Er is één ding dat mij zwaar van het hart moet over de schoolfeesten op het Sint-Barbaracollege: al onze kinderen kijken er elk jaar weer naar uit om geschminkt te worden, en elk jaar is het resultaat bleh.

Zelie wil altijd een prinses zijn maar ze komt er jaar na jaar uit als Crack Whore Magazine Centrefold of the Year 1978: blauwe oogschaduw tot aan de haarlijn, rouge tot in haar oren.

Louis wil nu eens een tijger, dan weer een draak, dan weer een slang zijn, en hij komt er uit als iets dat mits genoeg medicatie in het hoofd van de argeloze kijker, eventueel zou kunnen omschreven worden als iets dat erop lijkt.

Kijk, het verschil tussen mensen die hun vak kennen, en mensen die die nog veel bij te leren hebben:

Dat was vorige zomer in Bellewaerde. Gepiept op schat ik dertig seconden, overigens. Dit was gisteren:

Jan bovenaan is, euh, denk ik, een spinnenweb, en Louis is een slang, schijnt het.

Ik weet het wel, you get what you pay for, en ik wéét dat de kinderen zelf het allemaal wreed wijs vinden, en ik besef natuurlijk dat de mensen ook maar hun best doen, maar toch: ik loop liever niet met kinderen over straat waar ik me bijna voor moet schamen.

Ja, ik weet dat het niet schoon is wat ik zeg.

Ik zit met een virus, denk ik.

Keel = schuurpapier. Neus = afwisselend in brand en overstroomd. Hoofd = pijn.

Grr.

Beesten: deze namiddag zag ik op één van die “ho ho kijk eens we proberen te shockeren”-programma’s op één van die zenders voor het jonge volkje (Jim? TMF?) dat ze zo’n enorm grote kakkerlak in een microgolfoven staken en mensen lieten gokken hoe lang het zou duren eer het beestje ontplofte (9 seconden).

Dat vind ik vies. Ik leer mijn kinderen dat ze geen enkel beest nutteloos mogen pijn of dood doen. Goed, ik weet dat ik niet veel medestanders heb in mijn sympathie voor alle beesten, maar toch. Een spin in huis: buiten zetten als dat echt moet, niét opzuigen met de stofzuiger. Muggen zijn vies en die sla je gewoon dood, maar je trekt ze geen poten of vleugels uit. En als er een naakte slak zit, is het hoegenaamd niet nodig om dat beest met zout te bestrooien—gewoon buiten zetten (aan de straatkant, welteverstaan, niet in de tuin) is ook al lang goed. Of als buiten een droge hete straat is waar het beest toch zou doodgaan, dan zet je gewoon je hiel op het beest, dat het meteen dood is.

[Hetzelfde met honden trouwens: ja, ze zijn vies en ze stinken, maar dat is geen reden om ze pakweg met gloeiende breinaalden in de ribben te poken.]

Big Brother: ik heb er eigenlijk zelfs geen moment aan gedacht om er dit jaar naar te kijken. Soms, ‘s avonds laat, kom ik er toevallig voorbij, en dan zap ik meteen weg: saaie televisie lijkt het me, met allerlei onsympathieke mensen die ook niet weten wat gedaan.

Er zat een zwangere vrouw in, en een Griekse kapper, en een Gentse homo. Geen idee of ze er nog in zitten. Ik heb iets gezien van twee verdiepingen, of twee huizen of zo. Geen idee wat daar mee aan de hand is/was. 

Hype-televisie, weet Mark Uytterhoeven, is niet meer van deze tijd. Zullen we het daar maar op steken?

Een tijd geleden las ik dat ze elkaar zweepslagen moesten geven. Welbesteekt, denk ik dan.

Maar: wat leest mijn lodderig oog? Dat er tegenwoordig op Big Brother begod kippen gemarteld worden? Eikes! En dat het niet de eerste keer is: dat ze ook al geklooid hebben met duiven, en konijnen, dat ze de één of andere proef met tarantula’s twee dooie spinnen en beesten met gebroken poten tot gevolg had?

Luister, ik draag schoenen die van koeienlijken gemaakt zijn en ik probeer elke dag minstens iets binnen te krijgen dat ooit ergens in de wei dartelde dan wel op stal stond, maar dat wil niet zeggen dat ik vóór dierenmishandeling ben. Nee, ‘t is redelijk vies op VTM. En alhoewel ik zwaar tegen fundamentalisten genre ALF ben, zou ik wel eens durven de E-mailactie bij Biteback aanraden.

De dag dat ze een manier vinden om reuzengrote vaten permanent doorgroeiende genetisch gemanipuleerde naakte slakken te maken, zonder zenuwstelsel maar zuiver biefstuksmakende of beenhespgetextureerde spier, is de dag dat ik daarop overschakel.

O, en wat zie ik op VIPs? Sylvie Melody is getrouwd met een Marokkaan? Als dat niet schoon is!

Yup, attention span of a gnat, me.

• 1 - Glulx
  (tags: IF games)
• 2 - Inform 7
  Oh boy oh boy oh boy oh boy oh boy oh boy — a new version of Inform!
  (tags: game IF fiction literature software programming)
• 3 - Pimp My Bridge: Adding cool stuff to Adobe CS2 Bridge
  (tags: scripts bridge photoshop photography)

Goeie help, ‘t is proper.

Moet het precies de finale zijn die de allerlangste match in het hele toernooi is natuurlijk.

Bijna twee uur, potentieel nog vier en een halve frame te gaan. En er was daarnet een frame die 74 minuten geduurd heeft.

Nu, het zou ook binnen een minuut of vijf kunnen gedaan zijn: Dott staat 22 voor en het is 14–17 voor hem (op 35 frames).

Ze-nuw-slo-pend.

update geen vijf minuten later Gni. Ebdon liet een rooie in de kaken van de pocket liggen, en Dott heeft het afgemaakt. Uitstekend. Great stuff.

Enfin, ik had Ebdon liever zien winnen, maar toch. Goeie finale, uiteindelijk.

• 1 - 4815162342.com :: View topic - ULTIMATE THEORY [revised, expanded]
  Ayup. Makes sense. Somehow.
  (tags: lost)

Oh crap Syed is zo’n achterbakse vieze vent.

Ik dacht echt even dat Ruth er zou uit liggen, maar oef.

Ik zat er mee in. Pak deze foto:

Akkoord, ‘t is 1/8 aan f/1.4, met de hand vastgehouden op een bed in een donkere kamer, dus ik verwacht niet meteen dat het haarscherp zou zijn, en er zit al niet veel detail in de midden van dat gezicht waar een autofocus houvast aan heeft, maar toch: het zag er allemaal véél te flou uit naar mijn zin.

En dan zijn er foto’s zoals deze (klik voor 100%):

Opnieuw f/1.4 (not a peep, Noels!) en opnieuw véél te weinig scherp naar mijn zin. Ik slaagde er maar niet in, leek het wel, om scherpe foto’s uit die camera te krijgen. Ik zat er serieus mee in dat ik met backfocus-problemen zat.

Vandaag dus maar een testpagina uitgeprint en gefotografeerd. Ondanks de minder dan ideale omstandigheden (te donker), zijn de resultaten voor de Sigma 30 mm f/1.4 relatief bemoedigend te noemen. Crops aan 100% geven me dit:

Als ik dat vergelijk met wat de pagina noemt “as good as it gets”…

…dan ziet dat er redelijk in orde uit.

Nee, ik vrees dat ik tegen de grenzen van de lens aanloop. En dat ik dringend eens zal werk moeten maken van betere belichting en zo—de flash laten bekijken, want die doet vaak maar raar—als ik nog veel foto’s van kleine kinderen binnenshuis wil maken.

