Zozo. De werkweek zit er alweer op. Kort maar productief, zoals dat heet.

Morgen een dag vol doktersonderzoeken en hospitalen: ‘t zal mij echt eens benieuwen.

Ik zeg eigenlijk anderhalf jaar aan een stuk dat het met mijn rug “hetzelfde” is, maar eigenlijk is dat in het geheel niet waar.

Van februari 2004 tot juni 2004 kon ik praktisch niet uit mijn zetel. Dan ging het zeer zeer geleidelijk wat beter tot midden 2005. Maar nu is het eigenlijk al geruime tijd precies slèchter aan het gaan.

Vorige week ben ik nog twee dagen thuis moeten blijven wegens gewoon geen weg meer kunnen van de pijn, en heb ik in totaal een dag of zes aan nul per uur voortgeschuifeld in plaats van te wandelen.

En nu doet mijn rug gewoon veel meer pijn dan anders, op allemaal plaatsen waar hij al lang niet meer pijn gedaan heeft. Gn.

Maar goed dus: morgen nieuws. Vermoed ik. En het zou wel eens kunnen, maar dan voor een heel andere zaak, dat ik opgenomen moet worden voor een spoedoperatie.

Span-nend! Misschien lig ik wel opnieuw in het hospitaal als onze vierde geboren wordt!

Naar aanleiding van deze post bij Bruno, en ook wel naar aanleiding van mijn verplaatst zijn naar een (tragere) ontwikkelserver bij Dreamhost die wel geen problemen heeft van niet-afgesloten PHP-processen en waar ik dus wel plugins op mijn weblog kan zetten:

• Ultimate Tag Warrior (UTW) nog eens aangezwengeld
• SparkStats op de homepagina gezet

Ha!

UTW werkt wel al, maar ik heb nog geen tag-pagina of tags-overviewpagina gemaakt. Later vandaag eens, als ik uit het hospitaal terugkom.

En ik ben denk ik te dom om te snappen hoe custom formats voor UTW in mekaar zitten, dus ik doet het maar zo:

<?php
$predefinedFormats["zoglist"] = array (’pre’=>’<p class=”tagslist”><strong>Tags: </strong>’,'default’=>’%taglink%, ‘,’last’=>’%taglink%’,'post’=>’</p>’, ‘none’=>’geen’);
?>

ergens buiten mijn main loop, zodat ik kan doen alsof “mijn” format een gepredefinieerd formaat is binnen de loop:

<?php
UTW_ShowTagsForCurrentPost(”zoglist”);
?>

‘t Is wellicht niet de manier waarop het zou moeten, maar alla.

O! En: die Sparkstats werken gelijk niet zoals ze zouden moeten: alle staafjes hebben precies dezelfde kleur, wat niet de bedoeling is. Ook eens naar te kijken. Dàn.

Euh ja. Dokter dus vandaag.

Allemaal vreemd nieuws. In ieder geval binnenkort nog een aantal bezoeken op het programma:

• Aalst voor radiologie en dingen van mijn wervelkolom. NMR en MRI en andere computergestuurde tomografieën.
• Antwerpen voor urologie.
• Gent voor urologie.
• Brussel (?) voor urologie.
• Gent voor neurochirurgie.
• Aalst voor rugletsels.

…en er komen er nog wellicht een aantal.

De helft van de dokters zeggen Nu opereren! over mijn ruggengraat, de andere helft zegt er Afblijven! over. 

De ene dokter zegt Machines implanteren! over blaastoestanden, de andere zegt Afblijven! Doordoen zoals nu!, een derde zegt Helemaal verkeerd bezig! — en ongetwijfeld zeggen een vierde en een vijfde nóg iets anders.

Ondertussen evolueert vanalles eigenlijk hoegenaamd niet positief, en begin ik me eerlijk gezegd wel zo’n beetje zorgen te maken.

Maar alla. Hé? ‘t Kon, allen in koor, jazeker inderdaad: allemaal véééééél erger zijn.

Alles kan altijd erger, maar dan ziet een mens deze rondlopen, vannmiddag bij mijn ouders in de living:

…en dan bedenkt een mens: er is er van onze hand nog zo één op komst.

I’ve done my bit for the world.

Ik zou er nog zo lang mogelijk zo min of meer goed mogelijk bij willen blijven, bij de kinderen. Maar het kàn nu eigenlijk al niet meer stuk.

Jan komt tegenwoordig in mijn armen gevlogen als hij mij ziet, en ik vind dat van een aan het ongelooflijk grenzende hartverwarmendheid.

En gulder nu!

Jason Scott is de meneer die de fantastische BBS Documentary maakte. Hij is nu bezig aan GET LAMP, een documentaire over text adventures.

Ik zag mijn eerste op de Wang (of was het een Nixdorf) bij mijn oom. Colossal Cave of simpelweg Adventure: het originele text adventure.

You are standing at the end of a road before a small brick building. Around you is a forest. A small stream flows out of the building and down a gully.

>ENTER

You are inside a building, a well house for a large spring.

There are some keys on the ground here.
There is tasty food here.
There is a shiny brass lamp nearby.
There is an empty bottle here.

>GET LAMP

Taken.

Magisch: rondlopen in een wereld gemaakt met niets anders dan woorden. In Adventure is het, helaas, beperkt tot zeer weinig interactie (smerige dwerg!) en heel veel mysterie (een mysterieuze schaduw aan de andere kant van een mistige kloof—pas jàààren later kwam ik te weten dat het mezelf in een spiegel was). De beperkingen van het medium zijn er ook wel naar: zo worden sommige locaties prachtig omschreven, maar is er gewoon niets te doen. Een klassieker, maar echt wel na al die jaren duidelijk een onvolwassen ding.

In de jaren 80 zijn text adventures, of interactive fiction zoals ze nu genoemd worden, volwassen geworden. Voor mijn part is dat allemaal dank zij Infocom, dat op een paar jaar tijd een aantal onnoemelijk fantastische dingen gemaakt heeft. Zork, uiteraard, I en II en III, die eigenlijk een geavanceerde versie-cum-parodie waren van Adventure, en hun leven als DUNGEON op mainframes begonnen waren in 1977—maar met elk nieuw spel gingen ze reuzenstappen vooruit.

In 1984 was er bijvoorbeeld Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, dat nog dezelfde conventies gebruikte maar meegeschreven was door Douglas Adams. En nauwelijks een jaar later was er al het ongelooflijke A Mind Forever Voyaging, voor mijn geld nog altijd één van de allerbeste dingen geschreven ooit.

Parallel met de ontwikkeling van de spelletjes ontwikkelden ze bij Infocom alsmaar fantastischer verpakkingen voor hun dingen, met hoogtepunten als Stationfall, Bureaucracy en vooral Leather Godesses of Phobos—allemaal fantastische dingen om te spelen ook, trouwens.

Hoe goed waren die dingen? Zo goed als een zeer goed boek—bij Stationfall heb ik zitten wenen met de gewetensnood van Floyd, mijn robot-vriendje—maar met de added bonus dat je zelf meespeelde in het verhaal.

Technologisch stelde het allemaal niet echt heel erg veel voor: de parser (het stuk software dat interpreteert wat men de computer vertelt) en het hele spel moesten uiteindelijk werken op computers die misschien honderd keer minder krachtig waren dan een gemiddelde GSM tegenwoordig. Maar het schrijven was wat het allemaal maakte, met genieën als Steve Meretzky.

En met al die mensen gaat  Jason Scott dus praten, om een veel-DVD-pack vol goeie film te maken.

Een tijd geleden hield hij een oproep om geld te ronselen om materiaal te kopen, The Adventurer’s Club (kijk eens naar lid nummer één :)), en nu onlang is hij effektief beginnen filmen.

Ik heb er het volste vertrouwen in dat het een even goeie—zoniet veel betere—film wordt als de BBS-film. Het is alvast uitstekend goed begonnen: kijk, dit is hoe je zoiets doet.

Die meneer is zeer, zeer goed bezig.

update: zoals Peter terecht opmerkt, en zoals wel al meer van hier gelinkt: het genre is nog lang niet dood. Haal u een z-code interpreter, koop ergens een de twee Lost Treasures of Infocom-CD’s kwestie van basismateriaal, ga dan naar het uitstekende (maar, toegegeven, minder dan intuïtief in elkaar gestoken wegens eigenlijk gewoon kopie van een ftsite die al decennia lijkt het wel meegaat) if-archive. En wie er niet genoeg van krijgt: download u een versie van inform (of TADS, al heb ik daar niet de minste ervaring mee) en maak uw eigen dingen.

Naar aanleiding van laster en eerroof op 7 seconden.

Ik hoop dat het Michael niet overkomt natuurlijk, maar ik zou wel graag eens hebben dat er in België een rechtszaak komt rond commentaar op websites.

Is de auteur van het weblog verantwoordelijk voor het commentaar op zijn weblog? Ik denk dat dat voor het ogenblik zo is. Dat er zal gezegd worden dat de auteur van het weblog altijd kan commentaar moderen. Beslissen of het er op komt of niet.

Er zijn uiteraard wetten en er is uiteraard wel rechtsleer en er kan min of meer naar analogie geredeneerd worden, maar commentaar op weblogs is fundamenteel anders dan ingezonden lezersbrieven waar de redacteur beslist al dan niet te publiceren.

Open commentaar, niet op voorhand gevalideerd behalve door een spamfilter, is een wezenlijk aspect van wat een weblog maakt. Dat laten afsluiten, doet afbreuk aan het medium.

Tsk tsk. De ondernemer in sommige mensen wordt blijkbaar snel wakker:

De vraag is alleen nog maar wat zo’n net tegen de neervallende besmettelijke vogelstront doet, maar bon. Een kniesoor die dààr over valt.

De DVD-speler, zo één van het type gemaakt door Los Cheapos Bastardos, Inc. uit het verre Chinaland, heeft kennelijk de geest gegeven.

Een jaar of twee, zal hij meegegaan zijn, denk ik. Voor 149 of 99 euro of zo, een mens mag niet klagen.

