Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: september 2005 (page 1 of 9)

Heh

Nog tien minuten en ik zou een leugenaar zijn.

Niet met mij! Ik begin nù te copiëren!

update: ha! ‘t staat erop. En nu wachten op de foutboodschappen die ongetwijfeld zullen binnenrollen.

update 0:04: een angstige paar minuten later: als er een custom 404 ingesteld staat, dan wordt die blijkbaar om de één of andere vreemde reden in de één of andere soort cache gehouden. En zelfs als die file overschreven wordt met een file die dezelfde naam heeft, dan nog doet dat rare dingen.

Zoals in zoveel andere rare dingen met IIS: application pool stoppen en herstarten en alles komt voor mekaar

links for 2005-09-30

Sidetracked

Damn you Roel! Damn you!

Nu ben ik zeker een half uur verloren met zoeken naar iets dat zó eenvoudig zou moeten zijn (gewoon een content-disposition: Attachment meegeven) maar dat in de praktijk blijkbaar vol met bugs zit dat ik het niet snel goed ga krijgen!

Zou normaal moeten werken, maar werkt niet. Of niet helemaal. Enfin ja.

’t Zal voor later zijn.

update nog maar juist gepost, of ik had het al gevonden (zucht). Gewoon een lijn laten staan die ik had moeten uitwissen—dit is de volledige code, voor wie geïnteresseerd zou zijn:

Function getBinaryFile(filepath)
    dim oStream
    set oStream=Server.Createobject("ADODB.Stream")
    oStream.Open
    oStream.Type=1
    oStream.LoadFromFile(filepath)
    getBinaryFile=oStream.Read
    set oStream=Nothing
End Function

strFilename=right(getURL(0),len(getURL(0))-5)
strFileType=lcase(Right(strFileName, 4))
   
Select Case strFileType
    Case ".asf"
        ContentType="video/x-ms-asf"
    Case ".pdf"
        ContentType="application/pdf"
    Case ".avi"
        ContentType="video/avi"
    Case ".doc"
        ContentType="application/msword"
    Case ".ppt"
  ContentType="application/vnd.ms- powerpoint"
    Case ".zip"
        ContentType="application/zip"
    Case ".xls"
        ContentType="application/vnd.ms-excel"
    Case ".gif"
        ContentType="image/gif"
    Case ".jpg", "jpeg"
        ContentType="image/jpeg"
    Case ".mp3"
        ContentType="audio/mpeg3"
    Case ".rtf"
        ContentType="application/rtf"
    Case Else
        'al de rest
        ContentType="application/octet-stream"
End Select

Response.ContentType=ContentType
Response.AddHeader "Content-Disposition", "Attachment"
Response.BinaryWrite getBinaryFile(Server.MapPath(strFileName))

Quick & Dirty, yessiree. Ik zou er ook nog de juiste filename kunnen aan toesmurfen, maar (a) die namen lijken vaak toch maar at semi-random gekozen en (b) de browser doet het vaak toch al min of meer goed en (c) ik her er al genoeg tijd mee verloren.

Upshot of it all: stel ik had een link als http://website/directory/bestand.pdf, als ik daar nu http://website/file/directory/bestand.pdf van maak, dan gaat hij een proper dialoogvenstertje geven, en dan bestand.pdf opendoen in Acrobat reader en bestand.doc in een nieuwe Word, niet in het browservenster.

Hoezee!

Oja: @jesus: ik ben uit principe tegen javascript gelijk op uw website:

<img src="thumbnail.jpg" width="200" height="150" alt="" border="1" />
<a href="javascript:void(0)" onClick="openImage('grootbeeld.jpg','enlargedpic',517,400)">&nbsp;
<img src="vergrootglas.gif" border="0" title="Click to enlarge"/></a>

Als het dan toch moet, zou ik de link op het beeld zetten, en een class van pakweg “thumbnail” meegeven aan dat beeld. En dan zou ik via DOM een javascriptlink op het beeld zwieren—zodat in een browser die dat aankan de href vervangen geraakt, en in een browser die het niet aankant, alles bij het oude blijft.

En dan zou ik via CSS een vegrootglaasje op de foto rechtsonderaan zetten en zo, in plaats van er ééntje naast ook.

