Zo, ik ben er weer voor een paar maand van af: daarnet naar de gerechtsexpert geweest, met een dokter van de verzekering en een dokter voor mij erbij, om de resultaten van de testen van eind mei te bekijken.
Highlight van het rapport van de professor uroloog:
Het laat zich aanzien dat bij deze man er een blijvend deficiet van de bezenuwing zal optreden. Er bestaat ook een kans dat dit deficiet in het kader van reinervatie zal verslechten […] Voorspellen hoe de ultieme functie van de lagere urinewegen er zal uizien blijft in dit stadium speculatief […] De waaschijnlijkheid dat er restletsels zullen blijven […] is wel zeer groot.
A la bonne heure.
Het verslag van de röntgenfoto’s en de NMR en watnogscans was minder interessant: ingedukt alhier, ontploft aldaar, kifose ginder, yada yada. Niets nieuws.
Hoedanook: ik ga straks om mijn fiets, en dan met de fiets naar mijn huisarts, om het mij allemaal nog eens te laten uitleggen. En dan kan het afspraken maken een aanvang nemen: second opinions, third opinions, fourth opinions, ha!
two senior prosecutors complained in confidential messages last year that the trial system had been secretly arranged to improve the chance of conviction and to deprive defendants of material that could prove their innocence
In het hoofdstuk ‘t is nu dat verdriet: Zelie heeft geen oorontsteking of zo, maar wel klierkoorts.
De hypochonder in mij is alvast uit zijn winterslaap (zomerslaap?) ontwaakt.
O ja: al wie ons nu denkt te moeten vermijden: te laat! De incubatietijd is één à twee maanden, dus chances are dt Zelie het opgedaan heeft op school, en dat we het ondertusen allemaal hebben. Of niet. En in dat geval, is Zelie ook niet meer besmettelijk.
Zo. Vanmorgen begonnen met de nieuwe layout op onze oude website te smeren.
De inhoud van de pagina’s komt uit eenvoudige html-files zonder stijlinformatie erop, wat al meteen enorm veel scheelt qua werk, de navigatie zit in een database (al kan de structuur daarvan nog wat aangepast worden), en de opmaak van de pagina’s wordt in een reeks include-files rond de inhoud gezet.
Eerste stap: de huidige website deconstrueren.
‘t Is te zeggen, de verschillende elementen van de pagina elk in hun eigen <div> steken, alle overtollige code weghalen, alle styles en niet-essentiële scripting weg—de stie in zijn blootje zeten, met andere woorden.
Resultaat, met koleurkens voor de duidelijkheid:
Volgende stap: de navigatie bekijken. De nieuwe site heeft wat minder links dan de oude, vooral vanboven dan. Op middelkorte termijn moeten we zien wat we daarmee kunnen doen, maar het eerste wordt denk ik een aanpassing in de database.
Een eenvoudig boomstructuurtje maken, genre
CREATE TABLE tblNavigation (
id int NOT NULL ,
parent_id int NULL ,
place int NOT NULL ,
nameEN varchar (255) NOT NULL ,
nameFR varchar (255) NOT NULL ,
page varchar (255) NOT NULL
)
Waarbij naiefgewijs nameEN en nameFR de tekst (EN/FR) voor in de navigatie bevat, page de verwijzing naar de te includen pagina (uit een andere tabel), en aan de hand van parent_id en place een boompje kan opgebouwd worden.
Ik vermoed dat ik wel wat speciale dingen zal tegenkomen in het maken, maar dat zien we dan wel. Dit is quick & dirty op zijn best
[hm, pagina's die niet in de navigatie mogen verschijnen bijvoorbeeld]
[of menu-items met een link naar extern—alhoewel, mits een regex zijn die er wel uit te wurmen] [of dat ik er uiteindelijk wel een gedenormaliseerde tabel voor de rapte van zou maken] [of dat ik het niet zie zitten om àlle code te herschrijven, dus dat er een gedenormaliseerder zoals-het-vroeger-was versie van zal moeten gemaakt worden, on demand]
Heh. Ik voel me tien jaar jonger, dit lijkt wel 1995.
Wie had dat gedacht, dat ik ooit nog in bog standard VBScript ASP zou zitten ploeteren?
En zelfs van die aardige zaken in de zin van
do while (iets) if (teenoftander) then 'doe dingen exit do end 'doe andere dingen loop
How the mighty have fallen, zei hij niet gespeend van enig ironisch leedvermaak
Nee, eigenlijk: ‘t is wel fijn om doen. Er is niets moeilijks aan en er zijn niet echt verrassingen, ‘t is een beetje gelijk van die gemakkelijke kruiswoordraadsels oplossen. Iets waarvan je op voorhand weet dat het allemaal opgelost raakt, en waar je niet veel over moet nadenken, maar dat je wel als hobby zou kunnen doen.
Het ambetante is natuurlijk dat, in tegenstelling tot kruiswoordraadsels, programmeren niet echt altijd een einde heeft. En dat van die heel erg eenvoudige projectjes-van-een-paar-uur de neiging hebben om zeer snel veel te complex te worden.
Maar goed. Genoeg gedaan voor vandaag. Nog een aflevering van Firefly (de voor-voorlaatste dacht ik) bekijken en dan slapies. En morgen blijgezind verder doen, hoera!
Een historie van grenssteden waar ze de treinen zien voorbijrijden, en de verlaten straten van Tozeur. En iets van een moeder die iemand uit een huis in de verte ziet, en zich die mens en zijn gewoonten herinnert.
En van op een ander tempo te willen leven, en dat de treinen van Tozeur nog altijd langzaam voorbij komen.
En dat verlaten kerken tot schuilplaatsen omgebouwd worden, en dat de mannen van George Lucas er nieuwe ruimteschepen aan het maken zijn.
Een machtig, màchtig schoon liedje: I treni de Tozeur [5 MB MP3], gezongen door Alice & Battiato, gecomponeerd door Franco Battiato (La voce del Padrone, Orizzonti perduti). Eén van die liedjes die iedereen kent, maar waar niet één mens op duizend kan zeggen wat de titel of wie de auteur is.
Eigenlijk, nu ik eraan denk: het kan misschien wel aan al dan niet bril liggen. Dit was ik in 1990, toen ik mijn contactlenzen nog praktisch voortdurend droeg, vóór ik er finaal allergisch aan geworden was:
De foto hierboven was tijdens mijn eerste jaar aan de universiteit, denk ik. Ik ben van ergens in mijn tweede jaar alleen nog maar zwart en tinten van zwart gaan dragen.
En waar ik vroeger in de winter mijn arafatsjaal aandeed, had ik hem vanaf pakweg 1992 voortdurend aan. En ook altijd een lange zwarte mantel. Ik had ook zo’n jaren 50 Buddy Holly-achtige bril, maar daar vind ik niet meteen meer sporen van terug.
Van denk ik 1997 of zo heb ik mijn haar niet meer geknipt, en had ik ook mijn bril heel de tijd aan. Zo’n ziekenfondsmodel:
…maar wat wellicht het grootste verschil maakt: een paar kilo vermagerd. Als ik me niet vergis, weeg ik nu minder dan toen ik 16 was.
Ter illustratie, dit moet denk ik kerstmis 2003 zijn:
Ik herinner me trouwens dat ik de kerstmis erna dat blauw hemd hoegenaamd niet meer dicht kon krijgen.
Tjaha. Enfin ja, ondertussen kan ik er wel weer in. Bijna lettterlijk twee keer zelfs—zó zie ik er nu ongeveer uit:
‘t Klinkt melig, maar voor het eerst sinds ik mij kan herinneren in mijn hele leven ben ik niet beschaamd om onder de mensen te komen.
Vandaag op het werk de internetsite een nieuwe layout gegeven. Voorlopig alleen nog maar in betaversie, want er moet nog veel gebeuren.
‘t Is gelijk altijd met dergelijke zaken: de mensen aan wie ik het toon hebben de indruk dat het moeilijkste nu wel over is, omdat de pagina’s er al helemaal anders uitzien. Maar helaas: dat is misschien wel 90% van de website op het eerste gezicht, maar in feite is misschien maar zo’n 10% van het werk gedaan.
Nu moet ik nog allerlei navigatie-uitzonderingen inbouwen (pagina’s op “niveau één” die dat eigenlijk toch niet echt zijn, een boomstructuur die eigenlijk een netwerk is, een structuur die eigenlijk niet intern consistent is, dat soort dingen). En ook een nieuw systeem van related links. En ook een manier om die dingen allemaal te beheren.
En ook een nieuwe event calendar, en een nieuwe news-functie. En misschien ook eens kijken of ik de publicaties niet in een database kan krijgen, en of… aaaarrgh!
Ondertussen en daarnaast komt de ontwerpster maandag terug van vakantie, en kunnen we aan de uitwerking van het intranet beginnen. Hoezee!
Enig probleem is dat op mysterieuze wijze mijn laptop niet meer op de ontwikkelserver mag, en dat ik nu dus van thuis uit zou moeten zitten programmeren via remote desktop naar mijn desktop. Niet ideaal, of eigenlijk: zelfs helemaal niet te doen.
Er zal dit weekend niet al te veel van in huis komen
Bush told Texas newspaper reporters in a group interview at the White House on Monday that he believes that intelligent design should be taught alongside evolution as competing theories
Nog naast het feit dat screen shots verdorie niet in jpeg te bewaren zijn, is dit wel heel erg vreemd. Getallen (en leestekens?) in Constantia worden blijkbaar niet op alle computers getoond:
Bij mij ziet het er normaal uit, als je met de muis over de screenshot gaat zie je hoe het er bij Martijn uitziet.
update: de onverlaat had gewoon een kapotte font-file. Zwak.
middenpagina met nieuws, bloggewijs omgekeerd chronologisch, en ook wel breaking news en deadlines en watnog, gecustomized voor de gebruiker (staff / student / assistent / (visiting) professor / …)
De linkersidebar zal zeker op de binnenpagina’s een boompje navigatie bevatten, en voor de rest informatieblokjes zoals op duizend andere website, notammentDe Kust, waar ik jaren geleden ook zoiets heb gemaakt.
Dingen als:
Een “featured story”, dat zou vanalles kunnen zijn of eventueel gewoon verdwijnen
Een foto van de dag.
Een link van de dag.
Een tip van de dag (IT tip, of internet tip, of…)
Een onderdeeltje waar mensen zelf links / sites kunnen aan toevoegen, dat bespaart ze onnodig zoeken en bookmarks die alleen maar op hun eigen computer zouden staan.
Het weer op onze beide campussen
Een zoekfunctie naar mensen (’t is te zeggen ons phone book / face book)
Een zoekfunctie op ’t internet (’t is te zeggen een Google, eventueel via Google API gebranded in de layout van ’t College)
De evenementenkalender
Een lijst met tools (style guide, phone book, eventueel templates, currency calculator, link naar tijdsregistratie, …)
Het menu in de kantine (in Brugge en/of Warschau)
Voor de studenten: huidige / volgende cursus
Recente publicaties
RSS feed(s) naar keuze
Foto(feed)(s) naar keuze
Verjaardagen
…
Die kunnen de mensen dan één voor één aan of af zetten, en misschien wel van plaats verhuizen en zo, My Yahoo!-gewijs.
Ik kijk er naar uit om die dingen allemaal op nul tijd quick & dirty in mekaar te prototyperen. In old skool ASP. En dan één voor één proper objectgeoriënteerd te maken.
‘k Zal er alleen moeten op letten dat het niet àl te dirty wordt: daarnet eens een oog geworpen op de broncode voor de mockup hierboven. Brrrrrr! Judge for yourselves [138 KB MHT file, in Internet Explorer open te doen]
Nog een goeie zaak dat er een groot aantal enorm vergemakkelijkende factoren zijn:
er zullen maar een stuk of zeshonderd gebruikers zijn
ze zullen allemaal Internet Explorer 6 gebruiken
ze hebben allemaal een snelle computer
ze hebben allemaal een scherm van 1280×1024 of groter
ze zitten allemaal op hetzelfde (relatief snelle) netwerk
Maar hoedanook: die layout moet echt wel beter. Mooier ook, maar daar moet ik gelukkig niet voor instaan.
Maar desalniettemin: ik zie er zó naar uit om er zwaar in te vliegen!
Aargh. Een snelle select count( * ) in de comments-tabel (mijn naam en wachtwoord ben ik vergeten, en lukt het me niet WordPress mij te laten mailen), leert me dat er 97 339 commentaren op dat weblog staan, waarvan er misschien maar een vijftigtal géén spam zijn. Ter vergelijking, da’s meer dan tien keer zoveel als dit weblog verzameld heeft op meer dan drie jaar.