Ik denk dat ik wel eens in de markt zou kunnen zijn om zo’n harddisk-dvd-recorder te kopen. De prijs daarvan, vooral in schaaleffectconcurrentievervalsende outfits als Media Markt, begint ernstig mee te vallen. En het is toch een enorm gemak om dingen te kunnen opnemen.

Met videocassettes blijft het behelpen: slechte kwaliteit, analoog vooruit– en achteruitspoelen, geen mogelijkheid om op de computer zetten, enfin, miserie.

Ik zou meteen zo’n harddiskrecorderding kopen mocht dat willen zeggen dat ik op eenvoudige manier wat ik opneem op mijn computer kan zetten. Dat ik, ik zeg maar iets, het late journaal ‘s morgens op de trein kan bekijken. Of Newsnight.

Maar ondertussen blijft het dus behelpen: de portable op een nachtkastje zetten in de living.

Voor de kinderen maakt het niet veel uit, vooral niet als het zoals hierboven een Disney-film is die ze nog niet gezien hadden, maar voor ons is het niet meteen te doen.

Niet dat we tegenwoordig zo heel erg veel DVD’s bekijken, maar binnenkort wel natuurlijk, als Sandra hele dagen thuis zit met de nieuwe kleinen. Dat ze al die tientallen en tientallen serie’s kan bekijken en alles.

Vandaag wilden de kinderen absoluut spaghetti met room en champignons eten, we zijn dan maar de stad in getrokken om op restaurant iets te gaan in ons hoofd steken.

Bleek toe we daar waren dat ze ook geen spaghetti met room en champignons hadden.

De kinderen waren gelukkig content met een lasagne, en wonder boven wonder: hun gezicht hing helemaal onder, maar ze hebben geen van beide ook maar één druppeltje gemorst op hun kledij.

Na het eten zijn we naar de stad geweest—’t is te zeggen, nog meer de stad in dan de Vrijdagmakrt. In de Fnac de kinderen elk een boek gekocht (Pluk redt de dieren voor Zelie, Kleine Draak voor Louis), Sandra het eerste seizoen van Lost op DVD, en mezelf een fantasy-tetralogie aan de lopende kilo (zo van het genre hoe meer pagina’s per euro hoe beter).

Hoera!

• babsie’s duizendeneennachtgedachten - subjectief en dweperig? yep!
  True. True.
  (tags: blog marketing)

Ik heb een wild plan voor vrijdag.

En ik ga niet zeggen wat het is, want al wie mij kent verklaart mij zot.

Maar ik ben er al op voorhand content van.

Heh heh heh. Heh heh heh.

update 12u58: Uitgevoerd!

Niet helemaal wegens alsdat mijn krachten me in de steek lieten, maar toch gedeeltelijk, haha!

Kwestie van de verrassing voor mijn halve niet)echt-trouwboek te houden: foto’s later op de dag. Tee hee hee.

Ha!

Ik ben er zo stikkapot van als maar kan zijn, maar ik heb het toch maar gedaan: de inkom opgeruimd.

Dat ligt daar al meer dan twee jaar rommelig. En met “rommelig” bedoel ik eigenlijk “overhoop”. Nu ja, ik zeg “overhoop”, ik bedoel eigenlijk “vuil”. Alhoewel, ik zeg wel “vuil”, ik bedoel eigenlijk “zo smerig dat een kat er niet enkel haar jongen in zou verliezen, maar er zelfs zo gedegouteerd van zou zijn dat ze geeneens zin heeft om naar eventueel verloren gelegde jongen te beginnen zoeken”.

Er stonden tegen de deur een aantal gedemonteerde kasten, op het bureau dat er stond lagen wel tien lagen kledij en mutsen en brieven en papieren, op de vloer achter het bureau lagen buggies en gelijkaardige trek– en duw-gereedschappen, waarvan minstens drie die meteen op het groot vuil mochten wegens kapotte wielen en zo, en dan stonden er nog kisten en dozen en pompen en kaders en watnog.

En daaronder was het, bij gebrek aan kuisvrouw, tijd en gezonheid, eigenlijk al in twee jaar niet meer gekuist.

De situatie—links vanaf de deur naar de straat en rechts vanaf het toilet gezien:

Ik heb deze voormiddag en vroege voormiddag, stukje bij beetje, op vier of vijf uur tijd met veel tussenpozen en rusten, alle weg te smijten dingen weggesmeten, en alle te houden dingen met behulp van een kinderwagen (dragen lukt niet!) door de gang, door de keuken, over de koer en naar het achterhuis gewield.

Alle boeken geklasseerd, alle mutsen en sjaals en mantels en handschoenen bij elkaar gelegd. Alle rekeningen en andere brieven op een stapel gelegd en alle andere papier bij het oud papier.

Resultaat, gezien vanaf het toilet:

…en gezien vanaf de deur:

De deur van onze kleerkast is er een tijdje geleden afgevallen, en er zit nog geen stang in. De dubbele deur naar het bureau zit er nog niet in, de muur is nog niet bepleisterd of laat staan op andere wijze in definitieve afwerking gezet, de balken moeten nog aangepakt worden, maar: ‘t is tenminste al opgeruimd.

Nu nog een rek voor schoenen links als we binnenkomen, dat we allemaal onze pantoffels aandoen als we binnenkomen. En gasten ook! Gezellig!

En dan ook de chauffage laten verplaatsen, dat ze tegen de muur van het toilet komt, en dan van die dubbele deur een enkele deur laten maken en een kleerkast tegen de muur zetten waar nu de chauffage is.

En dan ook nog… aargh!

Lees eerst dit.

Toen Sandra zwanger was van onze eerste, Zelie, heb ik gelijk het elke goeie vader betaamt, meteen alle boeken en internetsites erop nageslaan. Dat ik wist wat er op elk ogenblik aan de hand zou moeten zijn tijdens de zwangerschap en de bevalling.

Ik had een kalender voor de hele zwangerschap. Zo van “nu is de baby zó groot”. En van “nu is het zó gesteld met het libido van de zwangere vrouw”. Jaja, een voorbereid man is er meer dan één waard en zo.

Maar toch: op het moment zelf er eigenlijk niet bij stilgestaan dat het misschien niet meteen het allerbeste idee is om negen maanden zwanger naar de bierfeesten te gaan. Laat staan nadarhekkens versleuren, achter fietsendieven lopen of de nacht door staan dansen op de Gibson Brothers.

En zodus, anderhalve dag of zo nadat we met ons allen uit volle borst Quéééé serààà miiiihi viiida! mee aan het schreeuwen waren, hadden we prijs.

Ondanks de boeken: er weer niet bij stilgestaan dat het geen goed idee is om met gebroken waters en weeën in het vooruitschiet met de auto te gaan rijden—in het algemeen zeggen ze zelfs dat de partner beter ook niet rijdt, omdat dat van de antratie vaak mis dreigt te lopen.

Ik kan me niet herinneren dat we het echt zwaar in detail gehad hebben over al dan niet epidurale, maar de consensus was uiteindelijk “eerst eens proberen zonder”. Euh. Nooit meer dus. We hebben een paar uur doorgebracht tussen arbeidskamer en gang en badkamer (ik kan me nu niet meteen herinneren of Sandra in dat bevalbad geklommen is of niet), maar na zeven centimer ontsluiting bleef alles urenlang zoals het was. En was het enige verschil nog de graad van vermoezeling van mijn rechterhand.

Epidurale dan alsnog laten steken: we moesten met twee op Sandra gaan zitten om haar ruggengraat immobiel te houden, want zij was aan het kronkelen van de weeën, leute!

Eens die epidurale er was, verliep het weer allemaal volgens plan en zaten we op praktisch geen tijd in de verloskamer. Voor het relaas aldaar verwijs ik u graag naar Sandra, met die precisering misschien dat als ze zegt

de vroedvrouw die meeduwde zittend bovenop mijn buik

…dat dat redelijk letterlijk te lezen is: de vroedvrouw klom boven op Sandra, en stampte met haar volle gewicht op Sandra’s buik. Ik ben zelfs niet bereid te zweren dat ze niet met haar twee knieën op die buik aan het duwen was.

Griezelig! En dan denkt een mens dat die baby’s voorzichtig moeten behandeld worden of zo… trr.

Voor de rest was ik eigenlijk veel minder onder de indruk dan ik gedacht had te zullen zijn. Het was daar verschrikkelijk warm in de verloskamer. Er stond een venster open waar ik van tijd tot tijd eens wat verse lucht ging happen. De dokter is er natuurlijk alleen maar helemaal op het einde bij, en toen hij mij naar het venster ging gaan

Mijn eerste gevoel als ik Zelie zag? Zoveel haar! En ook wel: niet zo lelijk als ik gedacht had, maar dat ik niet wist of dat de trotse vader was die sprak of niet.

En ook wel: eigenlijk voel ik hier niet veel bij, ben ik wel normaal? Het heeft bij alledrie de kinderen bij mij geduurd tot ze de eerste keer glimlachten (en het echt meenden, de eerste maanden zijn die glimlachen maar grimassen), dat ik er een echte band mee had.

Na de geboorte was het, euh, vreemd. Sandra lag inderdaad leeg te bloeden in haar bed—dat is toch wat ik één van de verpleegsters op vanuit de kamer in haar telefoon hoorde sissen: “nee, hij moet direkt komen want die madam ligt hier dood te bloeden”. En ik zat in de zetel naast het bed met een twee uur oude Zelie in mijn armen.

Telkens een verpleegster om na te kijken het deken van het even ophefte, werd de plas bloed dieper en dieper, en toen ze uiteindelijk met het bed naar de operatiezaal wegrolden, klotste het bloed zo op de grond. Indrukwekkend.

En Sandra zei mij inderdaad met een zeer negentiende-eeuwse glimlach “zorg goed voor onze dochter hé”.

En daar zat ik dan. In de zetel. Te kijken op een langzaam opdrogend bloedspoor. Zonder enig nieuws over de operatie of wat dan ook.

Twee uur of meer aan een stuk. Tot een verpleegster mij, na wat aandringen, wist te zeggen dat de operatie gelukt was.

Achteraf zijn we te weten gekomen dat het een bloedvat was, dat in de lengte opengebarsten was.  Zoiets dat “nog maar twee keer voorgekomen is dat wij weten”.