Van principes

Tegen mijn eigen principes in, en niet omdat er iemand om gevraagd heeft of zo, maar: ik denk dat ik op onze site links nar een grotere foto vanop een thumbnail, en PDF’s en Word-documenten toch maar een target="_blank" ga geven.

Tenzij ik weer van gedacht verander, natuurlijk.

Eten

‘t Is eigenlijk stom, ik werk hier binnenkort bijna een jaar maar ik was tot vorige week nog nooit gaan eten in de kantine.

Terwijl dat het daar eignelijk wel lekker eten is. Eigenlijk. In a sorta reminds me of high school kinda way.

En dus kijk ik er nu al naar uit om morgen, effe checke,

Goulash de marcassin, croquettes et pèche tiède

te gaan eten. Mmmm… everzwijn.

Loodjes, ’t zijn de laatste

Nu ja, da’s ook niet waar natuurlijk: vanavond (vannacht? in ieder geval vóór het einde van de maand ) wil ik een vernieuwde site on-line krijgen. Maar ‘t Is pas als het ding on-line is, dat het eigenlijke echte werk begint natuurlijk.

Want dan is er een min of meer framewerk voor layout en zo, maar moeten we met ons allemaal samen met nóg meer aandacht naar de inhoud kijken. En dat er al veel op staat, da’s juist, maar ‘t is maar een minieme fractie van wat er allemaal zou op kunnen komen. En van de kwaliteit die we kunnen produceren.

Hoedanook: ‘t wordt vandaag nummer zoveel in een hele reeks “laatste dagen vóór”. Een beetje anders dan hoe het vroeger was, op mijn vorig werk dan, in die mate dat ik nu zo ongeveer de enige zal zijn die de switch flicking ceremony zal vieren, maar toch, ‘t blijft een ontroerend moment.

<eyes film over>

Weet ge’t nog, toen de site van Pioneer Europe on-line moest komen, op sinterklaasdag, eum, 1996? of zo? En die van Oost-Vlaanderen met stille trom, en die van De Kust met een persconferentie met helicopters en alles en dat Renaat Landuyt dan aan de telefoon het commando gaf van “zet hem maar on-line”? En de nachten en dagen daarvóór?

<back to reality>

Blij dat ik dààr vanaf ben, begod. Niet dat het op het moment zijn momenten niet had, maar ik werk tienduizend keer liever waar ik nu werk dan waar ik vroeger werkte.

Warts and all.

links for 2005-09-29

rofl

Zegt ene kathy over een entry over de kangoeroeklassen op het Sint-Barbaracollege:

dat zijn geen foto’s van een kangoeroe he dat is uitleg van iets maar geen foto’s van een kangoeroe dat is heel slecht gedaan

Humor!

Gh

…en toen kwam alles onverwacht alsnog in orde.

Eén van de twee harddisken losgekoppeld, RAID afgezet, chkdsk, reboot, system restore naar de toestand van gisterenavond, en ‘t is alsof vandaag nooit gebeurd is.

Behalve dat ik nu geen RAID meer heb, natuurlijk.

Maar voor de rest: hoezee! Es lebe Microsoft! Es lebe Dell! Ik kan niet panegyrisch genoeg zijn!

[zucht]

Geschreven al luisterend naar: Vangelis – Blade Runner: Esper Edition (disc 1) – Wait for Me

Woe is me

Computertrubbels, updated.

Daarnet de harddisken in een andere dual xeon gestoken: ‘t was van hetzelfde deken een vest.

Uiteindelijk alles weer terug in de originele doos gestoken, één van de twee harddisken uitgetrokken en de RAID controller afgezet, en nu is hij aan een chkdsk bezig—zo ver was ik de afgelopen uren nog niet geraakt—dus er is weer wat hoop.

Ik denk dat ik er straks harddisk twee weer in draai, nà die chkdsk en in het geval het weer zou werken met één disk. Alhoewel chkdsk me zeer verontrustende dingen zegt. Dingen als dat er allerlei aardige dingen aan de hand zijn met ntuser.dat en zo.

Afijn. Onwards. Zal ik eens de nacht doorwerken?

Mja. Laat ik dat maar eens doen.

links for 2005-09-28

Nope

Helaas, gelijk ze benoorden de Moerdijk wel eens durven te zeggen, pindakaas.

