Situatie: ik wil news & events op onze website. En ik wil er ook op ons intranet. En ik wil dat zo proper mogelijk, en met zo weinig mogelijk hassle, en zo onderhoudbaar als mogelijk.
Nu is de situatie redelijk ingewikkeld:
nieuws en events, dus zowel dingen die gaan gebeuren als dingen die aan het gebeuren zijn als dingen die al gebeurd zijn, worden gepost op http://news.coleurop.be. Onderhoud daarvan gebeurt met Typepad.
als het dingen zijn met een datum, die in een kalender thuishoren en waarvan het interessant kan zijn te weten dat ze aan het gebeuren zijn of gaan gebeuren(dus bijvoorbeeld “bezoek van X op datum Y” wél, maar “publicatie van boek op datum Z” niet), dan worden ze manueel in een andere database gepost, en komen ze in de events calendar op het intranet terecht (cfr. hier)
als het dingen zijn die interessant genoeg zijn om op de internetsite te komen, moet er in Frontpage een html-file geëditeerd worden, die dan ge-included wordt in de homepagina en moeten er eventuele overbodige nieuwsitems die de pagina te lang zouden maken naar een andere html-file gecopy-pasted worden die dan de nieuwsarchiefpagina wordt
Al in al heeft een nieuwsbericht mogelijks veertien verschillende teksten, wegens alles mogelijks in Frans en Engels:
Titel: “Visit: University of X”
Lange uitleg: “Twenty research scholars of the University of X will be visiting the College on Y etc.” [met meer detail over het hoe en waarom]
Korte uitleg: “Research scholars of the University of X will visit the College on Y”
Kalendertekst: “Visit by by research scholars of the University of X” [met uitleg, maar met datum en plaats in aparte velden]
Internethomepaginatekst: “Twenty research scholars of the University of X will visit the College on Y etc. —click here for details”
Internetpagina: uitleg over hoe en wat
Archieftekst: “Research scholars of the University of X visited the College on Y etc.” [met meer detail over het hoe en waarom, en meer over wat er precies gebeurd is, eventueel foto’s etc.]
Da’s achterlijk natuurlijk.
Ik zit al een tijdje nieuws en events vóór mij uit te schuiven, maar het zal er vandaag toch van moeten komen. ‘t Is al de hele morgen dat ik er mee in mijn hoofd zit, en ik geraak er maar niet uit, vandaar: neerschrijftherapie.
Gegeven: een lijst departementen, meer dan 15 en minder dan 25, die in de navigatie van elke pagina van een Who’s Who moeten ingepast worden (genre “vind mensen per departement”).
Oplossing lijkt voor de hand te liggen: een <select> met dan zo’n goeie oude jaren-‘90 onchange="location=this.options[this.selectedIndex].value;”. erop.
Helaas: de ruimte die ik ter beschikking heb is welgeteld 150 pixels en in de <option>s moeten onvoorzienbaar lange gegevens moeten komen, van het genre
Communications Service
Département d’études politiques et administratives européennes
ICT Service
Bibliothèque (Campus Bruges)
Grr.
En ik wil absoluut zo’n lijst hebben. Dan maar tegen mijn principes in een veld (wat zeg ik, twéé velden!) bijgemaakt in de database, genre shortname_en en shortname_fr. Niet dat ik er fier (of content) over ben, maar dat probleem is wel, in de beste loodgieter-programmeerstijl-traditie, opgelost.
Zit ik nog met de <select> zelf: die onchange is, in deze Brave New World van niet-obtrusief javascript, eigenlijk echt wel niet meer des tijds. Maar er is geen plaats voor nog een “go”-submit-knop.
Grr.
…
Allez ju, ‘t zit erin. Om te tonen dat ik het niet slecht voorheb met onze vrienden de keyboardnavigatoren, maak ik de eerste <option> hardgecodeerd “List all departments”. Zo.
[dat allemaal om te zeggen dat ik nog altijd niet aan nieuws bezig ben, ik krijg er mijn hoofd niet rond]
update: een style op de select zetten, zegt Jurgen. Ja, wel. Zover was ik ook al, om er voor te zorgen dat het ding in geen geval breder dan 150px wordt. Maar dat lost het probleem van de lengte van de option-tekst niet op, of tenminste, niet in alle browsers:
En gezien wij op het werk overwegend, pakweg zo, oh, 99.9% Internet Explorer gebruiken…
*draait zich in bochten en let goed op dat dit niet als een aanval gezien word*
Zeg, is er een reden dat je ‘klassieke’ asp gebruikt? Just wondering, echt waar. Pure interesse. *meent het echt*
“Draait zich in bochten”? Allez gij!
Ik zou gevraagd hebben: “waarom in deze perdiode van propere objectgeoriënteerdheid en dotnet dan wel java dan wel ruby dan wel [insert real programming language of choice] houdt gij u bezig met oubollige asp? en meer nog: waarom die hersendode vbscript? en terwijl ik bezig ben: de fout die gij beschrijft zou toch om het even welke halfdegelijke programmeur nooit tegengekomen zijn als er een option explicit zou aan te pas gekomen zijn?”
Eum, wel. De bestaande website was in asp/vbscript. En ik was vertrokken van het principe dat ik niet veel ging aanpassen, in principe eigenlijk enkel de lay-out. In afwachting van budgetten en zo om het degelijk met een CMS aan te pakken en zo.
Het is een beetje uitgelopen, vrees ik. Niet echt drastisch, maar het is toch meer geworden dan ik had gedacht te doen een week of twee geleden. Hoedanook: de uiteindelijke nieuw geprogrammeerde site zal in .NET zijn, maar voorlopig blijf ik voor het gemak maar verder doen in ASP/VBScript.
Maar.
Dit gezegd zijnde.
Het maakt voor mij eigenlijk hoegenaamd niet uit in welke taal iets geschreven is. Platformen maken wel uit, da’s een zaak van support: stel dat we alles in LAMP zouden gaan doen terwijl we op het werk voor al de rest een klassieke Microsoft/Windows-shop zijn, dan zitten we met een probleem.
Maar voor de rest: ik heb recent websites gemaakt in ASP/VBScript, .NET/C#, .NET/VB.NET, ColdFusion MX en PHP. In al die talen is het mogelijk om propere dingen te doen en om afgrijselijke dingen te doen. In sommige talen gaan sommige dingen gemakkelijker en andere dingen moeizamer, da’s zowat alles.
Ach, zo dag na dag de kleine geneugten van propere platformen terugvinden, ‘t is een beetje gelijk na een lange afwezigheid in het buitenland oude vrienden weer tegen het lijf lopen.
