd kunnen bezig blijven, ùren aan een stuk soms, maar het anderzijds zeer snel durven opgeven. Waar Zelie in haar schoolrijpheidstest bijvoorbeel alleen maar niet het maximum haalt omdat ze het misschien tegen het einde beu was wegens te gemakkelijk, en er gewoon met haar klak naar smeet.

Enfin, ik denk niet dat ze hoogbegaafd zijn, maar ik wou wel weten wat het zorgaanbod was van de school in het geval dat het nodig zou zijn. Wij gaan met Zelie gewoon rustig afwachten en zien wat het geeft in het eerste leerjaar volgend jaar, en dan kijken wat en hoe tegen de krokusvakantie.

Eén ouder vroeg of die kangoeroeklassen geen experiment waren, en of ze het eigenlijk niet aan het uitvinden waren waar we bijstonden. Ja, geven ze toe, het is iets dat in België nog niet lang gedaan wordt. En neen, er zijn geen eenduidige cijfers over de resultaten, ook niet in het buitenland. Maar: er zijn wél cijfers over wat er gebeurt als je hoogbegaafde kinderen zomaar aan hun lot over laat. En them’s not pretty numbers.

Het concept van de kangoeroeklas, kinderen samenbrengen in een eigen groep van gelijken, en ze verplichten harden te werken door ze uit gewone lessen te halen, is wel helemaal au fait met de laatste bevindingen van het hoogbegaafdheidsonderzoek. En het schijnt bijzonder goed te werken in Nederland en Duitsland, waar ze er al iets langer mee bezig zijn.

Ze doen het op Sint-Barbara omdat ze niet willen geweten hebben dat ze met probleemkinderen zaten waar ze niets aan gedaan hebben, zelfs al wisten ze dat er iets kón aan gedaan worden.  

De vraag kwam ook of die kinderen niet riskeren gepest te worden. Ik was daar ook bang voor, maar na gisteren helemaal niet meer. De clou is dat het een zorginitiatief is, net zoals de inhaalklassen voor de andere kant van de gausscurve. En, tot mijn grote verrassing en blijheid: die kinderen worden blijkbaar ook niet gepest op Sint-Barbara. Ze kunnen er blijkbaar zonder enig probleem voor uitkomen, met bijvoorbeeld—hoe ontroerend is dat?—een officieel bedankje voor de taakleerkrachten op de proclamatie op het einde van het jaar door alle kinderen die in de zorgklassen zaten. En dat ze er niet scheef voor aangekeken worden.

Komt daarbij dat die hoogbegaafde kinderen negen kansen op tien toch anders zullen behandeld worden door hun medeleerlingen: ik herinner me zelf hoe ongelooflijk demotiverend het was om bij élke vraag van de meester het antwoord te weten, en na een antwoord of vijf de ogen van de hele klas op mij te hebben, allemaal ongetwijfeld met de gedachte “daar is hij weer, den dikkenek”. Met tot gevolg dat ik redelijk snel geleerd heb om geen antwoorden meer te geven.

Een lastige vraag van een ouder die er wel degelijk mee zat: zijn leraars genoeg getraind om de signalen op te vangen? De moeder die de vraag stelde, had duidelijk een hoogbegaafd kind op de school zitten, en moest duidelijk jaar na jaar vechten tegen de perceptie van “niets hoogbegaafd, gewoon een lastig kind”. Het siert de school dat ze toegaven dat daar een mogelijk probleem hadden, en dat ze niet anders dan hun best kunnen doen.

Het is wel belangrijk om weten, zei ook Pierre Vinck, algemeen directeur van Sint-Barbara achteraf, dat hoogbegaafde kinderen een zorggroep zijn, maar dat ze maar één van de zorggroepen zijn. Er zijn nog altijd veel meer kinderen met ADHD, met dyslexie, met leerstoornissen, etc.

Ook een pertinente vraag: zitten kinderen van zes tot twaalf jaar samen? Ja dus. Common sense zegt—en onderzoek wijst uit—dat het goed is voor hoogbegaafde kinderen van alle leeftijden om samen te zitten. Daar zijn een aantal redenen voor, en ik denk dat ze allemaal hun oorsprong vinden in de asynchrone ontwikkeling enerzijds, en de verschillende types hoogbegaafden anderzijds.

