Hoezee! De computer is terug van bij de computerboer! (tous en cœur: danku Marc van de computerboer)
De computer oververhitte, en dat was omdààààààt… het tussen de ventilator en de procesor archi-plenti-poefende vol met van dat fijnfijnfijn bouwstof zat.
De hele computer is opgekuist, er zit een halve tera harddisk bij, en alles is weer voorlopig min of meer in orde.
Ah getver. Akkoord, het is het einde van de wereld niet, en op den duur zou je je er schuldig over gaan voelen om het erg te vinden, maar ik vind het wel degelijk erg.
Ik loop niet graag. Nee, laat me dat nuanceren: ik hààt lopen. Passioneel. Ik heb er altijd al, mijn hele leven, een hekel aan gehad. Van de eerste miltaanvallen toen we in de kleuterschool moesten snelwandelen naar de speeltuin, over de astma-aanvallen op de lagere school toen we langs de Watersportbaan liepen, tot de publieke vernedering waar de coopertestachtige akeligheden op de middelbare school altijd op uitdraaide.
Walging, misselijkmakende, lijfelijke braakneigingen opwekkende dégoût, dàt is wat ik voel voor lopen. Zinloze bezigheid, gevaarlijk voor lijf, ledematen en ligamenten, verstand noodgedwongen op nul en blik op oneindig, de ultieme nutteloosheid, het zenith van zinloosheid.
En toch.
En toch: ik had me ook kandidaat gesteld voor hetzelfde programma waar Koen en Lotgenoten voor ingetekend hebben. Omdat ik mijn grenzen wou verleggen. Omdat ik een doel wou in mijn leven. Omdat ik toen nog ettelijke tientallen kilo’s teveel woog.
Ondertussen ben ik die kilo’s, alle 75, kwijt. Zijn die grenzen meermaals verlegd—hallo, dag man met de hamer, hoe gaat het ermee? Tot de volgende keer dan maar?
Ondertussen heb ik een doel in mijn leven, of beter: ondertussen heb ik denk ik soms te véél doelen in mijn leven. En bovenal: ondertussen weet ik dat zo ongeveer de enige voorwaarde om te mogen meedoen, “geen rugklachten hebben” was.
Enfin, ik was er dus niet bij. Maar toen ik hoorde dat Koen Fillet mee zou doen, heb ik hem wel religieus gevolgd op zijn weblog. De trainingen, het aquajoggen, de grafieken, de glimpsen van anonieme medelotgenoten, alle ups en downs met de knie—en misschien vooral: de heldhaftige strijd om een loopblog te blijven en géén gewoon interessant weblog (mislukt!).
Dus ja, ik zou het enorm spijtig vinden als het niet zou lukken, de marathon. Ik houd alle kruisbare lichaamsdelen gekruist.
En ondertussen en behalve dat: in ieder geval kan niemand hem die 20 km nog afpakken.
Het is ooit anders geweest, maar het lijkt erop alsof Haditha ze wakker geschud hebben, die Amerikaanse media: twee verslagen na elkaar over “ongelukken” aan checkposts vanavond.
Een man is met zijn vrouw en haar zus naar het hospitaal aan het rijden omdat de vrouw moet bevallen. Out of the blue wordt de auto beschoten: de twee vrouwen op de achterbank dood.
Het leger zegt dat ze gewaarschuwd hebben, dat de auto mordicus weigerde te stoppen, dat ze dan op het ondergestel van de auto geschoten hebben om de auto tot stilstand te brengen, en dat misschien een verdwaalde kogel…
De overlevende chauffeur en omstanders zeggen dat er géén roadblock was, en dat de soldaten meteen de voorruit doorzeefden. Ze halen er het wrak van de auto bij, dat ongeschonden lijkt, op voor– en achterruit na.
Het kind, een zoontje, dat voldragen was, kon niet gered worden.
