Zo zie je maar:

• Han Solo goed, Mireille&Mathieu slecht
• Han Solo niet goed, Mireille&Mathieu goed

Ik heb er aan getwijfeld voor ik een negatieve review op Gentblogt zette, maar het uiteindelijk toch gedaan. Eerst laten nalezen door mijn madam, kwestie dat het niet te grof was of zo, maar ‘t schijnt van niet.

Mijn absolute favorieten qua humor zijn waarschijnlijk Buster Keaton en de Marx Brothers, maar ik kan met heel veel dingen lachen.

Ik ken heelder seizoenen Monty Python en Goon Show van buiten. Eddie Murphy, Richard Pryor, Rich Hall, Bill Hicks, Eddy Izard, Lenny Henry, laat maar komen.

Blackadder, Bottom, Black Books, Red Dwarf, Malcolm in the Middle, Extras, Coupling, alles wat Paul Whitehouse ooit gedaan heeft: ik ben een fan.

Raymond Devos, Wim Helsen, Koot en Bie, Urbanus, Thierry Le Luron, Coluche: hoe meer hoe beter. Ik kijk graag naar World’s Funniest Home Videos, en de zaalshows van pakweg Jacques Vermeire en Rowan Atkinson vond ik groots. André Van Duin en Corrie Van Gorp en de Strangers: wijs!

Zelfs met Toon Hermans, indien met mate opgediend, kan ik lachen.

Maar de mannen van Mireille en Mathieu gisteren: nee bedankt. Ajakkes.

Smaken en kleuren.

Ik vraag me achteraf af wat het precies is dat me stoort. Naast het feit dat de timing niet goed was, de grappen afgezaagd en de taal niet goed natuurlijk, want geen van die dingen individueel of samen staan noodzakelijk een goed optreden in de weg.

Ik dénk dat het is dat het leek alsof ze zich zo dodelijk serieus namen. Ik denk dat het misschien is omdat het leek alsof ze “KUNST” aan het proberen maken waren (hoofdletters, aanhalingstekens, grote K, etc.). Of misschien is het pas pretentieus van mij dat ik iemand anders pretentie verwijt. Wie weet.

Ik vind het in ieder geval hondsspijtig dat àl dat werk en àl die moeite en àl die liefde voor het metier en het publiek niet tot iets goeds uitgedraaid zijn.

Ik ken de wereld van de comedy niet zo goed, maar het lijkt me toch een zaak van try-outs en werken en proberen en falen en herproberen en bijschaven te zijn: vijftig keer zelf alleen proberen thuis, voor de spiegel, om dan twintig keer voor een coach af te gaan als een gieter, om dan twintig keer een try-out te doen die van middelmatig tot uitstekend gaat, en dàt dan voor een groot publiek te doen.

En ik weet het wel dat ik zei van smaken en kleuren, maar toch: sommige dingen zijn gewoon redelijk objectief te beoordelen. Originaliteit en belegenheid en zo. Wat ik vroeg aan i. tijdens het optreden was dan ook niet “wat gaan we in ‘s hemelsnaam schrijven over zoiets”, maar wel “hoe is het mogelijk dat niemand hen ooit gezegd heeft dat dit echt niet goed is?”.

Geschreven al luisterend naar: Art Pepper - The Hollywood All-Star Sessions Box Set (Disc 1) - Funny Blues (Alternate)

comedy zonehumorkunst

18u18–op het gelijkvloers, rechts van de lift naar het perron.

Er hangt, staat en ligt eigenlijk niet zó enorm veel hout in het station. Ik was van plan om er vandaag een foto van een deur op te zwieren, maar toen kwam ik voorbij deze borstels, en borstels zijn niet alleen ook van hout, maar ook nog eens veel zeldzamer dan deuren met een houden duwding, toch in de Dampoort.

Vandaar.

fotodampoorthout

Daarnet naar dag twee van Comedy Zone geweest. Ik ga morgen (eum, straks) op de trein een recensie voor Gentblogt proberen in mekaar steken, maar ‘t is in alle geval beter meegevallen dan gisteren.

Gisteren vond ik de try-out beter dan de première, vandaag was het omgekeerd. De try-out, Joost Vandecasteele, was niet slécht maar voor (veel) verbetering vatbaar, en de première, Gili,  was ronduit goed.

En ondertussen is ook duidelijk dat sommige mensen het concept “recensie” niet lijken te begrijpen. Tja.  

comedy zonedingen

Ja allo maat. Ik schrijf kik daar een artikelken voor Gentblogt, ik kom ekik thuis, ik zegge, ‘k zal keer par acquis de conscience kijken ofdat er commentaar is—en wat graadte gij?

Z’hên der gewoon ne foto uit geknipt of wa!?

Knippe de poeze! Foto wég!

Ja manneken, dà zal ulderen besten dag nie zijn.

Kijkt zie, ik zal der hem direkt weer bij zetten! Mwoehahahaha!

censuurilse

18u21–in de gang naar de perrons:

Hout, nummer drie: het duwding op deze deur. Eigenlijk vreemd dat die IC/IR-banner er op nog op hangt, binnen een beetje màg hij er niet af omdat hij geklasseerd zal zijn als design.

dampoortfotohoutdeur

Om een beetje in de sfeer van de actualiteit te blijven: lachen met profeten!

Ik heb even geen tijd om pointes te bedenken, maar voor wie wil: alvast een kleine menagerie Mohammeds, klaar voor onderschriften en hergebruik:

En voor de meer serieus ingestelde mensen: ik verwijs u graag naar het interessante artikel van Vassilis Saroglou, Religion and sense of humor: An a priori incompatibility? Theoretical considerations from a psychological perspective [PDF].

Geschreven al luisterend naar: Sergio Mendes & Brasil ‘66 - Mas Que Nada - The Look Of Love

cartoonmohammed

Een mail naar mijn weblog wegens geen tijd! Vanmorgen zat ik met mensen op de trein en heb ik niets kunnen schrijven, vanmiddag was het te druk om een middagpauze te nemen en te schrijven, en vanavond moet ik weer weg!

Geen review van Dag 3 van Comedy Zone dus tot later!

Getver!

18u17–in het wachthokje op het einde van het perron:

Volgens mij is er geen mens die daar ooit in zit, in dat wachthok. Niet dat het vuil is of zo (foei Luc!), maar gewoon omdat het zó ver van de trap is dat ik betwijfel dat iemand er ooit geraakt.

Hm. En terwijl ik hier ben: nieuwe spelregel. De laatste foto van de week moet tegelijkertijd in het thema van deze week passen en een link leggen naar dat van volgende week.

Vorige vrijdag was het laatste “stopcontact en dingen” maar daar was ook wat hout op te zien. Deze foto sluit de hout-week en volgende week wordt het, ha!, graffiti-week.

dampoortfotohoutwachtzaal

Ik zag net op Radio Donna-op-den-teevee Natalia zingen.

Eum.

Dat is wel een schone madam hé?

En die zingt eigenlijk echt wel goed hé?

Ik denk dat ik er een beetje verliefd op ben. Sinds ik ze zonder make-up zag op dat dansprogramma.

televisienatalia

Ik mis Wilfried Martens.

Hè hè.

De Comedy Zone-week zit erop. Zonet dag 5 meegemaakt, en daar zal i. dan in de loop van morgen ongetwijfeld een review van posten, maar ondertussen: kijk hier, mijn reviews van dag 1–4 (deel 1 van dag 1 samen met Ilse geschreven):

Dag 1

Han Solo beet de spits af van deze week voor te lachen, en kweet zich ons inziens zeer behoorlijk van zijn taak. De jongeman met de rode broek stond namelijk voor het eerst zonder zijn Gino Sancti-compaan op de planken en dat was toch even wennen, zo vertrouwde hij ons achteraf toe. Dit was zijn allereerste try-out, meteen voor een volle theaterzaal mét televisiecamera’s erbij, en ook daarom: petje, hoedje en dinges af.

Han bewees een getalenteerd acteur te zijn en daarenboven ook nog een vlot bekkende tekst ineen te kunnen steken. Hij had het over collega-komieken (allemaal te links!), over échte moeders (aan de haard!), over zichzelf binnen tien jaar (in de Capitole!), over misdaad en hoe die te voorkomen.

Zijn “naakte” voorstelling, en daarmee bedoelen we: zonder rekwisieten en met enkel zijn humor als troef ontspoorde op geen enkel moment en dat is een kenmerk waaruit wij mogen afleiden dat dit een voorstelling is met potentieel. Ik was bijzonder gecharmeerd door zijn vlekkeloos dialect, en door de manier waarop hij erin slaagde om operante conditionering in het betoog te betrekken zonder het nodig te vinden daar een uitleg aan te geven.