Een typische uitspraak van een ouder van een hoogbegaafd kind is dat ze met een negenjarige zit die schommelt tussen veertien jaar oud en peuterschap. Je kunt een elfjarige hoogbegaafde specialist hebben, die àlles weet over astronomie, maar die gewoon onder de voet gelopen wordt door een zesjarige hoogbegaafde leiderfiguur. Of een jongere denker die wel een enorme leerhonger heeft, maar onder een enorme zelfkritiek gebukt zit, waar een dialoog met een oudere creatieve geest met een positiever zelfbeeld bijzonder veel kan helpen.

De ouder die de vraag stelde zat er mee dat het niveau van haar zoon op de een of andere wijze naar beneden zou getrokken worden door die jongere kindjes. Ik persoonlijk denk dat het minstens evenveel bijbrengt als je leert omgaan met alle mogelijke leeftijden, en als je leert kennis overdragen, en dat oudere kinderen niet noodzakelijk meer weten over alles, dat je heel erg goed een discussie over “wat is schoonheid” kunt hebbne met een zevenjarige en een tienjarige, maar goed.

Ik moet toegeven dat ik wat lregelig werd van die vraag.

Wat gaan ze praktisch doen in de kangoeroeklassen? Er zijn maar 2 x 2 uur per week “gereserveerd” in het lessenpakket, en de taakleerkracht moet het ook nog kunnen bolwerken, dus zijn een paar dingen niet mogelijk. Niet mogelijk zijn zaken als les Italiaans. Je moet er rekening mee houden dat er elke jaar kinderen kunnen bijkomen, en dat iets als een taalles een groeipad veronderstelt waarbij je niet gelijk waar kunt instappen.

Ook niet mogelijk, in eerste instantie, zijn dingen als SuperLogo of ver doorgedreven computergerief, gewoon omdat de taakleerkracht die dan ook wel terdege onder de knie moet hebben. Waar het accent op Sint-Barbara in eerste instantie zal gelegd worden, is schaken, wetenschappelijke proeven, filosoferen en muziek en animatiefilms maken. Naast de suggesties die de kinderen zelf zouden hebben.

Wat hen siert, vind ik: dat ze niet in de wolken leven maar weten wat ze kunnen en niet kunnen.

Wordt er iets dergelijks gedaan in de humaniora? Neen. In de humaniora heb je een fundamenteel andere situatie. De basisschool is een algemene basisschool, dus voor de hele populatie. In de humaniora is er al—realistisch, zonder pejoratieve noot—een schifting gebeurd. Kinderen kiezen voor ASO, en kunnen binnen het ASO kiezen voor een min of meer moeilijke richting. Kiezen ze voor een richting met Latijn in het eerste jaar, dan krijgen ze hetzelfde programma voor alle andere vakken als kinderen die geen Latijn kiezen, maar wel met die uren Latijn erbij. Zelfde in het tweede jaar: daar doen ze in vier uur wiskunde wat anderen in zes uur doen.

En nog verder kunnen ze kiezen voor lessenpaketten met bijvoorbeeld ongoddelijke veel wiskunde en wetenschappen en klassieke talen.

Wat doen met hoogbegaafde underachievers in de humaniora? Helaas: er lijkt niet veel aan te doen. Het gaat op dit ogenblik op Sint-Barbara op een groep van 800 leerlingen om misschien een drietal leerlingen. Ze hebben er al vanalles mee geprobeerd, maar niets schijnt te lukken. Mijn persoonlijk idee: too late. Daar is waar de kangoeroeklassen moeten voor dienen: om dergelijke situaties te vermijden. Want eens je twaalf bent, en je ben zonder enige moeite door de lagere school gevlogen, of veertien en je zit zonder noemnswaardig te werken in het derde jaar pakweg latijn-wiskunde, is het te laat om nog fundamentele dingen te gaan veranderen.

*
*    *

All in all: een bijzonder interessante en verhelderende avond. Ik sta enorm versteld van wat de school allemaal doet, en hoeveel er veranderd is sinds ik op school zat.

Van Kangoeroe

’t Was ongemeen interessant van de kangoeroeklas vanavond.

Het begon met een theoretische verkenning van hoogdbegaafdheid, dan een overzicht van de initiatieven die de school (het Sint-Barbaracollege) neemt rond zorg, en dan een stuk over het specifieke zorgaanbod voor hoogbegaafden en de organisatie ervan.