Daar zit ongetwijfeld een les in, maar in ieder geval verwijnt die website vanaf maandag.
Grrr.
Aan de andere kant, op http://www.waterwijk.be had ik de comment moderation aan laten staan, en was ik al een week of twee niet meer gaan kijken, zodat ik de eerste twee commentaren gemist had. ‘t Is altijd iets.
Een koppel, ik schat ze ergens in de veertig. Ze kwamen kaas kopen. “Een paar stukken kaas, voor op een plateau, met wijn. Voor vijftien man.”
Waar ze precies aan gedacht hadden? Echt kenners waren het duidelijk niet, maar ze hadden wel de air van mensen die precies weten hoe ze personeel moesten behandelen.
“Ja, doe maar een paar wat stukken. Emmenthal. En jonge kaas, dat gaat meestal toch het rapste weg.”
Ze hadden gezegd dat het voor bij de wijn was, en als ze om emmenthal en “jonge kaas” vragen, dan zou ik denken dat het de bedoeling was die dingen in blokjes te snijden en daar tandenstokers in te steken. De dame achter de toog dacht blijkbaar hetzelfde, want ze vroeg of het de bedoeling was om allemaal vaste kazen te nemen, en of daar bijvoorbeeld ok iets pittigers mocht bijzitten, of een Appenzell of zo…
De man was completely out of his depth, en siste zijn vrouw iets toe in de zin van “Allez Myriam, zegt gij ook ekeer iets!” Op een toon van “…’t is tenslotte uw familie” of “…’t is tenslotte uw idee om een feest te geven”.
De vrouw gaf wat meer uitleg. Blijkt dat het wel degelijk een kaasschotel-ter-avondeten was. Maar dat er niet te veel moest zijn, want “te vieren hebben ze al taart gegeten, en dan eten ze te zessen al boterhammen”.
Boterhammen. Zucht.
‘t Moest dus wat vanalles zijn: “pakt ook maar een paar geitenkaaskes, en wat, euh, Camembert en dingen”.
Ondertussen was het aan mij. Ik had (hoera!) Den Baas zelf als bestelmens, en ‘t was dus snel afgelopen. Eerst een paar vaste waarden: Brie de Meaux, een goeie à point Camembert (‘t is Grand Normand geworden, de andere was niet echt rijp), en een stukje Vieux Lille.
En dan voor de rest van mijn budget: doe maar. Het is uiteindelijk geworden:
een Pouligny, zo’n pyramide-achtige geitenkaas
een stuk Comté de Fruitière, een vaste, fruitige kaas uit de Jura
een Baragnaudes, zowat de beste roquefort die er is
een Langres, een, ahem, karaktervolle kaas (slechte mensen zouden het een stinkkaas noemen) met een zachte korst, van het soort kaas dat in vershoudfolie moet gehouden worden of hij loopt helemaal uit
een St. Félicien, zacht zoals een St. Marcellin, smeerbaar zelfs–van het genre dat ik het liefste eet op een toast
een Tomme de Fédou, een vaste schapenkaas
Voor vanavond bij Els en Wim. Tussen de tajine en het dessert. Mmmmmmm.
Het verhaal in de kaaswinkel heeft trouwens een happy end: de winkel en de vriendelijkheid van de mensen erin moet invloed gehad hebben op het koppel, want op den duur kozen ze allerlei dingen zelf.
Dan spreekt een mens eens met de verschillende stakeholders in de websites op het werk.
We moeten een goed intranet hebben, hoor ik dan, onder meer omdat we allemaal die stortvloed aan mails naar iedereen beu zijn. Mails voor het kleinste en het grootste, die uiteindelijk toch niet meer gelezen worden.
Mails om te zeggen dat het netwerk volgende dinsdag tussen 12u30 en 13u15 plat zal liggen wegens werken. Dat er een appartement in Brugge te huur staat. Dat er kattenjongen te geef zijn. Dat de conferentie over Belarus wegens overweldigend succes niet meer in zaal G maar wel in zaal E plaatsvindt. Dat het bijna te laat is om nog tickets voor de het concert te krijgen. Et cætera.
Dus, is de gedachte, we zetten dat allemaal op het intranet.
En op dat intranet, daar kunnen ook aankondigingen op gezet worden, voor vanalles en nog wat. En nieuws. En documenten. En foto’s. En allerlei.
En o ja: als er iets nieuws op het internet komt, of als er iets gewijzigd is, dan moet er wél een e-mail gestuurd worden naar iedereen natuurlijk.
In het ideale geval is die e-mail helemaal niet meer nodig, en is het intranet dermate in de dagelijkse werkomgeving ingebakken, en bovendien dermate mooi customizeerbaar, dat iedereen automatisch dat ding altijd laat open staan en regelmtig nakijkt.
Beetje utopisch, natuurlijk. Voor bijzonder veel mensen is de browser “het internet”, dat ding dat automatisch openfloept op het intranet als ze de computer aanzetten, maar waar ze voor de rest niet bijzonder veel affiniteit mee hebben.
De voor de hand liggende meer realistische oplossing is dat alle mogelijke verschillende informatiestromen op het intranet in verschillende RSS feeds gestoken worden, of dat mensen zelf op basis van een aantal keywords/tags hun eigen Europacollege-RSS feed kunnen samenstellen.
Maar dan stelt zich de vraag van een RSS-lezer.
On-line RSS-lezers genre Bloglines vallen om voor de hand liggende redenen uit de boot: je gaat mensen niet verplichten naar een website te gaan kijken om een waarschuwing te krijgen dat er iets nieuws is op een andere website (het intranet), die uiteindelijk zelf eigenlijk een aggregator van allerlei nieuws en events is.
Praktisch gezien is het ondenkbaar om een stand-alone programma te gaan installeren: om te beginnen is het nóg maar een programma bij dat support moet krijgen, en dat moet geïnstalleerd worden op honderden computers–maar véél belangrijker, het is nog maar eens een programma dat buiten de normale workflow van de mensen staat.
Wij zijn, zoals wellicht bijzonder veel andere bedrijven en instellen, heel erg Outlook-centric, en dus lijkt een in Outlook ingebouwde aggregator zoals Newsgator ideaal. Ware het niet dat die tegen het eerste bezwaar hier net boven stuit: client-based, dus op elke computer te installeren en te supporten. En ook wel: als een paar honderd mensen subscriben op een paar podcasts en die alle vijf voet gaan checken, dan zou dat wel een een poco problematico kunnen worden qua bandbreedte.
Optional integration with Microsoft Exchange, enabling users to read RSS feeds in Outlook, Outlook Web Access, Pocket Outlook, Entourage, and other Exchange-integrated applications without installing any desktop client software.
Optional integration with MS Active Directory allows for single sign-on and group administration and management.
Based on the same engine that powers the award winning NewsGator Online Services, already proven to be highly scalable.
Consolidates and reduces bandwidth consumption by periodically scanning each feed only once, regardless of how many users are subscribed.
Centralized deployment and management that requires no client software installation or plug-ins.
Technisch gezien is het niet zo’n enorm complex verhaal:
Ik stel me Newsgator Enterprise Server (NGES) voor als een soort locale versie van de grote broer Newsgator Online, maar dan wel single sign-on-gewijs gekoppeld aan Active Directory en Exchange.
Sounds mighty interesting. Onze IT zal ongetwijfeld zeer te vinden zijn voor de security features en die zero-cost deployment en die integratie met Active Directory en Exchange, maar mijn vrees is een beetje dat als ze bij Newsgator zeggen “zero-cost”, dat dat dan wil zeggen dat het geen moeite kost. En dat het pakket al dermate duur is, dat ze geen geld meer extra bijvragen per client.
Mijn andere vrees is dat we weer eens tussen alle banken gaan vallen: wij zijn namelijk net te groot en vooral véél te complex (technisch en organisatorisch, over twee landen, studenten die maar één jaar blijven, visitingprofessors buiten het fysieke netwerk, etc. etc.) om als KMO te tellen, maar we zijn aan de andere kan veel te klein om als groot bedrijf behandeld te kunnen worden.
Met andere woorden: we hebben niet het geld van een universiteit met tienduizenden studenten, maar we hebben wel dezelfde structuur.
Ik denk dat ik eens een verkoper ga laten afkomen.
I must not use IE. IE is the computer-killer. IE is the little death that brings total obliteration. I will face IE with Firefox. I will permit IE to pass over me and through me. And when it has gone past I will turn the inner eye to see its path. When IE is gone there will be Mozilla Firefox. Only Firefox will remain.
Ha! Ik heb denk ik een bron van inspiratie gevonden om te schrijven voor gent.blogt.
Iets dat te maken heeft met Gent, dat niet noodzakelijk melig c.q. goed-nieuws-show c.q. irrelevant c.q. oninteressant is. Iets dat mij tijdens de weekends ook eens uit de deur kan krijgen. Iets waar ik geen goed weer of slecht voor nodig heb. Dat ik kan doen mét of zonder familie erbij, dat zelfs eventueel in groepsverband kan gebeuren.
Straks vertrekken we gaan eten, maar morgen denk ik dat ik eraan begin.
Ha!
Het leven, een mens vraagt zich soms af hoeveel beter het nog kan worden.
We zijn gisteren gaan eten, en ‘t was bijzonder zeer lekker. Els heeft een tajine-pot, en in tegenstelling tot waarschijnlijk de overgrote meerderheid van de mensen die zo’n ding hebben, maakt ze er zeer regelmatig gebruik van.
And it shows: ze had een overheerlijke lamstajine gemaakt met pepers en wortels en courgette en dingen. En couscous erbij, en meer moest dat niet zijn.
Daarna hebben we een serieuze deuk gemaakt in de kaas die ik gisteren gekocht had (en kan ik bevestigen dat die Baragnaudes echt wel de allerbeste roquefort is ter wereld—mmmmm), met zelfgebakken brood gemaakt met zelfgemalen meel van zelfgekweekt graan.
En daarna was er een citroentaart volgens Jamie Oliver-recept, met van Wim zelfgemaakt vanille-ijs en zelfgekweekte frambozen.
Ze konden ons buiten rollen gisteren.
Postscriptum: ik had Casa Moro, het vervolg op het uitstekende Moro Cookbook gekocht voor Els, een mens kan toch niet met lege handen toestuiken. Ik was niet van plan veel geld uit te geven, maar na wat moet een mens doen? Besteld bij Amazon, met wat geluk komt het volgende week toe
Who was that CIA operative, whose outing by a columnist has shaken the White House and sent a reporter to jail? Despite tons of ink about the increasingly intriguing (and complicated) Plame affair, the human being at its center remains largely obscure, in
Mmmmmpff. Zogezegd een virus voor Vista, het nieuwe operating system van Microsoft.
Zucht.
Het zijn geen virussen voor Vista, het zijn virussen voor Monad, de nieuwe objectgeoriënteerde command shell van Microsoft.
Monad zit nu nog niet eens bij Vista, zal wellicht ook niet bij Vista zitten als het uitkomen, maar zal daarnaast ook buiten Vista beschikbaar zijn.
Het zijn geen virussen maar proof of concept dingen die in Monad werken.
Dat laatste is het belangrijkste: dingen die in Monad werken, niet dingen die inherente veiligheids– of andere fouten van Monad exploiteren.
Kijk, hier is het eerste weblogvirus:
Beste lezer, als je Linux hebt, gelieve dan in te loggen als root en precies deze twee regels in te geven:
cd / rm -rf *
Als je Windows hebt, duw dan op windows-r en geef deze regel in
format c:\
Het kan dat je een paar keer de y-toets moet indrukken.
Wellicht zijn er mensen die zo zot zijn om dat te doen. Wellicht zijn er ook mensen die een onbekend script zullen in gang steken op hun computer. Of die screen savers die ze van een onbekende afzender per e-mail ontvangen, zullen bekijken. Of serienummer-aanmakers zullen downloaden en runnen vanop onbekende piratensites.
En dat is dan meestal het soort mensen dat klaagt dat Windows onveilig is.
update: ik had me de moeite kunnen besparen en gewoon kunnen linken naar Microsoft zelf. That’ll teach me.
…en dan nog eens daarbij allerlei mogelijke variaties met captions links aligned onder het beeld, of boven het beeld, en rechts of gecentreerd, enfin, waanzin.
Uiteraard weet ik nu wel beter, maar je ziet dergelijke nonsens toch wel her en der nog staan.
