Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: april 2006 (page 1 of 11)

Verlanglijstje

Mijn hoofdcomputer thuis is drie jaar oud, of beter: drie jaar-going-on-godweethoeveeljaar.

De kast is anderhalf jaar oud, moederbord en cpu is drie jaar oud, de harddisken erin zijn tussen twee en vijf jaar oud, de geluidskaart is misschien al acht jaar oud, het firewire-kaartje is denk ik vijf jaar oud, ik weet op geen jaar na wanneer de DVD-schrijver gekocht is, de 21 inch monitor is van de zomer van 1999, mijn keyboard is van 1995.

Van al die onderdelen ben ik ablleen gehecht aan (en volledig tevreden van) mijn keyboard, een Microsoft Natural Keyboard eerste generatie.

Al de rest: meh. Samengeraapt, aan elkaar geknutseld, met plakband en serre-joints bij elkaar gehouden bottom-of-the-barrel, lowest common denominator, witte producten, El Cheapo Bastardo.

Voeg al die dingen bij elkaar, en ik zit met een configuratie die gevaarlijk aanschurkt tegen de statistieken. Aangezien zowat alles dat kapot kan gaa, zware problemen kan veroorzaken, en de MTBF van alle vitale onderdelen zwaar overschreden is, vooral in acht genomen dat het hier nog altijd vol met (bouw)stof zweeft, wordt het dringend tijd dat ik daar iets aan doe.

Dus ben ik een verlanglijstje aan het opstellen voor een nieuw computersysteem.

Wat wil ik? Genoeg geheugen (4 GB), een goeie grafische kaart, redelijk wat harddiskruimte (systeemdrive van pakweg 250 GB, en dan minstens één 500 GB intern). De processor is me om het even: ik heb altijd al Intels gehad, maar Intel of AMD kan me niet echt schelen, en ik had begrepen dat tegenwoordig AMD beter zou zijn. En daarnaast: een paar 500 GB extern, voor archivering en foto’s en dergelijke. En een DVD-schrijver. En, uiteraard, USB (2), en Firewire, en bluetooth (jawel), en wat er nog van aardigheidjes kunnen zijn. En o ja: als het even kan geen orkaan van geluid.

En ik wil ook twee grote monitors. Ik ben behoorlijk tevreden van de Dell monitors op het werk, ik zou wel eens durven kijken naar twee 3007WFP’s, voor een totale desktopgrootte van 5100×1600 pixels.

Het mag duidelijk zijn dat dat alles maar zal zijn voor Als Onze Boot Binnenkomt, maar ik vind dat een mens niet genoeg dromen en plannen kan hebben.

Schaken

Het was zaterdag schoolfeest, en Zelie had, zoals gezegd, een druk programma.

Ze is aan het schaaktoernooi begonnen met haar kikkerkostuum al aan:

Zelie aan 't schaken

Eerste wedstrijd verloren, tegen een zeer gemotiveerde Tim. Dan naar beneden voor het dansen—kijk eens hoe mooi kaarsrecht ze hier zit:

Zelie danst een kikker

De tweede van de vijf schaakrondes had ze gemist, maar ze was voor de derde ronde alvast aangezet met de juiste houding: “ik weet wel dat ik ga verliezen, maar ik ga tóch meedoen”.

En toen had ze dorst, zijn mijn vader en ik iets gaan halen terwijl zij wachtte, maar was ze op de trap an het wachten in plaats van boven, waardoor ze ook de derde ronde had gemist, maar uiteindelijk bleek dat de computer haar toch had geloot als niet-meedoende, en toen had ze er eigenlijk geen zin meer in.

Ik kan niet zeggen dat ik het haar kwalijk neem.

Het moet redelijk demotiverend zijn, zo in totaal waarschijnlijk minder dan tien spelletjes gespeeld hebben in haar hele leven, alle leerpartijtjes voor de zetten meegerekend, en dan als jongste in de hele groep moeten gaan spelen… ik vond het al indrukwekkend dat ze al de zetten al kon!

In alle geval: morgen nog eens een paar partijtjes spelen.

Robland IV

Het is echt uit een gevoel van plichtsbesef dat ik kijk naar Robland. 

Eerst dacht ik dat de devolutie compleet was—dat het een sketchenshow geworden was, met schoonmoeder en polygamie-humor.

En toen ging het plots over de doodstraf, en had ik een visoen van Rob Van Oudenhoven in een Daily Show-achtig concept: zou dat niet iets zijn?