Tweede verhaal: een recap van een vorig incident, waarbij in het donker soldaten ook zonder waarschuwing op een auto waren gaan schieten. Geen excuses of afwijkend verhaal hier: gewoon “oeps! vergissing”. Ze tonen foto’s van de doden: een vader en een moeder. En ze tonen foto’s van de overlevenden: vijf hysterisch wenende kinderen, ónder het bloed van hun ouders.
Nee, het is ooit anders geweest.
My Lai, iemand? Snel, haal Seymour Hersch weer van stal!
Naar aanleiding van de racistische moorden in Antwerpen vorige week besloot een aantal leerlingen van het Koninklijk Atheneum Sint-Niklaas spontaan en in een tijdspanne van een paar dagen een single op te nemen: “Luna On My Mind”.
De leerlingen, die sinds begin dit schooljaar een jazzgroepje hebben opgericht onder de kleurrijke naam Patrick’s Hot Sugar Juice, schreven zelf de tekst en de muziek, en het geheel werd op één namiddag op school opgenomen, met beperkte technische middelen (de ‘opnamestudio’ was de kelder van de school), maar met des te meer integere gevoelens van verontwaardiging en verdriet. Het werd een pracht van een single, niet in het minst door de gevoelige zang van Bukky Oduwale (16), leerling in de vierde Humane Wetenschappen en zelf met Nigeriaanse roots.
De initiatiefnemers zouden het dan ook bijzonder spijtig vinden mocht het hier bij blijven. Met andere woorden: zij vinden dat het nummer door zoveel mogelijk mensen gehoord moet worden!
Belangrijk is dat ze geen enkel commercieel, politiek, promotioneel of financieel doel nastreven. De single wordt aan een zeer lage prijs verkocht en eventuele winst wordt aan een nader te bepalen kinderrechtenorganisatie geschonken.
Het is de groep ook niet om bekendheid te doen: de helft van de leden zijn immers laatstejaars. Zij verlaten spoedig de school, waardoor de band niet eens meer bestaat.
Tja. Zo kan het natuurlijk heel erg vaak: als je de cijfers gewoon mag gebruiken door elkaar en zelf de bewerkingen uitvinden, kun je zo’n 63% van de getallen tussen nul en duizend “vinden”.
De volgens VTM “echte” oplossing, 438, bereik je zo:
(50 - 12) + (80 x 10) / 2 = 438
En 437 is bijvoorbeeld
(((80 x 10) + 50) / 2) + 12
De oplossing van Dyslexia, 348, kun je bijvoorbeld ook zó bereiken:
(12 / 2) x ( (80 / 10) + 8 ) = 348
Maar dan is het helemaal niet moeilijk meer natuurlijk, dan kan het écht zowat alles zijn.
Alhoewel, alhoewel: Dyslexia heeft een oplossing die echt wel alle elementen die gegeven werden—vijf getallen, een vermenigvuldigingsteken, een plusteken en twee mintekens—gebruikt.
Spijtig dat het volgens VTM 438 en niet 348 was. Of heb ik me vergist? Nee, ik denk het niet. Ik heb het echt meteen opgeschreven toen ze het zeiden.
Soms vraag ik mij af of ik eigenlijk niet een ernstige website zou maken.
Zo’n website waar ik getuig van enige focus, in schril contrast met deze website, waar ik de afgelopen week onder meer geschreven heb over, even kijken… mijn familie, televisie, muziek, gezondheid, het nieuws, andere weblogs, sport, mezelf, politiek, usability, macrofotografie, ouder worden, plannen in huis, films en series.
Ik zou dat eigenlijk wel graag hebben, denk ik, zo’n website waar een lijn in zit, met een paar schrijvers en een eigen klein publiekje, waar we gezellig kunnen babbelen vooral over één onderwerp, met ruimte voor een heel occasionele uitwijding.
Misschien moeten we gewoon een familieweblog beginnen? Alle familie, ver of dicht, krijgt een account en mag schrijven wat ze willen. En we zetten het alleen open voor de familie zelf.
Of een viezebeestenfotoweblog? Met identificatie en tips en vragen over en weer?