Vermoed ik toch. Niet dat ik al lang in het buitenland gezeten heb
Maar toch, aangenaam terug kennis te maken met altijd dezelfde vragen en oplossingen—case in point:
select case when datefrom is not null then datefrom else case when showfrom is not null then case when showfrom > datecreation then showfrom else datecreation end else datecreation end end eventdate, case when showfrom is not null then case when showfrom > datecreation then showfrom else datecreation end else datecreation end sortdate from tblevents order by sortdate desc
Als de datum van ingevuld is, dan is de datum de datum van, anders datum de aanmaakdatum tenzij de datum vanaf wanneer het getoond mag worden later is dan de aanmaakdatum, tenzij wanneer er geen datum is vanaf wanneer het getoond mag worden, want dat is het de datum van aanmaak. En de sorteerdatum is normaal gezien de datum vanaf wanneer het getoond mag worden, tenzij de datum van aanmaak later is dan die datum, tenzij de datum vanaf wanneer het getoond mag worden niet ingevuld is, want dan is het hoedanook de datum van aanmaak.
In ‘t proper geïndenteerd:
select case when datefrom is not null then datefrom else case when showfrom is not null then case when showfrom > datecreation then showfrom else datecreation end else datecreation end end eventdate, case when showfrom is not null then case when showfrom > datecreation then showfrom else datecreation end else datecreation end sortdate from tblevents order by sortdate desc
Ik vermoed dat ik er wel fouten in zal zitten hebben, maar er is voor het moment op het bureau teveel muziek aan ‘t spelen om me erop te concentreren—we zien wel als wanneer het in het honderd loopt
— Tiens, voelt hebt gij daar geen ongemakkelijk schuldgevoel bij, zo onze kinderen kansen ontnemen?
— ?
—Wel, ik hoor tegenwoordig van overal dat wetenschappelijke studies bewijzen dat wij helemaal verkeerd bezig zijn.
— ??
— Awel, kwestie van motorische ontwikkeling, dat wij onze kinderen verkeerde gewoontes aan het aankweken zijn.
— gn?
— Awel ja, ‘t schijnt dat ze in Japan zo’n toestel ontwikkeld hebben om de fijne motoriek bij jonge kinderen te verbeteren. En dat het vooral goed is omdat ze er ook minder mee naar televisie kijken. En al.
Ik moet toegeven dat mijn betere helft het al meestal na een zin of twee door heeft dat ik aan het vissen ben naar iets dat ik toch nooit zal krijgen. En dat ze maar al met een half oor meer luistert naar wat ik zeg.
Pff.
Bruno heeft het maar getroffen met zijn madam. Die zit tenminste in met haar kinderen!
Gisteren hadden ze bij Zelie op school al boom leren lezen, en vandaag was het blijkbaar roos. Zei Zelie dat ik nóg woordjes moest opschrijven en dat zij die dan zou lezen. Boom en roos moest ik niet meer opschrijven want dat was “te gemakkelijk”, maar toen ik boos had opgeschreven, zei Zelie dat ze wel de letters niet leren op school! Alleen de woordjes!
Meh. Ik ben te analytisch van geest zeker? Nu, mijn principe is dat ik ze zeker niet wil dingen gaan leren vóór ze er in de school mee bezig zijn, kwestie dat ze zich vbooral niet moet gaan zitten vervelen op school, maar dit ging me toch wat ver. Ik heb Zelie dan maar direct op het verkeerde spoor gebracht, en nu kan ze combinaties van de letters van boom en roos lezen. Room en boor en moor en boos, met andere woorden.
Nee maar.
Enfin, daarnaast was Zelie gisteren naar huis gekomen met de boodschap dat ze pas vanaf maandag huiswerk zou hebben.
Maar vandaag een eind vóór ze ging slapen kwam de boodschap dat ze toch “een beetje” huiswerk had. En toen Louis in bed lag haalde onze dochter een leesleerboekje boven. Dat, zag ik meteen, wel nog serieus boven haar mogelijkheden gegrepen was. Niet het eerste boekje van de reeks, gewoon één van de enige boekjes die ze weer naar huis had meegekregen omdat ze nog niet gekaft waren.
Verre van een huiswerk dat ze gekregen had dus. Tsss, tweede schooldag, en nu al haar ouders bedriegen!
Enfin, rekenen dan maar, omdat ze écht wel huiswerk wou doen vanavond. De leerboekjes waren op school, en die zijn bovendien ook zó simpel dat ze ze denk ik toch niet wijs zou vinden: voor zover ik gisteren gezien heb, is het eerst weken aan een stuk leren tellen tot vijf, met bolletjes en domino’s en appels en banenen, en dan de getallen leren herkennen, en dan optellen aan de hand van bolletjes en domino’s, en dan optellen met getallen en domino’s, en dan een getallenlijn en zo.
‘t Is tegen mijn principes, maar aangezien Zelie daar toch heel de tijd mee in de auto bezig is geweest deze zomer: rekensommen opgeschreven. Niets te bolletjes of domino’s, meteen het zware gerief:
Dàt voelt raar aan: ik heb een hele roedel RSS feeds waar ik thuis op gesubscribed ben.
Sinds ik weer werk en niet hele dagen thuis zit, heb ik een systemische achterstand van honderden en honderden posts die ik niet gelezen krijg. Daar zitten uiteraard een aantal klassieke veelschrijvers bij, genre Gizmodo en Akihabara News, maar ook alle weblogs en fora die ik normaal gezien dagelijks volg.
Het was me nog niet echt opgevallen, met alle drukte van de afgelopen dagen op het werk en thuis met de kinderen, maar blijkt daarnet dat ik van Newsgator eigenlijk al sinds 27 augustus niets meer binnengekregen had!
Niet moeilijk dat alles gelezen was!
Enfin, Outlook gesloten en heropgestart, en nu zit ik met dus duizenden entries te lezen. ‘t Wordt vrees ik een mark all as read voor de meeste feeds.
‘t Is al bijzonder lang geleden dat ik nog zo instant vast bleef haken aan een spel. Geleden van, even denken, Wipeout XL. Of misschien wel Wipeout 2097.
Serieus: run, don’t walk. Get yerselves one o’them PSPs.
Er is, zoals gewoonlijk, niets op televisie de zaterdag. Ik ben tijdens het zappen toevallig terechtgekomen op Antenne 2: een show voor vijfentwintig jaar dood van Joe Dassin.
Gepresenteerd door een juffrouw die misschien nog niet eens geboren was toen Dassing stierf, maar gelukkig ook met vrienden uit de jaren zeventig, genre Enrico Macias en Carlos.
Een zeker Amel Bent, voor zover ik begrepen had finaliste van de lokale Idool-wedstrijd, deed op haar heel eigen wijze een vakkundige verkrachting van L’été indien, de presentatrice merkt op “comme toi, Joe Dassin avait l’âme un peu saoûle”. Hu? Zat? Ah nee, in ‘t frans is “soul” gewoon op zijn frans uitgesproken.