Computers

Ik ben eraan voor de moeite. De integriteit van mijn RAID is helemaal in orde, maar de symptomen zijn nog altijd dezelfde:

  • opstarten in safe mode (zelfs met netwerk): no problemo, op een paar seconden is de computer van geen stroom naar klaar om te surfen
     
  • opstarten in niet-safe mode (zelfs VGA mode): hangt bij het opstarten, ter hoogte van het zwart scherm-met-windows xp-logo-en-bewegend-blauw-balkje onderaan.

Dat “hangen” vertaalt zich in plentyveel diskactiviteit (geruisloze diskactiviteit, het lampje blijft gewoon aan staan), en na een minuut of tien: blauwschermigheid, met de meest obscure foutboodschappen—

BSOD

…dat soort dingen.

En jà, alle devices zijn uitgetrokken, en jà, de computer is al eens opgestart met één van de twee harddisken gewoon rechtstreeks op het moederbord, en jà, en jà, en jà.

System restore, hoor ik u in koor roepen. Wel: dat geeft precies hetzelfde resultaat als booten, ‘t is te zeggen, het begint goed, en dan naar het einde loopt het vast en na een aantal minuten geeft het een blauw scherm.

Dan maar SQL Server Enterprise Manager en Visual Studio en Photoshop op de portable geïnstalleerd, en dan maar de verloren dag proberen inhalen, zeker?

En ondertussen nog maar eens bootlogging aangezet en een uitgebreid bootlog proberen vast te krijgen. Misschien dat dat iets meer zegt. Zucht.

update: nu is ‘t helemaal compleet. Computer weigert zelfs in safe mode op te starten. Eén sprankeltje hoop: er is nog ergens één van die dual xenons extra—misschien eens proberen de harddisk(s) in een tweelingbroer van dat werkstation te vijzen?

Nééééé!!!

Bon, goed, netwerkproblemen: daar kan ik rond werken. Kwestie van een beetje organisatie, erop letten dat Exchange online is en niet offline, dat alles regelmatig gesynchroniseerd geraakt, van niet te panikeren als Word klaagt dat hij zijn temp-file niet kan schrijven.

Lastig, maar ‘t gaat wel.

Eens dat Windows gewoon blokkeert, is er een net iets groter probleem. En inderdaad, zoals Steven terecht zegt: negenennegentig komma negen keer op honderd is dat mijn eigen domme schuld. 

En dus, toen ik deze middag terugkwam van foto’s gaan pakken van de bouwwerf deze middag, en het van dat was, was ik al helemaal bereid om mezelf een goed uit te kafferen: de muis zat vast, alt-tab werkte nog maar dat was zowat alles. Task manager kwam wel even naar boven, maar liep meteen vast.

Grr. Herstarten: nogabollen. De lichtjes van het keyboard werkten niet, dat is voor mijn analytisch ingestelde geest het teken voor crap het is serieuzer dan verwacht.

Maar goed, denkt een mens, zó erg zal het wel niet zijn. Kwestie van isoleren en elimineren en zo.

Dus: alle USB– en andere devices uittrekken, herstarten. Niets. Safe mode herstarten: alles in orde. Event viewer: nothing untoward.

Alle mogelijke automatisch opstartende brol uit registry en dingen kieperen, heropstarten: nootjes.

Safe mode + network: geen probleem. Safe mode: nog altijd geen probleem. Alle niet-missiekritische software ontinstalleren, reboot, debugging mode aanzetten en opstarten met bootlog: gene parler.

En dan valt uw oog op het bootscherm van de computer, en dat uw RAID u zegt dat hij degraded is.

Aaargh!! Hard bloody ware fecking failure!!

Er zitten twee harddisken van enigte honderden gigabyte in de computer, dat zit in RAID 1, en dat is degraded. Geen indicatie dat één van de twee disks kapot zou zijn, ik vermoed (hoop) dus op een simpele verwarring te wijten aan overmatige, eum, netwerkproblemen.

Hope against all hope, eigenlijk. Ik ben nu aan het rebuilden [block nummer twee miljard én, 43% klaar], en als dat afgelopen is, zien we wel.