Beetje schrijven, beetje schrappen en veel try-outen, en het betoog wordt nóg samenhangender, je kunt nóg minder tegen de logica op, en het wordt nóg grappiger—het stukje poëzie op het einde is bijvoorbeeld iets dat nog voor verbetering in aanmerking komt. En dan wordt hij misschien binnen tien jaar echt de grootste comedian van Vlaanderen. De Capitole wacht.

Na de pauze bestormde het gezelschap met de fascinerende naam “Mireille en Mathieu“ het podium met hun premiere van “Schaam”. Deze voorstelling bleek het midden te houden tussen een stuk voor kinderen en een vertelling ontsproten uit een behoorlijk vreemde geest. Het resultaat was een absurd geheel van korte sketchen, waarvan sommige een kiem van een sterk idee in zich droegen, maar geen enkel naar behoren uitgewerkt was. Waar we best wel wat verwacht had van dit programma, werd het dus uiteindelijk een teleurstelling.

Je ziet overduidelijk dat er enorm veel liefde en werk gekropen is in “Schaam”. Elke sketch zou op zich kunnen de basis zijn voor een resem verschillende voorstellingen: iets voor kinderen, burleske slapstick, een poëtisch ballet, een ironische parodie. Mireille en Mathieu probeerde al die zaken tegelijk te doen, en dat mislukte helaas faliekant.

Ik vind het echt gemeend spijtig dat ik moet zeggen dat ik het barslecht vond, want er scholen in “Schaam” misschien wel twintig goeie voorstellingen. Maar dit was, vrees ik, soep. Voor wie ooit League of Gentlemen gezien heeft: dit kwam wat mij betreft overeen met het Community Theater-groepje Legz Akimbo, maar dan zelfs niet ongewild grappig.

De voorstelling leek wel ùren te duren, en dat is in deze geen compliment. Op den duur telden we de rekwisieten af om te zien hoeveel sketches we nog moesten ondergaan: staander met infusen, doodskist, poppenkast, stopcontact. Bij momenten waande ik me in een parallel universum, waar de afgelopen decennia jaar niets nieuws meer gebeurd is: lachen met nazi’s in Argentinië? Een pop die een poppenspeler doodschiet en dan pas beseft dat ze een pop is? Hollands-achtig sprekende vagina’s? Ahem.

Het is inderdaad waar wat i. zegt: het applaus achteraf was enthousiast, en rondom ons werd er tijdens de voorstelling, hier en daar, hardop en smakelijk gelachen.

Ik persoonlijk vond het voorspelbaar, belerend, “kunstzinnig” in de zin van arty farty, trààg, oubollig, en ik kreeg uitslag van het slechte Engels, het slechte Duits, het slechte Spaans, het slechte Hollands, en—mensen da’s pas irritant!—het slechte Gents. En voor een voorstelling op een Comedy-festival het vervelendste van al: ik heb het hele optreden lang nauwelijks een mondhoek vertrokken.

Behalve toen we, ten einde raad en met het laatste rekwisiet nog vér niet in zicht, met twee onze ogen dicht deden en ons inbeeldden dat we naar een porno-film aan het kijken waren.

En zo werd het toch nog een beetje een fijne voorstelling.

Dag 2

Zoals maandag ook vandaag een try-out en een “echt” optreden, en ook zoals maandag een gemengde bevalling. De try-out betrof “Ruis” door Joost Vandecasteele, en Gili bracht een bijna onherkenbaar herwerkte versie van een voorstelling waarmee hij eind vorig jaar in première ging.

Om te beginnen, dat we dat al meteen achter de rug hebben, en ook wel omdat het misschien alleen voor mij van tegenstekeghem was: in beide acts kwam ik grappen tegen die ik de afgelopen jaren nét iets te veel in mijn mailbox gekregen heb van flauwe internetplezanten. Dat vond ik niet fijn.

Maar goed. Ten gronde.

Joost Vandecasteele is schrijver-regisseur-acteur bij Abattoir Fermé, dezelfde stal waaruit vorig jaar Tine Van den Wyngaert vorig jaar een fel gesmaakte passage op Comedy Zone liet optekenen. Vandecasteele’s optreden begon bij wijze van inleiding—hij wees er meer dan eens op dat het optreden eigenlijk nog niet begonnen was—met een min of meer standaard stand-uproutine waarin hij de actualiteit aan bod liet komen.

Daarna ging hij over op een bij wijze van spreken meer algemeen toepasbaar deel, waar hij het had over de grote klassiekers: sex, dood, televisie, de wereld dus. Het is een try-out eigen natuurlijk, maar het was allemaal wat oneven: bijzonder goede stukken werden afgewisseld met een aantal acuut pijnlijke momenten.

Het is moeilijk een oordeel te vellen over iets dergelijks. Ik denk dat als je dat doet, je al een zeker rapport met je publiek moet hebben. Ter illustratie: Geert Hoste kan een zaal binnenstappen, stil staan in het midden van het podium, even zwijgen, en dan “Prins Filip.” poneren. De zaal gaat gegarandeerd plat. Omdat je weet wat er te verwachten is, je weet wat het hele kader is, en je hebt eigenlijk ook nog alle andere voorstellingen van Hoste in je achterhoofd.

Hier lag dat moeilijker, toch voor zover ik dat kon inschatten. Vandecasteele had weinig of geen oogcontact met het publiek en kwam op mij althans bij tijden nerveus en onzeker over. Hij was ook voortdurend, niet aflatend, heel erg boos. Daar is niets tegen natuurlijk, maar soms leek het alsog hij ook boos was op het publiek, en dat kwam op mij niet altijd even sympathiek over.

Maar laat dat alles u geen verkeerde ideeën geven: Vandecasteele ging hoegenaamd niet voor de gemakkelijke lach, “Ruis” kan uiteraard nog wat polijstwerk gebruiken, maar ik heb me geen moment verveeld, het was vaak bijzonder grappig en ik kan me inbeelden dat hier iets Zeer Goed uit kan groeien.

Highlights? De in feite wel uitstekende lichaamsbeheersing misschien—ook fysieke humor werd niet geschuwd. Het stuk met de komiek uit vervlogen tijden. De vergelijking van een stripteaseuse met een ober in een restaurant. Van mij mag hij die alvast allemaal behouden, zijn contact met het publiek wat opblinken, de boosheid bij tijden een beetje dimmen, en dan kom ik graag nog eens kijken. Met vrienden en familie.

Gili, na de pauze, was een heel ander verhaal. Om te beginnen zou ik er zó met vrienden en familie, met kinderen en al ook, naartoe trekken. Niet dat het een voorstelling voor kinderen was, maar omdat het echt goed was, en ik me het hele optreden veilig gevoeld heb, alsof we met de hele zaal in goeie handen waren en dat er niets kon mis lopen.

Niet dat er niets mis liep, wel integendeel: de voorstelling was blijkbaar dermate ingrijpend door elkaar gesmeten sinds de vorige keer, dat Gili bij meer dan veel overgangen op een spiekbriefje moest gaan kijken, en dat kwam de samenhang uiteraard niet ten goede. Ook met een aantal rekwisieten (de dwangbuis, en de westvlaamse stamvader van de computer), liep het een beetje de mist in.

Maar dat is eigenlijk naast de kwestie: wist ik niet beter, ik had kunnen denken dat het erom gedaan was. En een vergelijking met Tommy Cooper is dan zelfs niet eens misplaatst.

Het was ontroerend, het was grappig, de goocheltruuks waren goed, we hebben met de hele zaal een vakmens aan het werk gezien. Er was, even nadenken, buikspreken, iets met lichtjes, balonnenplooien, illusie, gedachtenlezen, kaarttruuks, misleiding, een ontsnapping uit een dwangbuis, en het spreekwoordelijke veel meer—geaccentueerd met een minimalistische lichtregie en overgoten met een wel bijzonder goede geluidsregie.

De show vlóóg voorbij, en had voor mijn part nog een uur langer mogen duren.

Meer, zoals men zegt, hoeft dat niet te zijn.

Dag 3

Sven Eeckman’s optreden was uitstekend gebracht, zonder pretentie of “den interloktueel” uit te hangen, zat vol rake observaties en goed materiaal, de timing was nagenoeg perfect, en de overgrote meerderheid van het publiek was volledig mee.

Deze set van een half uurtje voelde veel meer “af” aan dan de term “try-out” liet vermoeden, en is ongetwijfeld uit te breiden tot een avondvullend programma om op een breed publiek los te laten, in de zaal of op TV. 

 Eén technisch commentaar is misschien dat de overgang tussen de verschillende “tableaus” soms wat te abrupt aanvoelde: verhaal, slokje drinken, nieuw verhaal. Maar dat is gewoon een kwestie van op een ander moment drinken.