Als hij zijn kluns-act afwerpt, zoals hij deed bij de straatinterviews tijdens de executie van Tookie Williams, krijgt hij een eigenlijk akelig pakkende eerlijkheid. Helemaal ongepast voor de rest van het programma, dat daardoor helemaal plat viel. Ik denk dat ik collectief de VTM-kijker hoorde wegzappen, maar: interessant. En te onthouden voor later.

Behalve dat: afgrijselijk, afgrijselijk. Flitsen goed, flitsen zeer goed. Stukken slecht, stukken zeer slecht. En bijzonder oneven gemonteerd, te paard tussen slapstick, badinerende documentaire en aanklacht tegen de doodstraf.

Ik ben eerlijk benieuwd naar de volgende aflevering. Ramptoerisme, en ook wel dat het episch dramatische proporties begint aan te nemen.

Del.icio.us op 30 april 2006

Computermiserie

Miserie met computers, maar: ‘t is niet mijn schuld!

Ik heb op het werk een soort jinx-ding met computers. Het volstaat blijkbaar dat ik nog maar in de buurt ben, of ze beginnen raar te doen.

En ik vrees dat ik daarbij ook nog eens het type gebruiker ben waar helpdesks een afgrijselijke hekel aan hebben: als het kapot is, is het meestal wel kapot, en als ik geen oplossing vind, dan heb ik al vanalles geprobeerd (waardoor ik het ofwel niet gevonden heb, ofwel het water hopeloos vetroebeld heb).

En dan is het van twee dingen één: ofwel is het zo’n typische idiotie die op geen tijd in orde te krijgen is (“jamaar staat uw dns wel goed ingesteld?”), ofwel is het iets dat niet meer in orde komt.

De TabletPC die ik gebruik op het werk is zo een hele tijd in reparatie geweest. Eerst was er een keyboardprobleem (enfin ja, aggravated by een vloeistof-in-computerprobleem), waardoor het moederbord vervangen moest worden: vijf maand of zo buiten commissie, ook mede wegens miserie met verzekeringen. Toen dat opgelost was en de computer uiteindelijk terug was, bleek hij zo traag als, euh, een heel trage computer die heel erg traag liep.

Bon, computer dus terug naar de reparatie. Fast forward een paar maand, en nu is de TabletPC terug. Maagdelijk blank, zonder operating system erop.

De installatie van zo’n Toshiba is redelijk voor de hand liggend, ‘t is eigenlijk een alles of niets-operatie: installatie-CD in de cd-lezer smijten, booten, en dan laadt het installatieprogramma een Norton Ghost op, die gewoon een image van een geïnstalleerde computer weer op de legen harddisk zet.

Duurt een half uurtje of zo.

Het meesterplan was dat Marc in IT de Tablet zou installeren met OS en Office, en er dan een paar stresstesten zou op laten draaien, kwestie van te zien of alles werkt naar behoren. En dan zou ik de andere Nodige Zaken (Adobe, FTP, browsers, dingen) erop zetten en een aantal persoonlijke gegevens transferen van op de voorlopige portable, en Klaar is Case.

Helaas.

Die computer heeft geen interne CD– of DVD-lezer, dus ‘t is met een externe via USB te doen. Eerste probleem: de eerste externe dvd die eraan gehangen wordt, wordt niet herkend.

Gelukkig liggen er daar nog wel meer externe drives, dus er een andere aan gehangen, en dat lukte. Maar! Tweede probleem: het bootproces stopt op het zoeken naar USB en PCMCIA. Probleem met de boot-CD? Probleem met de USB-poort? Met de PCMCIA-dinges? Geen mens die het weet.

Dan maar een eigen Windows XP Tablet Edition er op zetten, we hebben daar toch van die volume licenses voor. Zo gezegd, zo gedaan, maar een uurtje later, na installatie van OS en de nodige drivers (beeld, geluid, Bluetooth, touchpad, …) blijkt dat de digitizer niet werkt. Dat pennetje dat de hoofdinterface is voor een Tablet.

Ondertussen had ik het mij zelf aangetrokken—er was de kans dat ik het ding nog tijdens het weekend zou kunnen gebruiken—en als een bezetene de verschillende Toshiba-sites en andere troubleshoot-dingen af gaan lopen. Nergens zo’n driver te vinden voor die digitizer, nergens rapporten dat de digitizer niet zou werken of wat er aan te doen zou kunnen zijn.

Zeer vreemd. De CD van het OS was wel degelijk een Tablet Edition, maar het leek alsof er een gewone XP op stond.

De proef op de som genomen: een tablet-only ding proberen installeren, en inderdaad: This Program Only Works on Tablet PCs.

Ergens dus tijdens de installatie is die Tablet niet herkend als een Tablet. Zucht.