Of een politiek weblog over de gemeenteraadsverkiezingen?
Of een usability / information architecture / interface-weblog, met lastige vragen en problemen en discussie, en eens niet de zoveelste xhtml-css-afgeronde hoeken-“tips voor de onmiddelijke praktijk”-site?
Zelie was jaloers dat ik dingen kon schrijven en dat heel de wereld dat kon lezen en dat ze dan dingen konden zeggen tegen mij en dat ik dan dingen kon terug zeggen.
Ik weet niet of het een bevlieging is dan wel een roeping, maar alla.
Wat het zeker niet wordt, is een soort papa-doet-weblog-voor dochter: al wat er op komt, is omdat Zelie het wilt, en is honderd procent geschreven door Zelie zelf. Ik ben niet van plan om Zelie te verplichten om te schrijven, en ik ben al helemaal niet van plan om het voor haar te schrijven.
Hoe we het doen? Ze typt alles zelf op het klavier terwijl ze op mijn schoot zit, en ik mag enkel de aanhalingstekens doen. Hoogst uitzonderlijk vraagt ze om de schrijfwijze van een woord, maar tot nog toe was het alleen “flippo’s” dat ik heb moeten spellen.
Vóór er mensen op hun achterste poten staan: ja, uiteraard ga ik daar omzichtig mee om gaan. Ja, ik let wel op. Jaja. Het belangrijkste is dat Zelie er plezier aan beleeft.
Dàt deed raar: ik kreeg een tijd geen foto’s meer naar Flickr gestuurd.
‘t Zal wel aan hun gamma-trubbels gelegen hebben, maar toch… doet een mens twee keer nadenken als hij Flickr zó in zijn wereldbeeld ingebouwd heeft.
Afijn. Beesten. ‘t Is er twee keer per jaar de tijd van het jaar voor, en nu is dus één van die twee keer: spinnetjes!
Op één van onze ex-kerstbomen, ondertussen huizenhoog, zat het vol van deze kerels, ik vermoed één of ander soort vieze parasiet:
Kijk, hier is het koppetje te zien:
‘t Was een verbazend beweeglijk beestje, niet wat je er zou van verwachten op de foto: niet één van die luizig stilzittende ding met wasachtige, euh, uitwassen, die soms tegen de bladeren van kamerplanten aangeschurkt zitten en een teken zijn dat die plant rijp is voor de vuilbak.
Met een beetje geluk worden ze opgevreten door deze kerel, het viervleklieveheersbeestje (Exochomus quadripustulatus), te vinden op naaldbomen:
Ach, en vliegen: het blijven dankbare onderwerpen.
En kleine kevertjes ook, waarvan ik op geen duizend jaar zonder hulp de naam van terugvind:
Het lijkt soms alsof hij tussen de plooien van het gezin valt. Ik moet in alle geval mijn best doen om hem niet uit het oog te verliezen.
Nu, ‘t is niet altijd even eenvoudig met vier kinderen om ze allemaal de nodige aandacht te geven, en het moet gezegd: Louis maakt het ons ook niet altijd even gemakkelijk.
Hij had dat al als hij een baby was. Toen weende hij niet maar krijste hij, irritant-men-kan-niet-meer.
Dààr zijn we van af, maar nu is het iets anders dat enorm op de zenuwen werkt: hij weent voor het minste. En het is enorm moeilijk om daar zelf niet vreselijk nerveus van te worden.
Vanmiddag bijvoorbeeld: de borden worden uitgedeeld voor de spaghetti, Jan doet nog wat lastig omdat hij eerst een glazen kommetje wilt, en dan een jip en janneke-ding, maar niet goed weet welke kleur, en enfin twee minuten twijfelen later, zoeken en doen, pakt hij een gele, we zijn allemaal klaar om aan tafel te gaan… en plots zit Louis te wenen.
Aargh!
Ogenschijnlijk om géén reden, plots: sirene. Niet stilletjes snikken, maar echt meteen, volle kracht en langgerekt bleiren.