Het was wel, vrees ik, niets voor mij. Ik persoonlijk vond het te gemakkelijk, te weinig gelaagd, te veel één/vtm en niet, eum, intelligent genoeg, zo je wilt. Ik ben ook hoegenaamd niet van politieke correctheid te beschuldigen, maar ik voelde me toch een beetje ongemakkelijk over de verhouding lachen met migranten/lachen met Vlaams Blokkers.

Mijn persoonlijke opinie daarnaast gelaten was het met andere woorden een uitstekend optreden.

Gunter Lamoot daarentegen is wel helemaal mijn goesting. Waarschuwing dus: subjectiviteit!

Ik had hem nog maar een kwartiertje of zo gezien, met fez en quasi zonder woorden, en toén vond ik hem al goed. De voorstellingen van gisteren… ‘t was niet gelogen wat hij schreef in zijn gefilmde aankodiging: pure genius.

Het duurde zo’n twee uur, en ik had het gevoel dat hij voor hetzelfde geld vijf uur had kunnen doorgaan, zonder me ook maar een moment te verliezen.

De eenvoud waarmee alles gebeurde, de moeiteloze vanzelfsprekendheid, de ongelooflijke luxe van bijvoorbeeld met een stapel rekwisieten toe te komen en er daar maar een paar van te gebruiken—en één dan nog zuiver per toeval!

We kregen, voor zover ik meen te begrijpen, een staalkaart van de afgelopen paar jaar Lamoot, wellicht aangevuld met heelder lappen improvisatie.

Van wat ik er al van gehoord had, had ik me verwacht aan woeste avant garde, maar we kregen gisteren een buitengemeen gedisciplineerder en gecontroleerde Lamoot te zien, met een perfect gedoseerde afwisseling fysieke en verbale humor, grappen, situaties, muziek, poëzie, nonsens, hilariteit, enfin, eum, vanalles dus.

Ter illustratie: er zat een kwis in de voorstelling. Eén van de twee deelneemsters had de spelregels niet door. Het zou zó eenvoudig geweest zijn om de zaal plat te krijgen door die dame genadeloos af te maken. Lamoot deed dat niet maar liet haar in haar waardigheid, zelfs al kwam daardoor potentieel zijn hele routine in gevaar: mooi.

Gunter Lamoot speelt buiten categorie: voor mij zit hij in de wereldtop.

Dag 4

Ik moest vroeger weg vrijdagavond, dus u krijgt een bespreking in schuifjes: van mij de try-outs van Piet Depraitere en Henk Rijckaert, en van een fijne collega krijgt u te horen hoe Het Zesde Metaal was.

Piet Depraitere, in een vorig leven Etienne met het Open Verhemelte, bracht “Le Petit Marseillais (versie 2.0)”. Ik heb er de website van Comedy Zone even op nageslagen, en daar wordt het omschreven als “een voorstelling in wording”.

Dat was ook mijn gevoel.

De Praitere begon bijzonder understated. Hij gaf een heel onzekere indruk—of misschien is dat wel de act, maar in ieder geval: vanop het balkon waar ik zat heb ik tot een heel eind in de set niet meteen veel reactie in de zaal gezien. Versta me niet verkeerd: er zaten wel goeie stukken in, maar ze werden hoegenaamd niet “verkocht”. 

Het kwam pas op dreef naar het midden van de set toe, als De Praitere iets (eigenlijk: véél) assertiever werd. En als we een, ahem, ander aspect van zijn persoonlijkheid zagen. Geen Etienne, maar zijn innerlijke Duitser, als het ware. En daar zag ik het potentieel voor een goeie voorstelling.

Ik weet er het fijne niet van, maar het leek op een heel (héél) erg vroege try-out. Ik durf er dan ook zonder meer informatie niet te veel over zeggen, misschien doe ik wel het equivalent van een film beoordelen op rushes van de eerste week.

In ieder geval vond ik de voorstelling zoals ze vrijdag was nog hoegenaamd niet klaar voor consumptie—op één aspect na: de finale. Daar moet geen letter aan veranderd worden, dat was bijzonder goed.

Henk Rijckaert: een ander paar mouwen.

Ik had hem, op vijf minuutjes in Hoe?Zo! op televisie, nog nooit zien optreden, maar wat hij vrijdag deed was grote klasse.

Kijk, dit is het verschil: Gunter Lamoot donderdag, dat was helemaal mijn soort humor maar niet altijd even toegankelijk. Sven Eeckman donderdag, dat was zeer toegankelijke humor maar niet voor mij.

Henk Rijckaert was fantastisch zonder meer.

Hij vertelde vrijdag een verhaal over hondjes. Hoe hij zijn vader zo ver krijgt dat hij een hond koopt, en hoe zijn hond uiteindelijk komt weg te vallen. Van alles wat ik deze week gezien heb, vond ik dit de meest afgewerkte show.

Dat wil niet zeggen dat de voorstelling àf was: sommige overgangen waren wel erg bruusk, en ik had het gevoel dat we te weinig te weten kwamen over het onderwerp. Maar wat ik zag is een voorstelling die erom vraagt avondvullend te zijn, en die mits nog een klein halfuurtje erbij, op een bijzonder eenzame hoogte terecht zal komen.

Rijckaert had op elk ogenblik zijn publiek helemaal mee. Hij slaagde er niet alleen in om ons onder tafel te krijgen van het lachen maar daarnaast (en soms tegelijkertijd, faut le faire) slaagde hij er in om de zaal, mezelf incluis, tot tranen toe te ontroeren.

Het was woord en beeld en muziek en zang, en werkelijk élk aspect van wat hij deed, was uitstekend: van de inhoud over de vorm, van de mimiek over de typeringen, en van het gitaarspel en de zang tot de belichting en de techniek.

Ik weet niet waar stand-up eindigt en cabaret begint. Het heeft ook niet zoveel zin om er een label op te plakken: dit was uitstekende comedy. Als Henk Rijckaert zó ver staat en we spreken nog maar over een try-out, kan ik niet wachten om het eindresultaat te zien.

En dan mag dat meteen ook heel het taalgebied rond.

comedy zonereview

Een naakte slak doodtrappen.

Nee, twee naakte slakken doodtrappen. Tegelijk. Van die heel erg dikke. En dat ze niet direkt doodgaan, maar dat de beulingen er uit liggen.

In de keuken.

Met mijn blote linkervoet.

Brrr.

update: blijkbaar heeft één van de twee beeste die ik letterlijk betrapt heb, het overleefd, en één niet.

De dooie ligt al een tijd immobiel aan de vuile was, hierzo:

Vergis u niet: dit is very much an ex-slug. It has ceased to be. It has joined the choir in-vi-si-bule.

Ha, nog zo’n test. Mijn collega van links aan de andere kant van de gang als ik in het deurgat van mijn bureau sta, zou het niet graag horen—zij heeft iets tegen spinnen.

Your results:
You are Spider-Man

Spider-Man 90% Catwoman 65% Batman 60% Robin 55% Green Lantern 55% Superman 55% Hulk 50% Supergirl 45% The Flash 45% Wonder Woman 40% Iron Man 40%

You are intelligent, witty, a bit geeky and have great power and responsibility.

Click here to take the Superhero Personality Quiz

Pfeh, wat is me dat nu? Ouderwets vragen om antwoorden op vragen te publiceren? So MSM! So 2002!

Naar aanleiding van deze post stuurde Michael van 7 seconden een lijst vragen aan vrijwilligers. Tot nog toe verschenen al antwoorden van Beau, Stefaan en Jurgen.

Hierzie!

1. Hoe lang heb je al een weblog en waarom ben je daarmee begonnen?

Ik heb een persoonlijke site van ergens begin de jaren 90. Hoe en wanneer dat iets weblogachtigs geworden is, is me niet meteen meer duidelijk: ik schreef tussen pakweg 1996 en 2000 steeds persoonlijker stukjes op mijn website: wat ik graag at, herinneringen aan mijn grootouders, televisie, muziek, dat soort dingen.

Ik had (weinig actief gebruikte) weblogs op Blogger en op LiveJournal vanaf het prilste begin (2000?), en sindsdien speelde ik met de gedachte om zelf iets te programmeren: zo moeilijk is dat allemaal ook niet.

Uitgesteld, uitgesteld, en uiteindelijk een weblog begonnen bij Salon in juli 2002.

2. Welke criteria hanteer je om te beslissen of je over iets zal posten?

Of het iets is dat ik zou willen vertellen aan een ex-collega of ex-kotgenoot die ik een paar jaar goed gekend heb, dan een tijdje uit het oog verloren was, maar sinds kort regelmatig e-mails mee uitwissel.

Veel dingen schrijf ik niet omdat het niemand aangaat (als ik ruzie heb met mijn madam bijvoorbeeld, of als ik enorm veel pijn heb, of als ik kwaad ben op mijn huidig werk), maar meestal als ik ergens niet over schrijf, is het omdat ik geen tijd heb gehad.