Arielle Dombasle, die in mijn hoofd nog altijd 35 en onweerstaanbaar is, blijkt plots een afgrijselijk gemummuficieerde en platgebotoxte overgrootmoeder van forty-seven-going-on-sixty-five te zijn. En zij is wel degelijk dronken. Of onder drugs.
Goeie help, de presentatrice is afgrijselijk slecht. Ze spreekt zowaar helemaal dóór het begin van Le chemin de papa door Enrico Macias.
Geen enkele van de mensen die komt zingen en dingen doen, heeft volgens mij gerepeteerd. Alles wat niet live is, is verkeerd gelipt. En alles wat live is gezongen, is vàls. Tot nog toe.
De zonen van Dassin zijn aandoenlijk, maar ze kunnen niet meteen goed zingen. En toch zijn ze zowat de beste zangers die ik tot nog toe gehoord heb.
Alle “professionele” zangers worden afgekondigd met de data en de plaatsen van hun volgende optredens, en blijkt dat zelfs de zonen vàn elk hun eigen plaat te verkopen hebben.
“…comme dirait Michel Drucker, qui a failli être ici ce soir”—hu? Wat nu? Zou er iets aan de hand zijn met de man?
De presentatrice heeft echt minder dan geen empathie: ze staat daar naast drie kinderen van Joe Dassin, ze gaat ze voor de eerste keer beelden uit hun jeugd tonen van toen hun vader nog leefde, maar het mag maar één vraag lang duren, en hopla, verder naar een nieuwe slechte cover.
Tiens, La bande à Bono is goed gecoverd. Wat zeg ik? Zéér goed. Lââm en Sanseverino, ik ga eens zoeken wat die nog gedaan hebben. Ze maken blijkbaar niet gewoonlijk samen muziek, maar dit was echt wel zeer goed.
Si tu t’appelles mélancolie is bij nader horen waarschijnlijk wel het liedje van Dassin dat ik het liefst hoor.
Het publiek zit er echt wel als klapvee bij, en getver ze zijn goed geregisseerd: zes seconden, niet méér! En nu: zeven seconden, enthousiast! En nu: vier seconden, rustig.
Bij nader inzien: A toi is misschien toch het liedje dat ik het allerliefst hoor. Maar iieeee! wat is het afgrijselijk slecht gezongen gezongen door Virginie Ledoyen, die zo te horen met glans geslaagd is in een cursus toononvast frazelen, en ene Bénabar, die er ook maar staat te lummelen.
Mes, wonde, ronddraaien: en uw vader was dood, en jullie hebben nog in dat huis gewoond, en zijn jullie daar veel in zijn muziekkamer geweest? Ah zo, allez ju, [kijkt op uurwerk], hop volgende item.
Aaaargh! Ze hadden de Franse Natie het beste liedje van Joe Dassin laten kiezen via internet, dat blijkt (big surprise) L’été indien te zijn, ik kijk er al naar uit om dat tenminste volledig te zien—wel neen: ze hebben er denk ik dertig seconden uit laten horen.
Hap snak voorbij. Of hoe een uitzending zowel veel te lang als veel te kort kan zijn.
Zwijgt stil. Ik heb jarenlang L’école Des Fans voor mijn kiezen gehad toen ik bij (wijlen) mijn grootmoeder op bezoek ging!
Idemditto, maar dan wel met veel plezier. Hoe heelder families door de grond konden zakken, zó fijn!
Bonjour grand garcon!
— …mjour…
— Dis-moi, tu t’appelles comment?
— …mmmnicolas…
— Et tu es venu avec qui Nicolas?
— papa et maman et tatie julienne et grand-mêre et tata jojo…
— Et qu’est-ce qu’il fait ton papa?
— …ben y travaille toujours tard mais maman elle dit qu’il fout rien toute la journée quand il est là et oncle roger dit tout le temps à maman que papa se rend compte de rien et maman elle dit…
[Vader/moeder: rood aangelopen, in zetel weggezakt] [Publiek: in een deuk] [Jean Martin: onderbreekt klein kind, veelbetekenende blik naar ouders en publiek, snel:]
— Et tu vas nous chanter quoi?
— “Si j’étais président”
— Si j’étais président—j’en suis sur que Pino la connaît celle-là. Musique!
[aarzelende intro door Pino Lattuca, gevolgd door gemurmeld:]
Ach, ‘t was wel wijs, l’Ecole des fans. En daarna: Drôles de dames! Of: La croisière s’amuse!
Jacques Martin, voor de rest, geen idee waar hij uithangt tegenwoordig. Ik lees Paris-Match niet meer, dus meer dan “gezondheidsproblemen” weet ik niet.
Yo check it out, ‘t is (pdw) die bandbreedte dieft en een foto van mij gebruikt! Zonder bronvermelding! Rechtstreeks vanop de server! ‘t Is ver gekomen, als het linkse journaille zich nu ook al gaat vergrijpen aan de duurbetaalde bandbreedte van arme rechtgeaarde Vlamingen.
Om nog niet te spreken van de moeite die ik gehad heb om die foto te nemen! Beseft meneer (dw) wel hoe lang ik bij nacht en ontij onder een zeildoek en slechts gehuld in camouflagekledij in de buurt heb moeten rondhangen eer het onderwerp mij een beetje gewoon raakte? En hoeveel foto’s ik wel heb moeten nemen voor er één was waar die gast een beetje stil stond?
Daar geheel naast en ten gronde: (pdw) moet deze maand zo nodig levende standbeelden in straatanimatie af slaggen. Moedig hoor. Bravo. Getuigt van veel durf. Ga er maar eens stààn, meneer (dw), en spreek dàn eens. Stand around an hour in someone’s witte schmink before you vel een oordeel, zou ik zo zeggen.
Negatief doen is gemakkelijk, (pdw), dat kan iedereen. Eens iets positiefs zeggen? Ho maar! Zo doen wij dat niet, in ons kliekje ons-kent-ons linkse bourgeoisie.
Pakweg zo’n initiatief als de Gordel, de helft van Vlaanderen op de been, in de natuur, samen, solidair, da’s het toch ook eens waard om te vermelden? Maar nee, niet alternatief genoeg voor meneer. Te volkseigen ongetwijfeld.
En trouwens, meneer (dw)—of mag ik u (p) noemen?—die foto is zie ik niet het enige dat “geleend” is op uw weblogje. Dat schrijfstijltje van u: als u denkt interessant te doen, dan is het zwaar mislukt. Sommige dingen die ik bij u lees, lijken zó uit HUMO geplagieerd.
Ik ben op allerlei vlakken in blijde verwachting van beterschap—het leven ziet er alsmaar rooskleuriger uit. Op sommigte vlakken althans. Tot zover uw cryptische mededeling van de dag
Zelie heeft vandaag het woordje “vis” leren lezen, trouwens.