Onze reactie, afhankelijk van onder meer hoe moe we zijn, wat er de rest van de dag al gebeurd is en hoe lastig de andere drie zijn, komt er meestal op neer dat we hem met meer of minder geduld uitleggen dat het geen zier helpt om te wenen, dat er niets is om over te wenen en dat hij het gewoon moet vragen of zeggen als er iets is.
Dan begint hij meestal nog harder te wenen.
En dan zeggen wij met stijgend ongeduld dat we niet boos zijn, maar als er iets is dat ons boos maakt, dat het wel voor niets wenende kindjes zijn. Waarop hij meestal nóg harder begint te wenen. En waarop wij dan voet bij stuk houden, en hij nog harder gaat wenen.
Ik denk dat we onze houding eens gaan moeten herevalueren, want het is nu al een eeuwigheid dat het télkens hetzelfde scenario is, en het lijkt echt niet te beteren.
Zelie is voor haar leeftijd al heel erg volwassen en mondig. Ik weet niet hoe het met Sandra zit, maar ik sta er praktisch niet bij stil dat Louis bijna twee jaar jonger is dan Zelie, en dat dat op die leeftijd een wereld van verschil is.
Louis is van de drie kinderen die kunnen spreken, de meest zwijgzame, maar hij staat op veel vlakken, nu ik erover denk, verder dan Zelie toen zij zo oud was.
Zelie vliegt door het leven, en babbelt honderduit over vanalles en nog wat. Louis kijkt, observeert, slaat op, en verwerkt—grotendeels in stilte. Of: verwerkt niet—ook in stilte.
Daar maak ik me zorgen over, eigenlijk. Zijn juf had het ook al gezegd: dat hij zo enorme drama’s kan maken, dat wijst er volgens haar op dat hij veel te veel observeert, zijn observaties gewoon niet kan kaderen, en daar dan in paniek door slaat.
Sandra sprak van one on one time: ik denk dat Louis van de vier degene is die daar het meest bij gebaat zal zijn. Louis alleen, in een één op één-omgeving, is de liefste jongen die er ter wereld is. En in een groep van leeftijdgenoten is hij gelukkig hondertwintig percent functioneel, tot voldoening van zichzelf en zijn vele vriendjes en vriendinnetjes. ‘t Is alleen als er meer heterogene groepen zijn, zoals ook bij ons thuis, dat het soms lastig is.
‘t Is nu niet alsof hij verwaarloosd wordt, of dat hij geen liefde en aandacht krijgt, verre van, maar ik denk dat hij wel eens nóg meer zou nodig kunnen hebben. En vooral: meer uitleg. Zelie krijgt alle uitleg van de wereld, want ze vraagt voortdurend honderduit, maar Louis dus niet. ‘t Is al ternauwernood als hij ons zegt wat er gebeurd is op school, laat staan dat hij vragen zou stellen bij wat er rond hem gebeurt. Terwijl hij daar ongetwijfeld mee zit.
Dus. Meer quality time. En meer communicatie.
Zoals gisteren nog, toen Sandra met Zelie gaan zwemmen was, hebben we samen gelezen, en diertjes gemaakt, en dan hebben we op de computer Sokoban gespeeld (vier jaar! sokoban!), en dan hebben we wat bij elkaar gezeten, en dan is hij zo braaf als een prentje naar boven gegaan, alleen.
En na een minuutje of tien riep hij zachtjes naar beneden: “papa, mag ik het licht al uit doen?”
* * *
Deze middag, trouwens, weende Louis omdat Zelie een “groot bord” had voor haar spaghetti, en dat hij een plastieken kommetje had. Hij had het natuurlijk gewoon maar te vragen—”mag ik ook een groot bord hebben alsjeblieft”—en hij had er ook één gekregen. Maar hij had niets gezegd, en toen lag er al spaghetti in zijn kommetje, en dan zal hij waarschijnlijk beseft hebben dat het te laat was om nog een nieuw bord te vragen: het was al vuil, we gaan geen twee borden vuilmaken.