En dan, zoals het jezuieten betaamt: ruimte voor kritische vragen. Maar, en dat siert hen, het was uitdrukkelijk een infosessie en geen vragenronde. Geen geneut over opportunitiet en hoe zouden we het doen, gewoon: zo gaan we het doen, en alle vragen zijn welkom, maar wij hebben het laatste woord.

Verfrissend, qu’ils ont au moins le courage de leurs convictions. Je weet dat het toch nooit voor iedereen goed zal zijn, en als je alles laat in vraag stellen, komt er niets van niets in huis. Dus vooruit met de geit.

Om te beginnen: wat is hoogbegaafdheid?

Ik had er eigenlijk nog niet bij stilgestaan, maar het heeft niet alleen met het IQ te maken. Voor de kangoeroeklas maken ze gebruik van het model van Mönks:

Hochbegabung umfasst mindestens folgende drei Persönlichkeitsmerkmale: hohe intellektuelle Fähigkeiten, Kreativität und Motivation. Außerdem ist für eine gesunde Entwicklung ein guter sozialer Austausch mit der Familie, der Schule und dem Freundeskreis unentbehrlich. Erst bei einem guten Zusammenspiel dieser sechs Faktoren kann sich Hochbegabung entwickeln und in besonderen Leistungen zum Ausdruck kommen.

In een mooi schemaatje:

Moenk

Dus het is niet genoeg dat een kind een IQ van meer dan 130 heeft, er moet ook motivatie zijn—willen bijleren—en creativiteit—een onconventionele kijk op de dingen, nonlineariteit, dat soort gerief.

En om een goed werkend hoogbegaafd kind te zijn, moet het geheel gekaderd zijn in een goed gezin, een begrijpende school, en moet er regelmatige en goede interactie zijn met een groep ontwikkelingsgelijken.

We kregen verder een kort overzicht van een aantal mogelijke vlaggen waaraan je zou kunnen vermoeden met zo’n kind te zitten: perfektionisme dat om kan slaan naar faalangst, het van zeer jong al stil staan bij existeniële vragen rond leven en dood, een overontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel (“het is niet eerlijk!”), hypergevoeligheid, een voortdurend bijzonder kritische ingesteldheid, en de klassiekers: taalontwikkeling, wuskundig inzicht, concentratiekracht, en een uitstekend langetermijngeheugen.

Allemaal mogelijke symptomen, geenszins definitief, en allemaal maar indicaties, maar toch: handig om weten dat “lastige kinderen” niet noodzakelijk allemaal lastig zijn omdat ze slecht opgevoed zijn :), maar dat het ook wel eens om hoogbegaafdheid zou kunnen gaan,. Waar één van de vervelendste aspecten de typische asynchrone ontwikkeling is, met kinderen die een kalenderleeftijd hebben van pakweg 9 jaar, een intellektuele leeftijd van misschien 14, maar een emotionele leeftijd van 6.

Afijn, verder naar een vijftal mogelijke prototypes van hoogbegaafden, en opnieuw niet iets te nemen of te laten, maar gewoon ruwe schetsen:

  1. De denker: ruime interesse, intellektueel zeer begaafd, divergent denkend, met een enorme leerhonger
  2. De specialist: intellectueel ook zeer begaafd, maar dan wel toegespitst op zeer geconcentreerde interesses
  3. De creatieve geest: gericht op creatief-productief denken, gekenmerkt door een grote soeplheid, een liefde voor risico’s, experimenten en subbelzinnigheid, vaak met een zeer positief zelfbeeld
  4. De sociale leidesfiguur: psychosociaal zeer begaafd, met de kunst om in één oogopslag een persoon te scannen, veel sociaal doorzicht, en vaak emotioneel zeer stabiel
  5. De kunstenaar: wel, eum, kunstenaars dus :)

En met die hele theoretische bagage in het achterhoofd: wat doet de school voor hoogbegaafde kinderen?

Er zijn ruwweg drie niveaus van zorg te onderscheiden, in een soort piramide:

Piramide

Te beginnen onderaan: meer prikkels geven op de klasvloer. Sint-Barbara gaat daar ongeveer zo ver als ze kunnen gaan. Er zijn plustaken voor taal en wiskunde, bij het zelfstandig werk (de nieuwe naam voor huiswerk, blijkbaar) zijn er de kerntaken die iedereen moet doen, maar daarnaast zijn er de buffertaken, die mogen gedaan worden door wie niet genoeg had aan de kerntaken. En in de avondstudie is er een gelijkaardig pakket verrijkingsdingen voor kinderen die zich zouden dreigen te vervelen.