De scène: ik zit alleen thuis—Sandra is ons geld gaan opdoen op de één of andere avondmarkt—en de kinderen zijn zonder enige vorm van protest mooi op tijd in bed gekropen.
Ik was juist Zelie en Louis gaan feliciteren omdat ze een half uur na naar boven geslonken te zijn nog altijf braaf en stil waren (positive reinforcement, een mens blijft proberen), toen de deurbel afging.
Naar het eerste gestormd, hoofd uit het venster: twee! politiemannen.
Ik naar beneden, gefoefel voor de deur, momentje ‘t is op slot ik zoek mijn sleutels!, sleutels zoeken in mijn vestzak, een momentje hoor!, gemorrel aan de klink, ik kom af!
Onderwijl allerlei spookbeelden door het hoofd: onze jongste is uit het venster gesprongen! Sandra heeft een verkeersongeluk gehad! Onze voorgevel is op een geparkeerde kinderwagen neergestort! Ze zijn erachter gekomen dat ik soms naar blote wijven kijk op tinternet!
Maar neen: dat ze langsgekomen waren, en dat ze gezien hadden dat de stoep verlaagd was, en of onze poort wel degelijk was wat ze dachten dat het was, te weten een garagepoort, en of ik er iets op tegen had dat ze de witte auto die zich voor onze deur geparkeerd had, een PV zouden opspelden.
Want als niet-bewoner in een slegs vir bewoners zone staan, en dan nog voor een garagepoort, daar volstaat een retributie niet voor.
Ik heb ze gezegd dat ik er zowaar door aangedaan was, en dat ik er uiteraard geen probleem mee had.
‘t Was een machtig interessante uitzending over de moslimwereld op bbc2, door Ziauddin Sardar. Zo van die programma’s die een mens met een warm gevoel achterlaten.
Met ondermeer professor Binnaz Toprak, die heldere dingen zei over Turkije.
Dedju, dat ik op de campus in Brugge zit in plaats van in Warschau als zij dààr is voor een conferentie.
doe, dan gaat vanop een pagina met URL http://server/dir/w/teenoftander in Firefox cum suis de link op pakweg die eerste naar http://server/dir/w/*aca, maar in Internet Explorer naar http://server/dir/w/w/*aca.
Heb ik iets gemist of zo? Google schotelde me daarnet het volgende voor toen ik wou nakijken hoeveel effekt op Google de (vind ik bijzonder onsubtiel georchestreerde) hypemachine rond Inman’s Mint al had:
Op het eerste gezicht ziet het er redelijk onschuldig uit, gewoon een boodschap in de zin van “did you mean…?”—wat Google ook al doet als je een spellingsfout presteert, maar dit is veel ernstiger dan dat.
Google doet hier niet meer en niet minder dan wat ze altijd gezegd hadden nooit te zullen doen: de zoekopdrachten zélf verkopen.
Scroll een beetje naar beneden, en je ziet dat het om drie tussen de “echte” resultaten geplaatste, compleet niet-relevante links gaat:
Dames en heren: von hier und heute geht eine neue Epoche der Weltgeschichte aus, und ihr könnt sagen, ihr seid dabei gewesen.
Ik zit nu al twee dagen na mekaar op de trein naar Brugge toevallig naast dezelfde groep jeugd. Ze doen blijkbaar iets in kokerellen, of bakken en braden of zo—in ieder geval moeten de meisjes tijdens de les haarnetjes aandoen en de jongens een koksmuts.
Gisteren ging het gesprek voornamelijk over de schoolplicht, in de zin van “hoe lang moet ik hier wettelijk gezien nog zitten vóór ik van school weg kan gaan?” En ook wel over wie er meer niet dan wel naar school ging, en hoe het toch wel wreed was dat ze achttien waren en nog altijd in het derde zaten. En dat er sommigen waren die begod een zévende jaar deden!
Vandaag was het onderwerp onder meer “geesten oproepen”.
Dat het alweer lang geleden was. En dat er één in zijn eigen kamer een spelbord en een glas had gebruikt met een aantal kennissen (wat? eddegij geesten opgeroepen met dedie? ge kent ze nog maar een maand!). En dat hij achteraf nog dagen lang van overal gekraak hoorde in het donker.
En dat ze op een andere okkasie iemand hadden opgeroepen, voor zover ik begrepen had een klasgenoot of een broer van de één of de andere, en dat ze zoiets toch niet meer gingen doen, want dat was te weird. En dat ze nochtans gewaarschuwd waren om méér dan zes maand te wachten nadat de persoon overleden was.
En dat één van de gasten een vrouw kende waarvan ze zeggen dat het een medium is, en dat elke nacht om één uur precies haar wekker afgaat. Ik was tewege te zeggen dat ik ook ooit zo’n kapotte wekker gehad heb, maar blijkt dat als ze de wekker af zet, dat dan de radio aanfloept. En als die uit het stopcontact is, de televisie. Und so weiter, presumably, tot ze alle plombs uitgetrokken heeft.
Maar dat werd dus allemaal matter-of-factly besproken, met dezelfde vanzelfsprekendheid als waarmee de veel te korte rok van het te dikke meisje in de volgende wagon of de tennisprestatie van Malisse vorige nacht aan bod kwam.
De gazet vertelt me dat de jeugd van tegenwoordig vreselijk ontkerkelijkt, maar het moet toch zijn dat de nood aan tremendum & fascinans behoorlijk diep zit.
Wij hebben op het werk een ontwikkeling in ASP.NET (C#) staan. Daar moeten wat functies aan toegevoegd worden.
Iemand enig idee waar ik het beste op zoek ga naar een goede ontwikkelaar daarvoor?
Het budget is niet meteen astronomisch te noemen, maar: ‘t zou wel een mooie referentie zijn (met internationale uitstraling), er is potentieel op langetermijnrelatie als het goed gaat, en, uiteraard: het is interessant samenwerken met fijne mensen voor het Goed Van Europa En De Wereld!
update Behold! The Power of the LazyWeb! and, eigenlijk, the power of interpersoonlijke relaties en vertrouwensdinges: als Steven zegt dat mensen goed bezig zijn, dan is dat meer waard dan veel andere aanbevelingen of teksten op websites. Dok-Noordwaarts voor mij morgen!
eventdate: the primary date to use for the event. If there’s a starting date (tblEvents.datefrom), that date will be used. For events without starting date, the event date becomes the embargo date (tblEvents.showfrom) , unless the creation date (tblEvents.datecreation) falls before the embargo date, or there was no embargo. In those cases the event date defaults to the creation date, which (by definition) is always filled in.
sortdate: the sorting date for the event. By default this is the creation date, unless this falls before the embargo date, in which case the embargo date will be used. Note that the sort date is not used in event lists or in the event calendar but only to sort the event in a list of news items, that aren’t necessarily all events.