Waar de geschreven pers allemaal niet goed voor is…

Bij het bekijken van een foto in het Laatste Nieuws maak ik me de bedenking dat ik dringend naar de kapper moet, en dat ik dat luizig hemd nooit meer mag aandoen als er getuigen bij zijn:

En toen ik gisteren een foto moest opsturen voor een artikel, er zo meteen geen vond (ik ben niet de enige met het probleem), en dan maar naar de lift in de gang getrokken ben (de enige plaats met een spiegel die geen WC is) om een zefpetrèt te trekken, bleek nogmaals dat ik mega-dringend naar de kapper moet, en dat ik het luizige hemd dat ik die dag aanhad ook nooit meer mag aandoen als er mensen in de buurt zijn.

Uit miserie dan maar mijn mantel en mijn sjaal aangetrokken om een foto te maken (hemd gecamoufleerd, weetuwel), maar toen bleek—eheu!—dat mijn bril ergens een deuk moet gekregen hebben, waardoor hij tegenwoordig scheef op mijn hoofd staat:

Fotografie confronteert. Daar zit ongetwijfeld een les is. Naast, uiteraard, hyper-dringend een afspraak maken met de coiffeur.

Geschreven al luisterend naar: El Tattoo Del Tigre - Chico Max - El Roger Moore Del Malecon

Waar-zijn-we-in-des-hemels-naam-mee-bezig?

De commissie Binnenlandse Aangelegenheden van het Vlaams Parlement keurde gisteren een resolutie goed dat de Vlaamse regering vraagt de Franse benaming van een veertigtal Vlaamse gemeenten te schrappen. Voortaan mag er dus niet langer worden gesproken over Anvers, Courtrai, La Panne of Hal. In de officiële briefwisseling of op wegaanduidingen zou alleen de Nederlandse naam overblijven. [via]

Wat wil dat nu zeggen? Komt er dan bij ons ook alleen Liège en Mons? Of blijven wij Luik en Bergen zeggen?

En geldt dat alleen voor steden in België? Dus Aix-la-Chapelle en Parijs mag nog? Of gaat de nachttrein tegenwoordig naar Санкт-Петербу́рг en Magyarország?

Gaan we dan ook een Europees Edict laten uitvaardigen dat ze niet meer mogen spreken van Entre les tours de Bruges et Gand, en dat Brel ge-retconned wordt naar Entre les tours de Brugge et Gent?

En wat doen we dan met Brussel? Tweetalig dan maar? De negentien gemeenten, in twee talen? De rand, in het Nederlands? Of alleen daar waar er faciliteiten zijn? Of net niet? En wat met Voeren? Komen? Waasten?

Dat is toch één van de dingen die de charme van België maken? Eigenbrakel en Renaix en zo?

Wijs!

Ik heb indertijd nog dingen gemaakt met Inform 6. En, euh, meer dan twintig jaar geleden dingen gemaakt met The Quill.

Met “dingen” bedoel ik dan wat men nu Interactive Fiction noemt, en indertijd Adventure Games. Of, nadat er ook point & click-dingen waren zoals de King’s/Police/Space Quests: Text Adventures.

Werelden bouwen is wijs, zelfs al zit er niemand anders in. En met Inform 7 wordt het wel heel erg eenvoudig. Natural language programming! Hoera! Kijk, dit is de broncode:

“House”

by Michel Vuijlsteke

Section 1 - Setting things up

The player is wearing a bathrobe and some slippers.

The description of the bathrobe is “It’s a dark blue striped bathrobe with deep pockets.” The description of the slippers is “They’re pretty threadbare slippers.”

The bathrobe is the player’s holdall.

Section 2 - Ground floor

The Hallway is a room. “You are in a dark and narrow hallway. Heavy oak beams loom overhead. A rickety door, all wood and metal and jingly glass bits, leads outside.
[if the curtains are not in the room]A doorway leads east [otherwise]Gray curtains hang down from the ceiling on the east wall[end if] and a large brown wardrobe looms against the west wall.”

The front door, some beams, some curtains and a wardrobe are scenery in the hallway.

The wardrobe is closed and openable. It contains a dark green overcoat. The overcoat is wearable. The description of the overcoat is “The coat is a dark green ankle-length affair, shiny in patches and with its lining hanging out.”

The front door is south of the hallway and north of the street. The front door is a lockable and unlocked door. “[if open]The front door is open, gently swaying in the wind. [otherwise]The front door is shut.”

A door-mat and a white desk are in the hallway.
A small brass key unlocks the front door.
The white desk is pushable between rooms.

Instead of taking the desk, say “You can barely lift the desk, let alone carry it. You may be able to push it around though.”
Instead of taking the door-mat, say “Ugh! It’s all muddy!”
Instead of taking the front door, say “The door may be rickety, but it’s still surprisingly well attached to the door jamb.”
Instead of taking the beams, say “You can’t quite reach the beams.”
Instead of taking the curtains:
  say “You tug on the curtains. They practically fall apart in your hands, revealing a dark room behind them.”,
  remove the curtains from play. 

The Street is a room. “You are standing in the middle of an empty, weirdly modern street running through muddy fields. Sand crunches underfoot.
The only house in the street that doesn’t have its doors and windows boarded is a drooping affair to the north.”

Some sand is scenery in the street.
Instead of taking the sand, say “You consider pocketing a handful of damp sand but think better of it.”

The house is scenery in the street.
The description of the house is “The house looks like a mediaeval affair hidden behind peeling nineteenth century plasterwork. It has quite obviously seen better times.
There’s a rickety door and a window with half-drawn blinds on the ground floor.”

The window is scenery in the street. “The window is gray with caked on dust.”

The street is outside of the hallway.

En dat geeft dan bijvoorbeeld dit:

House
An Interactive Fiction by Michel Vuijlsteke
Release 1 / Serial number 060503 / Inform 7 build 3K27 (I6/v6.31 lib 6/10N) SD

Hallway
You are in a dark and narrow hallway. Heavy oak beams loom overhead. A rickety door, all wood and metal and jingly glass bits, leads outside.

Gray curtains hang down from the ceiling on the east wall and a large brown wardrobe looms against the west wall.

You can see a door-mat and a white desk here.

>look at myself
As good-looking as ever.

>inventory
You are carrying:
  a bathrobe (being worn and open but empty)
  some slippers (being worn)

>examine bathrobe
It’s a dark blue striped bathrobe with deep pockets.

>put slippers in bathrobe
(first taking them off)
You put the slippers into the bathrobe.

>look in wardrobe
You can’t see inside, since the wardrobe is closed.

>open it
You open the wardrobe, revealing a dark green overcoat.

>wear overcoat
(first taking the dark green overcoat)
You put on the dark green overcoat.

>open door
You open the front door.

>examine door
The front door is open, gently swaying in the wind.

>go out

Street
You are standing in the middle of an empty, weirdly modern street running through muddy fields. Sand crunches underfoot.

The only house in the street that doesn’t have its doors and windows boarded is a drooping affair to the north.

>get sand
You consider pocketing a handful of damp sand but think better of it.

>look at the window
The window is gray with caked on dust.

>n
Hallway
You can see a door-mat and a white desk here.

>get door-mat
Ugh! It’s all muddy!

>get desk
You can barely lift the desk, let alone carry it. You may be able to push it around though.

>look
Hallway
You are in a dark and narrow hallway. Heavy oak beams loom overhead. A rickety door, all wood and metal and jingly glass bits, leads outside.

Gray curtains hang down from the ceiling on the east wall and a large brown wardrobe looms against the west wall.

You can see a door-mat and a white desk here.

>get curtains
You tug on the curtains. They practically fall apart in your hands, revealing a dark room behind them.

>get beams
You can’t quite reach the beams.

>get desk
You can barely lift the desk, let alone carry it. You may be able to push it around though.

Een uurtje werk, twee kamers en het begin van een puzzel (het bureau verplaatsen tot onder de balk, wie weet zit daar wel iets in!), en ik heb er serieus goesting in om er aan verder te doen.

Ach, wereldliteratuur it ain’t, en ik ben hoedanook niet van plan om dergelijke dingen op de wereld los te laten, maar het is ongelooflijk wijs om te prutsen, en Inform 7 is echt machtig.