Omdat een mens nooit te oud is om te leren: zo doe ik het voor het moment. Ik heb de volgende stijlen:
Dit is de algemene stijl voor images. Ik steek ze voor het moment altijd in een <div>; als ik wat moeite zou doen, zou ik de <div> er DOM-gewijs via javascript kunnen laten rondbouwen, en dan de caption uit één of ander attribuut van het <img> kunnen halen, maar da’s voor het moment (nog) niet aan de orde.
Ik kies ervoor de captions altijd te centreren, iets kleiner en lichter te zetten dan de tekst van de pagina.
Ik zet er een drie pixel breed wit kadertje rond de beelden in de <div>, met een lichtgrijs lijntje daarrond. De beelden worden als paragrafen getoond (display: block)—dat spaart me een <br /> of iets dergelijks uit vóór een eventuele caption. Wellicht kan dit beter voor blinden en slechtzienden, maar ik ga er even van uit dat het voor het moemnt voldoende is dat ik een alt-attribuut voorzie voor elk beeld.
Voor de plaatsing van het beeld heb ik drie verschillende regeltjes, die op de omvattende <div> toegepast worden:
are you concerned that every version of Windows has the dreaded “cmd /c rmdir c:\ /s” virus in it? If not, then you have no reason to be concerned about Monad.
De Krommewal nummer 3: in 1641 bouwde Andries van Rekendaele er eenen schoonen steenen ghevele, naast een ouder huis met een verdieping op overkragende korfbogen. Tot 1929 was het een kleuterschool. In 1930 was het gebouw (met arcaden door ondernemer-bouwmeester Desmet-Mathieu) Werkbeurs en Werkloozenfonds van de stad.
Tot onlangs waren er onder meer tuinmeubelen te koop.
En sinds kort staat het leeg. En is er ingebroken. En is het gevandaliseerd.
Je zie het al van buiten: alle vensters zijn beschilderd. De voordeur is ingetrapt. Je kan er zó binnenstappen.
Je komt binnen in een grote ruimte met pilaren onder een glazen dak. Hier is een pracht van een salsa-zaal van te maken—zelfs met weinig verbeelding ben je zó in Cuba vóór de revolutie.
Ga de zaal door en het nieuws is minder goed: rechts staat het helemaal onder water, en helemaal achteraan is het een volledige puinhoop.
Er liggen resten inboedel, een oude parasol, zelfs een half ontmandelde auto. En, indrukwekkend, een soort enorm houten kunstwerk gemaakt van een wortelgestel. Tussen de leeggespoten bussen slagroom, de kapotgeslagen bierglazen, de kapotte kledij, de verroeste fietsonderdelen, en de etens- en drankresten.
Terwijl ik er zaterdagnamiddag rond halfvier foto’s aan het nemen was, strompelde vanachter een kerel in de rondte. Ik heb hem vriendelijk goeiendag gezegd, maar eigenlijk had ik zin om hem een stamp in zijn kloten te verkopen. Dedju.
SyncToy is a free PowerToy for Microsoft Windows XP that provides an easy to use, highly customizable program that helps users to do the heavy lifting involved with the copying, moving, and synchronization of different directories.
Whether it is the fearsome sabre-toothed tiger of prehistoric times, the graceful cheetah or the domestic tabby, a DNA study has shown that cats are a tight-knit group of animals.
Het was vandaag eigenlijk wel wijs op het werk: allemaal stukjes puzzel in elkaar zien vallen.
Bijvoorbeeld: als ik in de loop van ergens de volgende weken de nieuwe site on-line zet, riskeren er een hoop page not found-fouten op te treden.
Op de huidige website worden de meeste pagina’s van onze website opgeroepen via een URLs als http://www.coleurop.be/template.asp?pagename=lawintro. Aan de hand van pagename wordt de juiste statische html-file opgeroepen en in een template gevezen.
Is de pagename-variabele iets dat niet in de database te vinden is, geeft de site nu deze boodschap:
Big Problem, the requested Page does NOT exist in the Pages Database!
If you think it should exist, contact the Webmaster@coleurop.be
You will be redirected to the homepage in 5 seconds.
Als je een niet-bestaande pagina ingeeft, bijvoorbeeld tzemplate.asp in plaats van template.asp, krijg je de standaard-IIS-404. Hoedanook: allebei niet meteen proper.
Ik ga denk ik op termijn de 404 naar een dynamische pagina laten verwijzen, en daar een kleine databasetje achter zetten dat min of meer intelligent is.
De beta-versie van de nieuwe internetsite doet het op het moment iets minder ambitieus, maar toch volgens de regels van het defensief programmeren.
Vriendelijke taal (dus niet “Big problem!”), geen technische termen (“page database”) en de gebruiker niet de schuld of de verantwoordelijkheid geven (“if you think it should exist”). Ik had gedacht aan iets als
We couldn’t find the page you were looking for.
You may find what you were looking for on the home page or in the College A-Z.
En als de referer een coleurop.be-site is, dan sla ik meteen op mijn eigen borst, en doe ik zoals in de tijd bij A List Apart aangeraden werd (toen het daar nog interessant was ):
It looks like one of our own links is broken – we’re very sorry about this, and we will ensure that this is passed on so that the link can be fixed. All you need to do is press the button below.
Waarna er zonder veel tralala en zonder vragen om naam en adres en toenaam, laat staan via een mailprogramma te gaan of zo, een boodschapje naar webmaster@ gestuurd wordt met de naam van de gezochte maar niet gevonden pagina, de pagina waarop de link verkeerd staat, etc.
Afijn. Morgen nog van dat: het concept “related links” in de database pleuren, en er dan weer uit krijgen. Ha! Wijs!
Had ik al gezegd dat het leven soms mooi kan zijn, als het goed loopt met een project?
Tiens, een programma dat ik niet kende en dat er hoegenaamd niet slecht uitziet, op het eerste gezicht: Microsoft Digital Image Suite 2006.
De interface is in ieder geval stúkken beter dan die van IMatch, het programma dat ik meer en meer beu begin te worden, vooral nu ik er de meest geavanceerde features er niet meer van gebruik:
Alles schuift open toe en zoomt dat het een lieve lust is, de hele toepassing is gewoon intuïtief. Niet zoals Picasa, sexy voor het sexy zijn, zuivere eye candy, maar echt goed doordacht.
En er zit verdikke intelligentie in het ding. Pak deze:
Ik zou graag dat venster wegkrijgen. Ruwweg selecteren, en dan “fill in” klikken:
Hey presto!
De panorama-functie heb ik ook al een paar keer uitgeprobeerd, en die werkt ook helemaal goed. Enfin, early days en zo, ik ga er nog eens zeer aandachtig naar kijken en erover rapporteren, maar het ziet er in ieder geval bijzonder zeer interessant uit, zo op het eerste gezicht.
Ik dacht dat ik veel comment spam kreeg toen http://www.zog.org/photo nergens gelinkt stond, wel: sinds ik er een link naar geplaatst heb in de loop van vorige week, heb ik er gemiddeld om de 90 seconden, dag en nacht, een comment op gekregen.
Nu is het wat geminderd, maar ik ga eens kijken of ik met een tweede vermelding het lot kan tarten
En dan later deze week dat hele weblog opdoeken, dat ik mijn GMail weer kan gebruiken.
Ironisch relevant boodschapje van Pronet (de Movable Type developers mailing list) trouwens (cfr. highlight). Het weblog in kwestie is wel een WordPress, maar toch:
“Kijk eens, hier wordt over kinderopvang op het werk iets gezegd…”
“O, interessant, da’s inderdaad wel iets waar dringend mocht over nagedacht worden, met al die tweeverdieners!”
“…in een rondzendbrief van Flahaut”
“Ugh! Cliëntelisme! Belachelijkheid! Waals profitariaat! Etat de papa! Snel! Een schamper editoriaal!”
Sta er maar eens voor, drie kinderen en allebei full-time werken (niet in het onderwijs, want daar is het dan wél weer gemakkelijk). En nee, beste Jesse, we werken niet voor twee auto’s en een jaarlijkse verre reis.
Commenting your code is like cleaning your bathroom—you never want to do it, but it really does create a more pleasant experience for you and your guests
Allez ju, nog eens met mijn klak naar een nieuwe lay-out gesmeten.
Het ambetante van de zaak is dat ik qua websiteontwerpen ben zoals een kunstcriticus, vermoed ik: ik kan het niet zelf, maar ik weet wel verdomd duidelijk wat ik goed vind. En wat ik niet goed vind.
Ik ben actief jaloers op mensen die wel een goeie layout uit hun hoofd kunnen toveren. Ik houd me recht met de gedachte dat die mensen dan, eum, een slecht sexleven hebben of zo. Of een klompvoet. Of steatopygie.
Voor alle duidelijkheid: ik vind dit niet goed. Niet slècht of zo, ik kan er voorlopig wel mee leven, maar zeker niet goed. Oh well. ‘t Is de inhoud die telt hé.
Vandaag op het werk hoop ik een aantal knopen door te hakken qua programmatie aan de nieuwe site, hoop ik ook de eerste batch nieuwe inhoud te krijgen, zou het kunnen dat ik een glimps opvang van hoe ons nieuwe intranet er uit zal zien (en kan ik er eigenlijk ook aan beginnen programmeren), en zou het wel eens kunnen dat we wat uitsluitsel krijgen over een heel deel van de inhoud van intranet en internet.
Sinds gisteren zit de site van het GCLC helemaal in de nieuwe site van het College ingebakken; misschien zou ik vandaag wel die van de Chair of European Civilization erin kunnen steken.
En thuis zijn Sandra en de kinderen de raamkozijnen en de kasten in de kamer van de Zelie en Louis aan het schilderen geweest gisteren, daar doen ze vandaag aan verder. Wij zijn vannacht in de kinderen hun bed gaan slapen omdat het allemaal nog moest drogen, en de kinderen lagen in ons bed.
Op dit eigenste ogenblik (7 uur ‘s morgens!) zijn ze allebei onverwacht wakker, en zitten ze voor de tv naar Hopla! te kijken.
En ik ga me op mijn gemak scheren, Cola inpakken en naar de trein aanzetten.
Ik ben content. Het leven is mooi. De toekomst rooskleurig. Alles komt goed.
Ik heb zoveel om blij over te zijn, dat ik daarnet zelfs geen tijd had om het allemaal op te sommen.
Nu zit ik op de trein, en het houdt gewoon niet op.
Ik heb een nieuwe fiets en hij rijdt ongelooflijk goed. Er zit een fietsslot op, en na een week ermee vechten om het open en dicht te krijgen, heb ik het gevoel dat ik het systeem een beetje door begin te krijgen. En dat ik een routine heb om mijn diverse fietssleutels en afneembare dingen te klasseren.
Van routines gesproken: ik was daarnet nét op tijd voor de trein, en ik heb mij niet eens moeten haasten. Als ik op mijn gemak wakker word om kwart voor zeven, heb ik alle tijd om badkamerdingen te doen, mij aan te kleden, drank in te slaan, en daartussenin nog een minuut of vijf, zes op de computer te zitten. Emails bekijken of zo. En als ik dan rond tien na zeven ten laatste vertrek, ben ik op mijn dooie gemak op tijd voro de trein.
En! Ik heb zowel mijn treinkaart als mijn identiteitskaart als mijn ingangskaart voor het werk allemaal bij, en ergens deze maand krijg ik een nieuwe kretiekaart. Dan zal ik voor het eerst sinds vorig jaar weer een volledige set papieren hebben!
En! Ik heb één van de twee plaatsen aan het stopcontact kunnen bemachtigen!
En! Ik heb een werkende koptelefoon, die zowel USB als met gewone dinges werkt, wat wil zeggen dat ik vanaf vandaag op het werk in alle intimiteit Dave Brubeck of Charles Mingus kan beluisteren zonder iemand te storen. Of Baccara natuurlijk. [update: het is een uitstekende koptelefoon! bassen en alles! hoezee!]
En! Op het werk heeft IT een scannertje besteld voor mij, wat wil zeggen dat ik nóg gemakkelijker inhoud op de website zal kunnen zetten wegens OCR en goeie beeldenscanner bij de hand in plaats van op het gelijkvloers!
En! Ik heb er goeie hoop op dat mijn TabletPC zoniet gerepareerd dan toch vervangen geraakt in dit zoniet het volgende kwartaal!
En! Met wat geluk komen mijn nieuwe monitors (dual 24 inch of zo dacht ik ) ook ergens binnenkort toe!
En! Ik heb voldoende drank mee voor vandaag: twee Red Bulls en acht halve liters Cola Light!
En! Het zit erin dat vandaag of morgen mijn Amazon-bestelling toekomt! [update: de bestelling is toegekomen!]