Ik heb vanavond al mijn moed bij elkaar geraapt en, euh, al mijn kleren ook. Bij elkaar geraapt, that is.
Tientallen en tientallen hemden en broeken en vesten die ik in de afgelopen misschien wel vijftien jaar gekocht heb en die ik nooit weggesmeten heb. Allemaal kleren die jaar na jaar te klein werden en die ik hield, een mens weet nooit, misschien geraak ik er ooit nog wel eens opnieuw in.
Allemaal kleren, helaas, die nu stuk voor stuk tussen een beetje en een koebeest te groot zijn. En deze keer ben ik niet van plan ze te houden voor het geval ik er weer in geraak. Zondag ga ik er mee lang bij mijn ouders: mijn vader heeft denk ik net een maatje groter dan mij, misschien kan die nog wat dingen overpakken.
En de rest: geen idee wat ik ermee doen. Spullenhulp of zo? Of als iemand weet wat ik met een stapel vesten en broeken met maat tussen 50 en 64 of zo kan doen? En met hemden maat 44/45 XXXL?
Detail te zien in PDF: geel is wat nu in de hoofdnavigatie staat, cyaan wat op de homepagina een link krijgt, en grijs wat als “functie” bovenaan rechts op elke pagina beschikbaar is, tussen “home” en de taalswitch.
We hebben ook een soort gekuiste sitemap, maar wat daar precies in moet komen, en hoe het genoemd moet worden dat enerzijds mensen het gemakkelijk vinden en anderzijds mensen hier intern niet op hun achterste poten staan: niet evident.
Your mission for today, should you choose to accept it:
beslissen wat er precies in “College A-Z” komt en hoe dat verwoord wordt
beslissen welke precies de doelgroepen zijn in “information for…” en wat ze voor de kiezen krijgen
zien of er toch niet alsnog dingen bij moeten komen bovenaan in de navigatie (not very likely, maar ene mens weet maar nooit)
Generated Thu, 08 Sep 2005 15:18:03 GMT by www.sixapart.com (squid/2.5.STABLE9)
Zeveraars. Kijk, ik kan er à la limite tegen dat de beheersinterface vaak zo traag is als een hommel in een pot sirop de Liège, maar als de websites, die begod statische HTML zijn, ook al beginnen uit te vallen…
Zal ik dan maar een mailtje sturen naar die “root”? Een gemak dat zijn naam gelinkt staat!
Het was vandaag niet meer proper van het over en weer lopen.
Enfin ja, ‘t is weekend. Pff. Morgen moeten we allemaal Aardige Boodschappen gaan doen, en dan overmorgen zal het vrees ik de hele dag werken worden.
Maandag wil ik in pre-release gaan met onze nieuwe website namelijk. Ik houd mij al op voorhand vast voor de vele ongetwijfeld constructieve opmerkingen die te verwachten zijn
Haberle said that he takes a broad array of factors into account before deciding whether or not a particular course deserves to be “bent backwards over a toilet and skull-fucked.”
Ze zouden maar best ook eens klacht indienen tegen Raymond van’t Groenewoud. Nu dat we er toch over bezig zijn…wat the fck betekent Raymond ? NIETS, NOPPES, NULLES. De FLOP van Vlaanderen, de grootste za(ag)nger van botswana. (“Briggs”)
Op het containerpark van mijn geboortestad rekenen ze 5 eurocent de kilo. Ik schat Raystronts gewicht op 75kg, nat zaagsel bovenaan inclusief. M.a.w. opdat hij in zijn leven toch nog enig nut gehad zou hebben, zou je, om hem bij het groen!afval te mogen dumpen, NOG ALTIJD 3,75 EUR moeten neertellen!!!!!! Sorry maar zelfs DAT heb ik er niet voor over. (Cosyns Michael)
Het kan natuurlijk zijn dat ik mij helemaal vergis, maar Raymond lijkt me niet meteen een mens die slecht van inborst is. En als hij over de Amerikanen zingt
Weg met die boeren van Amerika! Weg met Amerika! Weg met het kolonialisme van Amerika! Weg met dat lelijke knauwende Engels. Al die Angelsaksische pretentie, arrogantie. Ja, een gloeiende pook in hun gat, en dat is dat!
…dan zou ik daar eerder de bedenking bij maken “dit is er zó over dat je echt wel achterlijk moet zijn om te denken dat dit iets anders dan tongue in cheek is”.
Maar meer nog dan dat, zou ik geneigd zijn te denken “houdt Raymond ons hier geen spiegel voor?” — in de zin van, enerzijds “verander hier een paar woorden aan en het is wat je in elke willekeurig café de goegemeente over Turken hoort zeggen”. Maar vooral anderzijds: hier worden volgens mij vooral de “linkse intellectuelen” mee geparodieerd, en wordt hén een spiegel voorgehouden.
Wordt aan die zogezegd weldenkende progressieven even meegegeven dat zij op hun eigen manier even gevaarlijk veralgemenend bezig zijn als, ik zeg maar iets, het Vlaams Blok bijvoorbeeld.
En dan maak ik me wel heel erg boos op Luc, die in zijn stukje verdàcht klinkt als de propaganda-arm van voormeld Vlaams Blok, of eigenlijk beter van Paul Beliën c.s.:
Aanzetten tot haat tegen bevolkingsgroepen of nationaliteiten is in België strafbaar, maar in de praktijk wordt dit alleen toegepast ter bescherming van migranten, bij voorkeur van Arabische of islamitische origine. Tegen Amerikanen en Britten mag ongebreideld haat gepredikt worden […]
Ik denk dat ik op 20 september maar eens Fnacwaarts trek om me die nieuwe plaat aan te schaffen.
En o ja, trouwens: fijn staaltje “aanval is de beste verdediging” van het Vlaams Blok En Gerelateerde Rechtsachtige Groupuscules. Consistent over alle media heen tot op het internet, wordt alles wat in hun ogen “links” is en ook maar iets zegt dat tegen hun schenen schopt, aangesmeerd “verzuurd” te zijn.
Doet me denken aan een scène op een lagere school—
Kind A: yo B, gij brilsmoel, vetzak, puistenwezen, moederskindje, stinkzak, vuilaard, zweetvoetokselgeur, lalala, gij varkenssmoel ik kak in uw wezen, en uw moeder is een hoer en gij zijt een schurftig scrotum van een aambeienreetkever!
Kind B: gaat ‘t gedaan zijn ja? en daarbij, gij zijt nen onbeleefderik!
…dat is zo ongeveer wat ik nog kan uitbrengen. Ik dacht al een paar dagen dat ik zo’n pre-griep-kriebel voelde in mijn keel, maar nee. ‘t Was een pre-keel-toegenepen-van-het-slijm-kriebel.