Voor hetzelfde geld is het nog eens een moederbordprobleem, in alle geval is het niet iets waar denk ik wij zo maar op één twee drie iets aan kunnen doen.

Mijn gedacht? Terug naar afzender, en de mannen van Toshiba (of de reparatiedienst) vragen om het allemaal in orde te brengen.

Nee maar.

Fanfare

Nu maandag is het 1 mei, en dan wordt traditioneel de Internationale bovengehaald.

En als we nu eens muzikanten en fanfares van over heel het land zouden uitnodigen? Fanfares, zijn die niet traditioneel gegroeid uit werkersverenigingen?

En als we die nu eens naar Gent zouden vragen? Gent, met Pierre De Geyter is dat toch een beetje de geboorteplaats van de Internationale, nee?

Als we die nu eens allemaal de Internationale zouden laten spelen, in een nieuw arrangement, van een Vlaming, speciaal voor fanfares?

We zouden bijvoorbeeld een podium kunnen optrekken, en daar zetten we een enorm koor! En dan zouden we van alle zijstraten en -straatjes van de Vrijdagsmarkt één voor één al die fanfares kunnen laten opkomen, elk met hun stem, die van kakofonie tot harmoniewordt als ze samen bij de anderen komen!

We zouden heel de Vrijdagsmarkt kunnen omdopen tot een gezellige binnenplaats, helemaal in het rood verlicht, met eten en drinken voor iedereen!

En dan zouden we als apotheose de “echte” Internationale kunnen spelen—voor de zekerheid projecteren we toch maar de tekst, ‘t is zo genant als niemand meezingt.

En dan zou kunnen blijken dat het enorme koor, allemaal mensen in normale kleren, dat die eigenlijk ook van over de hele wereld zijn, en dat ze één voor één in hun eigen taal de internationale zingen, tot alleen de melodie van De Geyter overblijft, één in verscheidenheid, allemaal anders en toch hetzelfde: sterf, oude vormen en gedachten! Ontwaakt! Ontwaakt! Geen recht waar plicht is opgeheven – geen plicht waar recht ontbreekt. En morgen, morgen zal de Internationale heersen op Aarde!

*
*   *

Maar nee. Pas op hoor: alles was, er, àlles. Een mooie website, affiches over heel de stad met ronkende woorden, een podium, een volledig rode Vrijdagsmarkt, een CD met tekst en muziek erop, een koor, een paar fanfares…

Hola: dàt was het. “Honderden” muzikanten, ronkte de affiche. Ik telde een drumband en een fanfare, een half podium met zangers, Walter De Buck op doedelzak en nog een doedelzakspeler in Highland-tenue.

Het was allemaal zeer teleurstellend, vooral omdat ik er zoveel van verwacht had. We waren met de hele familie afgezakt, en half Gentblogt stond er ook, en het begon wel goed—een beetje amateuristisch, maar kom, we gaan niet neuten—en toen was het gedaan.

Twee fanfares, een keer of drie de Internationale na elkaar gespeeld, en iedereen weer naar huis. Misschien hoop en al een kwartier muziek. Ik denk dat de drumband uit eerlijke schaamt enog een eigen nummertje gedaan heeft als toemaatje.

Zwak.

En vooral: wat een enorm gemiste kans. Ik hoop dat er een goeie uitleg is waarom het zo de soep in gedraaid is.

Of nee, laat maar zitten. Ik wil mijn illusies houden. Ik wil niet weten dat het is omdat geen enkele fanfare het zag zitten. Ik wil niet horen dat dat de organisatoren alle conservatoria, harmonieën, muziekscholen, amateurs en professionelen als bezetenen aangeschreven, gebeld, lastig gevallen hebben, gezaagd, gesmeekt en gebeden om alsjeblieft langs te komen, maar dat ze allemaal liever op hun lui gat voor de tv zaten, of liever uitgingen dan idealisme uit te dragen.

Kch.

*
*   *

update Steven zegt, terecht, dat het leest alsof ik de schuld wil geven aan de fanfaremensen en niet aan de organisatie. Verre van.

Ik vrees, maar ik weet het uiteraard niet en dus wou ik er niet over speculeren, dat de organisatoren een uitstekend idee hebben gehad, maar dat de uitvoering niet was wat ze moest zijn.

Fanfares zijn allemaal individuele mensen die ook elk hun persoonlijk leven hebben met schoolfeesten en die misschien wel wat anders te doen hebben op een zaterdagavond… hebben ze gezorgd voor iets anders dan “kom een deuntje spelen”? Kinderopvang? Randanimatie? Of was het enkel om dat ene halfuurtje te doen dat die mensen uit het andere eind van België moesten afkomen? Op een zaterdag ‘s avonds laat?