En achteraf achteraf zijn we te weten gekomen dat dàt vaak een standaardomschrijving is: als ze zouden zeggen dat het vaak voorkomt, komen ze misschien wel nalatig over, maar als ze zouden zeggen dat het nog maar één keer of godbetert nog nooit zou voorgekomen zijn, zouden we ze misschien wel kunnen verdenken van onkunde.

Niet dat wij klagen: de mensen in het AZ Sint-Lucas zijn door de band (op één verpleegster na of zo, op drie bevallingen tot nog toe) allemaal bijzonder behulpzaam, uiterst professioneel en bijzonder sympathiek. En we zijn ook bijzonder content van onze gynaecoloog—al verdient die mens met ons, op die eerste complicatie na dan, eigenlijk wel zijn brood niet: alles verloopt zo normaal als maar kan zijn, zowel zwangerschap als bevalling.

En wij (Sandra en ik) blijven er, vrees ik, alleen maar heel erg nuchter bij. Het mysterie van de geboorte, het innig mooie samenzijn: hm. Het grote “wauw”-gevoel uit de boekjes, de golven liefde en moeder/vader-gevoel die zogezegd over u zouden moeten spoelen bij de aanblik van ons pasgeboren kind: euh, nee.

Zoals ik zei: voor mij is dat er voor onze drie kinderen tot nog toe alleen maar gekomen als het licht aanging. Ouders weten waarover ik het heb: ergens in die eerste maanden is er een heel erg korte periode waarin de klomp gekapt met een pamper plots een echt kindje wordt.

Het is het ogenblik dat ze voor het eerst echt lachen. Het moment dat er echt een persoontje binnen het lichaampje zit en niet enkel een bundel reflexen.

Daarvóór zie ik de kinderen ook wel graag, maar nà dat punt zou ik er moorden voor begaan.

Gisteren trifle gegeten. Trifle is lekker, en gemakkelijk zelf te maken. Duizend-en-één variëteiten!

Een kom half vullen met cake (in grote stukken gebroken hotelcake is ruim voldoende, of een stapel madeleinekes), en eventueel koekjes naar smaak (anything goes, zelfs speculoos). Daar wat drank over gieten naar smaak—ik ben zelf niet vies van porto, of crème de cassis, of zelfs bessenjenever (in a pinch). Daar eventueel wat eventueel opgewarmde confituur (aardbeien bijvoorbeeld)over gieten.

Daarboven een goeie zak rood fruit uitgieten, bijvoorbeeld van die ontdooide diepvriesdinges—ik neem graag een halve grote zak frambozen en een halve grote zak gemengd rood fruit, en beetje uitgelekt maar niet te: het moet wel sappig blijven maar niet té. 

Dààrboven niet al te dikke vanillecrème, of voor wie authentiek wil zijn: custard.

En dan de koelkast in.

En dan de dag erna opdienen met een vette lek crème fraîche op.

Mmmmm.

Hu, dat verbaast me.

Ik ben al klant bij Amazon van ergens vorige eeuw, zowel amazon.com als amazon.co.uk als amazon.de als amazon.fr, en op de vele (helaas voor mijn bankrekening, véle!) bestellingen is het nog maar een paar keer mis gelopen.

Eén keer kreeg ik een verkeerde bestelling. Mailtje naar Amazon: ik mocht houden wat ik ontvangen had en ze stuurden me meteen mijn bestelling per spoedkoerier op, zonder verzendingskosten. Helaas was de verkeerde bestelling een heel pakket boeken over beleggingen en beleggingstheorie, maar toch.

Een keer of twee heb ik een bestelling gekregen waar een boek of een DVD-doos beschadigd toegekomen was. Fotootje getrokken van de verpakking en het beschadigde boek: meteen, zonder discussie, een nieuw exemplaar opgestuurd.

En dat was het zowat.

Amazon staat tot nader order helemaal bovenaan mijn top tien goeie klantenservice.

• Lorelle on WordPress
  Yum.
  (tags: WordPress blog)

De techniek laat ons in de steek.

Built-in obsolescence, daar draait de wereld rond.

De DVD-speler, twee jaar oud, had het al opgegeven. De computer is geen drie jaar oud en de ventilator doet zijn werk niet meer honderd procent.

Wij hebben in de keuken een klassieke koelkast met zo’n klein vriesvak erboven, een staande half-koelkast-half-diepvries, en dan nog één klein diepvriezertje.

Koelkast één is voor yoghurt en melk en beleg en boter, en eigenlijk alles behalve wat in koelkast twee zit: drank en cola en kaas. De drie diepvriezers allemaal samen zitten chronisch vol, zonder enig systeem.

En nu heeft één van onze diepvriezers, toegegeven de oudste die al twintig jaar meegaat, de geest gegeven. ‘t Is ze zeggen; het rubber afsluitdinges, eum, sluit niet meer af. Het is verstorven. En dus staan er nu boodschappen vóór de deur om ze toe te houden.

Nu, ik vermoed dat we die deur, of beter dat rubbertje, wel zouden kunnen repareren, maar uiteindelijk is het misschien wel eens tijd om gewoon een goeie diepvries te kopen.

…en dus zijn we vandaag naar de winkels gaan kijken. Media Markt, om te beginnen, want we hadden toch een DVD-speler nodig, en daarna Vanden Borre.

Eigenlijk maar één diepvries gezien die mij aanstond: een Bosch GSP34490. Bijna twee meter hoog, 61 cm breed en 60 diep, met een inhoud van 249 liter.

Niet echt om naar huis te schrijven qua esthetiek, maar ook niet onnoemelijk lelijk. Kostprijs 907 euro. Hm. Bij Vanden Borre hebben we een witte versie gezien, maar die zag er echt wel goedkope kwaliteit uit—stukken die er afvielen en zo. De schuiven zagen er ook eigenlijk maar rammelig uit, dus eigenlijk: geen idee.

We zochten trouwens ook naar gewone koelkasten, zonder diepvriesvak en zonder aanpalende diepvries, maar daar hebben we helemaal geen succes gehad: niets te vinden.

Eens naar een winkel voor professionele keukens zoeken of zo? Zo van die aluminiumenen inoxenen toestellen, van professioneel en zo.

De DVD-speler is uiteindelijk trouwens een LG RH7900 geworden, zo’n DVD– en harddiskrecorder. Stijf gemakkelijk: neem stapels programma’s op op de ingebouwde harddisk, knip er desgewenst met de ingebouwde editor valste starten, uitlopers en eventuele reclameblokken uit, en al wat eventuele te behouden is, kan op DVD geschreven worden.

Proper gerief.

• Plasma Pong
  Fun!
  (tags: games windows)
• the drawings of Leonardo da Vinci
  (tags: inspiration)
• Tree of Life, c. 2006. The Loom: A blog about life, past and future
  (tags: biology visualization)
• village voice > people > Pucker Up by Tristan Taormino
  Weird.
  (tags: sex bdsm toread)
• village voice > people > Pucker Up by Tristan Taormino
  Tomatoes Can Be Torture, Part 2
  (tags: sex bdsm toread)
• village voice > people > Pucker Up by Tristan Taormino
  In the third of a three-part series, the object speaks for herself
  (tags: sex bdsm toread)
• ACM Queue - Game Development: Harder Than You Think - What makes you think that creating alternative worlds is all fun and games?
  Ten or twenty years ago it was all fun and games. Now it’s blood, sweat, and code.
  (tags: games programming)
• Maximizing your ROI at Pizza Hut at start.com.my blog
  Heh.
  (tags: 0ephemera)

Um. Melodrama-waarschuwing!

Vanmiddag konijn met frambozen—Sandra zal ongetwijfeld zo goed zijn het recept te posten.

Vannamiddag in de zetel gezeten, en van tijd tot tijd eens zachtjes geweend.

Vanavond Parelvissers gekeken, en geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om naar Big Brother te kijken. Als het al op zondag is.

Nu nog een aflevering of twee van Lost zien. En seizoen twee alvast bestellen.

Later nog naar de Oscars kijken, denk ik. Op BBC. Bed zou toch niet lukken, denk ik.

Morgen werk. Morgen telefoneren naar dokters. Morgen mails sturen. Morgenavond misschien ook naar de dokter gaan.

Dinsdag naar de Plateauprijzen.

Woensdag balletrecital van Zelie in de Capitole.

Donderdag is het bijna vrijdag. Vrijdag is het bijna weekend.

Courage.

Het is in deze géén goed teken dat ik me de afgelopen drie weken nog maar een keer of drie geschoren heb.

Tiens, kom het tegen. Alleen maar Oscars op Kanaal 2?

De intro is gelijk geschreven door de mannen van The Daily Show—humor!

En dat Jon Stewart zegt dat het maar eens moet gedaan zijn met die piraterij, omdat ze van al die mensen in de zaal aan het stelen zijn. De dutsen: “There are women here who could barely afford enough gown to cover their breasts.”

En tegen Steven Spielberg: “Schindler’s List and Munich—I think I speak for all jews when I say: ‘I can’t wait to see what happens next! … Trilogy!’”

Over Björk: “Björk couldn’t be here. She was trying on her Oscar dress and Dick Cheney shot her.”

Nee, hij doet dat goed, Stewart. Met een homo-pastiche van de klassieke westerns, hoera! Op dit eigenste ogenblik in een begraafplaats in Orange County doet John Wayne een geslaagde impressie van een electrische bromtol.

Nicole Kidman geeft de eerste Oscar van de nacht, Best Supporting Actor. Het is verfrissend hoe duidelijk te zien is wat voor een plastieken trut dat wel is, en hoe ze bij elkaar hangt van de medische wetenschap. George Clooney (Syriana), Matt Dillon (Crash), Paul Giamatti (Cinderella Man), vermoedelijke winnaar Jake Gyllenhaal (Brokeback Mountain) en William Hurt (A History of Violence).

Gha! George Clooney wint! The Stick Insect houdt zich wijselijk uit de buurt. Clooney: “Allright, so I’m not winning Director.” Short & Sweet: propere speech, en hij breekt zowaar een lans voor de filmindustrie. Dat hij er trots op is dat ze in de industrie voortrekkers zijn, met verwijzingen naar Hattie McDaniels en AIDS in Philadelphia.