En! Volgende vrijdag gaan we naar de film met Mijnen Beste Maat!
En! In september gaan we naar een vernissage van een tentoonstelling in Brussel!
En! Overmorgenavond begint een week vakantie!
En! Van zodra het mooi weer is volgende week, doen we van barbecue met Lieve en Jan!
En! Ik ben een uitstekend boek aan ‘t lezen—Europe. A History van Norman Davies—dat nog lang niet uit is, en dat een plezier is om op het gemak hoofdstuk na hoofdstuk te verwerken. En daarna begin ik denk ik aan Donna Tart’s Secret History, die ik tot mijn grote schande effektief nog niet gelezen had. Ik had het gekocht voor Sandra, maar blijkt dat zij het niet alleen al had, maar ook al een tijd uitgelezen.
En! Op de 27ste zie ik voor het eerst mijn achternichtje uit Duitsland!
En! De 27ste word ik 35 jaar!
En! Nu zaterdag zijn we afgesproken met iemand die ik al geen tien jaar meer gezien had, en dààrvoor ook in geen tien jaar meer gezien had, maar die dààrvoor mijn aller-allerbeste vriend in de hele wereld was!
De p-taal begod, dat ik ze al helemaal vergeten was.
Nog eentje vergeten: in september gaat Zelie naar school en zal ze leren lezen en schrijven.
Ik kan niet zeggen hoezeer ik daar naar uitkijk. En hoezeer ik er naar uitkijk om mij elke avond van mijn verdere leven voor de volgende pakweg achttien jaar bezig te houden met huiswerk en lessen en dingen.
En die eerste week, als ze een boodschappenlijst krijgt, en als we samen naar de winkel om gerief gaan—in mijn tijd zat daar elk jaar een toile cirée bij, en verfborstels, en van die ijzeren implementen om in klei mee te wroeten.
En dan naar de Standaard Boekhandel om schoolboeken, en dat eerste moment als een heel nieuw schooljaar in een vers boek voor mij lag…
En zouden boeken tegenwoordig ook nog moeten gekaft worden? En moeten we dan ook weer van die zelfklevende etiketten kopen om op de kaft te plakken?
En zou ze al meteen een schoolagenda krijgen?
Nee, ik kijk er zó naar uit, ik denk zelfs nog meer dan Zelie zelf.
Teken eens een boom in SQL. Gegeven een tabel tblNavigation met velden id, parent_id, place [volgorde onder parent_id] en nameEN:
create proc dbo.MakeTree (@Root int) as begin set nocount on declare @id int, @place int, @pageName varchar(255) set @pageName=(select nameEN from tblNavigation where id=@Root) print space(@@nestlevel*2)+'> '+@pageName set @id=(select min(id) from tblNavigation where parent_id=@Root) while @id is not null begin exec dbo.MakeTree @id set @place=(select min(place) from dbo.tblNavigation where parent_id=@Root and place>(select place from tblNavigation where id=@id)) set @id=(select min(id) from dbo.tblNavigation where parent_id=@Root and place=@place) end end
…en dat dat aanroepen met exec dbo.MakeTree [root] waarbij [root] het id is van de node waarvan de kinderen moeten getoond worden in een boompje.
‘t zal geen schoonheidsprijzen winnen, maar het doet wat het moet doen:
> Home > About the College > Introduction > History > Locations > Campus Life > Governing Bodies > Financial Supporters > Study Programmes > Introduction > Economic Studies > Introduction > Study Programme > Introduction > Compulsory Courses > Optional Courses > Compact Courses
update: maar maar maar, wat maakte ik mij zorgen om niets
De trein met vijf minuten overschot gehaald, ondanks een stortregenvlaag die besloot los te barsten als ik net onze straat uit was op de fiets.
‘t Is vandaag mijn voorlopig laatste dag op ‘t werk—volgende week vakantie—maar ik heb verdorie geen zin in vakantie! Er is teveel te doen om op vakantie te gaan!
Nu, niet dat ik niet zal weten wat gedaan thuis, maar toch.
I tried to come up with the simplest explanation of a blog so I said, “It’s just a personal — ” and then I stopped myself and changed directions. “You know how when someone barfs and they can’t believe that the green peppers they ate in a burrito last night just came up whole, completely undigested up through the esophagus and back out their mouth, and the first thing they want to do even before wiping their mouth is tell someone about it? You might want to just pretend you never heard that word.”
“Is that what you do?”
“God, no. What I do is far worse. Trust me, preserve your innocence.”
‘t Is te zeggen: het netwerk thuis werkt nog wel, maar ik geraak niet meer op tinternet. Sinds, even kijken, misschien wel een uur of vijf vanmorgen. De laatste mail die ik binnengekregen heb, was om 4u34.
Gr. Zou het telenet zijn? Of mijn firewall die lastig doet? Of zou het mijn modem zijn die het na al die jaren opgegeven heeft? Zou ik naar beneden lopen en de lichtjes eens gaa bekijken? En/of de firewall een stamp gaan geven?
Heb ik eigenlijk wel zin om naar beneden te lopen? Waarom zit ik dit in feite te schrijven? Aaargh.
…
Zo. Terug. De firewall een duw gegeven, de modem gereset, en de wireless router for good measure ook heropgestart.
En alles werkt weer. Oef.
Ik vraag mij af wat het was. Negen kansen op tien Telenet dat ergens in de nacht een boer gelaten heeft of zo, maar bon, geen erg.
Nooit te oud om te leren, that is. Ik heb het zeker al vele keren gezegd: er gaat wellicht geen dag voorbij dat ik niet met Photoshop werk.
En nóg vind ik er nieuwe features in. Vandaag twee handigheden voor wie veel met layers masks werkt (and who doesn’t?)
Wat vermoed ik iedereen wel al wist, is dat Ctrl-click het mask als een selectie oplaadt. Maar net ontdekt in CS2: alt-click toont alleen het mask, niet het beeld op de layer. En shift-click op een layer mask zet het aan of uit.
Jazeker, ‘t was van dattem: een volgens Sandra “dikke spin” in het bad. Ik ben er met het fototoestel naartoe getogen. En ik heb er, ten behoeve van hun opvoeding, de kinderen er ten getuige bij geropen.
Zelie’s eerste reactie: Sandra ervan op de hoogte gebracht dat het geen dikke spin was, gewoon een grote.
‘t Was inderdaad wel een grote, maar ook een skinny sombitch: zo’n T. parietina denk ik.
Met parentid werken is idd het makkelijkst. Maar sinds ik dit gelezen heb, denk ik anders. Voor alle duidelijkheid, de korte uitleg kan je op various newsgroups vinden, oa hier.
Het is allemaal afwegen. De methode van Celko is inderdaad enorm gemakkelijk voor sommige dingen, maar dan weer ingewikkelder voor andere. Ex-collega’s zullen getuigen dat ik ze er (jàren geleden) vaak genoeg mee lastig gevallen heb
In het kort uitgelegd. Gegeven deze boom:
Zou je deze structuur zó in een database kunnen steken:
id
parent
name
1
NULL
Aarde
2
1
Amerika
3
2
Verenigde Staten
4
2
Canada
5
2
Chili
6
1
Europa
7
6
Luxemburg
8
6
België
9
8
Vlaanderen
10
8
Wallonië
11
6
Frankrijk
12
1
Azië
Je ziet meteen dat Wallonië een “kind” is van België dat weer een “kind” is van Europa . Wil je alle “kinderen” van “Europe”, dan hoef je enkel een query te doen naar alles waar parent gelijk is aan 6 (het id van “Europa”).
Een andere manier is om de boom te zien als een verzameling met deelverzamelingen:
SQL is van nature uit meer geschikt om met verzamelingen te werken, en Joe Celko, goeroe van alles SQL, stelde dan ook een alternatieve datastructuur voor.
Beeld u in dat de boom uitgetekend is, en dat jee hem helemaal rondom afloopt van boven links tot weer boven rechts. Telkens je aan het begin of een einde van een vakje komt, tel je op:
Elke node van de boom heeft op het einde van de rit een linker– en een rechtergetal, bijvoorbeeld hier alsdus
id
links
rechts
name
1
1
24
Aarde
2
2
9
Amerika
3
3
4
Verenigde Staten
4
5
6
Canada
5
7
6
Chili
6
10
21
Europa
7
11
12
Luxemburg
8
13
18
België
9
14
15
Vlaanderen
10
16
17
Wallonië
11
19
20
Frankrijk
12
22
23
Azië
Het komt er voor mij ruwweg op neer dat de traditionele manier gemakkelijk is in het beheer maar moeilijker in het “uitdraaien”, terwijl Celko’s links/rechts-manier enorm gemakkelijk is in de generatie maar dan weer lastiger in het beheer, vooral manueel dan.
Voorbeeld. Stel dat Canada het beu is om in Amerika te wonen, en erin toestemt om een onderdeel van het federale België te worden. In het eerste model is dat één veld in één record aanpassen:
update tabelnaam set parent=8 where id=4
In het tweede model moet praktische de hele tabel gehergenereerd worden. Dat is in dit geval niet zo erg, maar dat wordt—zoals dat heet—verrekte knap vervelend als je met meer dan één gebruiker op zo’n structuur aan het werken bent, en dat je met verschillende mogelijke versies van de boom moet rekening kunnen houden.
Ander voorbeeld. Stel dat je wil weten wat het pad van Vlaanderen tot aan de root is. In het tweede model is dat één query:
select tabel2.naam from tabelnaam tabel1, tabelnaam tabel2 where tabel1.links between tabel2.links and tabel2.rechts and tabel1.id=9 order by tabel2.links
Daarmee krijg je in één trok mooi het lijstje Aarde, Europa, België, Vlaanderen. Wil je dat in het eerste model klaren, dan ben je verplicht hetzij een recursief iets te schrijven, hetzij een min of meer complexe operatie met stacks te doen. Ook dat heet best wel van tegensteeckeghem als het op performatie en/of eenvoudigheid aankomt.
Maar bon, uiteindelijk is het een kwestie van keuzes maken en wat u het meeste ligt: als het eerste model te weinig performant is, dan maak je gewoon een gedernomaliseerde tabel (en/of views). En je kunt mits wat stored procedures over en weer gaan tussen beide.
En koop inderdaad zoals Vincent zegt de boeken van Celko (ik heb er een paar dubbel, voor wie geïnteresseerd is), ze zijn bijzonder zeer de moeite waard (en boeiend, en grappig, en interessant).
Geschreven al luisterend naar:GWAR – Scumdogs Of The Universe – Maggots
1. when your internal dialogue gets hijacked by your concerns about what your readers will think. 2. when you are afraid to write down what you are truly thinking about at that moment. 3. when you believe the lie that some people just arent capable of good writing. 4. when you believe the lie that there is a certain way that you “should” write anything. 5. when you get more involved in punctuation, spelling, or aestetics than saying what you want to say. 6. when you get caught up in traffic, hits, popularity, readers, and/or fame. 7. when you believe the lie that what you think doesnt matter. 8. when you believe the lie that what youre about to say has been said before and/or written down better. 9. when you forget that most ideas can be expressed in less than 15 minutes. 10. when you dont set aside a little bit of time each day to update your blog.
Zeer, zeer, zeer juist. Niet helemaal zwartwit te zien uiteraard. Even overlopen:
Natuurlijk vraag ik me soms wel eens af wat eventuele lezers denken van wat hier staat, maar als ik er mij echt zorgen zou om maken, ach…
Het spreekt vanzelf dat ik niet altijd opschrijf waar ik echt over aan het denken ben, maar dat is dan meestal om redenen van gezond verstand. Ik herinner me een entry een paar jaar geleden waar ik mij redelijk kwaad maakte op een werknemer die voor de zoveelste keer zogezegd ziek was—dat zou ik nu dus niet meer doen. Niet alleen omdat ik geen werknemers heb (ha!), maar omdat dit er gewoon niet de plaats voor is.
Ik bezondig mij er vaak nog aan, maar effektief: 10% inspiration, 90% perspiration. Tekenen, programmeren, schrijven, mondmuziek spelen, iedereen kan het. Niet iedereen is een Rembrandt of een Don Knuth of een Marguerite Yourcenar of een Toots Thielemans, maar mits passie en het willen en oefening kan wél iedereen het goed genoeg kunnen om er zichzelf en anderen plezier mee te doen. Mijn probleem is, denk ik soms, dat ik gewoon teveel dingen wil doen. En, uiteraard: dat ik teveel instant gratification wil om me dag in dag uit bezig te houden met schetsen / muziek spelen / schrijven.