Vannacht drie keer wakker geworden van niet te kunnen ademen, en vanmorgen kon ik dus niets meer uitbrengen.
Ik heb een dinges to doen vanavond, ‘t is te hopen dat het tegen dan in orde is.
‘t Was gisteren een verrassingsfeest voor Koen’s verjaardig.
Een foute fuif, met foute muziek. Peter Maffay, Bart Kaëll, Europe’s The Final Countdown, Van Halen’s Jump, Andres Hazes’ Zeg maar niets meer—niet dat we die anders ook niet zouden draaien, maar toch: vingerdik.
Wijs.
En foute kledij: mi-bas, frigoboxtoeristen, roze botten, leggings, jaren ‘80 polyester, witte sportkousen…
‘t Was wrees wijs, en we waren om vijf uur vanmorgen thuis. Wat een beetje een streep heeft getrokken door mijn plannen om dit weekend door te werken. Maar ‘t was het waard.
Ik ben trouwens als vieille tapette-slash-New Romantic gegaan, compleet met open piratenhemd en gouwene ketingen en zwarte nagellak:
Op de eyeliner na, heb ik al mijn maquillage zelf gedaan, ja. Echte mannen hanteren hun eigen fond de teint!
Courtney, vier jaar oud, tegen haar moeder: shut up you fat fuck. Over een hamster tegen een zus: I’m not holding that vagina. Kinderen slaan en schoppen, vader nijpt zijn zoon aan tafel terwijl hij denkt dat niemand kijkt.
Urgh, qua dysfunctioneel heb ik het nog niet zo erg gezien als vandaag op WijfTV.
Bon, ik heb dus betaald voor Shaun Inman’s Mint. En ik heb er nog geen halve minuut gebruik van kunnen maken. Het zal me verdomme leren.
Wat is Mint? Een statistiekenprogramma voor websites dat zowat doodgeknuffeld wordt door de zogezegde A-list van de css/dhtml/designer-beren.
In het algemeen zijn er dacht ik ruwweg twee manieren om hits op een website te onderzoeken:
De webserver schrijft elke hit weg in een logfile; een extern programma analyseert die logfile (post factum of au fur et à mesure) en doet er allerlei berekeningen op.
Op elke pagina die gelogt moet worden, staat een ding dat een extern programma aanroept en gegevens in een database schrijft, die an kunnen verwerkt worden.
Methode één heeft het voordeel dat allerlei server-only-zaken kunnen nagetrokken worden, zoals bijvoorbeeld het aantal verstuurde en ontvangen bytes (belangrijk voor bandbreedte, uiteraard). Methode twee heeft het voordeel dat allerlei client-only zaken gemakkelijk kunnen nagetrokken worden, zoals bijvoorbeeld scherm– en venstergrootte (belangrijk voor, eum, layoutzaken).
Met methode één wordt alles in platte tekst gedumpt en moet er min of meer gesofistikeerde software aan te pas komen om analyses te plegen—en afhankelijk van hoe populair de website is, veel tot zeer veel geheugen en processor. Met methode twee kan alles meteen in een propere database gestoken worden, maar als de website populair is, blijft het moeilijk om performante queries te maken.
Met methode één is het bijzonder eenvoudig om te weten te komen hoeveel keer een bepaald beeldje gedownload wordt, met methode twee is het bijzonder eenvoudig om session tracking te doen.
Webtrends en bijvoorbeeld AWStats zijn er van het type één, Nedstat en Mint zijn er van het type twee.
Mint is een combinatie van PHP en MySQL om de hits te loggen (via een javascript op de pagina’s die moeten getracked worden), en een combinatie van PHP en fancy-schmancy javascript (ajax heet dat tegenwoordig, pfuh) om de stats te bekijken.
Ik heb het gekocht zuiver op basis van de aanbevelingen van een resem mensen Die Het Beter Zouden Moeten Weten, en eigenlijk als het allemaal gezegd moet worden, op de kracht van één feature: een rss feed voor unieke referrers. Met de gedachte dat hier allemaal eens te testen en dan te zien of het de moeite loont dat voor mijn werk aan te (laten) kopen.
Voorlopig niet dus. Zwààr bedriegtenboel.
Nérgens op de hele website staat uitgelegd dat het ding alleen maar werkt op één URL.
Jawel: als ik zowel politics.coleurop.be als economics.coleurop.be als law.coleurop.be als admissions.coleurop.be wil laten analyseren, zelfs al zijn dat allemaal aliassen voor html-files op éénzelfde toestel, dan moet ik vier keer Mint installeren.
Wacht, laat mij dat even verduidelijken: ik heb een website die draait op blog.zog.org. Dat wil zeggen dat ik Mint niet kan installeren op pakweg mint.zog.org, maar dat het wel degelijk op blog.zog.org moet staan.
Een normaal mens zou hier in eerste instantie geen enkele technische reden voor kunnen bedenken, omdat vergaring van gegevens via een knip-plak-stukje javascriptcode op een pagina is en verwerking via PHP op een server, toch? Of het zou moeten zijn dat het iets met cross-domain scripting is, en XMLHttpRequest-zooi?
Maar wat dan ook, er is daar dus niet één woord van terug te vinden op de website van Inman. Een ware schande. De enige reden dat ik mijn geld niet terug vraag, is omdat hij de deur open gelaten heeft. Zoals hij het me summier uitlegde:
Mint does not currently support tracking hits from another domain. Mint must be installed on the domain whose hits it will be tracking.
Die currently, daar is het me om te doen. Een mens leeft in hoop.
Bijna, bijna zeg ik wel, ben ik geneigd om nog eens zo’n Dan Brown-onding erop na te slaan. Maar helaas, die boeken zijn nooit zo grappig als de reviews ervan door Geoff Pullum:
In short, to call this novel formulaic is an insult to the beauty and diversity of formulae. The relation to the later Angels and Demons and The Da Vinci Code is one of what algebraists call homomorphism: the names have been changed, but the two books have the same structure, from the opening assassination down to the final pyrotechnic special effects.
Ik zat in het station van Brugge naast de mens voor wie ik in de vorige verkiezingen gestemd heb voor de Vlaamse Raad.
Ik ben dan natuurlijk zo erg de typische Vlaming, dat ik gemakkelijk een kwartier lang in een leeg station stilzwijgend op de bank naast een andere stilzwijgende mens kan zitten.