Wel, kijk, als het goed is, mag het ook gezegd worden.

Zoals Bart opmerkt: Mevrouw Leemans heeft een nieuwe site. En het is een goeie website.

Slechte mensen gaan zeggen dat het er wel heel erg roze uitziet, en ik weet ook wel dat het minofmeer een standaardtemplate is op een standaard-Typo 3 en dat zowat alle individuele elementen pikkendief zijn van elders, maar het werkt.

Goeie, goeie website. Bravo, wie hem ook gemaakt heeft.

Tangentieel naar aanleiding van Asfaltkonijn’s “extreem 2.0”-opmerking:  

Het heeft niets te maken met technologie of design en alles met mensen. Er is niets nieuws onder de zon, er is alleen kritische massa. Tags zijn gewoon trefwoorden. Een vol voetbalstadium zal nooit een Rembrandt schilderen.

Ik ga er ooit eens een dun boekje over moeten schrijven denk ik, die hele web 2.0 komt me tot hier (duidt een plaats ruwweg 20 centimeter boven het topje van zijn hoofd aan).

• 1 - Vitamin - A resource for web developers, designers and entrepreneurs
  (tags: development css design webdesign)
• 2 - ASCII by Jason Scott: So Long, Spaz
  *snif*
  (tags: sad death animals)

De hele dag uithuizig geweest, en nu pas terug.

In totaal vandaag gedronken: twee glazen water, en twee glazen Cola Light.

Gevolg: zelfs al ben ik dood– en doodmoe, ik moet nog zeker twee liter drinken vandaag. Zucht.

Ik kijk er niet naar uit.

update: niet gelukt. Anderhalve liter en ik ben in slaap gevallen. Ach ja. Vandaag dan maar wat meer.

…en toen vroeg ik me af waarom ik zo er ambetant van loop van heel die web 2.0-achtige toestanden en hoe de term door allerlei mensen op allerlei manieren gebruikt wordt.

Want enfin, eigenlijk: wat kan het mij schelen? Als marketeers dat op één manier willen begrijpen en ontwerpers op een andere en psychologen op een derde en voor mijn part hondenfokkers op nóg een andere manier: waarom zou ik mij daar moeten over opwinden, juist?

En waarom reageer ik dan zo pinnig als er mensen zeggen dat iets web 2.0 is? Ik denk dat ik er achter ben. En het heeft alles te maken met idealisme en compromissen sluiten en de manier waarop de wereld in mekaar zit en dat het niet eerlijk is. En ik ga nog eens mijn gedachten op orde zetten en zo, maar alvast: doet allemaal wat gij niet laten kunt!

Het kan mij bij deze officieel niet meer schelen!

Geschreven al luisterend naar: Jeff Buckley - Grace - Lilac wine

We waren de hele avond alleen thuis, Louis en Zelie en Jan bij mijn ouders.

Een fijn etentje & een fijn openingetje van een tentoonstellinkje met meneer Volume12 en meneer Huugendruug.

En dan een beetje naar televisie kijken, en dan naar bedje, en morgen gezond weer op voor een interviewtje.

En hopen dat het allemaal een beetje beter gaat met de rugpijnen en zo. En proberen scheduling conflicts te resolven voor maandag: een database-consultancy-opdracht (ha!) combineren met de maandelijkse Gentblogt-vergadering.

En dan ook nog tijd vinden voor twee rapporten en een briefing.

Ober! Achttien extra uren per dag, graag!

Halfnegen en alles was stil in huis. Ik schoot wakker en ik voelde meteen aan mijn water dat er iets aan de hand was. Maar wàt?

Juist: geen kinderen die lawaai maken. Voor één keer niet gewekt tijdens het weekend omdat Zelie en/of Louis aan het bed staan om te vragen of ze naar TV mogen kijken.

Het deed toch maar raar.

Vanmorgen dan een kleine twee uur interview gedaan over Google Talk—’t is ook eens wat anders dan telefoon of e-mail—en daarna naar mijn ouders afgezakt om de kinderen te gaan ophalen.

En nu weer thuis. Eten. En dan naar de Colruyt, waar we vanmorgen niet meer geraakt zijn. En dan misschien terug naar mijn ouders. En dan naar huis. En dan morgen verjaardagsfeestje. En dan zit het weekend erop.

Had ik al gezegd dat ik dringend meer uren op een dag zou willen? En meer dagen in de week, vooral dan in het weekend?

In ieder geval: op het moment is het redelijk moeilijk te vergeten dat de kinderen weer in huis zijn. Ze zijn vanmorgen blijkbaar om kwart voor zes opgestaan, en dat is er duidelijk aan te merken: ze zijn o-ver-ver-moeid. Voor het minste wenen, voor het minste drama, niets lukt, kwaad op de werled en lastig.

Jan heeft daarnet denk ik een half uur staan wenen, Louis weigert op te ruimen, enfin: ze zullen hun rust kunnen gebruiken over de middag.

Een blitzbezoek aan mijn ouders (of beter, aan mijn moeder en mijn broer, mijn vader zit waarschijnlijk weer ergens godweetwaar in den vreemde– deze voormiddag om de kinderen te gaan ophalen, en van de okkasie gebruik gemaakt om de macrolens op mijn fotomathilde te vijzen en een paar struiken af te gaan.

Mijn tweedefavoriete spin tegengekomen, een Marpissa muscosa:

En de planten zaten ook vol met vieze snuitkevers. Geen idee wat het precies zijn, die dingen zijn ook niet te identificeren voor mensen zoals u en ik die er niets van afweten, misschien een Phyllobius, misschien ook een Polydrusus:

Maar dus geen speciale nieuwe beesten. Vliegen, ja:

En mijn numero uno favoriete spin—Pisaura mirabilis, daar heb ik er zelfs twee van gezien, al was er maar één die lang genoeg stil zat om te fotograferen. Misschien omdat ze twee poten kwijt geraakt was en dat er ondertussen maar één aan het bijgroeien was:

In de stad leven is wijs, maar een tuin hebben die al volwassen genoeg is om een echt ecosysteem te hebben, daar is toch ook iets voor te zeggen.

We zouden per okkasie eens moeten spreken met iemand die ons zou kunnen zeggen wat we moeten aanvangen met die stadstuin van ons.

Euh.

Ik weet het niet hoor, wij voeden dat kind nochtans niet verkeerd op of zo… Zelie komt dus stiepelvuil terug van een vergadering met de scouts.

Wat is de reflex van iemand die toch zo’n fototoestel in de buurt heeft liggen? Juist: “Zelie, zet u eens in de tuin dat ik een foto pak!”

En wat doet Zelie?

Ik zwéér het, ik vraag niet meer dan dat ze gewoon zou blijven stil staan glimlachen.

Ik heb een zwak voor laatste dingen.

De laatste plaat van Jacques Brel voor hij stierf, Les Marquises. Louis Armstrong die We Have All the Time in the World zingt, een paar maand voor hij sterft.

En, even ontroerend bijna: The Shootist, de laatste film van John Wayne. Met onder meer ook Lauren Bacall en James Stewart.

Over een oude man, John Books, een dinosaurus lang voorbij zijn top, die kanker heeft, weet dat hij gaat sterven, en die probeert op een gepaste manier afscheid te nemen door nog één keer de held te zijn. Gespeeld door een oude man, John Wayne, een dinosaurus lang voorbij zijn top, die kanker heeft, weet dat hij gaat sterven, en die probeert op een gepaste manier afscheid te nemen door nog één keer een goeie film te maken.

En zowel Books als Wayne slagen in hun opzet.

Shone, schone film. Op dit eigenste ogenblik op BBC.

• 1 - Collembola Photos by Steve Hopkin
  Good grief. I wonder what his set-up is.
  (tags: science images)
• 2 - Channelchooser :: pick click play internet TV-channels
  (tags: television free tv)

Moment van zelfrelativatie van de week. De bankdirecteur van dienst, die Vanoudenhoven advies moest geven over de munt van Robland: “Dienen overstap naar VT4 heeft u toch geen windeieren gelegd hé?”