Veel fanfares en harmonieën hebben jongere kinderen, ook gisteren waren er. Moeten ze daarmee na bedtijd in Gent komen spelen, om dan om middernacht pas thuis te zijn? Hadden ze het allemaal niet beter in de namiddag gedaan? En er een springkasteel gezet, en spelletjes beloofd, en gratis drankjes, en een workhop Internationale Zingen voor wie wil, en Socialistische Leuzen Scanderen, en kinderanimatie en de kans voor fanfares om hun eigen ding te doen op voorhand, en watnog? Een familieuitstap in het vooruitzicht, iedereen mee, plezier en vertier. Fanfare-festival, leer fanfares uit Vlaanderen en Wallonië en Brussel kennen en speel samen, em>op een niet ongoddelijk uur.

Hebben ze in alle vakbladen (bestaan die?) artikels laten zetten? Of hebben ze gewoon gehoopt dat mensen de affiches en de website wel zouden vinden?

Hoeveel harmonieën en fanfaren zijn er gecontacteerd, en hoeveel op voorhand is dat gebeurd? Pakweg een maand ervoor is te laat natuurlijk.

Zelfs de affiche was onduidelijk:

Eeflyer

Nergens melding van een oproep, of het moet zijn dat ze die via andere wegen wilden doen. De website bijvoorbeeld.

Maar eens mensen op de website terecht kwamen: hoeveel, denken de makers daarvan, hebben gezien dat vrijwilligers gevraagd werden? Mystery meat navigation slaat niet echt zó aan bij de gemiddelde gebruiker hoor—een grote rode sticker met “kom spelen in de internationale fanfare!” of iets dergelijks kan in deze een gemak zijn. Maar nee, nu moest je met de muis over alle lettertjes van DEINTERNATIONALEFANFARE muizen, en dan naar de “O” van “Oproep” gaan, en dààr stond de vraag om een mailtje te sturen als je zin had om met de fanfare mee te spelen.

En als je dan een week of twee, drie vóór de dag zelf bent en je hebt nog maar toezegging van anderhalve fanfare, dan ga je toch in overdrive? Alle hens aan dek, alle zeilen bij? Interviews, ronselen, mails, mailings? Ik heb een mail gekregen, ja: vrijdagnamiddag, omdat ik op vanhartegent mijn adres had opgegeven. Deze mail:

Fanfare

Alleen over de internetcomunicatie zou ik een paar paragrafen over kunnen volzagen, en ik ben er redelijk van overtuigd dat dàt wellicht niet de allerbelangrijkste communicatieweg naar verenigingslevend België is.

Maar goed: ik weet er het fijne niet van. Al wat ik kan zeggen, zo vanop een afstand, als een echte stuurman-aan-wal: een gemiste kans. En ook: on balance, héél erg spijtig. En ook: volgende keer beter!

Outlookloos

Mijn PST-file is in groot onderhoud. Een backup genomen, en dan de repair tool erop losgelaten. Preventief.

Deze morgen heb ik dat in gang gezet, rond een uur of halfacht. Rond de middag was het tooltje nog bezig. Toen ik terugkwam van het schoolfeest, nu net, om halfzeven, wist het me te zeggen dat er fouten gevonden waren in de .pst, en dat die konden gerepareerd worden mits een druk op de repair-knop.

Repair

Maar nu staat het dingetje al een half uur ogenschijnlijk niets te doen. Geen progress bar, geen boodschappen, niets.

Misschien heeft het last van de grootte van het bestand: ik zie links en rechts dat .pst’s van meer dan 2 Gb soms wel eens lastig doen. Dus kan ik me inbeelden dat een .pst van bijna 10 Gb ook niet-alledaagse kost is voor het arme repairtooltje.

Nu, ik laat het ding nog een tijdje draaien, baat het niet het schaadt niet. En in het slechtste geval neem ik mijn oude, niet-gerepareerde .pst en doe ik daar gewoon mee verder. Zó enorm zit ik er niet mee in.

Maar: ondertussen zit ik al bijna een hele dag zonder Outlook. Ik voel me naakt. Brr.

update 20u24: repair complete! ha! ha! back in full force!

[ware het niet dat we net allemaal aanzetten naar de internationale fanfare]

Afkortingen

Wat je wat ik wijs vind? Acroniemen en letterwoorden en afkortingen en dingen voor heel erg normale dingen. Zoals daar bijvoorbeeld zijn—

Op het werk hebben we VoIP; thuis hebben we gekozen voor POTS.