Ben Stiller doet Visual Effects, en hij is helemaal in een green suit. Grappig, n een mens vraagt zich af op welk moment het zó meta wordt dat de mensen die een Oscar krijgen het niet meer grappig vinden. Genomineerd: Chronicles of Narnia, War of the Worlds en King Kong.

En de mannen van King Kong winnen. Die met veel recht en rede Andy Serkis danken—een schande dat hij geen enkele nominatie kreeg, noch voor Kong, noch voor Gollum.

Reese Witherspoon (op het geluid van I Walk The Line as performed by a thousand and one strings) presenteert Best Animated Feature. Howl’s Moving Castle, Tim Burton’s Corpse Bride en Wallaca & Gromit in the Curse of the Were-rabbit—die het winnen. Ik had liever Burton zien winnen. Beetje long in the tooth, die Aardman studios.

O kijk, nog zo’n stick insect die een Best Original Song introduceert: Dolly “all the way from Dollywood to Hollywood, waddaya think about that?” Parton. Oei, ze is fel vermagerd. Zingt nog altijd even goed, maar waar ze er normaal gezien gewoon freaky uitziet, ziet er nu breekbaar en freaky uit. Vel over been, behalve waar het siliconen over been is, natuurlijk. Niet haar beste song trouwens, Travelin’ Thru.

Stewart doet gewaagd! Lachen met Scientology!

Luke en Owen Wilon (wie?) (ah, die, juist) presenteren Live Action Short. Ausreisser, Cashback, Siðaste Bærinn, Our Time is up en Six Shooter. Die laatste wint. Euh nee: ook geen idee wie of wat.

Urgh, Chicken Little en Abby Mallard, twee afgrijselijk slecht geanimeerde CG-figuurtjes, doen Animated Short Film. Badger, The Moon and the Son (die wint), The Mysterious Geographic Explorations of Jasper Morello, 9 en One Man Band.

Jennifer Aniston presenteert Best Costume. Charlie and the Chocolate Factory, Memoirs of a Geisha, Mrs. Henderson Presents, Pride & Prejudice en Walk the Line. De dame van Memoirs of a Geisha geeft de saaiste speech tot nog toe, pff.

O kijk, Russell Crowe geeft een intro. Voor, euh, mensen die ooit in een film geportretteerd zijn of zo?

Make-up. Chronic—what?—les of Narnia, Cinderella Man, Star Wars III genomineerd, En Narnia wint. Dus niet één Oscar voor Star Wars dit jaar. Allez ju. Een meneer die alle spotlight steelt van zijn collega mevrouw. Kch.

Scientific and Technical Awards: alweer helemaal in de verdomhoek. Maar goed.

Morgan Freeman leidt Best Supporting Actress in: Amy Adams (Junebug), Catherine Keener (Capote), Frances McDormand (North Country), Rachel Weisz (Constant Gardener) en Michelle Williams (Brokeback Mountain). Ik vind dat Frances McDormand toch wel eens zou mogen winnen. Niet dat ik de film gezien heb, maar gewoon uit sympathie.

Allez ju, Rachel Weisz wint. In Engeland zullen ze content zijn. Van mij mag ze die Oscar hebben voor The Mummy, ha!

Overzichtje van films noirs gepresenteerd door godbetert Lauren Bacall. Die gelijk een beetje haar tekst vergeet. Griezelig, maar ze is dan ook 82. En dàt is eigenlijk pas griezelig.

Terence Howard toont genomineerde Documentary Short. The Death of Kevin Carter, God Sleeps in Rwanda, The Mushrpom Cloud, en A Note of Triumph: the Golden Age of Norman Corwin, die het ook wint.

Eikes! Charlize Theron, beikes beikes. Zij doet de intro voor Documentary Feature: Darwin’s Nightmare, Enron, The Marc of the Penguins, Murderball, Street Fight. De peingwiems winnen, allez ju.

Jennifer Lopez stelt nog eens een liedje voor. Misken, uw houding! zo met uw armen achter uw rug ziet g’er gelijk een mismaakte madam  uit! Kathleen “Bird” York zingt In The Deep. Wel een schoon liedje, en een spectaculaire brandende auto op de achtergrond op het toneer. En zombies!

Sandra Bullock en Keanu Reeves presenteren Art Direction. Bullock ziet er op lage resolutie van de televisie zie wij hebben geen jaar ouder uit. Reeves ziet er zelfs op de televisie en van ver uit alsof hij uit Madame Tussaud’s verrold is.

Good Night and Good Luck, Harry Potter and the Goblet of Fire, King Kong, Memoirs of a Geisha, Pride & Prejudice. Oscar naar Memoirs of a Geisha.

Samuel L. Jackson komt het pdium op-ge-oozed. Voor een presentatie van, eum, iets. Geen idee wat. Iets met burgerrechten denk ik.

O kijk, daar is de president van de MPAA. Die zegt dat niemand er naar uitkijkt om zijn film op DVD te zien, omdat films gemaakt zijn om op een groot scherm te bekijken.

Uh-huh.

Salma Hayek ziet er, als één van de eerste vanavond, uit gelijk een echte vrouw. Original Score. Itzhak Perlman speelt stukjes genomineerden—een voorwaar fijn idee, vooral omdat het met een volledig live orkest is en zo. Pride & Prejudice. Munich. Memoirs of a Geisha. The Constant Gardener. Brokeback Mountain—die wint.

Jake Gyllenhaal mag iets zeggen over grote grote films. Genre West Side Stor en Moulin Rouge en Star Wars en Ben Hur. En wéér met dat geneut over dat die films enkel op het grote scherm te zien zijn en niet op een DVD-speler. Pff.

Jon Stewart over Jessica Alba en Eric Bana: “not only are they talented, but in the event of a nuclear holocaust I’d like them to repopulate the earth”. Sound Editing: Narnia, King Kong, Memoirs of a Geisha, Walk The Line, War of the Worlds. En King Kong wint, hoezee.

Ah kijk zie, Meryl Streep en Lily Tomlin doen een fijne intro voor Robert Altman. Lifetime Achievement en zo. Die na een montage (alweer een montage, het lijkt wel de twintigste vanavond), op de tonen van Suicide is Painless opkomt.

Ludacris presenteert het volgende genomineerde liedje: It’s Hard Out Here for a Pimp uit Hustle and Flow. Whoa. Qua stijlbreuk kan het tellen, zo een paar rappers die in het midden van een Pan’s People-achtig gewriemel hun ding staan te doen. Bhalce dat wel het beste genomineerde liedje van de avond, zou ik bijna denken.

Afijn, we zullen het gauw weten wie gewonnen heeft. Euh inderdaad: 36 Maffia verdiend gewonnen. Drie negers die elkaar en hun maten staan te big-uppen voor een zaal vol aangekleden apen—Jon Stewart: “You know what? I think it got a little easier out here for a pimp. And the 36 Maffia are going to go off with Yitzhak Perlman’s posse. You now what that means: dredel off!”

Jennifer Garner viel bijna, maar ‘t is toch zó’n sympathieke! Ze doet Sound Editing. King Kong, Memoirs of a Geisha, War of the Worlds. En King Kong wint.

George Clooney doet afscheid van de mensen die doodgegaan zijn dit jaar.

Will Smith zegt hallo tegen alle mensen over de wereld. Best Foreign Language Film. Don’t Tell, Joyeux Noël, Paradise Now, Sophie Scholl, Tsotsi. Winnaar: Tsotsi.

Jon Stewart. For those of you at home keeping score: Martin Scorcese: zero oscars. 36 Mafia: one.

Ziya Zhang doet de presentatie voor Film Editing: Cinderella Man, Constant Gardener, Crash, Munich, Walk the Line. En Crash wint.

Hilary Swank geeft Beste Acteur weg.  Philip Seymour Hoffman (Capote), Terence Howard (Hustle and Flow), Heath Ledger (Brokeback Mountain), Joaquin Phoenix (Walk The Line), David Strathaim (Good Night, and Good Luck). Oscar voor Philip Seymour Hoffman: te verwachten.

John Travolta: Cinematografie. Batman Begins. Brokeback Mountain. Good Night, and Good Luck. Memoirs of a Geisha. The New World. Nog een Geisha. En de vent van Kanaal Twee blijft elke keer “gaaaj-shu” zeggen in plaats van “geej-sha, kcheh.

Jamie Foxxxxx doet Beste Actrice. Judi Dench (Mrs. Henderson Presents), Charlize “Yeeugh” Theron (North Country), Keira “Yoechei!” Knightly (Pride & Prejudice), Felicity Huffman (Transamerica), Reese Witherspoon (Walk the Line). En Witherspoon wint inderdaad, zoals verwacht. Met een eeeeeiiinndeloze speech, mensen toch. Al een goeie zaak dat ze niet in tranen uitgebarst is.

Dustin Hoffman met de nominaties voor Best Adapted Screenplay—en hij kan zich niet aan het sript houden, ha! Hij feliciteert al wie niet gewonnen heeft. Capote, Brokeback Mountain, Constant Gardener, A History of Violence, Munich.  En Brokeback Mountain wint alsnog.

Goeie help, Uma Thurman ziet er betoverend uit. Original Screenplay. Crash, Good Night and Good Luck, Match Point, The Squid and the Whale, Syriana. En Crash wint.

Muh, allemaal films die ik niet gezien heb.

Beste regie. Tom Hanks, introducing. Brokeback. Capone. Crash. Good Night. Munich. Ang Lee wint, vor Brokeback Mountain. Te verwachten ook.

Jack Nicholson stelt laid-back-gewijs de beste filmnominaties voor. Brokeback. Capote. Crash. Good Nigh, and Good Luck. Munich. En Crash wint ook. Niemand verwacht, blijkbaar.

Allez ju, ik ga eens naar bed kruipen, denk ik.

Ha, grappig.

Wie wil zien welke advertenties Google op zijn website zou zetten: AdSense Preview Tool.