Voor de rest was het geen verkeerde aflevering. Mocht dit op een pakweg zaterdagavond uitgezonden worden en met minder (pogingen tot) hype, het zou al heel wat minder erg zijn.

Ik vraag me af wat de kijkcijfers nu nog zijn.

Een mooie term, the doldrums. *Haalt OED boven*

2.a. A condition of dullness or drowsiness; dumps, low spirits, depression

1811 Morning Herald 13 Apr. in Spirit Pub. Jrnls. (1812) XV. 175, I am now in the doldrums; but when I get better, I will send you [etc.]. 1835 MARRYAT Jac. Faithf. xi, ‘Come, father, old Dictionary is in the doldrums; rouse him up with another stave.’ 1862 Athenæum 30 Aug. 266 A glass of brandy-and-water is a panacea for the doldrums. 1886 C. KEENE Let. in G. S. Layard Life xi. (1892) 363 The great thing is to evade ‘the Doldrums’.

Ook wel een beetje met hoop geïmpliceerd hoor, wegens de vólgende betekenis:

2.b. The condition of a ship in which, either from calms, or from baffling winds, she makes no headway; a becalmed state.

1824 BYRON Island II. xxi, From the bluff head where I watch’d to-day, I saw her in the doldrums; for the wind Was light and baffling. 1833 MARRYAT P. Simple xliii, As we ran along the coast, I perceived a vessel under the high land in what the sailors called the doldrums; this is, almost becalmed, or her sails flapping about in every direction with the eddying winds. 1883 Times (weekly ed.) 16 Feb. 10 The ship of State has escaped the tornado, but seems becalmed in a kind of political and financial doldrums. 1895 SIR T. SUTHERLAND in Westm. Gaz. 11 July 1/3 At the present moment the trade appears to be in the doldrums.

Want als je in de equatoriale stiltegordel zit, wil dat meteen ook zeggen dat je er eventueel weer uit kunt geraken.

Op de lagere school las ik enorm graag boeken over wetenschap. Ik herinner me niet dat we op school een echte bibliotheek hadden, alleen kasten tegen de achtermuren, waar dan boeken in zaten. In het eerste en tweede leerjaar (we zaten samen in de klas) waren dat dingen van Dick Bruna en Annie M.G. Schmidt, in het vijfde en zesde waren er geen boeken meer en moesten we naar de “echte” bibliotheek gaan—of in mijn geval, de ettelijke (tien)duizenden boeken van mijn ouders.

Maar wat waarschijnlijk mijn leesgewoonten en interesses grotendeels gevormd heeft, is de boekenplank van het derde en vierde leerjaar, waar ik de hand van meneer Van Vossel, leraar-biologie-extraordinaire, in vermoedde. Alle Jongens en Wetenschap-boeken (die we thuis ook hadden, daar niet van, maar toch, schietkatoen! vliegtuigen uit balsa! chemie! science fiction!), en stapels jaren-60 Time/Life-boeken (apen! leeuwen! tijgers! dinosaurussen!), en boeken over gekken als Konrad Lorenz en Thor Heyerdahl.

Konrad Lorenz met zijn pijp, zijn vreemd hoedje en zijn ganzen, maar vooral: Thor Heyerdahl.

Heyerdahl in de jungle op zoek naar geschikte bomen. Heyerdahl en de walvishaai. Heyerdahl met de slappe lach om de nietigheid van de Kon-Tiki als hij zijn drijvende wereld vanop een vlot op afstand bekijkt. Heyerdahl en het onherroepelijk zompiger wordend balsa. Heyerdahl met zijn baard en zijn aan het psychotisch grenzende blik als hij op Raroia toekomt.

En dus ook: Heyerdahl en the doldrums. Windstil, de vrees dat het allemaal slecht zou kunnen aflopen, maar ook de bijna-zekerheid dat het niet slecht zal aflopen.

*
* *

Dat alles om te zeggen: ‘t is wat windstil in mijn leven. En ik heb een paar jaar geleden geleerd dat het geen goed idee is om veel te schrijven op weblogs als het niet allemaal naar wens verloopt in het leven.

En dus vandaar dat het hier wat stil is en nog wel een tijdje zal zijn. Maar zoals de mens zei: all things move toward their end.

Jazeker: all things move toward their end—on that you can be sure.

Kijk, zo kunnen cijfers het leven van een mens ook bepalen:

(1)
1/2/2004 – 23/1/2005: 100%
24/1/2005 – 31/7/2005: 40%
1/8/2005 – ? : 35%

(2)
1/2/2004 – 31/7/2004: 100% 
1/8/2004 – 30/9/2004: 75%
1/10/2004 – 23/1/2005: 50%
24/1/2005 – 31/7/2005: 40%
1/8/2005 – ? : 35%

(3)
1/2/2004 – 26/2/2004: 4/7
27/2/2004 – 31/5/2004: 2/7

(4)
2/7

Ik heb al meteen zin om er een mooie set grafieken van te maken, maar ‘t zal voor later eens zijn, als ik tijd heb.

Geschreven al luisterend naar: Neil Diamond - Jonathan Livingston Seagull - Dear Father

Brrr, griezelig.

Het internet heeft een hele dag platgelegen bij ons thuis.

Er komt een verdachte geur en een piepgeluid uit de buurt van de kabelmodem, en er branden geen lichtjes op de modem.

Telefoon naar de klantendienst: het zou de voeding van de modem zijn, en ze gaan een nieuwe opsturen per Taxipost.

Nu ik weet dat het de voeding is, heb ik er nog eens extraspeciaal aan gefrunnikt, en er de draad nog eens extraspeciaal diep in geduwd tot het piepgeluid begon te tstokken en dan gedraaid en gewrikt tot het min of meer stil bleef, en dan de draad in die positie met plakband vastgezet.

Waardoor ik weer netwerk heb, maar geen idee hoe lang nog.

Brrr.

Het kan niet echt verder, zo.

Vandaag was het feest van de heilige Schuman en aangezien wij ook wel zo’n beetje Europees zijn, is het bij ons op het werk vakantie de negende mei.

Ik had gisteren en vandaag een hele resem dingen op stapel die ik enorm graag doe:

1. een vergadering over een groot project van databasemigratie
2. raad en feedback geven over voormeld project
3. een designbriefing opstellen voor het project
4. foto’s van beesten pakken
5. voormelde foto’s verwerken
6. voormelde verwerkte foto’s op Flickr zetten en Tuinsafari en/of Garden Safari, na het nodige opzoekwerk om eventuele onbekende soldaten te identificeren
7. een stukje schrijven voor voormeld project over de activiteiten in het Grravensteen
8. naar een lezing gaan van professor Kieboom
9. voormelde lezing verslaan

Even overlopen.

(1), dat was gisterenavond, maar het was maar anderhalf uur of zo, terwijl ik er eigenlijk gemakkelijk een halve of een hele dag, of eigenlijk een paar dagen aan een stuk over had kunnen en willen spreken.

In casu ging het over een groot CRM-achtig iets dat moet gecreëerd worden vertrekkende van een hele hoop verschillende databases en databasetjes, van fichenbakken over Outlook-contacten en Excel tot Access en Act!-achtige toestanden, met de hele migratie en het hele change management en de hele UI en IA van de finale applicatie en alles erop en eraan.

Met andere woorden, één van die concurrentievervalsende consultancy-dinges die ik graag doe: gratis ende voor niets dingen gaan doen waar ik zonder valse bescheidenheid wel goed in ben, en waar andere mensen veel geld voor vragen. En die ik o-zo-bloody-graag méér zou doen.

(2) was letterlijk maar twee e-mailtjes vandaag, bijzonder summier en vrees ik weinig to the point bij gebrek aan interlocuteur aan de andere kant van de e-mail. Bijzonder spijtig vind ik dat, maar goed, budgetten zijn budgetten en uiteindelijk is het mijn project niet — één van de redenen dat ik er geen geld voor wil vragen trouwens: dergelijke dingen zijn niet te combineren met mijn huidig werk.