3. Waar haal je je inspiratie?

Euh?

Ik schrijf wat me door het hoofd vliegt, en er vliegt altijd wel iets door mijn hoofd.

4. Welk soort weblogs zit er allemaal in je feedreader?

I refer the honourable gentleman to the reply I gave some moments ago.

5. Je weblog draait op WordPress. Waarom heb je daarvoor gekozen? 

One-click  install van Dreamhost. En omdat ik er redelijk veel goeds van gehoord had.

6. Gebruik je on-line tools (zoals bvb. Flickr of Del.icio.us) en maak je deze ook bekend aan je lezerspubliek?

Eum ja. Flickr en del.icio.us allebei. De eerste staat rechts in de navigatiebalk, en de tweede post ik alle dagen automatisch (als er iets bijkomt, natuurlijk). En ze staan allebei bovenaan in de navigatie.

7. Ben je tevreden over je weblog, of zou je het liever in een andere richting zien evolueren?

Ik zou het niet weten. Enerzijds heb ik geen zin om er iets aan te veranderen, ‘t is te zeggen: gewoon schrijven wat ik wil, wanneer ik wil, hoe ik wil.

Aan de andere kant heb ik zin om iets gestructureerders, interessanters, permanenters te schrijven.

Niet dat ik me een auteur of een journalist voel of zo, maar ik denk meer en meer dat ik met een creatief ei loop dat ik eigenlijk wel eens zou willen leggen.

8. Hou je op welke manier dan ook rekening met je lezerspubliek en, zo ja, hoe?

Uiteraard. Ik hou er rekening meer dat mijn lezerspubliek (ahem) de hele wereld kan zijn. En ik zeg dan ook quasi niets waar ik niet voor de voorzienbare toekomst achter sta. Ik houd er ook rekening mee dat het niet ondenkbeeldig is dat mijn familie meeleest (allo alleman!) alsmede enkele huidige collega’s, enkele vrienden en kennissen, enkele mogelijke zakenpartners, enkele mogelijke werkgevers, en zoverder.

Dus ik draai mijn tong meestal niet drie maar negen keer rond in mijn mond vooraleer ik iets schrijf.

9. Hoe promoot je je weblog, mocht je je daartoe geroepen voelen?

Niet.

10. Je mag kiezen aan welke blogger je een vraag mag stellen. Aan wie zou je wat willen vragen?

Ik heb wel een naam of twee in mijn hoofd aan wie ik zou willen vragen wat eigenlijk de echte reden is dat ze een weblog bijhouden, en voor wie ze eigenlijk schrijven, en of ze er (alsjeblieft) mee ophouden eens ze hun doel, wat dat ook zou zijn, bereikt hebben.

Maar ik ben er de mens niet naar om dat dan op de persoon af te vragen.

Altijd grappig: een oud fototoestel tegenkomen waar nog een paar foto’s in zaten.

Deze dateert van 14 juli 2005:

Zelie in ons bed in slaap, om de één of andere reden. Normaal gezien gebeurt dat praktisch nooit, dat ze in ons bed slaapt.

Misschien dat ze ziek was of zo?

zeliebed

Dat komt ervan, een drukke week op het werk én elke avond tot laat naar optredens:

Allemaal feeds niet gelezen. En het zal voor vandaag ook al niet zijn: straks naar de meter van Jan (en hare vent!) (en dat ze ook een kindje verwachten!) in Haaltert.

to dofeeds

Gisteren was de laatste dag van Comedy Zone, en ik moet eerlijk toegeven dat ik er niet veel van verwachtte.

Het concept—mensen brengen covers van andere komieken—is fantastisch, dat wel, maar ik dacht dat het een onderonsje onder artiesten zou worden, en dat de meeste mensen er zich rap van af zouden maken en hun nummers vol in-jokes zouden steken.

Hola beer: was dat even verkeerd gedacht.

Mijn persoonlijke favoriet was Gunter Lamoot die op griezelig ongelooflijke wijze Eddie Izzard deed. (pdw), die in de jury zat, vond het ook enorm goed, en zei dat hij zich alleen maar kon inbeelden hoeveel honderden keren Gunter dat optreden moet bekeken en herbekeken hebben.
Ahem. Hoegenaamd niet zo vaak, bleek achteraf.

En ook Hertenkamp, die een meesterlijke “Creatief met kurk” neerzetten, en daarmee trouwens verdiend gewonnen hebben.

En ook Wannes Cappelle van het Zesde Metaal, die een zó goeie en grappige Willem Vermandere neerzette dat het kiekenvlees gaf.

En ook de meneer (naam vergeten!) die een bijna betere Etienne met het Open Verhemelte deed dan Piet Depraiteren zelf.

En Piet Depraitere hemzelve, die met ware doodsverachting een van de bekendste sketches (blijkbaar) van de (mij onbekende) Hans Teeuwen deed.

En uiteraard Han Coucke, met een hilarische Freddy De Vadder.

Over Freddy De Vadder trouwens: nu heb ik eigenlijk pas door wat voor een smerige toer ze met de meneer die hem in ‘t echt speelt, en die ook in de jury zat, en die ook zélf hilarisch was, uitgehald hebben, die keer op Allemaal SAM.

Freddy De Vadder is oprecht en welgemeend groots, maar wie het ooit zijn hoofd heeft gekregen om die in zo’n steriele één-opnamestudie te zetten waar hij geen seconde anarchistisch en disruptief kan zijn: zót!

Eum. En o ja: foto’s volgen.

Ik ga serieus moeten beginnen opletten met wat ik zeg en schrijf: op dit eigenste ogenblik schrijf ik dit op mijn computer, die op mijn schoot staat.

Ik zit vooraan in de auto, en Zelie zit achter mij. Mee te lezen. Opmerkingen te maken over wat ik schrijf.

Nog een beetje en ze zal zelf op het internet kruipen en lezen wat haar vader er op zet. Brrrr!

“Brrr!, wat wilt dat nu zeggen,” vraagt Zelie.

“Alleeeee!” zegt Zelie, “da’s niet leuk!”

“Da’k het beu word,” roept Zelie. “Ik wil dat niet!”

En nu is het wachten om te zien of ze wagenziek wordt: zo ongeveer mijn eerste herinnering aan auto’s is dat ik op de achterbank zat bij mijn moeder, en dat we naar de Priba2000 (waar is de tijd?) gingen, en dat ik zódanig wagenziek was, dat ik in de afdeling kinderkledij mijn ziel uit mijn lijf gekotst heb.

“Wat is dàt nu?” vraagt Zelie. Ik hef mijn schouders op, want ik heb geen zin om het allemaal uit te leggen.

“Ha! ha! Papa weet niet wat hij schrijft!” roept Zelie triomfantelijk uit.

“Hoe? Uit wàt?” vraagt ze.

“Uitroepen, dat is hetzelfde als roepen, maar niet ergens uit roepen”, leg ik behulpzaam uit. Zou ze het nu begrepen hebben?

Geen reactie terwijl ze verder over mijn schouder leest, ik neem dus maar aan dat ze het begrepen heeft.

“Wat gaat ge nu schrijven?”

“Zijn we er bijna?” Ondertussen zijn we aan de afrit Aalst, waar we richting Ninove moeten volgen. Duizend en één meter, zegt mijn plannetje ons. Nog zeven minuten en we zijn er, zegt ons plannetje mij.

Dus: ja, we zijn er bijna.

“En nu?”

“Nu rijden we,” zegt Sandra. En nu moet Zelie eventjes zwijgen want mama moet zich concentreren.

lezenzelie

Miljaar, miljaar, ik ben toch zó nen duts.

Gisteren na Comedy Zone meegereden met i. en lief tot waar mijn fiets geparkeerd stond. Mijn sleutels uit mijn rechtermantelzak gehaald om mijn sloten alletwee open te krijgen, en één van mijn handschoenen is eruit gevallen.

Hey, uw handschoen is gevallen, zeiden ze met twee van aan de overkant van de straat. Bedankt, zei ik, ik zal hem sebiets oprapen—kwestie dat ik eerst mijn velo losmaak.

Mijn hoofd is een steeds meer nauwkeurige benadering van een vergiet aan het worden: tegen dat mijn fiets los was, was ik mijn handschoen al lang vergeten.

Tot vanmorgen, toen we in de auto stapten en ik koud kreeg aan mijn handen: ¡caramba! ¡dios mio! Die handschoen ligt daar nog op straat!

Spoorslags ernaartoe, maar nee: handschoen weg. Verdwenen. Kwijt. En ‘t was zo’n schone en warme en fijne handschoen. In leer en met zachte stof vanbinnen. Helemaal verweerd van jarenlang gebruik in weer en wind.

Ik ben een kieken, een kieken, een kieken.

handschoenverloren

Klasseren onder “allez dat weten we dan ook weer”:

You Are 35 Years Old

30-39: You are a thirtysomething at heart. You’ve had a taste of success and true love, but you want more!