[update—een mens kan zichzelf niet genoeg relativeren: Niets nieuws onder de zon natuurlijk, ik had in januari 2004 al over iets dergelijks geschreven, maar ik dacht eens te kijken of de zon nog altijd uit mijn achterwerk scheen. :)]

Het was al langer duidelijk dat ik op dit weblog geen AdSense meer krijg—om een voor mij nog altijd duistere reden. Ik heb een aantal websites die ook van mij zijn, door die previewer gehaspeld: al die sites geven me zoals het hoort advertenties. Maar als ik ook echt probeer om AdSense te krijgen voor één van die andere sites, dan zegt Google njet.

Dus lijkt een voorzichtige eerste conclusie dat mijn weblog geband is, en ik persoonlijk ook.

Vreemd.

‘t Is godverdomme proper. Ik kom thuis en de televisie werkt niet meer.

Een mens legt al snel het verband tussen de werken in de straat en de sneeuw op de beeldbuis, maar nee. Twintig minuten wachtmuziek bij de klantendienst van Telenet later: ergens moet er om onbestemde redenen iets mis gegaan zijn met een domiciliëring die dan plots een manuele overschrijving bleek geworden te zijn.

Waardoor de televisie sinds deze late namiddag afgesloten werd.

Meteen, nog aan de telefoon, betaald via Netbanking: van zodra ze weten dat de betaling plaatsgevonden heeft (morgen dus, vermoed ik), zullen ze proberen binnen de tien dagen de televisie weer aan te sluiten, afhankelijk van wanneer er een technieker in de buurt is.

Pfff. Ik ga denk ik de harddiskrecorder bij mijn ouders dumpen en daar de paar programma’s op laten nemen die ik echt wil zien. Alhoewel ik me nu zo meteen niet echt iets voor de geest kan halen, eigenlijk.

• YouTube - Natalie Portman SNL Digital Short update: wég, helaas
  (tags: SNL video)
• JOBY
  Gorillapod!
  (tags: photography shopping)
• MONSTER-POD.COM | THE ULTIMATE TRIPOD | Sticks To 1,000 Objects - and counting! | Patent Pending Digital Camera Technology
  Monsterpod!
  (tags: photography shopping)
• Phischkneght Extended: Wikipedia Doesn’t Know What A Roof Is
  (tags: physics video)
• Nikon D200 Review: 1. Introduction: Digital Photography Review
  (tags: nikon photography)

Ik heb tegenwoordig redelijk wat pijn aan mijn rug. En ook wel redelijk wat serieus veel last van, zoals mijn moeder het plastisch verwoordde, la mécanique et la plomberie.

Wij verwachten binnen een paar weken nog een kindje.

Dat maar om te zeggen dat ik vreselijk goed ben in het relativeren van dingen tegenwoordig. Op het werk, op het internet, in het algemeen.

Dat wil niet niet zeggen dat ik plots ga stoppen met mij “op te winden”—dààr doe ik dat veel te graag voor.

Maar nu: naar de Plateauprijzen! En dan: kijken wat er op het internet verschenen is naar aanleiding van de recentste stormen in allerlei glazen water. En dan mijn ongevraagde, ongefundeerde en hoogstpersoonlijke mening op poneren, natuurlijk!

Zozozo. Wat hebben we geleerd vanavond?

Dat ik dringend eens een film van de gebroeders Dardenne ga moeten zien. Met L’enfant hebben ze alle Plateauprijzen gewonnen waar ze voor genomineerd waren: beste acteur, beste actrice, beste scenarist, beste regisseur, beste film.

Dat het hartverwarmend is dat we wel degelijk nog altijd België zijn. En niet alleen Vlaanderen.

Dat Bert Anciaux wellicht iets anders te doen had—vergaderingen, TV kijken, een boek lezen, wie weet—want hij kon er niet zijn.

Dat het de broers Dardenne siert dat ze er meermaals en naar mijn aanvoelen niet bijzonder subtiel op gewezen hebben dat de Vooruit wel degelijk gebouwd werd door de sossen.

Dat ze in de Vooruit bij Vive la nourriture degelijke hapjes serveren. Maar ook dat ik niet alleen ben om tofu afgruwelijk te vinden: van alle plateaus die de ronde deden, kwamen alleen de tofu-plateaus onopgegeten terug.

Jan Leyers vertelde ons dat hij niet teleurgesteld was dat hij niet gewonnen had voor beste componist, want dat hij toch altijd van prepare for the worst doet—ik vermoed dat hij het niet op sossiessen had.

Benoît Poelvoorde wist ons te zeggen dat hij zijn Plateauprijs (die van vorig jaar die hij nu pas kon komen afhalen) al had laten vallen, maar dat het ondanks de valpartij de fenakistiscoop nog altijd echt werkte: c’est pas du troc.

[en dat als ik “ons” zeg hierboven, ik eigenlijk “Hugues” zou moeten zeggen, want hij is de enige die de mensen durft aanklampen. :)]

En vooral: dat ik dringend eens platen van Flat Earth Society moet kopen.

Ik kende die van haar noch van pluimen—niet moeilijk, ik ken door de band alleen maar de dingen die ik vijfien jaar geleden ook al kende—maar ze zijn wel degelijk zeer goed. Als ik afga op wat ik gehoord heb en wat Mensen Wiens Opinie Ik Onvoorwaardelijk Voor Evangelie Aanvaard me vertellen toch.

Hoera! Op het werk kopen we Creative Suite 2!

Meer dan één beeld in Camera Raw tegelijk! Object Styles en voetnoten in InDesign (yoo hoo)! Live Paint/Live Trace! Een betere Bridge! Smart Objects! PSD’s met layers in InDesign!

Great stuff.

[En misschien wel eens durven kijken om alsnog Version Cue te gebruiken. Misschien.]

Het moet niet altijd Gent of Brussel zijn—allen daarheen!

Ik vrees dat Sandra en mezelf er niet zullen bij zijn wegens nieuw gebroed dat tegen dan pas een paar weken oud zal zijn, maar zo’n dingen zijn altijd wijs: oude bekenden weerzien, nieuwe mensen leren kennen, mensen die je alleen van op tinternet kende in techt zien (”hallo ik ben mario.” “mario?” “euh ja, marZMarsterD0odd” van “hExt0rminaterZQ!” “ah, die mario”).

Al biedt de eerlijkheid mij toe te geven dat dat in mijn geval vaak enkel blijft bij vaste voornemens om nieuwe mensen tegen te komen, en dan uiteindelijk toch de hele avond met die twee drie man door te brengen die ik al kende.

Geschreven al luisterend naar: Brian Wilson - Brian Wilson Presents SMiLE - Old Master Painter - Are You My Sunshine

Sandra:
  zijt ge daar?

Michel:
  ya
  en gij?

Sandra:
  blijkbaar
  gaat ge mee naar huis?

Michel:
  ya
  en gij?

Sandra:
  ja anders zou ik het u niet vragen hé

Michel:
  g’hebt geen ongelijk

Geschreven al luisterend naar: Dimitri Shostakovich - Symphony no.7 in c major, op. 60 “leningrad” - I. allegretto

• ShowShifter is for sale!
  Too bad.
  (tags: TV pvr software)

Hoera! Leve! Proficiat!

Groots! Verdiend! Superlatieven!

Eééuwen onder embargo, maar nu mag het geweten zijn: Henk Rijckaert speelt in het voorprogramma van Wim Helsen!

Gensters! Vuurwerk! Joepie!

Echt serieus: die mannen zijn alletwee goed bezig. Wim Helsen is al helemaal ontdekt tot op het einde van het taalgebied, alle dagen dat hij speelt zijn op geen tijd uitverkocht, en hij is de enige reden waarom ik (mocht mijn tv nog werken) geen enkele aflevering van Comedy Casino zou willen missen. Zijn debuut Heden Soup! bowlde zowat iedereen omver (ik heb het gemist maar ik heb het gezien op een cassetje van de uitzending op den ollandsen teevee die ik had gekregen om te zien!), en van Bij mij zijt ge veilig heb ik nog niets anders dan goed gehoord—en mocht het dedju niet uitverkocht zijn ik was al lang geweest!

Wel—volgend jaar deze tijd zal het van Henk ongetwijfeld ook zo zijn. Normaal gezien als ik iets schrijf, dan is dat op een ik en een gij geklaard. Die keer dat Henk op Comedy Zone een try-out deed, heb ik ùren aan een stuk ziten tsjoezen op een review van vijftien zinnen.

En mij telkens zitten afvragen: “jamaar vind ik dat goed omdat ik die mens in ‘t echt ook al gezien heb?” En telkens zeggen: “euh nee, het was echt wel serieus goed”. En dan weer van “maar is het niet omdat ik zijn lief en hem fijne mensen vind?” En daarop van “nope—iedereen die erbij was vond het màchtig enorm goed”.

Een hele zaal in minuut twaalf plat doen lachen, tegen minuut dertien heel de zaal doen snotteren, en in minuut veertien weer plat laten liggen. En dat was dus een try-out. Nog niet klaar. Work in progress.

Internationale-doorbraak-kaliber. Zegt dat ik het u gezegd heb.

Zeg maar hoe zit dat nu met die foto’s van Dampoort die gij gingt nemen elke dag?

Wel: ik ben nog niet in het station Dampoort geraakt. Ik ben wel al in de buurt geweest, en dan met de bus voorbij de Portus en zo, maar nog niet in het station zelf.

Ik neem wegens omstandigheden buiten mijn controle tegenwoordig (en al een week of drie) de trein naar het werk vanaf Sint-Pietersstation, en ik neem ook de trein terug tot aan Sint-Pieters.

En dus kom ik niet aan de Dampoort. Zo zit dat dus.

‘t Is vaak balanceren op een slap koord: laveren tussen bescheidenheid en zelfvertrouwen.

De ene zijn bescheidenheid is de andere zijn valse bescheidenheid.

De ene zijn bescheidenheid is een andere zijn onzekerheid.

De ene zijn bescheidenheid is een andere zijn typisch-Vlaamse kneuterigheid.

De ene zijn bescheidenheid is de andere zijn arrogantie.

En uiteraard…

De ene zijn zelfvertrouwen is de andere zijn misplaatste zelfvertrouwen.

De ene zijn zelfvertrouwen is de andere zijn zelfoverschatting.