(3) is gisteren maar half gelukt wegens geen tijd genoeg gehad (enkel ‘s avonds thuis in het weekend, en dan op weg naar en van het werk op de trein, dat is niet echt genoeg), en vandaag is het ook niet gelukt om het af te maken, om dezelfde reden: geen tijd.

(4) was maar een uurtje of zo, af en aan, terwijl we bij mijn ouders zaten (verjaardag van mijn vader! hoera!)

(5) ben ik aan begonnen, maar zal vanavond niet lukken wegens geen tijd.

(6) zal niet lukken wegens geen tijd.

(7) zal niet lukken wegens geen tijd.

(8) niet gelukt wegens teveel rugpijn

(9) niet gelukt wegens (8) niet gelukt, en eigenlijk nog maar goed ook, want anders was het toch niet gelukt wegens geen tijd.

O ja, dat waren trouwens alleen maar de dingen die ik heel erg graag wou doen. Daarnaast zijn er ook nog een waslijst dingen die ik misschien niet zo enorm graag doe, maar die eigenlijk ook zouden moeten gebeuren. Een website of twee maken voor verschillende mensen. Een rapport schrijven voor een usability study. Kaartjes ontwerpen en afdrukken.

En dan zijn er dingen die niet dringend zijn, die niet hoeven, maar die ik zou willen doen: boeken lezen, films bekijken, genealogie doen, opzoekingen, internationalisatie van Genbox , betatesten van een aantal applicaties, programmeren, spelletjes spelen en in het algemeen dingen bijleren.

En daar helemaal naast: het huis moet opgekuist, plannen voor verbouwing moeten gemaakt, een nieuwe trekzetel moet gekocht, de computer moet opgekuist, de boeken en de dvd’s en de muziek moet geïnventariseerd, de tuin moet opgekuist, de klimplanten ingebonden, bloemen en planten geplant, … aaaargh!

Een patroon tekent zich af, vrees ik. Meer-uren-in-de-dag! Zesendertig-uren-dag-nu!

Kom in mijn armen, Jeremy Paxman!

Zonet, bij het afsluiten van Newsnight (alweer een fijne aflevering, met onder meer een wel bijzonder cringe-worthy interview met de ambassadeur van de VS in Groot-Brittanië—eikes wat een vieze vent was dat):

…and for those of you experiencing withdrawal symptoms, there is always Newsnight, the podcast.

En toen voegde hij daar onder zijn adem iets aan toe dat verdacht veel leek op

…or aromatherapy or whatever.

of misschien wel

…Newsnight aromatherapy next no doubt

Hoera voor hype-relativering.

You reap what you sow, als het ware: gisteren misschien in totaal een uurtje foto’s genomen van beesten, maar al meteen het gelag betaald.

Vannacht tot iets na vier in de zetel liggen ijlen, en vandaag nauwelijks uit dezelfde zetel geraakt—ook niet naar het werk bijvoorbeeld.

Maar alla, niet getreurd. Binnen een tijdje ben ik al làng vergeten dat ik pijn had, maar zijn de foto’s er wel nog altijd, ha!

Zoals daar zijn bijvoorbeeld, een vlieg!

…en nóg een vlieg, en wel op mijn pink!

Aardige beesten, die laatste: het zat er zonder aanwijsbare redenen vól van. Heelder zwermen.

En zeggen dat er mensen zijn die weten welke vliegen dat allemaal precies zijn, ‘t is wreed.

Van die beesten die op bloemen zitten, en of dat huisvliegen dan wel bloemenvliegen zijn bijvorobeeld:

O, en er zaten ook wat zweefvliegen natuurlijk, maar helaas bitter weinig die lang genoeg stil zaten om ze op foto te nemen:

En ook beesten die leken op vliegen maar het niet waren. Een dooie maartse vlieg bijvoorbeeld, wat eigenlijk een soort mug is:

Of deze wesp:

Of deze wants, die uit de (heel) verte ook wel op een vlieg zou kunnen lijken:

Beesten, wijs dat dat is!

Jajaja, ‘t was vandaag een dag waar allerlei dingen over te schrijven zouden kunnen zijn. Maar zoals me wel meer overkomt de laatste tijd, discretion being the better part of valour en zo… enfin ja.

Allerlei dingen te doen ook, zeer weinig waarover ik iets in ‘t openbaar kwijt wil.

O ja, behalve dat ik tegen dit weekend toch wel ons bedankingskaartje voor alle schone cadeaus en milde giften en gelukwensen wil af hebben.

En dat het serieus begint te korten dat ons kookvuur moet gaan toekomen, en dat we dus moeten beginnen serieus plannen voor afvoer en dampkappen en dergelijke.

En, natuurlijk, dat alles wat een paar dagen geleden moest gedaan zijn ook nog altijd te doen is.

Gisteren twee uur geslapen, en vannacht ziet het er niet veel beter uit.

Dat begint toch een beetje mijn voeten uit te hangen.

Nóg beesten van dinsdag, en wel: spinnen en spinachtigen. Bekijk ze zeker ook eens in ‘t groot, er ziten een paar o zo schattige oogjes tussen!

Het zat relatief vol van krabspinnen in de brandnetels en het onkruid. Gewoon aan het rondkijken:

…of insekten aan het verorberen:

…of zelfs andere spinnen aan het opvreten:

Schattige spinnetjes. En die óógjes!

En van schattig en ogen gesproken: geef toe, veel schattiger dan dit mannetjes-Marpissa muscosatje worden toch echt niet gemaakt:

Of het zou moeten zijn dat ik nog eens een zebraspinnetje in de smiezen krijg. Helaas zijn die door de band véél sneller weg dan zo’n Marpissa, én zijn ze ook nog eens maar een derde zo groot, waardoor het wel erg moeilijk wordt om een goeie foto te maken met het materiaal dat ik maar heb.

En trouwens, op de plaats waar soms wel eens zebraspinnetjes te vinden zijn, zat dit vreemd meisje:

Spinnen, dat is genoegzaam geweten, zitten overal, en toen Jan zoals altijd afkwam met zijn plastieken stoeltjes, bleek dat in één van de stoeltjes wel drie van deze spinnetjes zaten:

Alledrie mooi verborgen in een holletje, schattig!

En dit was wel één van de dikste kogelachtige spinnen die ik in lange tijd gezien had:

En kijk, een hooiwagen met korte pootjes:

Alleen spijtig dat ik geen determinatiegidsen bij de hand heb, ze zien er nochtans allemaal redelijk bekend uit.

Hm. Een jonge extreem-rechtse schutter die eerst een Turkse vrouw neerschiet, en dan een zwarte vrouw die op een (blank) meisje van twee aan het passen was.

De eerste overleeft het, de twee laatste niet. Ik vraag me af wat Paul Beliën ervan zal maken.

Gokje op demonisering? En één gek typeert niet een hele beweging?

Een ware schande is het. Wat zeg ik? De spuigaten loopt het uit!

Boycot! Protest!

Niet toevallig De Standaard. Vandaag. Pagina vijf, onderaan rechts.

Walgelijk gewoon. Hebben ze daar nu écht niemand die uit zijn luie zetel kan kruipen en de dingen toch een béétje nalezen?

Ik overweeg mijn abonnement op te zeggen!

• 1 - The Four-Day Week Challenge
  (tags: time work)

Dit is vele keren erger dan The Office of Het Eiland, qua plaatsvervangende schaamte.

Goeie help.

Kch, ik ben ongezond aan het eten tegenwoordig, ‘t is niet meer proper.