Wel, Michel je overtuigt me niet omdat je persoonlijk in je eigen opvattingen blijft hangen. Ok, in je redenering van het Blok kan ik nog voor een deel volgen maar is Deckers en Ornelis dan de nieuwe radio Rwanda (die opriep tot genocide) Ik denk het niet. Met Duitsers en Amerikanen mogen we lachen, maar niet met de … (je weet wel) Is er een verschil? In onze democratie hebben we voldoende mechanisme om onruststokers tegen te gaan zonder dat er censuur voor de pas moet komen. In de VS mochten neo-nazis door een Joodse wijk marcheren met spandoeken. Zeer wansmakelijk naar mijn gevoel maar een recht op vrijheid van meningsuiting. Een linkse, ja een echte zeer linkse vereniging, die de mensenrechten verdedigden nam het zelf op voor de nazis op dit ene punt en vonden dat ze het konden. De mars is er gekomen, maar niet door de Joodse wijk, ondanks het feit dat men het mocht. (na vonnissen etc…) Is de VSA nu een neonazi staat? Neen! (niet met flauwe humor afkomen) Een regering komt en gaat. Een dynamische democratie kan dit overleven en heeft het juist nodig. Het is het politiek correcte denken dat de democratie juist uitmoordt. En ben ik daardoor een triestige tiep, wel what the heck, liever dan kip zonder kop.
In de rapte wegens op de trein en dringend nood aan verder Lumines spelen op de PSP, maar…
Jazeker, er is een verschil tussen lachen met Duitsers en Amerikanen en aanzetten tot haat tegen bijvoorbeeld Turken, Marokkanen, zwarten of joden. Er is een verschil tussen zeggen “Duitsers zijn dik” en “Turken die hier geboren zijn en een misdaad begaan, moeten maar teruggestuurd worden naar Turkije”.
En de ene mens zijn censuur is de andere mens zijn verbod om “brand!” te roepen in een volle theaterzaal.
In onze democratie hebben we vrees ik helaas niet altijd voldoende mechanismen om mensen tegen te gaan die flagrant misbruik maken van de democratie zelf. En dan moet er soms eens het equivalent van een leugen om bestwil gebeuren: z’n cordon sanitaire bijvoorbeeld
Waar de gedachte vandaan komt dat het “het politiek correct denken” is dat de democratie “uitmoordt” is mij een raadsel. De ergste “vijand” van de democratie, als je toch in die termen wil denken, is het systeem zelf: de gedachte dat de meerderheid gelijk heeft.
Want de meerderheid heeft meestal niet gelijk, gewoonweg omdat ze er niet genoeg van afweten.
Kijk maar naar de hele zever rond “volksraadplegingen” en al dan niet bindende referenda in Europa: geen mens die daar volwassen mee om kan gaan. Stel een vraag die je wilt beantwoord zien, en een miniem percentage gaat over de vraag nadenken, terwijl de overgrote meerderheid zo’n bevraging aangrijpt als excuus om de zittende regering het recentste politieke schandaal / de werkloosheid / de niet-opgehaalde vuilbakken in zijn straat / het lawaai van zijn onderbuur aan te smeren.
Als de keuken van een goed restaurant op elk ogenblik tot in volle service toe democratisch zou gerund worden door zowel koks als opdieners als klanten, zouden er niet veel Michelinsterren meer zijn vrees ik—en hoeveel complexer dan een keuken is pakweg een hervorming van de sociale zekerheid of de vraag waar naartoe met de Europese Unie?
Nee, we zijn goed met wat we hebben: een representatieve democratie. Kies om de zoveel jaar in grove lijnen een richting, en laat het werk dan aan de specialisten over. Goede zaak ook dat we meer en meer legislatuurregeringen hebben, zo zijn we van die stomme regeringscrisissen om niets af, en kunnen regeringen gemakkelijker hun verantwoordelijkheid opnemen en onpopulaire maatregelen nemen zonder bang te moeten zijn voor represailles.
Hoezee! Es lebe die Technokratie! Vorsprung durch Politik!
‘t Is al een tijdje dat ik zit te wachten op een go/no go/feedback van bepaalde mensen/departementen op het werk. Niets bijzonder zwaar of ernstig of zo, maar met elke dag die er voorbij gaat, steek ik weer een functie bij in de website, en dat is dan weer iets waar meer feedback op zou kunnen gegeven worden, en terwijl ik daarop wacht, doe ik dan maar nóg iets bij.
En ondertussen zijn er meer saaie dingen die biljven liggen natuurlijk—zoals daar zijn elke individuele pagina aflopen en kijken of alle links nog kloppen, alle teksten vergelijken met de nieuwe brochure, en dingen.
Maar! Niet langer! Ik heb zonet de “related links”-functie uitgebreid naar mensen en nieuwsitems (don’t ask), en nu ben ik aan het algehele aflopen van de hele beta-website begonnen. Daar ga ik vannamiddag en vanavond mee door tot het gedaan is, en dan mag iedereen zich hier op het werk aan een korte Email Ter Uitleg Van De Nieuwe Website En Ter Uitnodiging Tot Feedbackverwachten, ha!
…maar eerst toch nog eens de routebeschrijving in een mooi kaartje gieten, misschien?
Office 12 ziet er verdorie proper uit. En qua innovatie kan het tellen: géén menu’s meer. Wég!
En ik ben content dat de sidebar terug is ook, als is dat maar één van de kleine dingen die er in Vista zitten, en we hebben geeneens de echte definitieve UI gezien.
Op dit ogenblik ben ik nog naar de PDC speeches aan het luisteren, en de dingen die ze voor developers gedaan hebben zijn on-ge-lo-fe-lijk. Dit gaat een serieus eind verder dan wat cosmetische dingen. Serieus.
Alles valt proper samen voor Microsoft, ze bewijzen in één klap dat ze al die jaren niet hebben stil gezeten. Een klein voorproefje is te zien alhier: Microsoft Max.
Ik ben geneigd te denken dat ze bij Apple even slikken vandaag.
Time flies when you’re having fun. And time doubly flies wanneer het werk vlot vooruitgaat.
Met andere woorden, en het moest er ooit wel eens van komen: ik heb mijn laatste trein gemist.
Wat betekent dat ik de nacht mag doorbrengen in een leeg Europacollege: dat ene lichtje aan de Dijver ben ik, voor wie nog zou langskomen.
Bah. Ik heb honger, geen geld op zak, en niet meteen bijzonder veel zin om de nacht in een stoel door te brengen—hoe goed en orthopedisch die ook moge zijn, ik ben gegarandeerd geradbraakt morgenochtend.
Pesters op school, diegene die de techniek tenminste volledig onder de knie hebben, slagen erin om het voor de buitenwereld te laten uitschijnen dat hun slachtoffers “onredelijk” en “kinderachtig” overkomen. Niet zo ingewikkeld eigenlijk, eens je weet wat je doet: het zwakke punt vinden van het slachtoffer, en dan blijven duwen. Zoals een ingroeiende teennagel. En vooral: blijven duwen, dag na dag na dag.