Als je wil zeggen dat je thuis gewone telefoonlijnen hebt. Plain Old Telephone System, weetuwel. Of het heel erg fijne

Ik heb even getwijfeld of ik RAID 1 zou doen zoals op het werk, maar uiteindelijk heb ik toch gekozen voor JBOD.

Als je wil zeggen dat je gewoon blijft nieuwe harddisken aan je computers hangen als de oude vol geraken. Just a Bunch Of Disks, ha.

Nog van dat!

Interview

O, o, o. Ik heb zonet een telefoongesprek gehad met een meneer van de boekskes over web-twee-punt-nul.

Note to self: volgende keer ook eens voor mezelf eerst duidelijk maken wat ik erover denk.

Ik denk dat ik gezegd heb dat ik vind dat het allemaal niets (of weinig) met technologie te maken heeft, maar veel meer met schaaleffecten en emergent gedrag. En dat Amazon dat allemaal al tien jaar doet.

Enfin, één aspect van wat de mensen web 2.0 noemen toch.

Andere aspecten zijn (bah! vies!) grotendeels marketingees en hype en betekenisloze buzzwords. Ik vrees dat ik een reeks incoherente voorbeelden gegeven heb—ook daar zou een beetje voorbereiding van pas gekomen zijn. :)

Ach ja. Mocht ik tijd hebben, ik zette er mijn gedacht over op het interweb, want is dat niet precies waar de wereld op zit te wachten? :)

Maar ‘t is schoolfeest dus ‘t zal voor dàn eens zijn.

De leeftijd

Ik steek het op hormonen, of het prille vaderschap, of ik-weet-niet-wat.

Het is Zo is er maar één op den televies, en ik zit half te snotteren met Aan het strand van Oostende. door de jongens van Kommil Foo. En met België gezongen door twee mensjes van Ketnet. En met Het Dorp door Dana Winner.

Pourtant que la montagne est belle
Comment peut-on s’imaginer
En voyant un vol d’hirondelles
Que l’automne vient d’arriver?

En ik zat al te snotteren met Zelie die uitkijkt naar het ballet en het schaken van morgen. En met Jan die alsmaar beter spreekt. En met Louis, met zijn huilbuien en vertedering ertussendoor.

Jan in de keuken

Maat: ‘t is erg gesteld met mij.

Spring

Kijk, ‘t zat een springstaartje op het werk:

Springstaartje

Wijs! Ik ga volgende week met de ringflits aanzetten, me dunkt.

links for 2006-04-28

Maak eens meisjes gelukkig

Lezen. En dan: hierheen.

Doet wel en ziet niet om. En dat soms de wereld toch wel echt enorm mooi kan zijn, maar dat er godverdomme toch ook wel erpels rondlopen.

Meisjes

Gisterennamiddag naar een repetitie geweest van een toneelvoorstelling van het meisjeshuis van de Brugsepoort.

20060427_180712KGB_0087-01

Zó wijs! Zó fantastisch! Zó ongelooflijk!

Een stuk of twintig meisjes, allemaal van wat dan allochtone origine heet maar eigenlijk rasecht (pour ainsi dire) Gents, die stonden te dansen en te acteren en te zingen dat de stukken ervan af vliegen. En plezier dat ze erin hadden!

20060427_181551KGB_0113-02

En had ik al gezegd dat het wijs was? En ook wel goed?

Ik heb er al half spijt van dat we zaterdag naar het schoolfeest moeten, anders gingen we met de hele familie kijken.

Meer info op Gentblogt, en als er nu eens wat meer mensen zouden positief reageren zou ik mij al een stuk beter voelen verdorie.

Dinges thyself

Er belde een juffrouw in het Antwerps.

Begin mei hebdu een afspraak, wist ze. Maar dat zou niet kunnen doorgaan, zei ze me. Want de professor zal er twee maanden niet zijn. Wegens een onvoorzien medisch noodgeval.

Wat zegt een mens dan, als zijn behandelende professor in medische nood verkeert? Ik kon zo direkt op niet veel beters komen dan Oei, niets ergs, mag ik hopen?

Een operatie, en meer kwam ik niet te weten.

Of zij me een andere uroloog kon aanraden? Korte vertwijfeling bij de juffrouw. Alsof ze wel andere urologen wist, maar geen die zo goed waren als haar professor.

Ik stelde ze gerust: dat ik de professor ook nog maar anderhalve keer gezien had. Dat luchtte al wat op: ze ging het eens aan de professor vragen en me dan terugbellen.

Ik heb ze hartelijk bedankt.

Geschreven al luisterend naar: Air – Moon Safari – La Femme D’Argent

Older posts