De ene zijn zelfvertrouwen is de andere zijn typisch-Hollandse (of Amerikaanse, vul maar in) dikkenek.

De ene zijn zelfvertrouwen is de andere zijn arrogantie.

Ik wil maar zeggen: als je wéét dat er iets is dat je wel kunt, en misschien wel beter dan de gemiddelde mens, maar je weet van jezelf dat je het eigenlijk niet écht goed kunt, naar je eigen normen dan, en je zegt dat dan ook… hoe vermijd je dan dat dat als valse bescheidenheid, kneuterigheid, onzekerheid gezien wordt?

Hoe maak je mensen duidelijk dat als je zegt “dit is echt niet zo goed wat ik hier gedaan heb” dat je dan niet aan het vissen bent achter complimenten? Dat je ook niet bedoelt dat het slécht is, want dat is het niet, maar wel dat het volgens jouw eigen normen beter zou moeten kunnen?

En als je, conversely, weet dat er iets is dat je echt wél goed kunt, en dat ze u op dat vlak echt niets moeten wijs maken, en dat de over-overgrote meerderheid van de mensen die je tegenkomt er in vergelijking met jou niéts van afweet… hoe vermijd je dan dat dat als “stoefen”, dikkenekkerij, arrogantie gezien wordt?

Hoe maak je duidelijk dat als je zegt “dit is hoe het zou moeten”, dat je wel open staat voor suggesties en dat je bereid bent om op alle vragen te antwoorden, maar dat het uiteindelijk zal neerkomen op “dit is hoe het zou moeten omdat ik zeg dat het zo moet en ik weet het beter dan jullie”? Dat dan dan niet wil zeggen dat die anderen allemaal idioten zijn, maar dat jij gewoon toevallig beter bent dan hen, toch zeker op dàt vlak?

Of nog zoiets: één van de eerste stomme regeltjes die ze u in de school voor verkoopstechnieken aanleren, is dat als iemand u zegt “pas op, ik doe het niet voor het geld hé, maar…”, dat dié het zeker wél voor het geld doet. Dat iemand die zegt “ik ben natuurlijk niet de specialist, maar…”, dat dat iemand is die van zichzelf denkt dat hij wél een specialist ter zake is.

Als er dan ergens in een situatie ruwweg twee keuzes zijn, en door die twee keuzes voor te leggen kan het niet anders dan lijken alsof je de andere partij voor het blok zet, hoe maak je dan duidelijk dat dat niet is wat je wil doen? Dan zeg je vermoed net niet “neem dit vooral niet op als een dreigement of als een ultimatum, maar…”?

Ik weet het niet hoor. Ik vraag het me maar af.

Ik ben muziek aan het samenrapen voor een feestje. Wanneer, geen idee. Hoe ik dat allemaal aan elkaar ga krijgen, geen idee. Maar toch.

Kon-Tiki. Niet de versie van The Shadows, als is die zeker ook uitstekend, maar die van The Tiki Tones, omdat daar naast uitstekende gitaren ook nog een Hammond-orgel bij zit. You can’t have too much Hammond Organ.

Music to Watch Space Girls By. Hetzelfde als de klassieker Music to Watch Girls By, maar dan wel in space. Van Leonard Nimoy, van op Mr. Spock’s Music From Outer Space.

Het muziekje van Battlestar Galactica. Omdat er niets zo goed is als die riffs op het hele orkest.

Het muziekje van Goldorak - qui est-il? d’où vient-il? formidable robot des temps nouveaux! c’est Goldorak le grand, le grand Goldorak (ah-ah-ah-aaaaah) — omdat er geen sentiment is gelijk jeugdsentiment.

Velcro Fly, van ZZ Top. In de hoop dat iemand anders The Dark Tower gelezen heeft. :)

Zita Swoon - My Bond With You And Your Planet—Disco! Omdat het gewoon een machtig nummer is.

The Lonely Shepherd. Zamfir to the rescue! Meneer De Maesschalck, alles is vergeven!

Seven Seconds, Youssou N’Dour & Neneh Cherry. I’m a sucker for Neneh Cherry, en ook voor Youssou N’Dour. Alletwee = de hemel.

Yma Sumac: Gopher Mambo. Achttien octaven stembereik, mambo, en dansbaar als de pest.

The Only Way is Up (Yazz & The Plastic Population). Euh, come on party people frow yer hands in de eir, zeker?

Highwayman, door The Highwaymen. Ik krijg er altijd tranen van in mijn ogen, en meer redenen dan dat zijn er niet nodig om een liedje te spelen.

Het kan niet zijn, door Will Tura. Als die mens een amerikaan was, hij was wereldberoemd. Er is geen gerechtigheid in de wereld.

White Zombie: Electric Head Pt. 2 (The Ecstasy). White Zombie heerst totaal. Haal boven die combats.

Warren Zevon’s Run Straight Down. Om te zien hoeveel mensen er samen met mij meezingen van “4-Aminobiphenyl, hexachlorobenzene, dimethyl sulfate, chloromethyl methylether, 2, 3, 7, 8-Tetrachlorodibenzo-para-dioxin, carbon disulfide”

Wannes Van De Velde, Ik wil deze nacht in de straten verdwalen. Waarschijnlijk het enige aantwaarps dat ik kan verdragen tegenwoordig, nu de Strangers niet meer in de gratie van de politieke correctheid zijn.

Stiekum Gedanst, Toontje Lager. Al was het maar om nooit te vergeten dat ik ooit ook jong geweest ben. Waar is de tijd!

I Like It Like That in de versie van Tito Puente. Ik wou dat ik kon dansen. Met mijn rug kan ik tegenwoordig zeggen dat ik niet meer kan dansen, maar toch, ik wou dat ik kon dansen.

Summer Son, van Texas. Machtig. En met Tubular Bells!!!,

Begin The Beguine, in de versie van Ted Heath and his Music. ‘t Was een toss-up tussen deze vesie en die van Salif Keita op Red Hot+Blue, en ik ben er nog niet uit. Dit is big band en traditioneel, en de versie van Salif Keita is magisch schoon.

The Tamperer featuring Maya, If You Buy This Record. Stampen. En grootse samples, wat moet een mens meer hebben?

Animal Nitrate, van Suede. En zeggen dat dit tegenwoordig ook al retro zal zijn.

The Police: Walking on the Moon. Van tijdens de Berlijnreis met de school. Hmmm.

Steely Dan, Deacon Blues. Ik heb ze veel en veel te laat leren kennen, maar dan heb ik mijn schade wel ruimschoots ingehaald: er zijn weken geweest dat er niets anders opstond van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat in mijn kot.

Desafinado (Stan Getz & João Gilberto featuring Carlos Jobim). Seminal. Ground-breaking. En prachtig. Een nummer, en bij uitbreiding een hele plaat, die gemakkelijk tien keer kan opgezet worden na elkaar zonder dat men ze beu wordt. Bossa Nova rules.

True. Spandau Ballet. Later op de nacht, nog net voor de obligate new wave plaat voor die ene zwartzak die er al de hele avond om stond te zagen. Een plaat voor tegeldraaiers, zo fout als maar kan zijn, maar wel zeer goed.

De zonen van Zaki met hun Beastie Boys vs Herbie Hancock vs INSX vs ACDC — Intergalactic met Rock it en Need You Tonight en al gemixt. Vree wijs!

No Ordinary Love. Volgens mij is Sade een buitenaards wezen.

It’s Tricky, Run DMC. ‘t Is niet omdat mijn PS2 kapot is dat ik niet meer naar Run DMC mag luisteren.

Robbie Williams, Angels. Ooooh zoet ze spelen ons liedje!

Rita Coolidge - All Time High. Eigenlijk zijn alle Bond-nummers (op Duran Duran na, selbstverständlich) fantastisch. Octopussy was misschien niet echt goed te noemen, maar dit is toch vintage.

Richard Clayderman, Ballade Pour Adeline. Voor al die uren die ik in de wachtzaal van de oogarts gespendeerd heb.

A far l’amore comincia tu van Rafaella Cara. Ik kan het nog altijd niet meezingen, maar nu moet ik mij ten minste niet meer beschaamd voelen dat wat ik meezing, niet juist is. Leve lyricswebsites op tinternet.

Radiohead: Karma Police. Heel OK Computer mag voor mijn part zo de eeuwigheid in, en Karma Police is toch wel een van de schoonste op de plaat.

*
*  *

Wordt, zoals ze zeggen, vervolgd.

Geschreven al luisterend naar: Elvis Costello & Burt Bacharach - Painted from Memory - In the darkest place

Geschreven al luisterend naar: The Goons - Queen Anne’s Rain - That was a special arrangement

Er zijn wel meer dingen die vervelend zijn aan een kapotte rug. Voortdurend pijn hebben, en dingen (boodschappen, kinderen) niet kunnen opheffen, en niet kunnen bukken en zo. En verlammingen en gevoelloosheden en allerlei loodgieterijproblemen en zo.

Maar wat er toch wel heel erg vies is, is dat zelfs de pijn niet meer te betrouwen is.

Bij lepra, heb ik me laten vertellen, komen sommige verminkingen er omdat de mensen niet weten dat ze bijvoorbeeld met hun voet ergens tegen botsen, en dat die voet dan helemaal kapotgetampt kan geraken.Wel: ik heb het omgekeerde.

Mijn ruggengraat die kapot is, dat zijn eigenlijk twee ruggenwervels die zowat tot moes gereduceerd zijn,en dan niet in één stuk teruggegroeid zijn. En voor zover ik begrepen heb, zweven er allemala stukken zo’n beetje los rond, soms eens tegen mijn ruggenmerg en soms eens niet.

En dus heb ik vaak wel eens van die vreemde halve spookpijnen. Toen ik pas opgenomen was in het hospitaal deden mijn benen eerst een beetje pijn, maar op den duur was het niet meer uit te houden. Ik stak het oten op het bed dat te kort zou zijn, maar uiteindelijk realiseer ik me dat het gewoon de zenuwbanen zelf moeten geweest zijn.

Dàt is wat ik nu de laatste tijd redelijk veel heb: pijn aan mijn onderrug, of aan mijn kuiten, of dergelijke. ‘t Lijkt wel spierpijn, maar met die ruggengraat weet ge’t nooit of het échte pijn is of pijn door directe stimulatie van de zenuwen. En ik vermoed het laatste.