Op een typische werkdag ziet mijn dagmenu er zó uit:

• ‘s morgens (6u50): een koek genre Prince of iets dergelijks.
• ‘s middags (11u45): één of twee droge koeken genre Grany.
• ‘s avonds:
  ofwel om 16u58 een panizza met mozarela, tomaat en pesto uit de Panos
  ofwel rond 18u30 een paar boterhammen met garnaalsla / krabsla / americain / …
• later (20u30): een appel en een koek.

Nu, ik krijg niet genoeg calorieën binnen om ervan te verdikken of zo, maar ‘t is écht niet gezond.

Dringend tijd om mijn leven te beteren. Vanaf vandaag:

• ‘s morgens een toast en yoghurt
• ‘s middags een paar boterhammen met kaas en een blad sla of zo
• ‘s avonds echt eten en geen boterhammen.

Een goed plan, jawel.

Oooo, breek mij de bek niet open.

Ik droom ondertussen al jaren van de dag dat ik al mijn boeken weer ga kunnen in rekken zetten en klasseren, als de schier eindeloze verbouwingen hier gedaan zullen zijn.

Nu liggen ze verspreid over het huis, op en in kasten, in grote en kleine kartonnen dozen (al dan niet bananendozen, al dan niet van Chiquita), overal en nergens, en vooral: ongeklasseerd.

Ik ben vrees ik lichtjes dwangneurotisch als het op klasseren aankomt—geen slechte eigenschap voor iemand die professioneel met databases en structuren bezig is, houd ik mezelf dan voor.

Mijn CD’s, vóór ik ze allemaal in de computer geript had, stonden alfabetisch op hoofduitvoerder en dan op datum van eerste verschijning. Naam of achternaam, naar gelang: ABBA, Alan Parsons’ Project, The Beatles, Beck, Morissey, Mojo Nixon, Pink Floyd, … Klassiek stond ertussen op componist. Verzamelplaten stonden achteraan alfabetisch op naam van de compilatie, klassiek met meer dan één componist op naam van uitvoerder of dirigent. Easy-peasy.

DVD’s: ook niet moeilijk. Specifieke kinderdingen vooraan zonder klassement (hopeloos namelijk, ze halen ze zelf uit), en de rest op titel. Behalve dat dat klassement nu al een paar maand niet meer gevolgd wordt, en dus alles door elkaar staat. Maar goed, eenvoudig rechtgetrokken.

Boeken, dat was pas een ander paar mouwen. Ik heb er niet zó veel—een paar duizend schat ik—maar toch genoeg dat ik me niet kan veroorloven om op elke boekenplank genoeg hoogte en diepte te voorzien voor alle mogelijke formaten.

Dus had ik in mijn vorige bibliotheek de overgrote meerderheid van de planken op pockets voorzien, en stonden alle hardcovers en grotere boeken samen achteraan. En alle boeken alfabetisch op auteur en daarbinnen op datum van eerste publicatie, uiteraard. En alle comics en graphic novels stonden tussen de gewone boeken, in de mate van het mogelijke. En alle naslagwerken stonden samen. En alle computerwerken ook. En ook alle handleidingen. En de tijdschriften, in dozen, natuurlijk. En de echt grote boeken op grootte op de bovenste planken.

Jazeker: een soep.

Ik ga het nog eens moeten herbekijken denk ik.

Il est 4 heures 5 et ça ne va pas du tout.

Da’s al de derde nacht op rij. Grrr.

‘t Is te hopen dat ik zaterdag genoeg kan recupereren dat ik zondag naar Holland naar verjaardag kan gaan.

Drie utilities heb ik waar ik echt bijzonder tevreden van ben, en die me nog zeer regelmatig verrassen met nuttige nieuwe features.

Avant Browser, mijn hoofdbrowser op het werk, doet sinds een paar versies iets handigs met zijn tabs: terwijl de pagina laadt, verschijnt er een progress bar in de tab, en als de pagina-inhoud in een tab veranderd is en je hebt die nog niet gezien, dan wordt de titel onderlijnd. Handig.

FeedDemon, mijn feedreader, heeft ook weer een nieuwe versie uit, met onder meer een fix voor deze bug die mij al een tijd het leven zuur maakte:

Fixed: When the IE7 beta is installed, selecting “Open in new tab” from the context menu in FeedDemon’s browser opens the page in a new tab and a new window

En ik heb net een ongelooflijk handig iets ontdekt in Directory Opus, mijn Explorer/Verkenner-vervanger: als je een beeld in je clipboard staan hebt en je doet ctrl-V in een Directory Opus-venster, dan schrijft hij het beeld weg in die directory. Idemditto met tekst, daar maakt hij dan een tekstfile van. On-ge-bloederig-loof-lijk handig.

Geschreven al luisterend naar: Michel Sardou - Les Grandes Chansons Sardou - Vladimir Ilitch

Toen ik gisteren thuiskwam, was er niemand in de keuken.

Dat is raar, want meestal zijn de kinderen dan net aan het eten. Het was verdacht stil, ook. Geen Sandra of Anna te zien, geen Zelie of Jan of Louis aan het spelen op straat of in de gang of in de keuken.

Sandra was Anna’s pamper aan het vervangen, bleek. En de drie oudste zaten op de koer op het gras te eten. Doodbraaf, elke bladluis en elke loopkever aanwijzend, elke mier uit de weg blazend en elk vliegend lieveheersbeestje met de vinger volgend.

En aan het eten zonder te smossen of ruzie te maken, echt door– en doorbraaf. Betere kinderen, soms, denk ik is het niet mogelijk te hebben.

OK, Louis zat met zijn voeten in zijn bord en Jan was de mieren eerder aan het doodduwen dan ze uit de weg te zetten, en later op de avond en vannacht hebben ze alledrie hun schade ingehaald qua minder goed gedrag, maar toch. ‘t Zijn zo zoetjes!

Geschreven al luisterend naar: Michel Sardou - Les Grands Moments, Volume 2 - Être une Femme

Ik zat vanavond op de trein rechttegenover een werkelijk mooie mevrouw. Niet oogverblindend flashy van hola beer, maar het zag er echt een lieve mevrouw uit, en zo ik al een type heb, dan helemaal mijn type.

Mocht ik al geen mevrouw en dergelijke hebben, en ware ik een mens die dergelijke dingen zou durven, ik zou de mevrouw rechttegenover mij gevraagd hebben wat ze ervan zou denken om samen iets te doen vanavond. Een glas drinken misschien op een terras. Of samen naar tv kijken, op elkaars schoot.

Maar ik heb al een zeer goeie mevrouw, en ik ben niet een mens die dergelijke dingen zou durven, en dus heb ik het gehouden op steelse blikken over mijn computerscherm.

En heel misschien droom ik vannacht wel over de echt wel heel mooie schouders van de mevrouw op de trein.

• Nick Bradbury: Dealing with Connectivity Issues in Desktop Applications
  Nick Bradbury is a mensch
  (tags: software design)
• Hellgate: London † News
  That’s some nice flash integration right there, that is.
  (tags: design flash games inspiration)
• A Guide to CSS Support in Email | Articles/Tips - Campaign Monitor Blog
  An oldie but a goodie. Needed this today, alas.
  (tags: css html reference e-mail)
• NASA - Titan Descent Data Movie with Bells and Whistles - Movie
  (tags: video space titan visualization)

Een jongen wil zelfmoord plegen en daarbij zoveel mogelijk makakken en consoorten meenemen.

Het heeft een tijdje geduurd, maar Paul Beliën is er alsnog door gekomen.

Jawel hoor, ‘t is demonisering geworden. Even de letterlijke woorden bekijken, want een en ander is wel indicatief voor dit soort tekstjes:

[1] Following Hans Van Themsche’s killing spree, however, his aunt is guilty by association, and so is the entire party. [2] The Belgian government has strongly condemned the shootings, describing them as an extreme form of racism. [3] Guilty, too, is this website because the writer of this article happens to be married to another VB member of parliament.

Eigenlijk is het Beliën zelf die [1] en [3] poneert, als een soort “men zegt”. Met [2] tussen [1] en [3], is de implicatie als je alles samen leest, dat de regering het Vlaams Vlok demoniseert omwille van familiebanden. Grappig, nee?