Via Kat.

Ik ben in het echt ook 35, dus mja. Allez ju.

memequiz

Trala. ‘t Is zondag en dus is ‘t Eurosong.

Johnny Logan denkt dat hij het liedje voor Holland aan het kiezen is, het kan niet meer stuk.

De kanditaten worden voor deze keer bijgestaan door een panel experten in kleding, choreografie, stijl en alles. Een maat voor niets, vrees ik.

Jeason, die vond ik al niet goed in de voorronde. Dame Amor, Dame Vida. Gnn. Hij heeft deze keer gelijk minder Ricky Martin en meer Julio Iglesias, of is dat mijn gedacht? In alle geval: het is platter dan ik me herinner. Vlakker. En de muziek klinkt modderiger.

Eve Kempbell (die woordspeling begod!) blijft een schoon meisken natuurlijk, maar nu ik Not Right voor de tweede keer hoor, vind ik niet goed. Meh. En qua attitude is het ook minder dan vorige keer.

Els De Schepper maakt er een toneelstukje van met Bart Peeters, en ik vind dat een beetje vies: lijkt me veels en veels te veel afgepsroken spel. Maar ik denk dat het is omdat ze zeker niet gaat winnen wegens vlaamstalig, en ook wel een beetje een sympathieke dame en zo. Ze is wel machtig veel schoner gekleed dan vorige keer: een baljurk in plaats van zo’n achterlijke Macy Gray-achtige afro. Liedje nog altijd goed, beter dan vorige week vond ik, en nog altijd goed gezongen. En nog altijd méér reclame voor haar theatertournee denk ik dan een ernstige gooi naar Eurosong. Als het in het Engels zou zijn daarentegen…

Het hele gedoe begint met Els De Schepper een beetje een sympathiek familie-onderonsje krijgen, ik denk dat dat wel fijn is, maar, eum, mja.

Afi moet voor de experten vriendelijker zijn. Afi ziet er deze week dan ook veel lieflijker uit dan vorige keer, in een wit kleedseken en zo. En het nummertje is gelijk ook wat meer zemerig. Beter denk ik. Beter gezongen ook. De kledij vorige week liet minder aan de verbeelding over, geen mens die er een man in zag, maar nu ze er mijn aandacht op gevestigd hebben—eikes!—zie ik in dit ook een travestiet. Viezeriken!

Katerine mag aan paaldansen doen. Dat is geen slecht idee, maar wel een beetje zwak dat ze een wielerbroekje aan had en geen rok. En een trien dat dat is! Ze staat daar zo een beetje schaapachtig te doen met haar prachtige ogen. ‘t Is niet eerlijk: Barbara Dex zou in dat lichaam moeten zitten. Want voor de rest zingt ze nog altijd even iel, danst ze nog even houterig en machinaal, en is het nog altijd even weinig mijn goesting van liedje. Mocht er nu nog een wardrobe malfunction komen of zo? Maar nee.

Kaye Styles next. Nog altijd dezelfde sympathieke kerel, nog altijd een liedje dat niet mijn smaak is, maar ‘t is wel goed. Eum, denk ik.

Tsss. Het begint allemaal een beetje heel erg déjà vu te worden: de allereerste keer dat ik het allemaal hoorde was het wel allemaal nieuw, maar het steekt toch wat tegen de tweede keer.

Allez ju, Kate Ryan nog eens. Ze ziet er uit gelijk een ontplofte Britney Spears. Het is nu ik het opnieuw hoor toch wel een goed nummer. Sandra vindt het refrein goed en de strofes niet. Ik vind ze allebei goed, met zelfs een lichte voorkeur voor de strofes. Maar mevrouw Ryan ziet er echt wel ouder uit dan iemand die geboren is in 1980. Ik zou ze liever in jodhpurs zien met een bustier, en met een minder blinkende make-up. En een peeling op voorhand ook.

Afijn. Voor mij mag Katrien Verbeek winnen.

Voor de vakjury mag Kaye Styles winnen.

De resultaten!

Humor! Dà ne stek maat! Bart Peeters schoffeert Ilse van Dag Allemaal. Histories met poedels en roddels en alles, ha!

En Ilse Van Hoecke is zwanger, ik ben weer de laatste om daar van op de hoogte gesteld te worden.

En ‘t is inderdaad, hoera, mijne favori Kate Ryan die wint:

televisieééneurosong

Ik was de foto’s van gisteren aan het naar Flickr sturen, en ik maakte me de bedenking dat Gunter Lamoot echt wel ongelooflijk goed was.

Getver.

comedy casinogunter lamootfoto

Even op een lijstje wat ik te doen heb, kwestie dat ik er mezelf niet in verlies:

• nieuwe lay-out voor een website (beloofd voor zondag, maar heel het weekend weggeweest en machtig veel foto’s van Comedy Zone zaterdag moeten omzetten, dus geen tijd gehad)
• werk maken van een politiek project (begint te dringen, contacten nodig met politiekers in Oost-Vlaanderen)
• fotoportfoliowebsite voor mijn schoonbroer (nog geen tijd gehad, maar toch wel eens dringend nodig)
• op het werk, korte termijn:
  • een dik dozijn verslagen op het intranet zetten
  • conferentie Robert Badinter op intranet en internet aankondigen (en sinds ik dit schreef heeft de mens ondertussen ook afgezegd wegens ziekte, dedju—daar gaat mijn kostbare tijd! dus weer weg van de website, en op het intranet iets van we regret to inform you that Mr. Badinter has had to cancel his conference at the last minute due to illness, grr!)
  • foto’s van het bezoek van prinses Mathilde vorige week op het intranet zetten
  • een paar speeches op het internet zetten
  • de pagina’s voor Cross-border Migration-conferentie in Polen aanpassen
  • verslag en fotos van Cross-border Migration-ding vragen en publiceren
  • extracurricular-pagina voor campus in Polen aanvullen
  • Visions of Europe
    • mass mailing maken, laten goedkeuren door italianen, lang Polen laten lopen en versturen
    • site in hoofdsite integreren
    • programma voor Februari toevoegen
  • een roedel press releases op de website zetten
  • links en rechts profielen en/of foto’s van nieuwe proffen voor verschillende academische departementen on-line plaatsen
  • voorstel van newsletter voor DG Press maken
  • verslag public lecture Toyota Chair online zetten
  • nieuwe looninfo op het intranet zetten
  • marketingbrochure maken voor EU Policy Workshops
  • studieprogramma van het departement European Economic Studies aanpassen
  • nieuwe layout intranet implementeren op nieuw departement
• en dan ook nog op het werk, middellange termijn: duzende andere dingen
• nieuwe kousen kopen
• nieuwe handschoenen kopen
• het  huis opkuisen
• geboortekaartje maken
• boeken lezen
• televisie kijken
• spell’kes spelen

Gnnn. En ik ben er verzeker nog een hele stapel vergeten, en dat puntje “duzende andere dingen” is wel degelijk bijzonder heel zeer erg uitgebreid, én er zijn ook nog een stapel dingen die ik niet aan uw neus wil hangen.

En morgen moet ik naar het hospitaal in Antwerpen gaan. ‘t Wordt weer eens één van die weekjes.

Geschreven al luisterend naar: Serge Gainsbourg - Love on the beat - Kiss me hardy

Euh, ja, mag ik even zeggen dat Zelie vrijdag met haar beste rapport van het jaar is thuisgekomen?

Het maandpunt was “respect”, en daar had ze dus een Erenoot voor. Alsmede voor Gedrag, Vlijt en Taken. Stipheid en Zorg had ze “zeer goed” voor.

De schaal gaat tot 3 of 4 dacht ik: E > 1 > 2 > 3 > 4.

Ik ben zo fier als een gieter.

zelieschool

• coComment - clear conversation in the blogosphere
  Track comments you’ve posted around the internet. Sounds useful.
  (tags: blog)
• 30 Boxes | it’s your life
  Calendar, tadadadum. Ajax, tsoin tsoin.
  (tags: calendar)
• Airbag - Slime.
  If this is the kind of “expertise” you’re shlepping then a pox on you and your house.

  Target=”_blank” , ugh.

  (tags: webdesign)

Vroeger—de dieren spraken toen nog, David Siegel had het poer uitgevonden, en het volstond om aan elke spacer gif een alt-attribuut mee te geven om zo’n logo te krijgen—deden we in de internetwereld allemaal een beetje lacherig over “de mannen van Blindsurfer”.

Overheidssites stonden er in hun openbare aanbestedingen op dat het blindsurferlogo moest gehaald worden, maar in de praktijk was het meestal zo dat sites on-line kwamen zonder logo, of met een vage belofte van “we zullen het dan wel eens halen”. Dan werd er voorlopig een “info blinden en slechtzienden”-knopje op gezet.