Niet zo fijn. Als een mens niet meer kan vertrouwen op zijn eigen pijn, waar kan hij dan wél nog op vertrouwen?

Geschreven al luisterend naar: Johnny Cash - The Legendary Country Singers Collection - Were You There (when they crucified my Lord)

Hm. Tiens. Aardig.

Met een béétje geluk heb ik het gevonden wat de problemen geeft op mijn weblog, met vertragingen en alles.

Ik was tijdens de middagpauze al in uiterste nood aan gaan kloppen bij fijne ex-collega David van het onvolprezen Data Matters om te zien of hij (tegen betaling, ‘t zal wel zijn! steun de kleine zelfstandigen hé meneer!) eventjes deze site een week of zo op een andere server zou kunnen zetten, en daar dan al zijn kennis-ter-zake zou kunnen op botvieren.

Natuurlijk kunnen zij dat (onvolprezen, had ik dat al gezegd?), maar de logische vraag terug: de kostprijs hangt uiteraard af van hoeveel schijfruimten en hoeveel bandbreedte ik opsoepeer.

Diskruimte is snel gedaan en maar een du -k ver weg: zo’n 300 megabyte waarvan misschien wel de helft reservekopieën en andere nonsens. Nonsens zoals een volledige statische kopie via wget afgehaald om standby te hebben mocht het niet gelukt zijn met de verhuis van Typepad naar WordPress 1.5, een volledige kopie van de WordPress 1.5–site toen ik de upgrade deed naar WordPress 2, database-backups, dat soort dingen.

Bandbreedte: geen flauw idee. Ik kijk mijn statistieken al làng niet meer na. Bandbreedte was geen probleem toen ik bij Typepad zat, en nu ik bij Dreamhost zit, is het al helemaal geen probleem—een terabyte per maand, daar geraak ik nog lang niet aan, mijn gedacht. Snel eens die stats bekijken, dacht ik dus, maar nee: ik heb er gewoon geen draaien! Zelfs het standaard door Dreamhost geïnstalleerde één-keer-per-dag-quick-and-dirty-gratis-pakketje had ik uitgeschakeld om resources te bewaren.

Dan maar een weekje logfiles gedownload en er een evaluatieversie van FastStats op losgelaten. Het was deze week, zegt Google Analytics me, relatief rustig, maar dat in acht genomen: een kleine 50.000 bezoekers die in totaal voor 3.8 GB traffiek zorgden.

Dat was eigenlijk alles wat ik nodig had voor David, maar die FastStats (of is het Mach5 Analyzer? ze zijn er zelf gelijk niet al te zeker van) ziet er eigenlijk wel fijn uit, dus ik heb wat verder gegrasduind.

En wat ziet mijn lodderig oog? Dat de archiefpagina van april 2004 door een paar tiental steeds wijzigende IP-adressen per dag in totaal zo’n duizend keer opgeroepen wordt. Zou dat het kunnen zijn?

Ik heb ze in ieder geval vervangen door een statische html-pagina. Eens zien wat dat geeft.

Geschreven al luisterend naar: Johann Sebastian Bach - Toccaten BWV 912-916 - Toccata d-moll, BWV 913

‘t zijn soms zó’n zoetekes, bij Dreamhost:

There has been an update on the service interruption you have asked to be notified about:

Outage resolved: The outage has been resolved. (2006-03-09 04:55:07 PDT, 0 secs ago)

Outage verified: We are actively looking into resolving it. (2006-03-09 04:10:36 PDT, 44 mins 31 secs ago)

Outage first reported. (2006-03-09 04:10:03 PDT, 45 mins 4 secs ago)

You reported that this downtime was affecting web service for http://blog.zog.org/

 We’re very sorry for any inconveniences, The UnHappy DreamHost Notification Team

Tsss.

Een mens is nooit te oud om eens iets nieuws te doen. En dus hebben we vanavond dan maar eens een stap in het ongewisse gezet.

Gereageerd op een advertentie van een (jonger) koppel dat en “avontuurlijke avond” wou beleven. “Open voor alles”, zei de advertentie. Enfin, wij onszelf dus in onze meest comfortabele kledij gehesen en alle mogelijke hulpstukken en tubes en zo meegenomen in een grote sportzak…

Euh nee, wat zeg ik? Helemaal verkeerd: we zijn met ne maat naar de cinema geweest en daarna een glas gaan drinken.

Syriana. Ik vond het een fijne film. Sandra niet. So it goes.

Kinderen. Zelie is làng zo goed niet in rekenen als Henri—zij is wel dacht ik bij de beste van de klas voor rekenen, maar ik denk dat ze meer taalbegaafd dan wiskundig begaafd is.

Vandaag was het nog eens kangoeroeklas, en ze is kwaad thuisgekomen.

Kwaad op de meester, want die heeft haar doen verliezen bij het schaken. Hoe dat precies in zijn werk ging, weet ik niet, maar ik denk dat het wellicht iets was waarbij de meester haar niet tegenhield als ze zetten deed waarbij ze stukken zou verliezen.

In ieder geval heeft ze vandaag dus haar allereerste stappen op schaakgebied gezet. Ze weet nu al hoe alle stukken bewegen, ‘t is nu zaak van het te leren.

Ik ken wel alle spelregels van schaken, en zoals bij veel dingen kan ik een mooie partij wel appreciëren, maar het zelf spelen, daar heb ik nooit genoeg werk voor over gehad. Ik vraag me af of Zelie het graag gaat doen: zij is ook nogal geneigd snel resultaten te willen. Benieuwd of ze in die kangoeroeklas geduld leert en zo.

Google Analytics is tegenwoordig—sinds gisteren—hondstraag.

En het moet zijn dat het alleen maar op een aantal pagina’s is, of alleen maar voor mensen in Europa of zo, want op Technorati is er niets over te vinden, behalve bij een paar weblogs van (op wereldschaal gezien) hier in de buurt:

Ist das Ding bei euch auch soooooooooo lahm?

Seite lädt langsam - dank Google Analytics

Google Analytics hindert het laden van websites

Im Moment ist Google Analytics dermassen langsam, dass sämtliche Sites, welche damit arbeiten, sehr lange für den Aufbau brauchen.

Google Analytics Has Cost Me £500 Today

Goed bezig mannen, goed bezig. Zoals elders al gezegd is een voorlopige oplossing, minder dramatisch dan de hele code eruit kappen, de javascript die Google oproept naar het einde van de html-pagina bewegen. Maar ‘t zijn toch wel pipo’s, daar bij Google.

Geschreven al luisterend naar: June Carter Cash - Press On - The L&N Don’t Stop Here Anymore

Er zijn zo van die momenten dat ik bekijk wat ik een maand of twee geleden geschreven heb en dat ik mij afvraag what the drat was I thinking:

function getCalendar(thisDate,beginDay,stopDay)
  dim ret
  dim startday, endday, prv, nxt, totalTD, dayTmp, calTmp

  ret=""
  if (thisDate="") then
    thisDate=now()
  end if

  daysInMonth=day(dateadd("d",-1,dateadd("m",1,dateserial(year(thisdate),month(thisdate),1))))
  startday=Weekday(dateserial(year(thisdate),month(thisdate),1),vbMonday)
  endday=Weekday(dateserial(year(thisdate),month(thisdate),daysInMonth),vbMonday)
  totalTD=daysInMonth+(startday-1)+(7-endday)

  prv=DateAdd("m",-1,thisDate)
  nxt=DateAdd("m",1,thisDate)

  ret=ret&"<div class=""colbox1""><table id=""calendar"" cellspacing=""0"" cellpadding=""0"" summary="""&pageCalendarSummary&""">"
  ret=ret&"<caption class=""nav""><a href=""events/"&year(prv)&"/"&month(prv)&""" title="""&calendarPrevMonth&""">««</a> "
  ret=ret&"<a href=""events/"&year(thisDate)&"/"&month(thisDate)&""" title="""&MonthName(Month(thisDate))&" "&year(thisDate)&""">"
  ret=ret&MonthName(Month(thisDate))&" "&year(thisDate)
  ret=ret&"</a> <a href=""events/"&year(nxt)&"/"&month(nxt)&""" title="""&calendarNextMonth&""">»»</a></caption>"
  ret=ret&"<tr>"
  for f=1 to 7
    dayname=WeekdayName(f,false,vbMonday)
    ret=ret&"<th scope=""col"" abbr=""&dayname&"" title=""&dayname&"">"&ucase(left(dayname,1))&"</th>"
  next
  ret=ret&"</tr>"

  qry="select datefrom, case when dateuntil is null then datefrom else dateuntil end dateuntil from vwNewsAll where event=1 and "
  qry=qry&"((month(datefrom)="&month(thisDate)&" or month(dateuntil)="&month(thisDate)&") or "
  qry=qry&"(month(datefrom)< ="&month(thisDate)&" and month(dateuntil)>="&month(thisDate)&")) order by datefrom"
  rs.Open qry, cn

  dim eventDays(33)

  while (not(rs.EOF))
    'ret=ret&rs.Fields("datefrom")&"--"&rs.Fields("dateuntil")&"<br />"
    'ret=ret&month(rs.Fields("datefrom"))&" "

    tmpStartDay=rs.Fields("datefrom")
    tmpEndDay=rs.Fields("dateuntil")
    if (tmpStartDay<dateserial (year(thisDate), month(thisDate), 1)) then
      tmpStartDay=1
    else
      tmpStartDay=day(tmpStartDay)
    end if
    if (tmpEndDay>DateSerial(year(thisDate), month(thisDate), daysInMonth)) then
      tmpEndDay=daysInMonth
    else
      tmpEndDay=day(tmpEndDay)
    end if
    for q=tmpStartDay to tmpEndDay
      eventDays(q)=1
    next 

    rs.MoveNext
  wend

  rs.Close

  dayTmp=0
  for f=1 to totalTD
    calTmp=f-startday+1
    if (dayTmp=0) then
      ret=ret&"<tr>"
    end if
    if (DateSerial(year(thisDate), month(thisDate), calTmp)=dateserial(year(now()),month(now()),day(now()))) then
      ret=ret&"<td class=""today"">"
    elseif (calTmp< =stopDay and calTmp>=beginDay) then
      ret=ret&"</td><td class=""eventday"">"
    else
      ret=ret&"</td><td>"
    end if
    if ((f<startday ) or (f>(daysInMonth+startday-1))) then
      ret=ret&" "
    else
      if (eventDays(calTmp)=1) then
        ret=ret&"<a href=""events/"&year(thisDate)&"/"&month(thisDate)&"/"&calTmp&""">"&calTmp&"</a>"
      else
        ret=ret&calTmp
      end if
    end if
    ret=ret&"</startday></td>"
    if (dayTmp=6) then
      ret=ret&"</tr>"
    end if
    if (dayTmp=6) then
      dayTmp=0
    else
      dayTmp=dayTmp+1
    end if
  next

  ret=ret&"</dateserial></table>"
  ret=ret&"<ul class=""callinks"">"
  ret=ret&"<li><a href=""events/"">Current/upcoming</a></li>"
  ret=ret&"<li><a href=""events/thisweek/"">This week</a></li>"
  ret=ret&"<li><a href=""events/nextweek/"">Next week</a></li>"
  ret=ret&"<li><a href=""events/"&year(now())&"/"&month(now())&""">This month</a></li>"
  ret=ret&"</ul></div>"
  getCalendar=ret

end function

Nope: geen flauw gedacht. Your guess is as good as mine.