Maar goed, Beliën klaagt dat er tegen de tante van de jongen een publiek proces aan de gang is. Niet veel van gemerkt, zelfs in de meest linkse media die ik volg, moet ik zeggen—en dat de vader van de jongen óók een militant is van diezelfde partij, vermeldt Belgiën trouwens, wellicht voor het gemak van de discussie, even niet.

En dan klaagt Beliën al op voorhand dat Brusselsjournal, het on-line blaadje waar hij voor schrijft, ook in éénzelfde adem beschuldigd zal worden, enkel en alleen omdat Beliën getrouwd is met Alexandra Colen.

Nu, als ik Paul Beliën zou willen op iets aanspreken in deze, dan is het niet op zijn huwelijk met mevrouw Colen. Nee, ik zou het met hem willen hebben over de voortdurende sluipende haatzaaierij—islamofascisten nog aan toe!—en vooral over dat ene stukje van hem, Geef Ons Wapens. Met onder meer fijne typeringen als

De roofdieren hebben tanden en klauwen. De roofdieren hebben messen. Van kleinsaf hebben ze tijdens het jaarlijkse offerfeest geleerd hoe ze warmbloedige kuddedieren moeten kelen. Wij worden misselijk wanneer we bloed zien, maar zij niet. Zij zijn getraind, zij zijn gewapend. Wij mogen niet eens een pepperspray op zak hebben. Zij hebben knip- en slagersmessen en ze weten hoe ze die moeten gebruiken.

Hetzelfde stukje waarin Beliën voor eens en voor altijd duidelijk maakt waar de partij van zijn vrouw eigenlijk voor staat:

[…] dat het “xenofobe” Vlaams Belang slechts een vierde van de Vlaamse stemmen haalt, en geen 75 procent […] betekent dat slechts een vierde van de Vlamingen komaf wil maken met de roofdieren die rond de Vlaamse kudde zwerven […]

Leuk om weten.

En dan naar het einde van dat stukje staat het zwart op wit:

In een democratische staat moet de overheid de burgers beschermen tegen de roofdieren. Indien de staat deze functie niet meer kan of wil uitoefenen, hebben de burgers het recht zichzelf te bewapenen. […] Nood breekt wet. […]
[B]esef dat niemand ons zal verdedigen als wij het zelf niet doen. Wie op de politie(k) rekent voor bescherming, is zo goed als dood.

Natuurlijk is er geen redelijk mens die zal beweren dat het artikeltje van Beliën of die hele Brusselsjournal ook maar iets te maken heeft met “The Antwerp Massacre” zoals ze het zelf noemen. Dat is teveel eer, zóveel lezers hebben ze vrees ik echt niet in de internaten in Roeselare.

Nee, rechtstreeks hebben ze er niets mee te maken. Maar onrechtstreeks des te meer. Zoals Geert Lambert het zei gisteren:

Dit is blind racisme, geïnspireerd door de brede maatschappelijke goedkeuring van racistische praat. […] Natuurlijk is de gemiddelde VB-kiezer geen neonazistische gek. Maar de agressieve skinheads krijgen wel het gevoel dat hun gedachtegoed gedeeld, of tenminste getolereerd wordt door een miljoen Vlamingen.

Annemans en Van Hecke, die tegenwoordig overal op televisie verschijnen (Dewinter: not so much, heb ik de indruk—hoe zou dàt komen?), blijven erop hameren dat hun partij hoegenaamd niet racistisch is. En dat de mensen moeten beseffen dat er “aan beide kanten” problemen zijn.

Zelf niet beseffend wellicht dat het precies dàt is waarin ze aantoonbaar racistisch zijn. Het is niet zo dat er twee “kanten” zijn, allochtonen versus autochtonen, blank versus zwart, katholiek versus goddeloos. Dàt is precies waar ze de bocht uitgaan: het systematisch vereenvoudigen van allerlei problemen tot “wij” versus “zij”.

*
*   *

Beliën zelf? Die haalt ondertussen zijn beste o tempora, o mores boven om de schietpartij te kaderen. ‘t Is allemaal de schuld van de abortus– en euthanasiewetgeving, en van “satanische muziek”:

Van Themsche’s killing spree is indicative of a society where young people have lost all respect for human life. Is it a coincidence that this should happen in a society that has lost respect for human life itself? Belgium has a very liberal abortion law and wants to extend its euthanasia legislation to minors and to the senile elderly […] They listen to Satanic and “goth” music, dress in black, shave their heads and write in farewell letters that “heaven does not exist.” Having lost faith in heaven, they then decide to turn the world into hell.

Satanische muziek op het kleinseminarie in Roeselare, ze zullen het graag horen. Of misschien ligt het wel aan de slechte opvoeding van de jongen?

Nochtans, met een vader die militeert voor de juiste partij, de enige partij die nog respect voor familie en zeden heeft…

Ik heb, houd u vast, tot tien uur geslapen. Dat was niet meer gebeurd in eeuwen.

Vannacht dus een volle zes uur geslapen. He he.

Ik ga straks nog eens foto’s van aardige beesten posten. Ik had dinsdagnacht echt zin om alle foto’s van vorige dinsdagmiddag in één grote entry te steken. Ik heb me echt moeten tegenhouden, en dat deed me nadenken. 

Ik denk dat ik er na al die tijd definitief achter ben waarom ik een weblog heb. Voor Nicodemus is het omdat hij altijd al plakboeken bijgehouden heeft en een weblog nu eenmaal een überplakboek is, voor mij is het omdat ik voortdurend kijk eens! wijs hé? wil doen.

Zo ben ik, vrees ik: ‘t is niet dat ik wil stoefen of zo, maar gewoon dat ik iedereen vanalles wil toenen en uitleggen.

Ik heb dat vrees ik al mijn hele leven gehad, en met vanalles. Boeken, computers, speelgoed, brol: van zodra ik het gekocht heb of gekregen, heb ik de neiging om dat aan iedereen te willen tonen. Kijk: wijs hé?

Van zodra ik iets geleerd heb of begrepen, wil ik dat ook meteen aan mijn hele omgeving doorgeven: zeg weet gij eigenlijk waarom X? En op de bijna onvermijdelijke “euh, nee” die daarop volgt, komt er een even onvermijdelijke uitleg. Met op het einde: wijs hé?

Het vervelendste is dat waarschijnlijk wel met muziek: luister eens: wijs hé? Of met films en televisiedingen—kijk eens! wijs hé? jamaar, kijken hé!— want daar duurt het echt wel heel lang dat de mensen moeten kijken als het wijs is. En ik word er dan lastig van als de mensen niet met genoeg aandacht kijken.

Kinderen zijn in deze overigens een fantastische zaak: van zodra ze lang genoeg geconcentreerd kunnen blijven en tot vermoed ik hun puberteit, heb ik gewoon een eindeloos vat dat ik kan opvullen met nutteloze, maar wel bijzonder wijze gegevens.

Ik vrees trouwens dat ik nu al dezelfde neiging in Zelie herken, als ze mij vraagt om iets te bekijken op televisie bijvoorbeeld dat zij al gezien heeft. En dat ze dan blijft zeggen kijk! jamaar papa: kijken hé! En dan blijft zij niet naar de televisie kijken, maar voortdurend van de televisie nar mijn gezicht, om toch maar te controleren of ik met de nodige volle aandacht naar televisie aan het kijken ben, en dat ik er toch maar geen seconde van mis.

He he. Dat doet deugd. Zó voor de hand liggend! En als ze mij nu in het vervolg vragen waarom ik een weblog heb, weet ik een antwoord! Hoera!

‘t Is weer weekend, ik ga er moeten op uit trekken om nieuwe foto’s te maken. Dit zijn de laatste van vorige dinsdag.

Ik was er al een tijd naar op zoek, en uiteindelijk toch nog gevonden: diplura.