Hart, ik, mijn, vast, houd.

Want het kon natuurlijk op geen beter moment gebeuren: nog twee dagen te gaan voor de site on-line moet, en dat er nog kilo’s laatste loden te tillen zijn.

Toestanden

Behalve dat hij voorbijging als een ingezeept nijlpaard in Garmisch-Partenkirchen, was het eigenlijk wel een fijne en productieve dag.

Wat vrees ik niet het geval zal geweest zijn voor de mannen van een verdiep lager: ‘t is al een tijdje huilen met allerlei klakken op, wat de servers betreft.

‘t Is ongehoord! Een ware schande! Hoe is dat nu in ‘s hemelsnaam…

Ach nee, ‘t is niet proper: ik heb er medelijden mee. Akkoord, het is serieus ambetant voor wie gelijk ik heel de dag afhangt van die servers, maar het moet nog het meest frustrerend zijn voor de mannen van IT.

Het doet me denken aan een paar jaar geleden, toen we de website voor de provincie Oost-Vlaanderen gemaakt hadden en hostten, en dat die na een paar maand of een jaar of zo alle vijf voet crashte. Met man en macht zoeken, en maanden aan een stuk niets gevonden. Frustrérend!

Soms is het gewoon zo, in een omgeving waar er honderden verschillende factoren samen komen, dat het mis loopt. En dat het praktisch onmogelijk is om te achterhalen waarom precies. In het ideale geval zou een mens dan alles terugzetten naar een moment waarop het allemaal goed werkte, en dan één voor één verschillende onderdelen aan– en afzetten tot het allemaal weer in de soep draait, en de factoren isoleren en zo.

Maar helaas: teveel factoren. En teveel interdependencies. En sommige dingen kunnen niet ongedaan gemaakt worden. En tel daar nog eens bij dat we zo weinig mogelijk tijd mogen down zijn, dus dat we niet zomaar alles eventjes af kunnen schakelen.

Dus miserie. Dus gemor. En dat praktisch niemand op het werk dat maar schijnt te snappen, dat het echt niet expres is of zo

Al wie er in mijn buurt over klaagt, verwijs ik in ieder geval naar Arthur C. Clarke’s Any sufficiently advanced technology is indistinguishable from magic

Dat, en chaostheorie.

En Murphy.

En fecking NAI, awoert!

En ondertussen denk ik dat ik maar een sixpack kaarsen meeneem morgen, wie weet helpt dat wel. We hebben ook nog wat restjes kip in de frigo, misschien dat dat qua ritueel ook helpt?

[en de éérste die zegt dat het met Macintosh / Linux / Unix / BSD / ZX Spectrums geen waar zou zijn: past u op hé!]

Geschreven al luisterend naar: Les Négresses Vertes – Mlah – La valse

zzZoef

De dag is voorbijgevlogen.

Er zijn van die dagen die voorbijkabbelen, en er zijn van die dagen die voorbijkruipen. Vandaag is voorbijgesneltreind.

Iets later dan normaal toegekomen op het werk, met een auto vol swag: mijn draagbare harddisk met muziek, een zak met luidsprekers en een subwoofer en alles, kwestie van ook 5.1 naar mijn muziek te kunnen luisteren, en postersen voor aan de muur. Van bij Tufte gekocht en ingekaderd:

Salyut 6

En van bij Thinkgeek gekocht, ooit ingekaderd, maar nu het glas van de kader kapot is gewoon aan de muur gespijkerd:

Despair poster - apathy

En ook mijn grote wereldkaartposter van National Geographic een jaar of drie geleden.

En toen dat opgehangen was en ik mijn mail had nagekeken en wat dingen op het internet had gepost, en nog mail beantwoord had, was het al tijd voor vergadering.

En tegen dat de vergadering gedaan was, was het tijd voor nog een vergadering.

En toen was het half één, en toen moest ik dringend de eerste vergadering verwerken op de betawebsite.

En toen was het vijf uur en moest ik dringend andere dingen doen, en toen kreeg ik een telefoon en was het zeven uur.

En toen moest ik de trein halen.

En doen was het tijd voor de tweede aflevering van Bob Dylan.

En toen was het nacht en moest ik al aan het slapen geweest zijn.

Older posts