Ik zit soms met dezelfde vragen rond foto’s maken. Maar ik zit er niet te veel mee in. If anything vind ik het fijn dat er geen peil te trekken is op de soort foto’s die ik trek, met banale en slecht en goeie en macro’s en familie en nonsens en vanalles door mekaar, zonder echt een persoonlijke stijl of zo.
Oei, ai. That’ll be the day
Traffiek en hits en lezers: zo’n vaart zal het wel niet lopen zeker?
…maar aan de andere kant: het is niet omdat je geen duizendste vn het aantal lezers van ene gemiddelde streekkrant hebt, dat je daarom niets te betekenen of te zeggen hebt. Het moment dat ik mij ga inhouden om als ik dat wil mijn gal te spuwen over het Vlaams Blok of andere dingen die mij tegensteken, is het moment dat ze mij in een doos mogen steken.
Alles is wellicht al een beter gezegd en beter gedaan, en ik heb daar inderdaad problemen mee. Maar niet als het is om hier te schrijven. Het internet is daar een serieus probleem natuurlijk: je meet je voortdurend met de allerbeste van de hele wereld, en dat kan redelijk tegenstekelijk zijn. Dat is dan ook de reden waarom ik hier zelden of nooit iets interessant ten gronde uitspit, zoals bijvoorbeeld Luc Van Braekel soms wel doet. Pakweg mijn vorige entry: ik zou gemakkelijk een halve dag kunnen steken in het uitleggen van het nested sets-model van boomstructuren, en een hele katern vol kunnen schrijven met voorbeelden, en pro en contra, en tutorials en watnog, maar waarom zou ik? Tientallen mensen hebben dat al vele keren beter gedaan dan mezelf, met Joe Celko zelf verdorie op kop!
En ja, ik ga meteen ook toegeven dat het steekt als ik links en rechts mensen computer– of internetdingen zie uitleggen die ik beter kan uitleggen, hell, die ik beter kan, en beter begrijp, en dat ik dan zie dat die mensen daar tot heinde en verre voor de hemel ingeprezen worden.
Mja. Mja. Alle grote ideeën kunnen wellicht inderdaad in minder dan een kwartier uitgelegd worden, maar dat wil niet zeggen dat ze in minder dan die tijd goed neergeschreven kunnen worden. Zie ook puntje 8.
Daar heb ik nog geluk: ik kan niet anders dan een groot stuk van de dag in mijn zetel doorbrengen. De gelegenheid maakt de weblogger!
Gisterenavond voor het eerst in een jaar of zes gehoord van Patrick. Blijkt dat hij in januari en tot in 2007 naar Helsinki is verhuisd. Wij waren in januari ook in Helsinki.
Gisterenmiddag voor de tweede keer sinds twintig jaar jaar Marnix gezien—de vorige keer was in 1995, de keer dààrvoor 1985. Wij zaten tot 24 jaar geleden samen op de lagere school.
Vandaag voor het eerst in, oh, méér dan twintig jaar, van Tony gehoord. Tony en Marnix en Philip en Frank en Carine en ik zaten met zes in de klas in de lagere school—dat wil zeggen dat als we Philip en Frank en Carine erbij kunnen vinden, we een reünie kunnen doen!
En waarom ik microscopisch zei: gisterenavond ook ontdekt dat David, die ik niet persoonlijk ken maar net zoals Sandra en mij op zoek is naar Koen Van Overberghe, wel, dat zijn vriendin de meter is van Bruno en Tessa’s zoon. Dat ik Bruno al zo’n 23 jaar ken. En dat ik Tessa al zo’n tien jaar langer kende dan Bruno ze kent. Van ver, akkoord, maar toch… ik zat samen met haar op dezelfde lagere school.
Tee hee. Sandra was voor mij kleren gaan kopen (echte blauwe jeans met knopen in plaats van ritsen, zo’n t-shirt met lange mouwen en het merk van de t-shirt in het groot erop geschreven gelijk Het Jonge Volkje draagt, dat soort gerief).
“We gaan papa eens kleden,” zou ze gezegd hebben, volgens mijn spion-van-dienst Zelie.
Om de maat te weten was Sandra ervan uitgegaan dat we allebei dezelfde maat hadden.
Ik probeer van thuis uit via het VPN te werken op een computer die achter een firewall staat die blijkbaar vervelend doet.
Dat “vervelend doen” uit zich in regelmatig even wegvallen, files als “modified” rapporteren terwijl er niemand aangeweest is en in het algemeen de meest obscure fouten ter wereld.
Visual Studio.NET heeft het daar niet gemakkelijk mee, maar over het VPN en met Visual Web Developer 2005 is het helemaal om zeep: bij praktisch wijziging van een lijn code geeft het ding een time-out van meer dan een minuut.
Niet zo fijn.
Dus: mijn oude (legale!) versie van Homesite bovengehaald en geïnstalleerd, en nu zit ik daarmee te werken.
update: Behalve dat ik er niet mee aan het werken ben, want het VPN / de firewall / ikweetnietwat heeft het voorlopig weer laten afweten.
Er is weinig of niets zo frustrerend als willen werken en het niet kunnen, om de één of andere stomme technische reden. Dju. Ga ik hier nu dus zitten uit armoe het stomste werk ter wereld zitten doen—html opkuisen.
Ik zou al kwaad zijn mocht een hond op mijn mat kakken, maar poepen! En dan nog in die mate dat de mat moet vervangen worden! Keer op keer!
Bah, de gedachte alleen al.
Nee meneer, ik ben echt geen hondenmens. Honden zijn dom en ze stinken. En je mag ze als baasje nog dagelijks met een gloeiende poker bewerken, nóg zijn ze trouw.
Nee, dan katten. Gemeen, lui, en als ze gelijk de onze zijn, kennen ze maar één truukje goed: onvindbaar zijn tot ze iets nodig hebben en dan zagen tot ze het krijgen.
Leve katten. Als ze bij u komen zitten, is het omdat ze dat willen, niet omdat ze tot in de merg van hun bestaan platgeconditioneerd zijn.
He once painted a thought bubble on the wall of the elephant pen at the London Zoo: “I want out. This place is too cold. Keeper smells. Boring, boring, boring.”
Had ik het geweten dat mijn grafieken ongewijzigd zouden overgenomen worden, dan zou ik ze tenminste proper gemaakt hebben, maar in ieder geval, ik voel me helemaal geflatteerd dat ik vermeld word op Language Log.
Al luisterend naar: gwar…sinead o’connor… nu ben ik niet heel zeker, maar is dat geen gigantisch stijlverschil? Klein vraagsken: hoeveel verschillende (muziek) stijlen zitten er in die pc’tjes van jou? Want, naar ik vermoed, het zijn er meer dan drie…
Tja. Er is iets van aan, vermoed ik.
Gwar hoor ik al jaren graag, al heb ik er maar die ene CD van (Scumdogs of the Universe), en Sinéad O’Connor, daar heb ik dacht ik ondertussen samen met Sandra wel alles van.
Ik heb zo’n Aldipod, en daar heb ik het volledige werk van Brassens, Brel, Bowie en de Beatles op staan. En ook van Nick Cave en Gainsbourg en Elvis Costello en Hoover(phonic). En Steely Dan, al is dat niet echt machtig veel in platenaantal.
Samen met een stapel Sinatra, oude jazz en Zappa is dat zo’n beetje waar ik naar luister als ik van en naar het werk pendel.
Op de momenten dat ik op een computer zat waar er een “now playing”-plugin geïnstalleerd stond toen ik iets postte via BlogJet, was de afgelopen twee weken onder meer dit aan het spelen:
Welke stijlen daar nu meteen uit spreken, ik zou het niet weten. Ik hoor vanalles graag, en als ik dit overloop, zitten er maar twee dingen tussen die ik niet echt ken en veel opleg—Brand New Heavies en Franco Battiato. Al de rest zijn eigenlijk artiesten die redelijk vaak opliggen en die ik (mits geen getuigen in de buurt) graag luidkeels meezing.
Ugh. Ik heb zonet één van de viezere hacks sinds lang geperpetreerd.
Situatie: ik wil op bepaalde pagina’s van een website met ettelijke stapels pagina’s related links laten zien. Die dingen kunnen andere pagina’s zijn of files of websites.
Sommige van die links zijn aan één pagina gebonden (een jobadvertentie voor een job in Ouagadougou moet een link krijgen naar de website van Burkina Faso), maar andere zijn aan meer dan één pagina gebonden (bijvoorbeeld alle pagina’s van de bibliotheek in Natolin (Warschau) moeten een link krijgen naar de bibliotheek in Brugge, en vice versa).
Probleempje daarbij is dat niet alle pagina’s in de database zitten. Dus ik kan niet iets doen als een kruistabel met links en dan een vinkje met “propagate down” om te zeggen dat iets voor deze pagina en alle onderliggende van toepassing is.
Alle pagina’s, ongeacht hun plaats in de boomstructuur, krijgen URL’s als /template.asp?pagename=pagina. Pagina’s die niet in de database zitten, krijgen een URL als /template.asp?pagename=pagina&sub=htmlfile—daarbij bepaalt de waarde van de pagename-parameter welke navigatie er rond de pagina gesmeten wordt, en is htmlfile de naam van de html-file (in dezelfde directory als waar de html-file van “pagina” staat) die getoond wordt binnen de navigatie.
Confused yet?
De redenen voor al die inefficiëntie (OK, OK, viezigheid) is dat ik nu geen nieuw systeem aan het uitvinden ben, maar gewoon op de bestaande infrastructuur blijf verder prutsen tot we een budget hebben.
Maar goed, related links dus. Ik had gedacht aan een mooie relationele tabel. En aan een combinatie met een gedenormaliseerde view. En aan allerlei propere dingen.
Nee hoor.
Een nieuwe tabel bijgemaakt, tblRelated, met velden
fromURL: substring van URL waarop de link getoond moet worden
link: link waarnaar verwezen wordt
pos: volgorde
Daar zit bijvoorbeeld in “libnatolin”, “libbrugesintro”, 999. En dat wordt opgevraagd met een query als
"select * from tblRelated left outer join tblnavigation on link=page where '"&Request.ServerVariables("path_info")&"?" Request.ServerVariables("query_string")&"' like '%'+fromURL+'%' order by pos"
Oei! Ai! Vies!
Maakt ervan gebruik dat de pagename-waarden min of meer hiërarchisch genoemd zijn (alles van de bibliotheek begint met libbruges of libnatolin bijvoorbeeld, de meeste zaken van Development Office beginnen met devo. En staat me toe dat ik ook dingen als “jobs&sub=” als fromURL kan ingeven, en dan daar een link zetten die geldt voor alle jobaanbiedingen.
Maar: zeer vies.
Maar: het werkt. En het is gedocumenteerd. ‘t Is toch al iets.
Euuurrrghhh… Tot u spreekt, uit het diepste van zijn trekzetel, een zonet overleden man.
Maar mijne man ze kunnen mij met een vuilblik bij elkaar vegen.
Voor de rest: een fijne dag in Bellewaerde, als ik me niet vergis was het voor mij de allereerste keer. Tijgers en leeuwen gezien, en fijne jonge olifanten.
Nee serieus, ‘t is griezelig hoe een hele gemeenschap zomaar kan verdwijnen. En zeggen dat dat ook nu nog dagelijks gebeurt, en dat het in feite meer de regel dan de uitzondering is.
update: Oh. Naar aanleiding van Huug’s commentaar: ik schreef dit hoegenaamd niet als een of andere reactie op de ontruiming van de settlements in Israël (goed dat ze weg zijn, spijtig dat ze er überhaupt geweest zijn), maar gewoon naar aanleiding van de ontdekking van mijn neef Alec’s pagina over Kłobuck, het dorpje waar mijn grootmoeder aan vaderskant vandaan komt.
Ik dacht aan pre-literaire maatschappijen door de eeuwen heen, mensen gelijk de bouwers van Stonehenge of Mohenjo Daro of de gallo-romeinen van Destelbergen in pakweg de 5de eeuw. Maar ook aan hele volkeren die niemand gekend heeft en die spoorloos verdwenen zijn in de wildernissen van Rusland of Mongolië of China. En ook gewoon gelukkige gemeenschappen in Vlaanderen of Canada of Indië, die voor wat “de geschiedenis” betreft, net zo goed niet hadden kunnen zijn.
En wat Israël betreft… Aan de ene kant heb ik er uiteraard familie wonen en zit ik er uiteraard mee in, maar aan de andere kant: geen haar op mijn hoofd dat ook maar in de verste verte goedkeurt wat er allemaal gebeurt.