De bovenkant van de piramide is dat er speciale scholen zouden gemaakt worden voor hoogbegaafden. Noch ik, noch Sint-Barbara, noch de meerdeheid van specialisten ter zake zijn daarvoor te vinden. Je krijgt een soort rarefied environment, met kinderen die los staan van de rest van de wereld, wat niet meteen een goed idee is. Ervaringsdeskundige spreekt.

Wat ons tot het middenste schuifje brengt: de kangoeroeklas. Franz Mönks’ model indachtig, worden de hoogbegaafde kinderen een paar uur per week uit de gewone klas gehaald en geconfronteerd met hun gelijken.

De prioriteit op Sint-Barbara is heel erg duidelijk profilactisch: om te voorkomen dat kinderen zich vervelen, om te voorkomen dat ze door verveling gedemotiveerd geraken, om te voorkomen dat ze de lagere school doorzeilen zonder iets moeten gedaan hebben en dat ze daardoor later in de problemen geraken.

Hun eigenlijke leerpakket wordt verzwaard: ze worden tijdens normale lesuren uit de klas gehaald, en ze gaan samen dingen gaan doen die niet eens altijd “leuke” activiteiten zijn. Het gaat er niet alleen om de verveling tegen te werken, maar ook dat hoogbegaafde kinderen er leren dingen tegen hun zin doen. Dingen die ze in de “gewone” klas wegens hun begaafdheid vaak gewoon niet hoeven te doen.

Hoe geraak je in zo’n kangoeroeklas? Aangenaam verrast door de manier waarop ze het probleem doordacht hadden op Sint-Barbara.

Het signaleren kan (uiteraard) door de ouders, maar ook door de klasleraar of het CLB (centrum voor leerlingenbegeleiding, in mijn tijd was dat nog het PMS, het Psycho-Medisch Sociaal Centrum). Dan volgt er een evaluatie door een multidisciplinair overlegteam van klaasleerkracht, taakleerkrachten, CLB en directeur.

Criteria om in de kangoeroeklas te mogen, zijn duidelijk:

  • de klasleraar moet motiveren of het kan voor de leerling
  • de ouders moeten akkoord zijn
  • het kind zelf wordt geconsulteerd
  • het kind moet op eigen houtje inhalen wat het mist van de reguliere leerstof
  • voor het IQ wordt een arbitrair cijfer van 130 of meer genomen, zoals gemeten door het CLB of een externe psycholoog, maar: het geheel van de factoren van Mönks worden beoordeeld door het multidisciplinair overleg, dus enkel IQ zonder motivatie én creativiteit is niet voldoende
  • het is de school die de fiale beslissing neemt, zonder enige verdere inspraak of beslissingsrecht voor de ouders

Praktisch:

  • er is een instapmoment eind september/begin oktober en een instapmoment na de krokusvakantie (voor kinderen van het eerste leerjaar kan het enkel na de krokusvakantie)
  • de klassen worden gehouden tijden zowel oefenlessen als instructielessen, maar niet tijden turn–, zwem–, muziek– en godsdienstlessen
  • het is géén vrijblijvend iets, en dus géén duiventil: er zijn in principe géén tussentijdse uitstapmomenten, eraan beginnen is verder doen, ook in principe over de jaren heen

Wat ze er precies gaan doen, staat nog niet helemaal vast, maar de school had alvast de volgende criteria voor kangoeroeklasactiviteiten:

  • ze moeten een beroep doen op creativiteit (divergent denken, analytisch vermogen, you name it)
  • het moet in principe gaan om open opdrachten, dus dingen met niet maar één juist antwoord—tenzij het om erg moeilijke gesloten opdrachten gaat :)
  • het zal gaan om taken met een hoog abstractieniveau
  • het is de bedoeling een onderzoekende houding te stimuleren en zelfreflectie uit te lokken
  • het is ook de bedoeling dat zowel de zelfstandigheid als de interactie met anderen gestimuleerd wordt

Heel erg belangrijk, en denk ik ook wel een goeie keuze van de school, is dat er enkel dingen zullen gedaan worden die een meerwaarde bieden ten opzichte van de reguliere leerstof, ‘t is te zeggen expliciet geen bijkomende taal- en wiskundelessen maar wel denkstrategieën en vaardigheden die ze later zullen kunnen gebruiken.