Geschreven al luisterend naar: Arbeid Adelt! - Des duivels oorkussen - Nergens heen

Goed nieuws: de televisie is terug! Hoera!

En ‘t is al direkt prijs: Piet en Petra op VTM zijn goddelijk qua interactie in De Perfecte Keuken. Véél beter dan vorige co-presentatie!

Slecht nieuws: mijn rug doet pijn. En ‘t is zo’n soort weeë pijn. Gelijk vermoeidheid, en één grote blauwe plek, en lange, pijnlijke steken, en pijn. Ik heb vandaag nochtans echt niets overdreven gedaan.

Maar: we hebben tenminste terug televisie.

De nieuwe WordPress is uit.

Hm. Vanmiddag hadden we het er onder gentblogt-mensen al over en toen zei ik

Als het niet desastreus gebroken is, zal het wel niet zó dringend zijn om het te gaan repareren zeker?

Aan de andere kant: Michael zegt upgraden. En vooral: de mannen van WP zelf noemen het een “security upgrade”.

Dubio, dubio.

update: vijf minuten werk, en de update staat er. Niet twijfelen, zou ik zeggen.

Dringend dringend tijd dat ik nog eens met ringflits en macrolens op stap ga.

Onze tuin ligt er nu zo dood als een pier bij, maar dat maakt niet veel uit: er zit altijd wel ergens iets.

Als het morgen iets droger is, trek ik erop uit.

Gazettenman zegt, over weblogs en “traditionele media” (wat onder beide ook moge verstaan worden):

Zeggen dat zij stom en bevooroordeeld zijn is makkelijk, bewijzen dat je het zelf beter kunt en dat je ook zelf beter bent, is veel moeilijker. En tot dat laatste is nog geen enkele Vlaamse weblog overgegaan. Ooit.

Die

Ooit.

heeft zo’n mooie finaliteit, en geeft de indruk dat er bij Gazettenman Dominiek eigenlijk bijzonder weinig twijfel bestaat.

Om te beginnen,: het is niet omdat je het niet zelf beter zou kunnen, dat je daarom niet mag zeggen dat “zij” stom en bevooroordeeld zijn. Ik vind sommige muziek archi-slecht, maar mag ik dat niet zeggen omdat ik zelf geen muzikant ben? Nee toch?

Daarnaast: uiteraard zijn er stapels Vlaamse weblogs die stukken beter zijn dan de “traditionele media”.

Hoeveel “traditionele media” zijn er die tekst en beeld en geluid en film kunnen mengen? Hoeveel “traditionele media” zijn er die in slagen dag na dag een persoonlijk dagboek te publiceren? Hoeveel “traditionele media” laten al lezers toe hun eigen gedacht achter te laten, zonder enige vorm van redactie, op elk item dat gepubliceerd werd? Tot jàren na datum?

En eigenlijk au fond: de hele premisse van het stukje doet verouderd aan. Ik heb de indruk dat het hele “traditionele media vs. weblog”-discours so 2004 is. Elk medium heeft zijn voor– en zijn nadelen, zijn troeven en zijn pijnpunten. En er is ruimte voor iedereen in het grote wijdse medialandschap.

Het wordt interessant als de “traditioneel media” in de vorm van bijvoorbeeld De Standaard zich ook op “niet-traditionele” paden begeeft, zoals bijvoorbeeld hun weblogs.

Er staan er een aantal heel erg goeie tussen, maar als ze het echt zouden menen met hun weblogs, doen ze zichzelf natuurlijk zware concurrentie aan. En dus lees je “la (très) petite histoire”of “opgewarmde internetkost-voor-vlamingen”, en niet een echt politiek weblog of bijvoorbeeld iets dat diepgravender of interessanter wordt. Ah nee: dàt komt uiteraard gewoon in de (betalende) Standaard. En ze zouden wel gek zijn, economisch gezien, om dat niet te doen.

Maar zelfs zoals het nu is, kun je je nog allerlei vragen gaan stellen. Als een journalist iets schrijft in zo’n weblog van De Standaard, is hij dan bijvoorbeeld ook gebonden aan de deontologische en andere regels die gelden mocht hij een artikel in de gedrukte krant schrijven? Dààr waren vorige week enkele klachten uit sommige hoeken over. Niet zonder recht en rede, me dunkt.

Bon, ik ben er min of meer redelijk zeker van dat ik weet wat de problemen op mijn weblog veroorzaakte.

Zoals ik onlangs pas ontdekte (die statistieken nakijken is dan toch voor meer dan egotripperij goed :)) bleek dat er om de zoveel seconden onverlaten mijn archiefpagina van april 2004 opvraagden.

En blijkbaar had PHP (of WordPress, of MySQL, of wie weet wat) daar een probleem mee. Waardoor er redelijk vaak sessies van PHP opgestart werden en niet meer afgesloten. Wat na een tijd leidde tot een volgepropt geheugen, en wellicht ook teveel diskswappen wegens te weinig geheugen, en in ‘t algemeen: miserie.

Ik heb voorlopig die ene pagina vervangen door een html-pagina, en sinds ik dat deed heb ik bij ettelijke steekproeven nooit meer van die ellenlange lijsten PHP-processen zien staan. En is de site ook niet meer vreselijk vertraagd, zoals hij vroeger de neiging had te doen.

Helaas, helaas: gisteren en ook vandaag is de server zelf op zijn bek gegaan. Niet mijn schuld, echt niet. Het kan er aan liggen dat ik sinds mijn recentste resource usage-perikelen terug op de limbo-server sta, en dat die servers nu eenmaal niet de meest stabiele van het serverpark zijn.

In alle geval: nog maar eens een support request ingevuld, en ook meteen opgemerkt dat ze hun request types aangepast hebben. Goeie interfacedeskundigen, dat hebben ze wel:

Please select the type of this request:

1. Just a casual question, comment, idea, suggestion..
2. I need some help but it’s not super time-sensitive.
3. I can’t get things done until I hear back from you, please reply asap.
4. Things are broken and I’d like them not to be!
5. OMG! EXTREME CRITICAL EMERGENCY!! EVERYTHING’S BROKEN! People are DYING!

Ook de andere drop-down op het supportform is trouwens in orde:

Please select your general expertise in the area of this request:

• Please explain everything to me very carefully.
• I do know some stuff, but please don’t assume too much.
• Overall I know my stuff, but I’m a little shaky in this area.
• I have a good understanding of this stuff.
• >Not to be rude, but I probably know more about this than you!

Waarmee andermaal bewezen is dat technisch niet altijd droog hoeft te zijn. En dat grappig ook accuraat kan zijn.

Nóg beter zou het zijn mocht de server niet dood geweest zijn natuurlijk, maar een mens kan niet alles hebben in het leven.

Lieve vanavond aan de MSN: dat ze naar een kwis zou gaan met haar vent, maar dat de vent in kwestie ziek! was, en of ik zou kunnen depanneren.

Ik vind kwissen eigenlijk wel wijs—al heb ik het nog maar welgeteld twee keer gedaan—dus ik had niet veel overreding nodig. Afgesproken om 19u aan de Ottogracht (onze straat ligt open wegens verbouwing tot woonerf), en dan naar Gentbrugge getrokken.

‘t Begon al goed: een paar minuten na 19u30 toegekomen, wat volgens onze gegevens het uur was dat ze stipt zouden beginnen. Ik naar boven, en Lieve de auto gaan parkeren. Mijn enige aanknopingspunt: de helft van de naam van de ploeg—”de vrienden van, eum, iets”. Ik kende niemand anders, en Lieve kende ook alleen maar haar vriendin. Stress dus, nog vóór we goed en wel binnen waren. Gelukkig stond er nog een rijtje mensen aan te schuiven, en kwamen er nog mensen na ons toe (onder meer, ha!, de sympathiekste Schepen van Stedenbouw en Mobiliteit van Gent, Karin Temmerman). 

En eigenlijk: toen we al geïnstalleerd waren bij de ex-collega van Lieve, haar nieuwe collega en die haar man, besloten ze de start van de quiz nog een paar minuten uit te stellen om te wachten op ploegen die nog moesten toekomen.

‘t Was een typische quiz: vier rondes van telkens vijf series over verschillende thema’s met telkens vier vragen. Per ronde waren er telkens twintig punten te verdienen, en elke ploeg kon op één them (dus op vier vragen) een joker inzetten. Voor dat thema tellen de punten dan dubbel.

Tussen ronde één en ronde twee moest een sudoku opgelost worden voor vijf extra punten, tussen ronde twee en drie was er een reeks IQ-kwis-achtige vragen voor tien punten, en tussen drie en vier voor nog eens vijf punten een logigram.

Drieëntwintig ploegen.

Nog voor de eig