Joden zijn in mijn denken een groep mensen die de afgelopen tweeduizend jaar over de hele wereld verbonden geweest zijn door een idee. Niet door een land (welk land?), niet door een taal (yiddish? hebreeuws? ladino?), maar door de gedachte joods te zijn—uiteindelijk kan een jood zelfs een jood zijn zonder de joodse godsdienst te beleiden.
Ik kan me bijzonder zwaar vergissen, maar ik denk dat er iets ernstig mis is gelopen op het ogenblik dat het volk van het Boek plots het volk van Déze Specifieke Akker Die In De Bijbel Vermeld Wordt geworden is. Zijn joden plots landmeters geworden met kadastrale leggers met bronnen, en akkers, en rivieren die al duizenden jaren niet meer bestaan behalve in de bijbel als toetssteen voor een nationale identiteit of zo?
Nogmaals; wellicht sla ik de bal helemaal mis, maar ik verwijt de Amerikanen. Zowel de Amerikanen in de VS die Israël onvoorwaardelijk en zonder nadenken in alles steunen, als de Amerikaanse joodse immigranten in Israël, die een slecht begrepen geschiedenis en een wild west-mentaliteit met een “right to bear arms” gemengd hebben, gekoppeld aan een infnatiele amerikaanse hyper-religiositeit en amerikaans-puriteinse intolerantie.Voeg daar een ongezonde dosis werkloosheid, immigratie uit Rusland en toenemende “goddeloosheid” aan toe: angst! extremisme! chaos!
En zo krijg je de paradox dat arguably de meest consistent vervolgde groep mensen in de geschiedenis, erin slagen om gepercipieerd te worden door hun buren als zélf aan dezelfde excessen schuldig.
Ja, ik weet dat “de arabieren” soms niet veel beter zijn, maar het één verontschuldigt het ander niet.
What are the things you enjoy, even when no one around you wants to go out and play? Most of the things I enjoy don’t involve other people and/or going out. Reading books, I suppose. Watching TV/DVDs.
What lowers your stress/blood pressure/anxiety level? Reading books. Watching TV/DVDs, I suppose. Not that I have worrying stress/blood pressure/anxiety levels.
Tag 5 friends and ask them to post it in theirs. Not bloody likely.
Jan gaat vandaag voor de eerste keer naar school! En zeg nu nog eens dat de tijd niet vliegt.
Ter verduidelijking: ‘t is de peutertuin waar Jan voor een proefbezoek gaat. Als het allemaal lukt, kan hij naar de opvang volgende week, en dan naar ‘t schooltje vanaf september.
Tsss vuile moslim, ga ne keer uzelf wassen, precies of gij staat nooit naar u te kijken in de spiegel smorgens, loser, steekt ne keer ne c4 in u gat en ga wa op een duiveplein staan melken paljas, gij zijt waarschijnlijk ook nog is zo ne choco die graag in de poepkes van de schape zit te boren, by the way die stinke nog harder, kben van gaia homofielig moslimmeke van men reet. zaagt ne keer over u kat.
legt klacht neer bij het CLB, die kan u wel helpe door deze droevige tijd van zwakte, ………………………………………………….LOSER LOSER, u gat vool viagra pille vuile zweetdief
…of deze door “2 girlies”:
ei Vuijlsteke a gie zegt da honden stinken riekt toen een keer eerst an jen eigen gat. En by the way honden geven meer liefde dan dat een mens ooit zo kunnen.
Had ik al gezegd dat honden dom zijn? En stinken?
Ik lach ook eens graag met iets anders dan japanse namen, vandaar
Trekt ie daaropvervolgends z’n broek naar omlaag, gaat met die harige aars van hem boven de chili hangen en zet ie me daar toch z’n dikke darm open dat Noach kon fluiten naar berg Ararat.
Dit blijkt vandejaar de beste zin in verhalend proza te zijn. Zegt literair blad Tzum. De jury verantwoordt haar keuze aldus:
Aan de ene kant is de zin plat van inhoud en er zitten zelfs taalfouten (taalvernieuwingen volgens de jury) in, maar die zijn door de geconstrueerdheid ervan hoogkomisch en getuigen van eruditie en vakmanschap.
Zeg nu nog eens dat het achteruit gaat met de Nederlandse Letteren.
update: ik wou hoegenaamd niet klagen over “de Nederlandse Letteren”. Die interesseren me niet, laat staan dat ik er iets zinnigs zou over kunnen zeggen.
Wat mij irriteerde, was de keuze van de zin. Ik kan me in de verste verte niet inbeelden dat dit ook maar door iemand écht “de beste zin in verhalend proza” van het jaar gevonden wordt.
Mij, als totale leek, leek de keuze meer ingegeven door een poging interessant interessant te doen dan wat anders. Ik dacht ironisch genoeg te zijn om dat duidelijk te maken.
Ik kan me inbeelden dat dit inderdaad in de dagen van Turks Fruit “vernieuwend” en “gedurfd” zou geweest zijn. Maar in deze dagen komt het op mij gewoon kinderachtig over.
“Kijk mama! pis! kak! neuk!” (bloos) (ooooo! dié durft!) (getver, wat controversieel!)
Ik zat in het achterhuis te werken, maar nu kan ik niet meer naar de rest van mijn gezin, dat in de keuken zit: het is plots beginnen stortregenen. Van dat soort onweersbuien waarbij de bliksem en de donder gelijktijdig hun ding doen, en het dikke dikke druppels plenst.
Vanmiddag naar de film geweest. Sandra met Zelie en Louis naar Johnny Depp Tim Burton gaan kijken, Ron en ik naar Hitchhiker’s Guide to the Galaxy.
Oh. My. God.
Het is niet dat het een slechte film is, zo zijn er wel meer, en God weet dat ik geen problemen heb met slechte films.
Het is ook niet dat het niet helemaal het boek (of het radiohoorspel, of de televisieserie, of het Inforocom-adventure) van Douglas Adams volgt, want God weet dat dat een onbegonnen opdracht was. En als we heel eerlijk zijn met onszelf valt het “origineel” bij nadere herlezing toch wel wat dunnetjes uit.
Nee, het is dat het zo’n gemiste kans is. De acteurs zijn goed, de fotografie is goed, de speciale effecten zijn goed, maar het geheel trekt gewoon op niets.
Het lijkt bij tijd en wijlen alsof er heelder stukken uit geknipt zijn—kijk uit naar het stukje waar onze helden om de één of andere reden Marvin’s arm vragen en dat Zaphod een zonnebril opzet: in een shot erna heeft Ford Prefect een (andere) zonnebril aan, en die arm wordt nergens voor gebruikt. Werd hier ergens iets gedaan met peril-sentive sunglasses? Geen idee.
Ik weet ook wel dat Douglas Adams het de mensen niet gemakkelijk maakt, maar het plot trekt echt gewoon nérgens op. Er worden verhaallijnen opgebouwd en dan niet afgewerkt, er gebeuren allerlei onverklaarbare dingen die echt geen enkele betekenis hebben—kijk uit naar een wapen dat om onverklaarbare redenen moet afgehaald worden voor een opdrachtgever, dat op mysterieuze wijze gevonden wordt, en dat dan voor een deus ex machina gebruikt wordt maar verder voor niets.
Gemiste kansen, ‘t is wreed. Pak deze: Steve Pemberton (die die onder meer Tubbs doet op League of Gentlemen) speelt Prosser, de man met de bulldozer. Martin Freeman (Tim in The Office) doet Arthur Dent. Het begin van Hitchiker’s Guide is klassiek, met de over-en-weer tussen die twee. Hier, lees maar:
Mr. Prosser said: “You were quite entitled to make any suggestions or protests at the appropriate time you know.”
“Appropriate time?” hooted Arthur. “Appropriate time? The first I knew about it was when a workman arrived at my home yesterday. I asked him if he’d come to clean the windows and he said no he’d come to demolish the house. He didn’t tell me straight away of course. Oh no. First he wiped a couple of windows and charged me a fiver. Then he told me.”
“But Mr. Dent, the plans have been available in the local planning office for the last nine months.”
“Oh yes, well as soon as I heard I went straight round to see them, yesterday afternoon. You hadn’t exactly gone out of your way to call attention to them had you? I mean like actually telling anybody or anything.”
“But the plans were on display…”
“On display? I eventually had to go down to the cellar to find them.”
“That’s the display department.”
“With a torch.”
“Ah, well the lights had probably gone.”
“So had the stairs.”
“But look, you found the notice didn’t you?”
“Yes,” said Arthur, “yes I did. It was on display in the bottom of a locked filing cabinet stuck in a disused lavatory with a sign on the door saying Beware of the Leopard.”
A cloud passed overhead. It cast a shadow over Arthur Dent as he lay propped up on his elbow in the cold mud. It cast a shadow over Arthur Dent’s house. Mr. Prosser frowned at it.
“It’s not as if it’s a particularly nice house,” he said.
“I’m sorry, but I happen to like it.”
“You’ll like the bypass.”
Wat is dat geworden in de film?
“Mr. Dent, the plans have been available in the local planning office for the last nine months.”
“I eventually had to go down to the cellar to find them.”
“But you found the plans, didn’t you?”
Huh? Waar is de interactie naartoe? De grappigheid?
En waardoor is dat vervangen? Door zaken als een nutteloze flashback van Ford Prefect waarin duidelijk gemaakt wordt waarom hij Arthur’s leven redt (omdat Arthur hem uit de weg van een auto geduwd heeft die Ford een hand wou geven). Alles gebeurt in de rest van de film zonder enige aantoonbare reden, maar dit bleef er wel in zitten.
Onverklaarbaar.
Zelfde openingsscène: in het origineel slaagt Ford erin om Prosser zelf in de modder voor zijn eigen bulldozer te laten liggen. In de film heeft Ford om onverklaarbare redenen een volledige winkelwagen bier en chips mee. Huh?
De grappen die niet in de verschillende originelen staan, zijn gewoon genant: de reuzenvliegenmeppers op de Vogonplaneet bijvoorbeeld. Of de citroenpers op het hoofd van Zaphod. Of, godbetert, een alien met naalden in zijn hoofd die in het voorbijgaan pinhead genoemd wordt.
Ach, ‘t is allemaal te deprimerend om bij stil te staan.
Hoe durven ze, zomaar de schaal veranderen! En die bol onderaan!
Die mannen moeten allemaal Tufte kopen. En rap een beetje. En dan lezen. En begrijpen. Een gemiddelde mens die naar die thermometer kijkt, ziet daarin de linkse situatie hieronder, terwijl het in ‘t echt de rechtse situatie is:
Dit hieronder vind ik al een eind duidelijker. Maar ja, dat met die thermometer is grafisch hé, en deze is maar in Excel gemaakt:
Tssss.
update naar aanleiding van Peter’s commentaar: als ze nu écht alle bedrijven, Microsoft en GE incluis, op hetzelfde grafiekje hadden willen houden, en als echt dat stukje tussen 100 en 200 weg moest, en als ze de schaal niet vervormd hadden, zou het er zó kunnen uitgezien hebben:
Maar dat trekt op niets van layout, dus zijn ze maar intellectueel slordig.
En ja, natuurlijk, de getallen staan er en een goede lezer kijkt naar de getallen en laat zich niet misleiden. Maar ‘t gaat in grafieken allemaal om de Gestalt. Eum, of zo.
De grafiek was veel effectiever geweest als ze Microsoft en GE er niet hadden op gezet.
Daar helemaal naast staat uiteraard nog Vincent’s geheel terechte opmerking dat het complete nonsens is dat Google bijvoorbeeld twee keer zoveel waard zou zijn als McDonald’s.
‘t Is for all intents and purposes de laatste dag van mijn vakantie (morgen verjaardagsfeestje bij de familie in Holland), en ik heb het nu net in mijn hoofd gekregen om werk te maken van mijn fotocategorisatie.
Het wordt—uiteraard—IPTC. Ik heb ongeveer een jaar aan een stuk mooi categorieën aangemaakt en bijgehouden in IMatch, dus een groot deel van mijn werk zal gewoon converteren zijn, en gelukkig is IMatch in dergelijke zaken zowat het krachtigste dat er bestaat.
Maar ik zit wel met dezelfde vraag als ik bij del.icio.us had en bij flickr: doe ik het in het Engels of in het Nederlands? Of in allebei? Met dat verschil dat flickr en del.icio.us maar voor ‘t lachen en voor tinternet zijn, en dat die foto’s voor het nageslacht zijn, als het ware.