Geen echte insekten, maar wel zes poten. In tegenstelling tot dit miljoenpootje met een wit hoofd en rode stippen op de zijkant, mijn hoofd eraf als het geen Blaniulus guttulatus is:

Let hierboven ook op het werkelijk minuskuul klein pissebedje. Hieronder een iets groter maar toch nog mini-formaat pissebedje (een millimeter of drie), naast nog zo’n oerinsekt:

Ook in dezelfde buurt als bovenstaande, springstaarten! Kleintjes als deze…

…en iets grotere (Orchesella cincta?) als deze:

En behalve dat, een primeur: sex! Twee snuitkevers:

En nog een primeur, mijn eerste foto ooit van een gele mier:

Helaas ook wel viezere beesten. Bladluizen bijvoorbeeld, yuk. In het mos, met vieze rooie oogjes:

Of in de zilverberk, vies grijs:

Ook, zoals altijd, een portie onbekenden en mysteries. Deze rare dingen die met vele tientallen rondkrioelen in een ton water bijvoorbeeld:

Larves van ‘t één of ‘t ander, ongetwijfeld. Muggen, misschien. Maar geen idee wat of hoe.

En een turquoise eitje-op-een-steeltje. Misschien van een gasvlieg, maar misschien ook niet.

Straks nog wat foto’s pakken, me dunkt.

• 1 - BlindSurfer FAQ - Overzicht
  New & improved!
  (tags: accessibility)
• 2 - Light Crafts > LightZone
  (tags: workflow raw software photography)

Zelie vanmorgen:

Ik weet wie eerst geboren is: God

Maar God is niet Jezus hé. Die zit binnen in Jezus.

Een weet je hoe de Heilige Geest uitgebeeld wordt? Als een gouden duif.

Of ze wist wat de Heilige Geest dan wel precies is? Nee. Maar ze zou het aan de meester vragen.

Nu, ik vermoed dat haar meester geen cursus pneumatologie gaat geven, maar ik vraag me toch af wat hij er over zal zeggen. Wat hij erover kàn zeggen, behalve dat de Heilige Geest uitgebeeld wordt als een duif.

En dat kadert allemaal binnen het hoofdstuk Godsdienst en Kinderen, en Hoe Ermee Om Te Gaan.

We zijn er dit jaar nog min of meer van gespaard gebleven—op de school van Zelie wordt de eerste communie pas in het tweede leerjaar gedaan—maar volgend jaar gaan we dus een aantal Knopen Moeten Doorhakken.

Voilà zie, de kogel is door de kerk. De nieuwe trekzetel is uitgekozen.

Op dit ogenblik heb ik een jaren-stillekes tweede– of derdehandse La-Z-Boy in blauwe fluweelachtige stof:

Eén optie was om een gelijkaardig model te kopen, misschien gemotoriseerd:

…maar die dingen zijn hondslelijk, en lomp, en ze zitten vol met mechaniek die kapot kan gaan.

En had ik al gezegd dat ze lelijk zijn?

Enfin, ‘t is dus een ander model geworden. In rechtstaande toestand:

…en in neerliggende toestand:

In alle geval wordt het hetzelfde materiaal en dezelfde kleur als hierboven, maar ik ben er nog niet helemaal uit of het het model zonder armleuningen wordt, of dat mét:

Ik ga er nog een beetje in gaan liggen denk ik voor ik de knoop doorhak.

Maar in ieder geval wordt het een model met een opblaasbare lendensteun en een tafeltje opzij.

Trrr.

Op een mailinglijst, ik zal ze maar niet bij naam noemen maar het volstaat te zeggen dat het allemaal eigenlijk deftige mensen zijn, werd de vraag gesteld wat de installatie van UV-verlichting in toiletten te maken heeft met drugspreventie.

Op geen tijd kwamen daar een stapel antwoorden op—dat het te maken heeft met de aders niet meer vinden en zo.

‘t is proper. Dat wij dat allemaal weten, ‘t is proper.

• 1 - www.uitvaart.nl . . . . . Nieuws
  “Koen Wauters regelt, verzorgt en betaalt.”
  (tags: death ad)
• 2 - Crooks and Liars - SNL: If Al Gore were President
  (tags: gore snl funny politics)

Tiens, vreemd.

Pauli Beliën c.s. hebben de bewuste tekst waar Beliën allochtonen (met noordafrikaanse trekken presumably) gelijkstelt met roofdieren en autochtonen met kuddedieren, en waarin hij zegt dat die roofdieren messen hebben, dat ze van kleinsaf tijdens het jaarlijkse offerfeest geleerd hebben hoe ze warmbloedige kuddedieren moeten kelen, dat wij misselijk worden wanneer we bloed zien, maar zij niet, dat zij getraind en zij gewapend zijn, en dat burgers het recht hebben zichzelf te bewapenen, nood breekt wet, geef ons wapens—die tekst dus, verwijderd op vraag van het Centrum voor Gelijkheid voor Kansen en voor Racismebestrijding (CGKR).

I dunno.

Is dat niet teveel eer voor zo’n over the top tekstje? Was er iemand in België die dat ernstig nam?

Vreemd genoeg komt er nog een vraag bij van de hand van de auteur: hij vraagt alle publicaties die zelfs maar passages uit zijn weblog-entry citeren, die citaten te verwijderen. En hij dreigt met twee zaken: inbreuk op het auteursrecht, en dat mensen die stukjes citeren volgens het CGKR medeschuldig zouden worden aan het “aanzetten tot geweld jegens een groep wegens de nationale of etnische afstamming.”

Dat lijkt me zeer vreemd, maar ik ben wel geïntrigeerd.

Ad 1: bestaat er in België niet zoiets als citaatrecht? Waarbij je in een eigen publicatie, mits bronvermelding, stukken uit een andere publicatie mag citeren?

Ad 2: Stel dat ik iets zeg als

Wanneer X zegt “ik roep op om alle negers met frietvet te overgieten”, dan ben ik het daar helemaal niet mee eens.

…ben ik dan aanklaagbaar? Of is dat enkel als ik schrijf dat ik het eens ben met wat X zegt?

Enfin, IANAL natuurlijk, maar me dunkt heeft de heer Beliën geen been om bij wijze van spreken op te staan.

De computer thuis loopt echt op zijn laatste poten. Traag, te warm, te weinig plaats, ‘t is wreed.

Ik zou eigenlijk moeten alles er af smijten en alles opnieuw installeren en zo—dat is al in geen jaren meer gebeurd—maar ik kom zó al tijd tekort.

Want kijk: ‘t is alweer na middernacht, en ik moet dingend naar bed.

De nieuwe trekzetel is geen Belgisch design, maar wel iets Noors.

De ontwerper is Svein Asbjørnsen, de naam van het beestje is volgens de enen Modi Contura 20.00 en volgens de anderen gewoon Contura 2000, en het ding zit in de Fjord-collectie van Hjellegjerde.

Fabrikant (Hjellegjerde dus) en materiaal (roodachtig leder, zoals hierboven) liggen al vast. Dat er een tafeltje op de zijkant komt, ligt ook vast:

Alsook dat het niet het model wordt met de helemaal platte hoofdsteun:

…maar wel een model met een hoofdsteun met rechtopzetbare zijkant:

Het enige discussiepunt is nog of het een strak model 2000 wordt dan wel een minder strak maar (misschien) comfortabeler model 2010.

En hoeveel het kost? Veel. Een dik maandloon, pakweg. Maar het is dan ook de plaats waar ik zo ongeveer 90% van mijn wakende uren thuis in doorbreng.

Geschreven al luisterend naar: hooverphonic - No More Sweet Music CD2 - wake up (remixed by alex calli

‘t Was zondag feest in Nederland, voor de verjaardag van kleine Louis. Niet onze Louis, maar Louis van de broer van Sandra.

Een mens zou dan eigenlijk heel de dag kunnen rondlopen met een fototoestel in de hand, maar daar had ik geen zin in. En het eten was trouwens veel te lekker. Dus zijn het maar