Stel dat het slachtoffer te dik is en dat je weet dat hij daar een probleem mee heeft. Dan begin je met hem consistent aan te spreken als “dikzak”. Papzak. Vetzak. Vet zwijn. Adipeus varken. Blijven doen, consistent, voortdurend, mét en zonder publiek. Mét bewegingen erbij: waggelen, armen wijd uitgespreid, bolle opgeblazen kaken.
En, hier is de truuk: na verloop van tijd is het zelfs niet meer nodig om de woorden uit te spreken, en zijn de gebaren voldoende. Met wat geduld en kennis van zaken, kun je op die manier na een tijdje het slachtoffer zó gek krijgen dat hij je in pakweg de turnles aanvliegt, alleen maar omdat je een aanzet tot bolle kaken doet.
En dan, dàn is het hele opzet geslaagd: slachtoffer wordt gestraft, ah ja, want “meester, hoe is dat nu mogelijk, hij begint gewoon op mij te kloppen en ik heb geneens iets gedaan! die gast is gewoon zot!” En nog beter: nu weet heel de klas dat het slachtoffer zo ver te krijgen is, en dat er onder welbepaalde omstandigheden spektakel te rapen is. Hoezee!
Dus om samen te vatten: de truuk schuilt erin om iemand met zo onschuldig mogelijke middelen compleet over de schreef te duwen.
Zoals, en een mens kan er niet anders dan een soort perverse bewondering voor hebben (mocht het niet zo sinister en triest zijn), dit hier. Commentaar op het weblog van Huug door Tanguy Veys:
Ideaal moment om opnieuw te gaan lezen.
Ik wou dat we in Vlaanderen wat meer kwaliteitsprogramma’s hadden.
Wanneer ga je nog eens een goed boek lezen/bespreken?
Onschuldige commentaar? Nee, niet echt. Het equivalent van bolle kaken voor de “dikzak”: Tanguy Veys weet dat Huug niet graag heeft dat hij (Tanguy) commentaar laat op zijn weblog, maar blijft het toch doen.
Dag na dag na dag. Entry na entry na entry. Duw, duw, duw.
En tenzij ik me vergis, heeft hij daarmee nu Huug en Druug bijna van het internet gekregen. Bravo, meneer Veys. U bent een hele meneer. Leg dit uit aan iemand die van niets weet, en Huug is het equivalent van de papzak die u aanvliegt in de turnles: een irrationeel klein kind.
Maar wij weten wel beter. Niet?
Dank u voor de mooie illustratie van hoe pesters te werk gaan. Spijtig dat daarbij soms slachtoffers moeten vallen.
Ik zou mits wat moeite een entry kunnen forceren waarin ik een witzige reactie neerpen op liberaal enterpreneur Luc Van Braekel, maar ‘t zal voor later eens zijn: wakker van gisterenochten vóór zeven, en heel de tijd doorgewerkt tot nu.
Ik heb, al zeg ik het zelf, Propere Dinges gedaaan op de website van mijn werk. En ik heb er met den enen een stuk of wat easter eggs in verborgen, tee hee hee.
Maar bij deze is notoir Gents cola lightdrinker Vuijlsteke Michel rijp voor de schroothoop
Luidt de klokken, hijst de vlaggen. We zijn vanmorgen naar dokter arts geweest met ons getweeën, en die heeft ons bevestigd wat we al een tijdje in de mot hadden: Sandra zit met een foetus, begod.
Om organisatorische redenen hopen we allemaal heel erg hard dat het een meisje wordt, maar voor het moment weten we niet veel meer dan dat het een hoofd heeft, een hart, een maag, een blaas, evenveel armen als benen (twee van elk) en dat de ruggengraat er in orde uitziet en de nekplooi niet dikker dan normaal is.
En dat het ergens in april volgend jaar zou moeten geboren raken.
Ook iets dat ik al lang uitstel, maar sinds gisteren er dan toch van gekomen is: ik spreek thuis alleen nog in espressione francese tegen de kinderen.
Ik heb in eerste instantie nog geen klachten van de kinderen. Niet veel illusie dat ze onder malkander frans gaan spreken, dat heb ik thuis ook eigenlijk nooit gedaan met mijn broer, maar tegen mij zal het wel moeten. Ik hóór ze niet als ze ‘t niet auf Französisch zeggen. Gedaan dat ze bij mijn ouders alles-of-toch-min-of-meer begrijpen, maar weigeren in dezelfde taal te antwoorden.
En ‘t zal verdorie niet alleen goed zijn voor hun frans, maar ook voor het mijne (al ben ik content te merken dat het er gelijk al weer iets beter mee gaat, nu ik het op het werk meer spreek).
Nu nog veel geld en een groot huis en we zijn op weg om Gentse Franstalige Bourgeoisie te worden, à la bonne heure!
Op een gemiddelde dag zijn er meestal okkasies te over om de zinsnede “Could be worse” boven te halen. Meestal is daarbij onderverstaan “…could be raining”—cfr. Young Frankenstein, de scène op het kerkhof.
Soms ontaardt dat wel eens in iets als “you think that’s bad? wait till I show you my suppurating elbow / the state of our kitchen / this maggot in my eyelid” of zoiets. Maar vandaag, om de één of andere reden, zei ik op weg naar beneden op mijn werk tegen iemand, naar aanleiding van net zo’n “het kon altijd erger”-moment, “still… beats being a Swiss guard on a Paris bridge”.
Het moet zijn met te spreken over Frans spreken thuis of zo, want dat komt van een liedje (uit de jaren 30? 40? 50?) van Ray Ventura et ses Collégiens, dat nu al heel de tijd in mijn hoofd rondspookt.
En verdorie dat er hier geen internettoegang is op de trein! De derde regel van het refrein ontglipt mij!
Çaaaaa vaut mieux que d’attraper la scarlatine ça vaut mieux que d’avaler d’la mort aux rats ça vaut mieux que te-de-dum te-de-de-dine ça vaut mieux que d’faire le zouave au Pont d’l’Alma
Zot wordt een mens ervan. Zót!
update: thuisgekomen: àààààààhhhhh… sucer de la naphtaline! Gnaaaaah.
No shit — “Coding on the fly in front of 8,000 people for 45 minutes on a single machine with no cutaways or backups is fairly adrenaline rushing”. Saw it happening live, was mightily impressed.
Jamaar, voor er mensen hier zouden afleiden uit het zinnetje “Sandra zit met een foetus, begod” dat we het niet verwachtten of dat het een accident zou zijn…
Het was géén accident, we hebben al jaren geleden gezegd dat we een even aantal kinderen wilden hebben.
En we wisten het al sinds 17 augustus met zekerheid. U (ù daar!) had het mits iets meer aandachtig lezen ook kunnen weten, en wel aan de hand hiervan:
Yo check it out, ‘t is (pdw) die 