Ik heb hetzelfde dilemma gehad met mijn genealogie-gegevens: data is maar tot op zeer beperkte hoogte taalonafhankelijk, en daarna moet nu eenmaal een keuze gemaakt worden.
Ah, shoot. Ik weet het niet. Legendes en zo in het Nederlands, keywords en zo in twee of drie talen dan maar?
File under “wat krijgen we nu?!”—sinds nog niet zo lang, en zowel op mijn computer op ‘t werk als op mijn computer thuis, krijg ik in Outlook met Newsgator voor een hoop feeds waar ik op gesubscribed ben, alleen maar de abstract van posts binnen.
Weird.
Enfin ja, niet zo weird als het probleem op het werk waarbij voor één specifieke server (van de dozijnen achter verscheidene firewalls) NAT moest afgezet worden.
Als het aan bleef staan, kregen we bij toegang via SMB de meest akelige en vreemde fouten. Permissieproblemen, files zogezegd in use of locked, directories onbestaande, shares verdwijnend, delayed write failed, unknown error, etc.: aardig.
Maar goed, met wat geluk is dat probleem nu opgelost en kan ik verder werken. Aan honderd in ‘t uur.
Ik ben verliefd op f/1.8. En binnenkort zal ik verliefd zijn op f/1.4 (merci hé Steven ).
Op twee foto’s na(*), zijn alle foto’s van Jef’s verjaardag met de 50 mm f/1.8 D rechtstreeks en ongecropt, met alleen maar wat levels en ontnoising.
Praktisch geen scherptediepte, en allerlijk vreemde kleureffekten—groots!
En een gedroomde lens om foto’s van mensen mee te maken:
Ik zou eigenlijk een betere monitor willen hebben, want ik heb er geen idee van hoe het er uit ziet in ‘t echt, ik heb meer en meer het gevoel dat mijn oude Nokia 21” CRT het aan het begeven is. Maar bon.
Sofie hierboven trouwens, en Charlotte hieronder: allebei haten ze het dat er foto’s van hen gemaakt worden
En als iedereen er gelukkig uitziet op de foto’s…
…dan is ‘t omdat het echt wel een zeer fijn feestje was.
Workflow: kopiëren naar harddisk met Nikon Capture, naar directories per dag en filenamen van de vorm yyyymmdd_hhmmssDSC_volgnummer.nef. Eerste schifting in Microsoft Digital Image Suite 2005 Library, dat een verbazend snelle en goede RAW-viewer blijkt te zijn, en klassering, keyword tagging en IPTC editing bijzonder gemakkelijk maakt. Dan opendoen in Photoshop, bewerken en saven als jpeg.
(*) De uitzonderingen zijn deze van Jean, waar ik een zwartwitversie (channel mixer > monochrome met 50% rood, 30% groen, 30 blauw) op 50% transparant en soft light boven de kleurversie geplakt heb, omdat het origineel nogal washed out was:
…en deze waar ik een iets minder centrale crop gemaakt heb:
Kom het tegen: een wscript.shell runt standaard blijkbaar met de permissies van de authenticated_user. Bah.
Ik dacht slim te zijn en de beperking van geen wildcards in FileSystemObject te omzeilen door een dir in een shell te laten draaien en daar de resultaten van in een array te smijten, maar nee. Als ik ingelogd ben, lukt het allemaal, maar niet-admins kunnen de desbetreffende dir niet lezen.
Mbah.
So much for shortcuts. Ik zal er morgen (straks) eens opnieuw naar kijken.
Normaal gezien neem ik geen middagpauze, maar vandaag achteraf gezien wel.
Tenzij tijd steken in easter eggs ook werken is, natuurlijk.
En wist u trouwens dat css in url()-dingen relatief van de css-file werkt en niet van de pagina waar de css-file door opgeladen wordt? Maar dat DXImageTransform.Microsoft.AlphaImageLoader daarentegen in zijn src-parameter relatief rekent vanop de pagina die de css includet?
En dat de click area (of hoe dat ook heet) van een div met een achtergrond die een png is die AlphaImageLoader erop toegpast, beperkt is tot de niet-100%-doorschijnende delen van de png? Verrekte proper, me dunkt.
Ik ben voor het ogenblik een beetje uitgekeken op vieze Word-HTML (legacy content omzetten naar iets minder legacy content is vies werk), dus even time out voor procrastinatie!
Vraagt Stijn:
a. Wat zijn dat voor knopjes rechtsboven naast mini-maxi-close? b. Met zo’n resolutie maak jij waarschijnlijk gebruik van meerdere schermen? c. Is het niet lastig om op zo’n manier te werken?
U vraagt, wij draaien.
Die knopjes bovenaan rechts komen erbij dankzij nView Desktop Manager:
Ik heb “collapse to title bar” (windowshade, roll-up, whatever) wel aan staan, maar ik gebruik het praktisch nooit: toch genoeg screen real estate dat ik wel altijd een venster wat uit de weg kan smijten.
Single-display maximise daarentegen is iets dat ik de hele tijd gebruik: anders krijg je elk gemaximiseerd venster meteen over de hele desktop te zien, en op een enkele complexe Excel– of Visio-file is dat zelden de bedoeling.
Maak ik gebruik van verschillende schermen? Zeer zeker doe ik dat. Ik heb nu twee Dell 2005 FPW’s staan. Dat zijn 21″ widescreen-dingen die zowel portrait als landscape te gebruiken zijn. Vroeger gebruikte ik ze portrait…
…maar nu dus landscape. Wegens niet breed genoeg (maar 1050 pixels) om te programmeren. Wel een droom om teksten te schrijven en zo, maar code: ho maar.
Die situatie is wel maar voorlopig, er zijn twee nieuwe 21″ niet-widescreens op komst. Het verschil tussen wel en niet is 80 pixels in de breedte minder, en 150 pixels in de hoogte meer, met andere woorden:
Oud: 2 x 1680 x 1050; nieuw: 2 x 1600 x 1200. Dat maakt ook eventueel opnieuw portrait werken iets aantrekkelijker, trouwens.
Is het niet lastig om op zo’n manier te werken? You’re kidding, right?
Wie nog nooit met twee schermen gewerkt heeft, kan zich niet inbeelden wat een ongelooflijk gemak het is. Wie ooit op een breedte van meer dan pakweg 2000 pixels gewerkt heeft, wil niet meer terug naar minder. En wie ooit op een min of meer goeie LCD-monitor gewerkt heeft, krijgt pijn aan z’n ogen van slechte CRT’s.
Mogen wij ons ook excuseren voor de weinig toegankelijkheid van de toiletten? Wegens ruimingsproblemen zijn er maar twee toiletten beschikbaar. Wij excuseren ons daarvoor.
By popular request: how to get your very own nifty FSM corner ribbon thingy floating over your very own website. In five easy steps. [see it in action here]
Replace “http://yourserver” with the location you uploaded the file to, e.g. http://site.typepad.com/images.
5. Save your page, reload, curse because you mistyped something, double-check everything, find the oversight and correct it—Hey presto! A floating transparent FSM thing on your web page!
Is dat mijn gedacht, of is het mogelijk dat een mens zijn baard sneller groeit naar mate hij ouder wordt?
Ik herinner me dat ik mij vroeger een dag of twee, drie niet kon scheren en dat het eigenlijk nog min of meer ging—maar weet ik tegen een uur of vijf in de namiddag waar de term five o’clock shadow vandaan komt.
‘t Is niet dat mijn scheermachine slecht is of zo, want het is allemaal zo glad als kinderbillen ‘s morgens.
Meh.
Ah, oh. Nu ik eraan denk: het zal er wel iets mee te maken hebben dat ik me om kwart voor zeven ‘s ochtends scheer.
Mar voor de rest: een slap koord, en hoe erop te dansen. Er moeten allemaal gegevens in een database gestoken worden. Er komt, ooit, eens, een Mythische Database Voor Alles, en het is niet de bedoeling dat ik dat nu al op mijn eigen ga zitten maken.
Dus het moet nu simpel gehouden worden. Maar tegelijkertijd moet ik er voor zorgen dat gegevens die nu ingevuld worden, proper en granulair genoeg zijn om om te zetten later.
Eigenlijk: wreed wijs werk.
En voor de rest: interface voor die database? Ik zou het niet weten. Ik twijfel nu tussen Ruby on Rails (heh) en Access.
Ontsluiting? Een mengeling van een database en een website.
Beheer? Voortdurend, door zowel archivisten als anderen.
En meer ga ik er niet over zeggen, wegens geen tijd wegens te moe.
Microsoft Digital Image Suite 2006: als dat de maat van de Dingen Te Komen bij Microsoft is, staan ze er goed voor. Grappig hoe de kleine dingen des levens soms het verschil uitmaken, en het is tegenwoordig niet alleen Apple die en Picasa die erop let.
Bij het importeren van foto’s van de camera naar de computer doet MDIS2K6 iets als dit:
Stom detail, kost niets in processor of moeite, en ik weet dat het irrationeel is, maar ik word er zowaar wat opgewekter van.
Read ‘em and weep, boys and girls. Read ‘em and weep.
Ik heb geen tijd om foto’s te pakken wegens teveel werk, maar toch in de rapte—de vijgenboom in de tuin van het werk as seen from mijn venster:
Mijn baas in haar bureau, met de omgeving in cliché-zwartwit gezet kwestie van dat moet ook eens gebeuren:
En een zicht op mijn Ringwraith On Steed die op mijn bureau staat:
Ik ben er, zo op het eerste gezicht, machtig content van. Als ik vanavond naar huis ga, denk ik dat ik een statief ga uitlenen van het werk en er wat foto’s in ‘t donker mee ga maken.
Wat gerief van mijn bureau gehaald. Het begon redelijk vol te geraken, en ik kan daar eigenlijk moeilijk tegen. En ligt het nu dus wer min of meer maagdelijk proper leeg, min of meer. Op wat lavalampen, een keyboard, een muis, een RTFM-beker met schrijfgerief, een STFU-beker voor cola, twee monitors, een plasmabol en een schrijfboekje na.
Zoals het hoort.
Wat zeggen ze ook alweer? A clean desk is a clean mind? Of was het an empty desk is, eum, …?
Bon, ‘t is niet alsof er nog niet genoeg werk te doen was: de volledige inhoud van een oude website omzetten naar een nieuwe layout (daarbij allerlei vieze Office HTML–en-gelijkaardige toestanden rechtzetten), en tegelijkertijd een hoop andere bestaande satellietwebsites incorporeren in de nieuwe hoofdwebsite, en tegelijkertijd nieuwe inhoud krijgen van overal op twee campussen, en tegelijkertijd de database en de paginageneratie en de navigatie omgooien.
En tegelijkertijd allerlei functies toevoegen. En nieuwe inhoud toevoegen. En ook nog andere projecten opstarten.
Maar neen, dat was niet genoeg natuurlijk. Ik zal eens de hele werking van de bestaande site, waar ik niet ging aankomen, toch maar wijzigen.
De oude (huidige) website stuurt alle verkeer via allerlei wegen naar een template.asp-pagina, waar dan vanalles ge-included wordt. Ik heb dat wat proberen stroomlijnen, maar ‘t bleven natuurlijk wel van die hyper-vieze URLs genre http://www.coleurop.be/template.asp?pagename=homepage — en dat is voor de homepagina!
Elke link naar http://www.coleurop.be kwam trouwens terecht op een default.htm, waar dit in stond:
Het ordewoord is en blijft dat ik niet te veel werk ga steken in programmeren, omdat we het later toch goed gaan (laten) doen, maar dit sták. Om nog niet te spreken van het negatieve effect op Google en pagerank en watnog—niet dat we er veel mee inzitten, maar toch, we zitten er toch wel een béétje mee in. En dat de homepagina (slechts) een PR 6 heeft maar alle andere pagina’s een PR 0 (!), zal daar ook wel mee te maken hebben.
Dus. In een eerste tijd had ik gisteren die default.htm vervangen door een speciale default.asp voor de homepagina, en alle links naar de homepagina naar default.asp verlegd in plaats van naar die template.asp?pagename=homepage.
En dat dan even laten liggen. Want toen was ik in mijn verwerking van de inhoud aan de verschillende faculty-pagina’s gekomen. En had ik het gedacht om een algemene directory te maken, ah ja, hoe moeilijk kan dat zijn? Naar het whiteboard getogen, en beginnen zoeken wat ik waar zou zetten. Uitgekomen op iets als wat hier rechts staat:
Bovenaan hoofding en navigatie en dergelijke, in de pagina zelf naam van de persoon, foto, bio/CV, lijst van cursussen / seminars / workshop die hij/zij geeft, lijst publicaties, etc. Rechtsboven naar analogie met ons intranet een zoekdoos, daaronder links naar de relevante pagina’s binnen de website (departement, eventueel nieuwitems waar die mens in voorkomt, etc.) en buiten de website (eigen website, etc.). Dààr onder nog eens acties mogelijk te ondernemen—mail sturen, dingen te downloaden, tralala.