Uiteindelijk, met overal client-side scripting, bleek het echte blindsurferlabel plots veel te moeilijk te halen wegens té veeleisend. Dat er geen javascript mocht gebruikt worden en zo.

En toen kwam de bezieler van het ding schielijk te gaan, en terwijl langzaam maar zeker met DOM en CSS en semantische watnog de termen usability en accessibility uit het slop van saaiheid klommen, werd blindsurfer meer en meer irrelevant (behalve in naam, behalve bij overheden).

Maar! Niet langer! Het tij is gekeerd!

Kijkt kijkt, hoe ik dàt gemist heb.

Een hele week druk op het werk en druk ‘s avonds en dan nog druk me verwerken van foto’s op een trage computer en schrijven, en daar komt dàt er dus van: ik mis de helft van ‘t schoon weer op het internet.

webdesignblindsurfer

Een week comedy smaakt naar meer.

Toevallig na een documentaire over gifgas (gazze!)blijven hangen op Canvas.

De Rechtvaardige Rechters.

Euh, en dan klagen mensen over het niveau van De Kampioenen of zo? Was dit een bijzonder slechte aflevering, of ben ik te veel gewoon?

Ik lach om zeer veel, maar dit liet me siberisch.

Het concept: drie mannen achter een tafel (ik herken een broer Grootaers en pdw) zitten belegen toogpraat af te lezen van een papiertje. Een hele zaal vol mensen lacht occasioneel een vettige lach, en als er iets “gewaagd” gezegd word (voorbeeld: “ja, sinds Margriet lesbisch is, begint ze zich te forceren hé”) doet dat publiek allemaal in koor oooooooóóóhh.

Tiens, nu stelt een dame uit het publiek zogezegd “spontaan” een vraag, en die drie typen beginnen “spontaan” een variatie op “café zonder bier” te zingen. Zowat hetzelfde als indertijd het slechtste stuk uit Alles Kan Beter.

En nu lezen en zingen ze uit De Druivelaar, lijkt het wel. De Druivelaar is grappiger. Het helpt ook dat we daar doorgaans maar één grol per dag van moeten aanhoren.

Voorstel van reddingsplan voor vlaamse humorprogramma’s op televisie: opnames gedurende anderhalf uur. Goeie tekstschrijvers. Een stal goeie tekstschrijvers. En dan: goeie acteurs die kunnen doen alsof ze spontaan zijn (zie ook: Paul Merton, Ian Hislop, Phil Jupitus, Bill Bailey). En dan: anderhalf uur terugbrengen tot 25 minuten goeie televisie.

televisiecanvasrechtvaardige rechters

Ik herinner me van heel erg lang geleden, toen ik een Slechte Vriend had die me de wereld van Marillion (pre– en post-Gabriel) en Fish (ha!) binnengeloodst had, dat ik me voorzeker een hele dag bijzonder boos gemaakt had op Oor.

Oor van de Popencylopedie. Die in een review van Marillion’s Clutching at Straws zijn beklag deed over de teksten.

Bon, OK, het is niet altijd even limpide:

Terror on the rue de Saint-Denis
Murder on the periphery
Someone else in someone else’s pocket
Christ knows I don’t know how to stop it
Lay poppies at the cenotaph
The cynics can’t afford to laugh,
I heard it on the telegraph
There’s uzis on a street corner

…maar die meneer van Oor vond het nodig zich vrolijk te maken over het woord uzi.

Niet alleen waren de lyrics pretentieus en zo, maar Dereck Dick gebruikte volgens de journalist ook nog eens “uitgevonden woorden zoals ‘uzi’, zodat de tekst helemaal onbegrijpelijk wordt”.

Aaargh! En nijdig dat ik was! Kwààd! Was het internet uitgevonden, ik had er een hele weblogentry over geschreven!

Ahem.

uzimarillionmemories

Ah, en van Uzi gesproken: ik moet morgen naar het Uza.

DrrrrrTsing!
Thank you. Thank you. I’ll be here all week, folks.

Ahem. Ja, ik heb de vorige entry alleen maar geschreven om de eerste zin hierboven te kunnen zeggen.

Een medisch deskundig onderzoek door een Professor aan het Universitair Ziekenhuis Antwerpen dus. In het kader van een kortgeding van de Rechtbank van Eerste Aanleg.

Het wordt, vrees ik, net zoals vorig jaar, weer eens één van die aangename ervaringen.

Zucht.

En trouwens: de normale taal in de normale omgang heeft geen termen genoeg voor al wat ik morgen moet zeggen tegen die professor. Ah nee: pak bijvoorbeeld “naar het toilet gaan”. Normaliter is het uit de context duidelijk of men over number one dan wel number two spreekt, maar hoe moet men in beleefd gezelschap het verschil maken?

Spreekt men dan van urineren en defeceren? Of van stoelgang? Dat laatste roept zo’n beeld van een polonaise van Louis XV-stoelen met trippelende pootjes op, ik denk niet dat ik dat zonder giechelen kan uitbrengen.

medischUZA

17u40–Bijna op het einde van het perron.

Graffiti. Ontroerend, bijna.

fotodampoortgraffiti

In de wachtzaal van de dokter. Of nee: op de wachtgang van de professor.

Naast mij zitten hier nog vijf mannen te wachten op de uroloog. En rechtover ons hangen twee affiches:

Mannen! Willen julie opnieuw een meer bevredigend seksleven?
1 op 3 mannen heeft last van erectiestoornissen!

en

Vroegtijdige ejaculatie!
“Je bent niet alleen”
4 op de 10 mannen heeft er last van!

Gesteld dat in een wachtrij bij een uroloog er evenveel kans is als in de population at large (wat ergens wel te betwijfelen is vermoed ik), dan zit hier bijna anderhalve erectiegestoorde en meer dan anderhalve vroegtijdige zaadlozer.

Tee hee.

hospitaal

Vóór mij hangt een affiche met erop

Vroegtijdige ejaculatie
“Je bent niet alleen”

…die aanhalingstekens rond “je bent niet alleen”: daar zou ik persoonlijk een kruistocht willen tegen beginnen.

Hier zou je met wat moeite nog kunnen aanvoeren dat het een aanhaling is van woorden die door iemand uitgesproken worden, bijvoorbeeld iemand op het vervaalde fotootje elders op de poster.

Maar in het algemeen lees ik aanhalingstekens rond iets alsof ze hetgeen ze omringen “uit de zin tillen”. Dus ik voeg er mentaal “bij wijze van spreken” of “zogezegd” aan toe. Ik kan me niet inbeelden dat dat verkeerd is van mij.

En dan krijg ik dus het vliegend als ik weer eens zo’n restaurantplakkaat zie staan met

Specialiteit van de week: “verse” garnalensla.

of

Proef nu ook onze “lekkere” vol-au-vent.

Ik ben toch niet de enige die zich daarbij vragen stelt als is die garnalensla dan enkel bij wijze van spreken vers? En die vol-au-vent enkel zogezegd lekker?

Als ze echt een symbool willen gebruiken, dat ze dan verdorie lessen leren uit het internet of de telegrafie:

Specialiteit van de week: *verse* garnalensla.

Dedju.

hospitaaltaal

Zo, daar zijn we dan ook weer van af.

Het is deze keer beperkt gebleven tot de onderzoeken die de professor nuttig achtte—niet de hele nomenclatuur zoals vorige keer.

Toch nog éven gelachen: de assistent (verpleger?) kreeg één van de (toegegeven, fijne en zeer buigzame) sondes er niet in. De prof erbij geroepen, en die pakte dat een eind kordater aan. “Technisch probleem?” vroeg ik. “Welnee. Kijk, zó doe je dat,” demonstreerde hij didactisch: mijn albert in de ene hand, het draadje in de andere, en met één flukse geoliede beweging tot leek het wel mijn slokdarm geduwd. Maar het zat er wel in.

Afijn. Eén liter water is er aan te pas gekomen, en een stuk of drie sondes dacht ik tegelijk, en dan nog een ballonnetje (don’t ask). Lang niet zoveel als vorige keer, gelukkig.

En behalve dat ook nog het populaire spelletje verberg-de-wijsvinger: “voelt u dit meneer?” Gniii… en of dat ik het voel: “jazeker professor—voelen is het probleem niet, ‘t is spiertonus hé?” “Inderdaad meneer, ‘t is spiertonus.” Zucht.

O ja, en natuurlijk die grote klassieker: electrische schokken. Je hebt niet geleefd, denk ik, als je niet op je rug op een tafel gelegen hebt met een volle blaas en electroden die over de hele lengte van de urinary tract verschoven worden. “Voelt u dit meneer? En dit? Nog één keer… dit?”

Maar voor de rest blijven het allemaal wel sympathieke mensen natuurlijk. Nooit vanzeleven zou ik hun job willen—ik bedoel: eikes!—maar ze doen dat bijzonder goed en met veel professionalisme.

Ik zit nu te wachten op de verwerking van de meetresultaten door de prof. Als ik straks bij hem op consultatie mag, ga ik hem toch eens vragen hoe het zit met eventuele implantaten en dingen.

hospitaalruguroloog

Ha!

Michel Vuijlsteke (Gent, 1970–). Vader, procrastinator, vlaams internetpionier. Gevierd recensent, auteur en fotograaf  met publicaties in Humo, De Morgen, Knack, …

‘t Is maar om te zeggen dat er—hoera!—een foto van mij in het socialistisch vod De Morgen staat. Zeven februari, pagina achttien. Rechtsbovenaan.

krantfotoijdel

• Derek Yu
  (tags: tutorial pixel art graphics)
• THE GET LAMP ADVENTURER’S CLUB
  Proud card-carrying member. *First* member, even.
  (tags: documentary history video if)

Bon. ‘t Is al véél te lang geleden dat ik nog foto’s van beesten gepakt hebt.

De lente komt er straks weer aan, en ik ga er weer eens werk van maken. Vannacht probeer ik al eens te kijken wat een bodemval opbrengt.

Bodemvallen zijn kinderlijk in hun eenvoud: putje graven in de grond, en een glad recipiënt (een glas, of een confituurpot) in het putje steken, net zó dat de rand op precies dezelfde hoogte als de grond zit.

En dan ‘s morgens zien wat er in gevallen is.

Ik vermoed dat er in februari niet al te veel over de vloer loopt, maar je weet dus nooit. Morgenochtend inspectie!

Als dat goed loopt, probeer ik een routine in te bouwen waarbij ik ‘s morgens wat foto’s neem voor ik naar het werk vertrek.

fotobeesten

Als je maar lang genoeg wacht, lossen veel dingen dingen zichzelf vanzelf op.

Ik had een SB-800 waarvan de batterijen op waren. Nieuwe in gestoken en op fotoreportage getrokken, maar wat bleek: niets deed dat ding nog!

Een namiddag lang vanalles geprobeerd: schudden, contactpunten afkuisen, andere nieuwe batterijen: niets. Niets niets niets.

Ik had al een tijdje geleden rondgevraagd wat ik ermee zou kunnen doen, en daar toen zelfs antwoord op gekregen, maar niets ondernomen. Dat ding heeft veel geld gekost, en ik zag het niet zitten om nog meer geld uit te geven aan reparatie: toen had ik er, nu niet meer.

Berusting dus: een kapotte flash, dan maar meer f/1.4 foto’s pakken.

Zaterdag zat ik op Comedy Zone en haalde ik mijn SB-800 voor de nostalgie eens boven, en voor de leute probeer ik hem nog eens aan te zetten—en wat bleek? Hij werkte gewoon weer zoals vroeger! Hoera!

Wel wat stom dat ik dat nu pas weet, daardoor heb ik betere foto’s van Prinses Mathilde en zo gemist.

Nu ja, ‘t zal dan goed zijn voor het internationaal congres van Chartered Accountants donderdag.

flashprocrastinatiekapot

‘t Kon allemaal beter en zo.

Aan de andere kant: vroeg thuis zijn heeft zo zijn voordelen. De kinderen zijn er nog niet, en ik kan achtereenvolgens VIPs én de Rode Loper bekijken.

‘t Was ZAMU Awards—Sandrine is toch wel beeldschoon, bedenk ik daarbij. En ook wel: bij de Rode Loper kunnen ze beter monteren. En ook wel: kijk kijk, ‘t was Freddy De Vadder aan de presentatie van één van de awards!

En goeie help: De Parelvissers ziet er echt wel magnifiek goed uit. Premisse: een groep vrienden hebben een productiehuis, dat werkt allemaal goed, en plots verdwijnt één van vennoten met al het geld. Onopgehelderd, en vijf jaar later komen ze allemaal samen in de Ardennen bij de jongere broer van de verdwenen kerel, die een film draait. Allemaal goeie acteurs, en ik heb vertrouwen in Tom Lenaerts. Het is alvast opgeschreven in mijn boek.

Ik ben een op mezelf gekeerde mens wat muziek betreft.

Volgens Last.fm is mijn top dertig van beluisterde artiesten (op de computer toch) dit:

Hm. Niets, denk ik, om beschaamd over te zijn: die Vangelis is enkel en alleen op rekening van de fantastische Blade Runner, Esper Edition (disc 1 en disc 2) te steken.

Maar ook: niets om trots op te zijn. Het enige Belgische recente dat er tussen zit is Hooverphonic en Flip Kowlier. Het enige recente dat er daarnaast in zit is Tori Amos (alhoewel). En voor de rest het enige Belgische Django Reinhardt.

Ik moet dringend eens een inhaalbeweging doen en recente dingen beluisteren, alsmede Belgische dingen, alsmede Belgische recente dingen.

Dringend eens op zoek gaan naar recente dingen, en Belgische dingen, en recente Belgische dingen dus. Absynthe Minded en Ozark Henry en zo. En die ardige gast met zijn halflang sluitk zwart haar en zijn hoog stemmetje, die ik wel goed vond en die uit Engeland kwam.

Werk aan de winkel.

muziek

• FOXNews.com - Technology News - Google Applies ‘Death Penalty’ to BMW’s German Site
  Tsss.
  (tags: google)
• Wie ziet Wat Wanneer en vooral Waarom?: Vrijheid van meningsuiting
  Spooky.
  (tags: 0ephemera)
• Islam, My Islam
  a Reader’s Digest version of the early history of Islam excerpted from Essad Bey’s Muhammad, A Biography, a 1936 incarnation of Ibn Ishaq’s original biography from the eighth century
  (tags: religion toread)
• ADW: The Diversity of Cheek Teeth
  The teeth of living marsupials and placentals are believed to have evolved from tribosphenic teeth
  (tags: animals)
• ldopa.net » archive » glterminal
  Sometimes I wish I had a mac.
  (tags: software)
• 25 Great Calvin & Hobbes Strips
  Oh, to have the complete Calvin & Hobbes!
  (tags: comics humor)

Muh. Experiment half geslaagd, maar eigenlijk helemaal mislukt.

Om te beginnen, uiteraard juist wat Karl zegt: bodemvallen goed uit de weg zetten en aanduiden (om te vermijden dat g’er zelf in valt), en als het grote potjes zijn, best een gaas of een visnet of zo boven leggen (kwestie van te vermijden dat er muizen of padden of zo in sukkelen).

Daarnaast ga ik er een stuk of vier zetten denk ik, en het volgende keer maar zo doen:

…’t is te zeggen een glas in een putje met daarboven een omgekeerd bord op blokjes of zoiets.

Want vannacht had het een beetje gemiezerd, en vanmorgen vond ik dus een glas met een klein bodempje water, waarin een aantal verzopen loopkevers.

beesten

Hela, Dominiek is benieuwd? Wel, ik ook.

Ik ben in de markt voor

• trekzetels (dat mogen La-Z-Boys zijn, maar andere relaxzetels zijn ook goed)
• een nieuwe computer (ik ben bereid om ook goeie Macs in ontvangst te nemen)
• binnenhuisdecoratie en verbouwingen
• boeken en muziek en DVD’s
• fotomateriaal
• huisdieren (naakte molratten of dingen die daar op lijken—sphinxkatten of zo)

Ik ben bereid om alles te reviewen, ik geef graag aan marketeers inzage in mijn bezoekersaantallen, eum, en contacteer mij? En geef mij dingen? Alstublieft?

O ja: alleen langetermijn-evaluaties. Lange lànge termijn. Zoals in ik houd het tot het kapot is.

commercieelmarketing

17u45–op een pilaar op het begin (of het einde) van het perron:

‘t Is eigenlijk vreemd, maar in het algemeen zijn er niet zoveel graffiti in de Dampoort. In ieder geval niet zoals in veel andere stations waar de muren (en de treinstellen) volgeklad staan met de goorste (en lelijkste) dingen.

fotodampoortgraffiti

23u13–In de gang onder het perron:

Fecking bastards. Ik bedacht gisteren nog maar dat het eigenlijk relatief zeer proper is in de Dampoort, en vanmorgen kom ik toe: heel het station beneden ondergespoten.

Door Turkse smeerlapkes, waarschijnlijk denk ik van Antwerpen: er staan slogans van GBA op de muur. Dezelfde kiekens die een jaar of drie geleden het perron ondergespoten hadden met slogans voor GBA, misschien.

Bah.

Post-marathons?

Och, ‘t valt allemaal wel mee. Soms heb ik wat meer tijd, op de trein en naar het werk. Soms slaap ik eens een nacht niet (wegens pijn aan mijn rug, zoals vannacht het geval zal zijn, of wegens gewoon niet moe), en als ik dan toch in de zetel voor de tv zit…

En dan zijn er dagen (zoals vandaag) dat het zodanig druk is op het werk dat ik pas laat thuis ben en geen halve minuut adempauze had, of weken (zoals vorige week) dat ik nauwelijks thuis ben. En dan komt er niets of bijna niets op.

vragenvragen

Ghô, dàt was al weer eens lang geleden! Ik heb gisteren en vandaag in schuifjes van een uur hier, twee uur daar een newsletter gemaakt—het equivalent van 15 getypte A4–bladzijden, in quadri, met het doel op redelijk grote schaal verspreid te worden door heel Europa:

‘t Is nog maar een eerste iteratie, maar het was toch al meteen grappig om zien wat er na al die jaren veranderd is, en wat gelijk gebleven is.

Gelijk gebleven:

• DTP blijft prutswerk, en dat het vaak op halve millimeters aankomt om een pagina vol te krijgen.
• Een basiskennis van typografie en layouteren is handig. Baseline en andere grids zijn een gemak.
• Deadlines blijven, ahem, reality-challenged.
• Het blijft wijs werk, dat uiteindelijk uitdraait op twee of drie mensen die redelijk eng en redelijk onbaatzuchtig moeten samenwerken.

Veranderd:

• Het is stukken eenvoudiger om beeldmateriaal te vinden: gratis clip-art, zelf fotograferen, een goeie scanner, en in dit geval: de beeldbank van de Commissie.
• Nooit vanzeleven wil ik terug naar QuarkXPress—InDesign heerst, en de integratie tussen Photoshop en Illustrator InDesign is echt wel stenend.
• Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik iets dergelijks doe waarbij het doenbaar is om in kleur te werken. Yep, ‘t is geleden van vóór er betaalbare kleurenprinters waren dat ik dit gedaan heb.

Lessen geleerd:

• Dringend tijd om te upgraden naar CS2 als ik dit nóg moet doen: smart objects maken het leven wel enorm onnoemelijk veel gemakkelijker.
   
• Ik heb dit gemaakt in Frutiger LT Std (broodtekst 55 Roman, titels 87 Extra Black Condensed, etc.), en voor de hacek zoals in Jirí of de ogonek in Chrzaszcz, heb ik met negatieve karakterspatieringen geprutst—maar als er meer dan een paar occasionele woorden zijn, of uiteraard voor de vertalingen naar al die Talen Van Ginderachter: dringend tijd om te upgraden naar unicode fonts.
   
• Versiebeheer, versiebeheer, versiebeheer. En ook wel: workflow, workflow, workflow. Dit wordt gemaakt door een heel team van schrijvers, editors, fotografen, vertalers, etc. Uiteindelijk passeert het allemaal via mij om opmaak te doen, maar als er daar ergens één iemand beslist alsnog een wijziging in een brontekst te doen, is het nu serieus kwestie van er uw gedachten bij te houden. Dat kan beter.
   
• Don’t ask, don’t tell. Ik heb teksten gewijzigd en ze gaan het nooit merken. En ik heb foto’s gewijzigd, en ze gaan dat ook nooit merken. Ik ben er zeker van dat mocht ik het gevraagd hebben, het eindeloos miserie zou geweest zijn.

werkDTP

Hoera! Ik begrijp genoeg Aberdeens, volgens een collega, om hem dit te ontlokken:

This qualifies you to be an Honorary Fellow of the Howe of the Mearns—even as far unto Laurencekirk, yea verily. As you progress towards True Enlightenment in the Doric, you get nearer and nearer to the Holy City, until at last the hallowed council housing estates of Kincorth heave into view, bedecked with daffodils and No 26 buses…

Slechts enigszins ondermijnd door zijn afsluitend

Rapturous mutterings, frothing at the moth, general raving…

Fijne collega’s heb ik.

werktaal

Tiens.

Ik had het al meermaals gezegd, ik heb een gloeiende hekel aan Bruno Wyndaele op televisie (in ‘t echt, haast ik me erbij te zeggen, ken ik die mens niet, dus wellicht is hij in ‘t echt zeer sympathiek).

En ik vond dat Frieda Van Wyck dat zeer goed deed in In Alle Staten.

We zien wel, vermoed ik. Ik heb meestal toch andere dingen die ik wil zien als het Laatste Show is, maar goed.

televisie

…damned if you don’t.

Ik heb al de hele dag (eigenlijk sinds woensdag) vreselijk pijn aan mijn rug.

En dus kan ik niet echt lang slapen in mijn bed maar moet ik in de zetel blijven zitten.

Maar ik ben wel heel erg moe. En slapen in de zetel lukt me niet.

Hm. Bed dan maar, en consequences be damned. In ‘t slechtste geval keer ik later vannacht terug naar de zetel.

pijnslapen

• Olduvai George » Blog Archive » I’m A Professional, Don’t try this at Home
  (tags: photoshop illustration art)

17u41–in de gang onder het perron.

Ik mag hopen dat ze die nieuw geplaatste graffiti snel weghalen, verdorie.

Laatste in de reeks graffiti, volgende week: tegels!

dampoortfotograffititegels

Ik laat soms wel eens een paar dagen mijn gezicht ongeschoren, in het weekend bijvoorbeeld. En ik constateer tegenwoordig met eigenlijk veel contentement dat mijn baard praktisch helemaal grijs geworden is.

En mijn gezicht begint helemaal te verzakken. Mijn vel begint los te hangen. Ik krijg diepere en diepere rimpels. Wijs!

Ook groots: ik verlies mijn haar op mijn hoofd, en ik krijg meer en meer haar op plaatsen waar er eigenlijk geen haar hoort te groeien—mijn neus! begod mijn rug!

Zo naar de school terugkeren waar ik (good heavens) bijna zeventien jaar geleden afstudeerde, het doet soms raar. Sommige mensen zijn namelijk echt wel geen haar veranderd op al die jaren—Pierre Vinck, Walter De Gryze, Guido Story, en pakweg deze Albert:

Allemaal een beetje grijzer, of een beetje meer gekromd, of wat haar verloren, maar by and large zou je op geen tien jaar kunnen zeggen hoeveel ouder ze zijn geworden.

Et puis y’en a d’autres, qui ont pris un sérieux coup de vieux… Mijn oude leraar Frans bijvoorbeeld, die ik nog zó hoor zeggen dat hij 33 jaar geworden was, de leeftijd van Christus toen hij stierf (en die er nu dus in de 50 is). Of Pater De Moerloose, die jàren aan een stuk de onveranderlijke genius loci van het College was, maar nu bijna breekbaar leek:

Fugit interea  / fugit irreparabile tempus.

schoolsint-barbarafotoportretouderdom

Ah, dààr stond de uitnodiging om gratis een blik frisdrank te krijgen! En daar moet ik Luc voor lezen!

Wat voor lompe boeren zijn die marketeers wel niet? Overal links en rechts hints moeten horen op allerlei weblogs, denken dat ze daarmee wat buzz aan het opbouwen zijn of zo?

Nee, de mensen antagoniseren doen ze, zoals Luc terecht opmerkt. Alleen mensen die commentaar lezen op Cindy De Smet’s weblog komen in aanmerking.

Zijn ze zó lui dat ze niet eens onderzoek doen naar webloggers die over het Leven Zoals Ze Het Meemaken schrijven? Of mensen die specifiek marketing volgen? Of mensen die specifiek “de blogosfeer” (eurgh) volgen? Of webloggers waarvan algemeen geweten is dat ze overleven op aspartaam (hint, hint)? Waarom zij wel en ik niet? Hebben ze maar tien gratis blikjes of zo?

En trouwens, is het nu Franky zelf die die brief ondertekent of iemand “in opdracht” van Franky, die toevallig ook Franky heet?

Nee, amateurisme troef. En trouwens: Fanta is voor fuckers. Ha!

…

Meh. Er zijn van die dagen: het laat me, vrees ik, zó siberisch koud dat ik er me zelfs niet degelijk in kan opwinden.

Die marketingmensen: ze doen maar. Luc denkt dat er een “blogstorm” gaat ontstaan rond die actie, en dat ze een bittere nasmaak gaat laten. Ik denk het zo niet.

En zelfs àls, dan gaan ze nog zeggen bij de mannen van Ogilvy dat “er tenminste over gesproken wordt”.

Wil dat zeggen dat ik die Fanta niet ga kopen? Tuurlijk niet. Ik koop namelijk alle drank die op de markt komt en die aspartaam in plaats van suiker bevat: heelder bakken Cola Light Sango, van die roze Fanta ook, en Pepsi Max, en Ice Tea Light, en Schweppes Light: als er aspartaam in zit, koop ik het meteen.

En als ik het graag drink (die roze Fanta