Verlieskous

Andere mensen verliezen kousen in de was, ik verlies onderdelen van digitale camera’s.

We hebben er hier een stapel liggen, maar ‘t is altijd wel iets. Nu heb ik die ene Ixus-oplader die ik nog had, ook ergens mislegd. De Olympus-oplader en zo heb ik dan wel bij de hand, maar ik het het toestel zelf denk ik in Brugge laten liggen.

Tja. Dan maar de D70 aan Sandra geven? Of de Ixus 400 met twee min of min opgeladen batterijen?

In alle geval: ik ga nog eens naar het hospitaal. En daar de kaartjes maken, me dunkt. Illustrator? Check. Template van vorige keer? Check. Tekeningen? Check. New Berolina MT? Check. Reporter Two? Check.

Aanzetten dan maar.

[o ja: ik verlies uiteraard ook kousen—ik heb denk ik op een paar of vijf alleen maar enkele sokken] :D

[en één goeie zaak aan iets verliezen en daar dan zwaar naar zoeken: men vindt nog eens andere dingen terug die een vorige keer verloren waren geraakt. Ik zal vanavond weer met teletekst-ondertitels naar tv kunnen kijken—de afstandbediening is terecht!]

8 Comments

  • Vandaar.

    Dat heb ik toch wel gemist hoor… We hebben wat proberen te posten, maar zo via de GSM gaat het één traag en twee kost het nogal veel geld eigenlijk.

    Hopelijk volgende keer beter…

  • Mijn theorie is deze: kousen zijn eigenlijk de larven van metalen kleerhangertjes.

    Merk je ook dat kousen lijken te verdwijnen, en dat na verlooop van tijd je kleerkast lijkt uit te puilen van die metalen ondingen?

    Ha!

    Kousen zijn eigenlijk een alien diersoort – ze ontpoppen zich tot metalen kleerhangertjes, en laten één kous achter als lege cocon.

    En ik vermoed dat balpennen en halve wasknijpers ook in het complot zitten.

  • Ja dat van die kousen, dat is iets wat me echt intrigeert. Hoe kan dat nu dat er na verloop van tijd van die ‘Einzelgänger’ overblijven ? Ik heb dat nooit kunnen verklaren, de wasmachine kan die toch niet opeten ? Misschien liggen er onder bedden van minaressen stapels eenzame mannensokken ? Niet dat ik ruzie wil stichten in jullie jonge gezinnen hé, maar allé, dat zou toch tenminste een redelijke verklaring kunnen zijn, want dat van die metamorfose met die metalen ondingen lijkt me toch niet zeer geloofwaardig, sorry !

  • Dit fenomeen heet “weeskous” en is door het lichtelijk fenomenale “Stanza” in tekst en muziek gevat. Don’t forget where you heard it first…

Zeg uw gedacht

Navigatie

Vorige entry:

Volgende entry:

» homepagina, archief

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.