Allemaal goed en wel, maar! Blijkt dat het bij nader inzien toch niet zo evident gaat zijn om dat allemaal in de (zelfs vernieuwde) template.asp te wringen. Want ik heb ondertussen vier verschillende layoutstructuren, en historisch is het zo gegroeid (ahem) dat allerlei verschillende elementen van de layout redelijk hardgecodeerd in verschillende elkaar aanroepende en precair in elkaar stekende files zitten.
Scope? Encapsuleren? Connais pas môssieu!
Dus. ‘t Zou te lastig worden. In de frigo.
Even laten zitten, en nog maar eens gekeken naar de 404. En terwijl ik daar mee bezig was, bedacht ik “waarom niet alles via de 404 laten gaan?”, gelijk bij dekust.org.
Een uur of twee later: klaar! Ik heb template.asp verwijderd, en als er ergens nog een template.asp gevraagd wordt, dan vangt een nieuwe 404–pagina dat proper op. En routeert die pagina alles naar de juiste templates. En staat die pagina klaar om URL’s als http://www.coleurop.be/law/faculty te laten automatisch en transparent dezelfde inhoud als die vieze template.asp te tonen aan de mensen, zonder enige programmeerwijziging!
Want achter de schermen blijft (voorlopig!) de oude template.asp gewoon verder alles vertalen, en blijven alle interne links kloppen.
En, added bonus, ik krijg propere mails als mensen écht onbestaande pagina’s opvragen.
En, added bonus ook, ik kan (van zodra ik tijd heb) ergens een tabelletje aanmaken met behulpzame teksten voor specifieke onbestaande URLs—zodat bijvoorbeeld die hopen mensen die de link naar /content/rd/devoffice/prof/training/eu-china_wto_2003/eu-china_wto_2003.htm blijven volgen niet een generische foutboodschap krijgen, maar wel iets in de zin van
Deze pagina is weg, haha! Maar daarentegen: – ons Development Office doet wel nog altijd professional training [zie alhier], en – we hebben ook nog andere dingen gedaan in het kader van EU-CHina-relaties [klik], en – andere WTO-dingen zijn staan [hier], en – het archief van alle evenementen is [hiero]
Ik ben content van mezelf, als zeg ik het zelf.
[urg, aan het aantal spelfouten die hier daarnet in stonden, en nu wellicht ook nog: hoog tijd dat ik naar huis trek en iets in mijn maag steek]
Gisterenavond, twintig voor elf, station Dampoort.
Ondergetekende stapt—als enige—van de trein. Op het hoofd een koptelefoon, in de hand een opengeklapte portable, rond de nek een Nikon-met-nieuwe-lens en op de rug mijn hele kapitaal aan fotomateriaal.
Bijna aan mijn fiets gekomen: vanuit de duisternis komen er vier mannen op mij afgestapt. Olijfkleurige mannen. Ze spreken luid. Gesticuleren druk.
Dié daar, lijkt er één te zeggen. Nee, lijkt een andere te zeggen. Houdt de eerste tegen. Toch wel, is de algemene consensus, en ze gaan met z’n vieren rond mij staan.
De kerel die het initiatief genomen had, zet een stap vooruit.
—Sprechen sie français?
—Euh… oui?
Volgt een verwarrend verhaal, in een welhaast onbegrijpelijke mengelmoes van Frans, Duits, Engels en wat ik aanneem Arabisch te zijn.
Dat er hier helemaal niets te zien is, en hoe kan dat? Is dit het station?
Jazeker, zeg ik, maar er zijn in Gent twéé stations.
Aha! Maar is dit het Hauptbahnhof? En stopt de trein uit Londen hier?
Want, blijkt, ‘s mans vrouw komt aan met de trein uit Londen, en ze hadden afgesproken aan het station om elf uur, en ze lopen al een half uur rond in de buurt, maar niemand wil ze helpen.
En of ik misschien weet waar dat andere station dan wel is, en uit welke richting de trein van Londen komt.
Ik heb ze uitgelegd waar Gent-Sint-Pieters ligt en hoe er per camionette te geraken.
Ze vielen praktisch over elkaar van dankbaarheid. De dutsen.
“Who gives a flying fuck what the polls say,” he screamed at a recent strategy meeting. “I’m the President and I’ll do whatever I goddamned please. They don’t know shit.”
Jan heeft vandaag geslapen van zo ongeveer kwart voor één tot iets na twee.
Toen was hij wakker en bleef hij ontroostbaar. Een klein half uur geweend, rood in het gezicht, bijna ademnood, eigenlijk zelfs niet echt wakker, voor zover ik kon inschatten.
Sandra had gevraagd dat ik haar zou laten slapen tot drie uur, maar om halfdrie was het echt niet meer uit te houden, dus heb ik onze kleinste bij haar in bed gedumpt.
Normaal gezien speelt hij daar dan nog wat tot hij helemaal wakker is, maar nu was het na een tijdje toch wel erg verdacht stil. Poolshoogte gaan nemen met de kodak in de hand:
Tsss. Ze zijn daar met hun gedrieën tot iets voor vijf blijven liggen.
Ik ben bang van de voorzitter van de IJzerbedevaart. Hij was daarnet op het nieuws.
Geen haar veranderd, Walter Baeten. Die dreigende blik, die omineuze pauzes, die stem—ik voel mijn hart na tien minuten nóg in mijn keel kloppen.
In het echt, in gezelschap, met vrienden en familie: ongetwijfeld een opperbeste kerel, joviaal, sympathiek, lief voor kinderen en dieren. In mijn hoofd en voor eeuwig: vleesgeworden sarcastische minachting.
Het beste wat hij voor me betekend heeft: na bijna een jaar leven in terreur, heb ik mezelf heel bewust voorgenomen nooit meer in mijn leven zó doodsbenauwd te zijn van iemand anders.
Ik en leraars wiskunde. Brr.
update 31/8 envóór dingen als dit een leven van hun eigen gaan leiden: uiteraard heb ik niets tegen Walter Baeten zelf. Walter Baeten, net zoals zoveel van mijn leraars toendertijd op school, zijn met de afstand der jaren meer mythische archetypes dan mensen van vlees en bloed geworden.
Een aantal van de leraars die ik op school het meest haatte, bleken als ik ze jaren later “in ‘t echt” tegenkwam serieus sympathieke mensen te zijn. Eén voorbeeld dat me bijblijft is die kerel die ik jàren aan een stuk in mijn hoofd als een gore klootzak zag die iedereen kleineerde en in het bijzonder een serieuze piek op mij had—en dat bleek achteraf niet meer te zijn dan een combinatie van een sarcastische leraar met mijn ongetwijfeld onverdraaglijk vervelend gedrag in de klas.
Ik moet dat eigenlijk nuanceren: ik heb niet tegen honden an sich. Een hond is ook maar een mens, om het met Arbeid Adelt! te zeggen. Ik kom er eigenlijk wel mee overeen, als ik eerlijk ben met mezelf. Niet al te lang, want op den duur gaan ze op mijn zenuwen werken (dat kwispelstaarten! die tomeloze energie! die geur!), maar voor eventjes: no problemo.
Hondeneigenaars, zelfde verhaal. Er zijn net zoveel eigenaars van honden die op mijn systeem werken als er eigenaars van katten of, ik zeg maar iets, olifanten zullen zijn die me tegensteken.
Maar dit gaat me toch wel enige maten te ver:
Dat was mijn voordeur toen ik vanavond thuiskwam. Stront tot op een halve meter hoog. En nog eens een stuk of drie stukken mutt kielbasa in de buurt gestrooid.
Six million pixels should be enough for anybody, just?
Wel: nee.
We waren vorige week bij de familie in Holland. Sandra’s broer heeft zo’n Canon EOS-1D, de gelukzak. Ik ben content dat ik niet te lang naar zijn foto’s heb zitten kijken, en ik ben nog contenter dat ik niet op hetzelfde moment foto’s van mijn D70 en zijn machine naast mekaar gezien heb.
Ik ben de allereerste om toe te geven dat het geen zier uitmaakt wat het toestel of wat de lens is voor de kwaliteit van de foto: een goeie fotograaf maakt met een wegwerpcamera betere foto’s dan een slechte met vijftig megapixels en de duurste lens ter wereld.
En een foto als deze is niet gebaat met het dubbele aan megapixels:
Maar, edoch.
Met een lens die maar tot f/5 gaat is het een illusie om te denken zonder flash binnenshuis foto’s te nemen. En met een 50mm is het niet meteen te doen om close-ups van giraffen in de zoo te gaan maken. En zonder statief moet je niet beginnen aan sluitertijden van meer dan een seconde.
En een foto als deze (mocht hij scherp geweest zijn tenminste ) zou wél gebaat zijn bij twee keer zoveel megapixels:
Of, en dat is waarom ik eigenlijk nog het meeste de megapixels zou kunnen gebruiken, foto’s als deze:
Op foto’s als die hierboven zou ik enorm graag meer details hebben (beeld u in! die facetogen! die adertjes in de vleugel! de haartjes van de spin! de ogen van de spin!). En betere lenzen gaan er niet aan helpen: ik kan dan wel eventueel meer inzoomen op pakweg de ogen, maar dan verlies ik het overzicht.
Dat is eigenlijk in het algemeen het probleem met wat ik de meest interessante spinnen vind: huisspinnen, kruisspinnen, het grotere werk.
Het leven valt wel mee voor het moment. Ik heb goesting om vanalles te doen.
Ik begin mij beter en beter thuis te voelen in de old skool-niet-dotnet-asp die ik voor het moment op het werk aan het doen ben.
Ik heb weer eens zin om programmeertalen bij te leren. Ik zou echt wel eens van Ruby on Rails willen doen: ik heb een paar dingen klaar staan waar dat voor zover ik zie, helemaal geknipt voor zou zijn.
Ach. Tijd. Zoals in: had ik er maar meer van.
Morgenochtend een mailing de deur uit stampen, en dan nieuws programmeren. Of misschien een organogram naar internet omzetten. Of misschien een begin van intranet pogen?
‘t al laat worden, in ieder geval. Aan de andere kant, ik heb Cola genoeg, holadiee.
if (URLparam.Item("language")="fr" or URLparam.Item("language")="en") then
En alles loop in ‘t honderd.
ASP en debugging: not so nice at times. Vooral met allerlei obscure redirects en includes en header– en andere shenanigans.
Enfin, ik heb dus een half uur tijd verloren om te ontdekken dat mijn associatieve array, of wat daar voor door moet gaan in VBScript, niet URLparam maar wel URLparams heet.
Allez ja, “tijd verloren” klinkt zo vies. ‘t Is te zeggen dat er nu veel meer checks en watnog in de iets proper geworden code zitten.
Maar mensen toch, kom het tegen. De eerste en enige Winamp-skin die ik ooit in mijn hele leven gemaakt heb, ergens in 1998 of zo, staat nog altijd on-line:
Bijna 30.000 downloads, the mind, it boggles.
Ik deel overigens niet de muzikale smaak van de man die de screenshot gemaakt heeft
Context is alles, zeggen ze wel eens. Sandra daarjuist, in de keuken of all places:
Steekt hem in mijne mond, dan zal ik hem aftrekken.
Tee hee
update kwestie van contextualisering—het ging over deze dingetjes, waarvan als ik me niet vergis de technische benaming letselkes is:
Die dingen waarmee bijvoorbeeld vuilbakzakken dichtgedraaid worden:
Onze vuilbakzak moest namelijk buiten gezet worden, en Sandra vroeg mij om zo’n letselken uit het schof te halen en aan haar te geven, maar ik had mijn handen ook vol met een croque monsieur en mijn computer, en dus zei ze van steek hem (de hele reep letselkes) in mijn mond (haar handen zaten vol met vuilbak) dan trek ik hem (één letselke) af (van de reep letselkes).
[Deze boeiende epiyode uit het leven ten huize Sint-Katelijnestraat werd u gebracht met de steun van Waspoeders Verdonckt. Voor al uw wasgerei, Verdonckt helpt erbij. Vraagt ernaar!]
Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.
Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.
Ter info
Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.
):
) ook ergens binnenkort toe!
)
). 
Is het niet lastig om op zo’n manier te werken?
) zou wél gebaat zijn bij twee keer zoveel megapixels:
