Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: maart 2006 (pagina 1 van 12)

De Leeuw

Helmut Lotti doet dat goed.

Rik De Leeuw doet dat niet goed.

Enfin, dat is mijn aanvoelen na een minuut of vier van het programma gezien te hebben.

Het kan zijn dat ik me daar helemaal in vergis, maar ik had de indruk dat De Leeuw probeerde Lotti klem te rijden. En dat dat op een bijzonder knullige manier verliep.

Jaja, ik weet het dat Helmut Lotti tegenwoordig zo in een keurslijf zit als maar kan zijn, maar het blijft spannend om er naar te kijken. Ik blijf er het gevoel bij hebben dat hij op elk moment iets spontaan zou kunnen doen, en dat dat mooie tv op zal leveren.

Helmut vond het vervelend dat ze hem er op afrekenden dat hij andermans liedjes zong en niet zijn eigen gerief. De Leeuw vond dat ook, en zat er een beetje grappig over te doen.

Ik zit tegen de televisie te roepen “Sinatra schreef zijn dingen óók niet zelf!” maar Lotti zegt het nog beter: “als dat het criterium is, dan zijn alle operazangers per definitie slecht”. En ook: “Schumacher bouwt zijn eigen motor ook niet, maar hij is wel een uitstekende koereur”.

Hm. Ik kan er toch maar niet van onder dat het een beetje lachen met de mensen is, dat De Leeuw doet.

O kijk, de gasten, hé, wat een fijne vondst, mogen de studio verlaten langs één van twee uitgangen: “succes bij het volk” of “respect bij de elite”.

Helmut kiest voor succes en volk. Want, zegt hij, wat me interesseert is respect van de mensen die ik graag heb. En dat heb ik al. Goed voor hem.

Wat een vieze keuze trouwens. Respect en succes is onmogelijk of zo?

En nu is er een dame die violiste is, en die moet ook die keuze maken. Zij wil dezelfde keuze maken als Helmut Lotti, maar dat mag niet meer van De Leeuw. Uit armoede kiest ze dan maar “respect & elite”.

Itempje over de nieuwe The Producers: “met in de hoofdrolen Matthew Broderick en Uma Thurman,” zegt De Leeuw.

AAAARGH!!!

Goed dat ik geen slets in mijn hand had, of de televisie was eraan. Met in de hoofdrollen Nathan Lane en Matthew Broderick!!!! Stomme De Leeuw!

Oh good heavens. Nu vraagt De Leeuw of er in de musicalsector echt zovele homo’s zijn. Gert Verhulst is daar redelijk duidelijk in: op de tien musicalacteurs zijn er acht homo’s. En soms kan dat wel eens storend zijn. In West Side Story was het op het randje dat er geen handtassen aan de gevechten te pas kwamen. Op podium ziet hij liever een echte man, Gert Verhulst.

Niets vernieuwend, niets nieuws, niets dat niet iedereen wellicht zegt, maar de hele studio hield collectief zijn adem in—daar komt geheid een hetze van morgen in de gazetten.

Um. Nee, ik voel er mij niet zo goed bij, bij dit programma.

Geboren

Er zijn mensen die niet in de wieg gelegd zijn om moeder te zijn, en er zijn mensen die dat wel zijn.

Onlangs was de genaamde i. op bezoek bij Anna in het hospitaal.

Ilse met Anna

Toen Anna, die bij andere mensen zo onrustig is als een kat die samen met een aap, een hond en een vadermoordenaar in een lederen zak genaaid werd, i. zag, daalde plots over haar een vreemd soort bijna bovennatuurlijke rust neer.

En laten we daar heel eerlijk in zijn: toen i. binnenkwam, zag ze ietwat groen om de neus. Ze had nog maar net die kleine op de schoot, of er kwam kleur in haar gezicht, heur haar kreeg glans, een gloed van gezondheid oozde er van af—er was maar één woord voor het hele tafereel: moederschap. Of ook wel manifest destiny (maar dan op een goeie manier, niet op een imperialistische amerikaanse soort manier).

Dames en heren: i. is een geboren moeder. Een klein kiendje, dat zou niet misstaan ten huize i. en Lief.

Del.icio.us op 31 maart 2006

  • Looks interesting. In a kinda web two point oh sorta way.
    (tags: database)

Pietel

Pietel, verdienstelijk fotograaf, maar als model… tja. Perre deed er onlangs een shoot mee.

Wat veel mensen vergeten, is dat vaak het grootste werk na zo’n fotografeersessie met een, ahem, minder dan perfect model, het photoshopwerk is.

Een gunstige wind bracht een onbewerkte foto in mijn mailbox. Oordeel zelf maar—alle lof dat Perre er nog iets half degelijk uit kreeg!

Pietel

[cfr. ook]

Take that, Scoble

Robert Scoble en Shel Israel zijn al sinds jaar en dag op bijzonder onprofessionele wijze hun boek, Naked Conversations, aan het promoten.

Eind vorig jaar liep het al een eerste keer ernstig mis, toen ze dachten dat het wel zou lukken om zomaar zonder voorbereiding en onder de jetlag eventjes een presentatie uit hun mouw te schudden op Les Blogs. Ze hebben zich allebei publiekelijk verontschuldigd voor de slechte presentatie, en daarmee was voor hen, vermoed ik, de kous af.

Maar geen mens die eigenlijk fundamentele vragen stelt. Scoble is, om de één of andere reden de golden boy van het corporate bloggen. Never mind dat hij dat in mijn opinie—en ik kan toch niet de enige zijn?—bijzonder slecht doet: onprofessioneel, hyper-emotioneel, altijd reactief in plaats van proactief, zelden of nooit met nieuwe, laat staan interessante informatie, een eindeloze opvolging van dovemansgesprekken, excuses, emotionele opflakkeringen en dan weer intrekkingen.

De basispremisse van Scoble is, in ware Cluetrain-waar-heb-ik-dat-nóg-al-eens-gehoord-stijl (o, was dat al zeven jaar geleden?) dat alle bedrijven gebaat zijn bij weblogs, omdat ze zo conversaties met hun klanten opbouwen. Of zo.

Het werd eens tijd dat iemand daar “o ja, echt waar?” op zei.

Weblogs hebben hun plaats, jazeker. Ook in het bedrijfsleven. Maar niet overal. En niet op om het even welke wijze.

Amazon is enorm goed bezig, en Scoble en zijne maat niet.

Tijd verdorie om die mens op retraite te sturen. Scoble, read my lips: uw werk is corporate blogger zijn voor Microsoft, niet voor Scoble. En ook: weblogs zijn geen excuus voor kinderachtig gedrag. En ook: kweek wat olifantenvel. En ook… ah never mind.

Update: wie wil zien hoe ze uit de bocht gaan, en hoe de fanbois ze verdedigen—’t wordt nog grappig.

Update 2: Scobel heeft het dus écht niet door. Het is triestig op het beschamende af hoe hij—in mijn opinie toch—afgetroefd wordt in bijvoorbeeld de commentaren alhier. Werner van Amazon is vriendelijker en beschaafder dan bijzonder veel mensen zouden zijn, en ik vermoed dat de enige reden daarvoor is dat hij wél weet wanneer zich te gedragen en plein public.

O, en nog iets: Scoble en de zijnen weigeren iets onder ogen te zien als de schrijver van het commentaar anoniem is. Dat is een lovenswaardige policy, die ik ook tracht te handhaven overigens, in kleine groepen—als er “iemand” klaagt op het werk, dan wil ik ook weten wie die “iemand” is. Maar op een weblog en met firma’s als Amazon en Microsoft is dat niet houdbaar: niet iedereen kàn zomaar alles zeggen met naam en toenaam erbij. Het is dan ook niet omdat bijvoorbeeld deze reactie anoniem is, dat ze er geen rekening mee moeten houden:

I work at Amazon.

Lets think for a second about why you went to Amazon. You’ve got a book to pitch. The book has a thesis – that blogging helps businesses connect to customers and is a valuable activity. You came to elaborate on that message. Forgive us for being inquisitive and not immediately drinking the koolaid. Do you imagine us to be backward in some way? Unenlightened? You think we don’t know anything about the internet?

Amazon is a numbers driven company filled with ultra smart people. Supergeeks. Its a meritocracy. That means we don’t believe anything without hard data to back it up. Where’s the data? A bunch of anecdotes?

Suppose Amazon starts blogging en masse. What will we get? More sales? How much? 10%? 100%? Or is it loyalty? How much loyalty? What is the increase in liklihood that the customer’s next purchase will be from Amazon? Who should blog? Everyone? Some percentage? How much? Do you know? Have you set out to measure any of this? Or are you going on your gut?

Amazon opens new channels of communication with customers all the time. They are rigorously monitored for impact on customer experience and sales. If you want to convince an amazonian of anything – bring facts, studies, numbers, proof. If you don’t have them, expect to get what you got.

While you are at it, you could explain why customers want to talk to us more than our authors, sellers, and each other.

And don’t take it personally, this is the culture. We do the same to each other all the time. The one who has done the work and has the data wins. Geeks like that. Amazon is a company of geeks among geeks. Telling us we don’t “get it” is rude, childish, and solidifies our innate suspicion that you are a poser selling snake oil.

Dmad has it right. Where’s the data?

links for 2006-03-30

Methodologie

Wat ik mij al heel erg lang afvraag, van toen ik nog projecten deed als broodwinning… Buiten de bouw van pakweg een wolkenkrabber of een vette Airbus of Boeing, lukt dat eigenlijk wel, project management-volgens-het-boekje?

Ik kan er de mensen eindeloos over onderhouden hoor, allerlei methodologieën en modellen en PM bloederige BOK en watervallen, en risico-analyse en watnog—maar komt dat er eigenlijk niet gewoon neer op duidelijke afspraken en goede communicatie?

Als ik er over terugdenk, kan ik de potentiële en uiteindelijk echte klanten niet op mijn handen tellen voor wie het een condition sine qua non was dat we een project management-methodologie konden voorleggen. En nu ik meer met leveranciers werk, zie ik ze ook effectief allemaal afkomen met hun methodologieën en schemaatjes en spreadsheets en critische paden… tssk.

Nee, het interesseert me eigenlijk hoegenaamd niet welke methodologie er gevolgd wordt. Als het maar werkt. Ik vraag me niet af om de hoeveel dagen er een nieuwe GANTT chart opgestuurd wordt, maar ik ben wel geïnteresseerd in referenties. Vorige en huidige klanten met wie ik een klappeken kan doen.

En die ik meteen kan vragen hoe het ermee zit.

Ter illustratie. Een hele tijd geleden, in een vorige werksituatie en toen de dieren nog spraken, zat ik in een positie waar er tussen twee technisch en financieel gelijkwaardige bedrijven gekozen moest worden voor het programmeren van een complex ding. Call for Tender, Request for Proposals, vergaderingen allerlei, enfin, we waren al twee maand ver. Bedrijf één zei me dat ze wel heel veel referenties hadden, maar niet echt iets dat meteen helemaal toepasselijk was, maar goed, ze zouden me wel een folder opsturen. Bedrijf twee gaf me een lijst van contactpersonen bij klanten, zei me dat ik ze allemaal mocht contacteren, en stelde voor me mee te nemen voor een gesprek met een klant die ongeveer hetzelfde wou als wat ik wou.

Twee keer raden wie de applicatie heeft mogen programmeren.

En nóg foto’s

Niemand ontsnapt eraan! Een nieuwe telg, een nieuw excuus om foto’s te trekken.

Gisteren hebben we dan uiteindelijk toch nog bezoek gehad—Katrien en Koen:

Katrien en Koen en Anna

…en Els, als zie ik dat ik alleen maar een foto van haar schoot op Flickr gezet heb gisteren:

De schoot van Els

…maar voor de rest: rustig geweest. Anna ook rustig geweest. De kaartjes zijn naar de flitser gestuurd en zouden ergens in de loop van morgen gedrukt worden. En dan versturen ze waarschijnlijk wel naar de mensen maandag.

Vroeger was dat zo’n hele bedoening: lopen en vliegen en doen om ervoor te zorgen dat die kaartjes toch maar snel-snel klaar zouden zijn, want anders weet niemand van iets… een groot gemak, het internet.

En is het voor de rest geen ongelooflijk mooi kindje? 

Anna in bed 

Ons erf

Het woonerf is bijna helemaal af:

Woonerf

Het ziet er machtig uit. Onze kindjes gaan hier kunnen spélen!

Typisch

Fucking tyical: Postnatal Depression Can Hit New Dads, Too, bloklettert een artikel op MedicineNet.com.

O, denk ik dan, kijk eens aan, er wordt nog eens gedacht aan de vaders onder ons.

Maar nee: de ondertitel is Study finds father’s ‘baby blues’ negatively affect child. En het hele artikel gaat eigenlijk over hoe erg het is voor het kind als vaders PND hebben.

Nu, om eerlijk te zijn, het kan naturlijk wel zijn dat het artikel enkel daarover gaat, maar toch. Op het hoofdartikel over postpartum depression staat er voor zover ik zie niets dat de moeders een dergelijk schuldgevoel probeert aan te praten.

Racisten!

Muug

Ik weet wel dat in zo’n bevalling het meeste werk—jaja, àlles eigenlijk—gedaan wordt door de madam, maar: ik ben kapot.

Goeie help, ik ben been– en been-moe. Zelfs de familie zei het daarjuist: dat ik vermagerd ben (denk het niet) en dat ik er slecht uitzie (inderdaad—judge fer yerselves).

Moe

‘t Is al een paar dagen aan een stuk dat er allerlei slopend werk moet gedaan worden, niets moeilijks of zo, gewoon lastig en brandenblusserij. En dat vreet aan een mens.

…maar eigenlijk is het zelfs dat niet, denk ik. Het voelt soms alsof het  allemaal een beetje anticlimactisch loopt, het leven. Ik denk dat ik het voor de rest van mijn vaderschapsverlof maar eens wat rustiger ga doen (van zodra mijn dringend-te-doen projectplan met deliverables en timing klaar is).

Enfin, mijn out of office-boodschap is alvast veranderd van “I will be checking my mail regularly” naar “I may be checking my mail from home”. En ik ga dan later vannacht maar eens zeer lang en zeer hard slapen.

‘t Is postnatale depressie denk ik!

Cfr. de madam

Terugblik – nummer 4. Zo doen de professionelen dat.

Het verschil tussen kattebelletjes as-it-happens en een beredeneerd verslag.

Mijn madam moet meer schrijven. Goeie zaak dat ze een weblog heeft.

links for 2006-03-29

Nog foto’s

Kijk : zóóó kleine handjes!

handje

‘t Is maar om te zeggen dat ik nog foto’s van Anna (en onder meer de kinderen) op Flickr gezet heb. Zo bijvoorbeeld… Louis, fier als een gieter:

Louis en Anna

Zelie, fier als een gieter:

Zelie en Anna

Jan, die het allemaal véél beter oppakt dan we gevreesd hadden: 

Jan en Anna

…en het spreekwoordelijke nog veel meer. Te bekijken één voor één dan wel als een slideshow.

Anna

Plaatsgebrek

O goeie help: te weinig plaats.

Mijn harddisken staan allemaal vol. Teveel foto’s genomen en zo. En als ik nog zou willen filmpjes editeren (de eerste minuten van Anna, de reacties van Zelie en Louis en Jan op Anna), dan heb ik plaats genoeg nodig om dat allemaal op te zetten.

Misschien moet ik morgen eens langs de winkel passeren om te kijken of er goeie en goedkope harddisken te koop zijn.

Externe harddisken, via firewire. Want intern zit het al vol.

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