De reden daarachter is dat àls ze taal en wiskunde gaan doen, dat ze dan op die vakken nog verder vóór riskeren te geraken dan hun klasgenoten, en dat kan alleen maar de verveling (et caetera) in de hand werken.

Dus, in de praktijk, zouden mogelijke activiteiten kunnen zijn:

  • schaken, SuperLogo
  • Lego Technics, K’Nex
  • muzische activiteiten, animatiefilms maken
  • ervaringsleren, en dan specifiek wetenschappelijke proeven doen
  • PC-toepassingen
  • individuele projecten op basis van interesses
  • filosoferen

Die laatste was wel bijzonder interessant: een goed doordacht, pedagogisch verantwoord programma, vertrokken vanuit een vrijzinnige invalshoek en gepluraliseerd, gekoppeld aan hoogbegaafdheidsonderzoek in samenwerking met Tessa Kieboom, met de bedoeling evidenties te doorbreken om verrast te kunnen worden, emotioneel open te staan voor anderen, en te leren praten en luisteren.

En het zou kunnen gaan over pakweg “wat is kunst” of “waarom is er het getal nul” of “wat is goed en wat is slecht”. Dat alles, niet te vergeten, met kinderen van zes tot twaalf jaar, door elkaar.

Fascinating stuff, Mister Bond.

Meer informatie bij Hoogbegaafd Vlaanderen en het Sint-Barbaracollege.

links for 2005-04-28

Kangoeroe

Straks vergadering van kangoeroeklas. Ik ben eens benieuwd.

O! En! Fantastisch nieuws! Jan is vandaag beginnen stappen!

Sincerely, D. Vader

Sommige mensen zouden ze zó een book deal moeten geven: Darth Vader’s weblog.

En van weblogs gesproken: ik hoop van ganser harte dat Dan Simmons veroordeeld wordt voor plagiaat voor The Da Vinci Code. Ha! Ha! Ha!

Tilde

In de rapte:

[update: ik wou niet kortaf overkomen hoor]

Typ wat je wil zeggen, als je deze wereld verlaten hebt, en je nog één iets mag vragen aan gelijk wie.
Nu content?
[update: ik heb eigenlijk niet zoveel vragen die ik zou willen stellen, en ik zou niet weten aan wie ik die dan wel zou moeten stellen. Ik voel me ook niet 100% op mijn gemak als ik vragen moet stellen aan mensen die ik niet ken, vooral dan vragen die ik zelf belangrijk vind. Ik zou wél graag, als ik de kans zou hebben, mensen als de paus (past or present) leren kennen, en ze dan veel vragen stellen. Maar één vraag, zo aan één iemand: niet meteen. Vandaar: “nu content?” aan de mens die me van de klif geduwd heeft. Of aan de chauffeur die me overreden heeft.]

Indien je de wereld kon herschilderen, wat zou je dan zeker veranderen van kleur?
Ik zou het niet weten!
[update: ik heb niet bijzonder veel last van kleuren die me tegensteken. Ik dacht eerst nog aan iets als “alle vlaams blokkers geel en zwarte strepen over het hele lijf”, maar dan kom je in dezelfde positie als Rome en de slaven in hun eigen kleur: laat ze vooral niet weten met hoeveel ze zijn en wie ze zijn, of het is om miserie vragen. En vandaar: “ik zou het niet weten”.]

Lijfgeuren, bloemengeuren, exotisch, koeienvlaai,… Wat ruik jij het liefst en heb je enig idee waarom?
Vers gebakken brood. Waarom? Geen idee.
[update: als de vraag was geweest “welke smaak heb je het liefst”, dan zou ik heelden panegyrieken kunnen geschreven hebben over camembert, maar neen. :)]

Droom je van een mooie toekomst? Wat wil je verbeteren aan het leven dat je nu leid? Of leef je nu al in een droomwereld?
Ik zou het eigenlijk niet weten. Ik denk dat ik het wel min of meer gaat zoals het nu gaat. Ik hoop dat het goed loopt met de kinderen in de toekomst.
[update: ik droom eigenlijk niet echt van een mooie toekomst, nee. Ik heb er min of meer vertrouwen in dat het allemaal min of meer wel zal loslopen.]

En stuur dit stokje door,maar je mag de vragen in geen geval veranderen!
Eum. Wie wil, mag het hebben.
[update: ik kreeg het van alhier, maar ik wil er niemand mee lastigvallen, want ik vind ‘t zo geen goeie :)]

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