En bij dat besef zal het gebotst hebben, denk ik: hij wéét dat hij geen ander bord moet vragen, want hij zou er normaal gezien geen krijgen. Maar anderzijds had hij wellicht zó graag ook een groot bord gehad net zoals Zelie… Maar nu is het te laat… maar hij ging het zeggen en plots was die spaghetti erin… en nu was het te laat… Vragen heeft geen zin meer want ik ga het toch niet krijgen… had ik het maar vroeger gezegd…
En dan wellicht ook: ik mag niet wenen, want dan gaan ze zeggen dat ik een babietje ben, maar ik ben een grote jongen, maar ik ben zó verdrietig…
Hij houdt het dan lang in, maar uiteindelijk, zonder aanwijsbare reden omdat alles binnenin gebeurd is, is de sirene er. En dan zeggen we inderdaad dat hij een klein kindje is, wat hij waarschijnlijk niet niet wil zijn.
Enfin, tegen de regels in heb ik hem dus deze middag een ander bord gegeven. Ik doe dat wel meer, tegenwoordig, toegeven. Niet onvoorwaardelijk: hij moet zonder pardon stoppen met wenen, en hij moet met twee woorden vragen wat hij wil. Maar ik heb het gevoel dat als we hem blijven terechtwijzen over dat wenen, dat we meer kwaad doen dan goed.
Woorden als “voor niets wenen” en “neuten” en “klein kindje” en dergelijke: per decreet afgeschaft, bij deze. Als hij weent… in de mate van het mogelijke: door de knieën gaan, hem vastpakken, en rustig vragen wat er aan de hand is. Geen verwijten, maar vragen om uitleg. Eens zien of het daarmee betert.
‘t Is een leerproces, dat vader en moeder zijn. Tjaha.
O, had ik al gezegd waar ik nu al zo’n kleine drie uur op de computer zit te tokkelen?
Niet in de trekzetel, nee.
Wel in zo’n soort ligzetel.
Buiten.
Niet in de tuin, nee.
Op straat.
Yep. Op straat. Met mijn pantoffels en de computer op mijn schoot, vóór de deur, in het midden van de stad, in zo’n oranje-geel-roze-wit-groen-blauw-gestreepte opvolger van een transat, met metalen armatuur en ingebouwd hoofdkussen.
Hallo te zeggen tegen de passanten, de passanten zeggen hallo terug. Het meisje van op het einde van de straat, de leeftijd van Zelie, is al een keer of honderd op een halve meter van mijn voeten voorbijgefietst, ik heb al drie groepen toeristen zien voorbijkomen en een uitleg zien krijgen over de Pelikaan…
En wat hoort mij oor? Daar zijn Sandra en de kinderen terug van boodschappen!
Zelie heeft een pet gekregen, Louis is gevallen op zijn knie, en Jan vertelt mij dat hij een ijslollie op zijn voet heeft gekregen. En nu zitten Zelie en Jan naast mij: ze hebben hun eigen zeteltjes uitgehaald, één aan elke kant van mij.
Louis wou dus absoluut ook iets op het internet schrijven, én een mopje vertellen aan de hele wereld, én een filmpje op de computer zetten—’t is te zeggen op het internet zoals bij Zelie.
Allez dan. Komt-ie. Dit heeft Louis helemaal zelf getypt:
LOUIS
K3
…en deze mop is verbatim neergeschreven:
Jantje en de bakker
Jantje ging eens naar de bakker, en hij vroeg aan de bakker een chocopot. En de bakker zei: ik heb geen chocopot meer. En de bakker zei: nog één keer en ik hang u aan het kruis. En mama zei de volgende ochtend: ga naar de bakker een chocopot halen. En Jantje ging weer naar de bakker en hij vroeg om een pot choco. En toen hangde de bakker Jantje aan het kruis. En dan zei Jantje tegen Jezus: hang jij ook aan het kruis omdat je een chocopot wilt halen?
…en dit filmpje moest ik maken van hem:
Let op Zelie’s idee over Louis die dingen zou op de computer zetten, helemaal op het einde van het filmpje.
Waar Louis het over heeft, trouwens: ik ben er vanmorgen mee naar de Van Eyck geweest, om te zien of hij eventueel nog niet zou kunnen leren zwemmen. Crash course, drie dagen per week.
Het zag er uit de verte niet zo slecht uit: hij bleef mooi in het water, hij deed zelfs enthousiast mee met de oefeningen schoolslagbeenbeweging:
Het heeft niet mogen zijn. Niet dat hij begon te wenen of zo, hij deed zonder klagen of iets mee:
…maar zoals misschien te zien is: hij was helemaal verkrampt. Hij had koud, en hij was toch nog een beetje bang van het water, en zowat tegelijkertijd deed de leraar een teken van “nope, ‘t zal niet gaan” en wou hij er terug uit.
Ik was er fier op: niet één traantje, gewoon gezegd dat hij graag uit het water wou omdat hij koud had en niet veel zin meer. En dan gelijk een man naar de douche gegaan, zonder dat hij mij zelfs zag.
Twice today, while battling all the other issues, we came under Denial of Service attacks (and big ones at that!). Each one was about 900 megabits a second, and affected a whole range of services. You may have noticed your sites being slow, mail being slow or not responding at all, and possibly even a crashing server here and there. With the exception of the 1 web server that was actually being targeted, everything should be completely back to normal now.
…en vandaag:
More outages June 3, 2006 at 2:04 pm PST by JamesH
We’re experiencing what looks to be another attack, and are working to deal with it right now. We’ll post an update when things are resolved.
Hoge bomen, wind, tch.
Sandra en Zelie zijn weer terug, maar ondertussen ligt onder meer Bruno er wel nog altijd uit. Gr.
Hoeveel keer 100? 100%, 500/5, CASH, Honderdman, 1302, 2 eeuwen.
Euhm, kan iemand mij vertellen hoe iemand in Gods naam kan weten hoeveel keer 100 er in het woord CASH staat? Jesus. Antwoord komt hier van zodra het er is.
Deze opdrachten lijken me nochtans gemakkelijker te doen dan die van de optelsommen.
Eens kijken:
in de vraag staat al één keer “100”
“100%”, daar staan twee honderden in: “100” en “proCENT”
“500/5” is ook honderd
500 is vijf keer honderd
de C in CASH is honderd in het latijn
honderdman: “honderd”
de M van honderdman is duizend in het latijn, dus nog eens tien keer honderd
Doe alsof je competent bent. Niet nodig dat je echt weet wat je moet weten, ruim voldoende als je iedereen kan laten geloven dat je de vereiste skills hebt.
Veeg de mouw van de bazen. Niets dat bazen liever hebben dan een ondergeschikte die ze voortdurend zegt hoe goed ze wel bezig zijn.
Infiltreer. Doe alsof je veel meer doet dan je eigenlijk doet. Kruip op zoveel mogelijk interdepartementele teams. Doe alsof je écht het beste voor hebt met je collega’s.
Verzamel bewijsmateriaal. Doe enkel zaken die je later kan gebruiken om aan te tonen hoe goed je gewerkt hebt.
Wees irrationeel optimistisch. Als je maar lang genoeg herhaalt dat alles mogelijk is en dat alles goed komt, hoef je je niets aan te trekken van eventuele problemen.
Val op. Zie ook 2, 3, en 4. Herinner mensen er voortdurend aan dat je bestaat en hoe goed werk je wel doet.
Uiterlijk is belangrijker dan inhoud. Kijk hoe de grote baas zich kleedt en emuleer dat op subtiele wijze.
Vind je eigen promotie uit. Creëer een kunstmatige nood of een geveinsd probleem waar enkel jij iets aan kan doen. Schrijf zelf je nieuwe jobomschrijving.
Vegeteer. Als je lang genoeg blijft zitten, kun je vanzelf naar de top drijven. Zelfs al doe je niets nuttigs of goeds: het Peter Principle is jouw vriend.
Heb geluk. Let’s face it: het is een loterij. Er is vaak geen enkele verhouding tussen competentie en promotie.
Wees goed in wat je doet. En gebruik je huidige positie om te leren wat je nodig zal hebben in de volgende, hogere, positie.
Kom goed overeen met je baas. Maak hem of haar compleet afhankelijk van jouw expertise, maar zorg ervoor dat hij of zij kan doen alsof het allemaal van hem of haarzelf komt.
Bouw een netwerk. Zorg ervoor dat je binnen de organisatie vrienden krijgt die bereid zijn om voor jou spreekwoordelijk te sterven. En zorg er dan voor dat ze precies dat doen.
Weet wat je waard bent. Hou meticuleus bij wie je welke diensten verschuldigd is. Stel een dossies samen met strategisch te gebruiken roddels.
Wees altijd positief. Zeg nooit dat iets niet gaat lukken. Als iets mislukt of niet bleek mogelijk te zijn, zorg er dan voor dat jou geen schuld treft.
Val op. Zie ook 2, 3, en 7. Herinner mensen er voortdurend aan dat je bestaat en wat je doet voor hen.
Kleding en uitzicht. Val niet op in negatieve of in postieve zin. Zie hoe collega’s gekleed gaan en kleed je navenant.
Maak je eigen kansen. Zorg ervoor dat je de eerste bent die van nieuwe ontwikkelingen op de hoogte is. Schrijf zelf je nieuwe jobomschrijving.
Wees geduldig. Mensen ontslaan niet graag mensen. En op den duur ben je de enige die overblijft om nog gepromoveerd te raken.
Kies het goeie bedrijf. Kies geen al te klein bedrijf, want daar moet je echt bewijzen wat je waard bent. Kies geen te groot bedrijf, want daar riskeren te veel concurrenten te zijn. Kies geen te goed georganiseerd bedrijf, want daar riskeren truken van de foor niet te werken.
Ik was helemaal uit het oog verloren dat het morgen een feestdag is en dus vakantie! Als ik het niet had gehoord, ik zou gewoon op het werk gestaan hebben.
‘t Is nog een geluk, ik vroeg me al af hoe al die mensen dat gingen doen voor de 10 km van Gent!
Nee, nu kunnen we er gewoon naartoe gaan. Supporteren voor Lien en haar Radiofonisch Instituut. En foto’s pakken!
En met Zelie de Futuris Kids Run doen, een kilometer rond de Vrijdagmarkt. Zelie gaat Henri achterna, als het ware.
‘t Zijn zo schatjes, mijnheer. Ze waren heel erg rustig aan het spelen op de kamer van Zelie en Louis (die binnenkort de meisjeskamer zal worden).
Ik ging ze halen om te komen eten, en dit is het tafereel dat me begroette:
Zelie en Louis op Zelie’s bed een boekje aan het lezen, en Jan in het poppenbedje ook een boekje aan het lezen!
Toen hij mij zag, kreeg ik direkt zijn tuutje en zijn beer…
…en toen wou hij mij zijn nieuw ontdekking tonen. Onder luid maar helaas onbegrijpelijk gekwater troonde hij mij mee naar een eland die in een verdwaalde stelling hing, en zei hij dat ik een foto moest maken. Bij deze dus:
En kijk, Anna in haar park. Ze begint niet alleen vreselijk uit te zetten in alle richtingen, maar ook meer dan één gelaatsuitdrukking te hebben:
En gebiologeerd dat ze kan zijn van de mobiel in haar park, ‘t is wreed:
“Absolute Sandman” collects the first 20 issues of Neil Gaiman’s groundbreaking series, with 18 of the 20 stories completely re-colored. As can be seen by the example shown, the new colors look spectacular. The hardcover volume will be released in November. Wayne joked that new “Sandman” projects will depend on how well the $99 volume sells.
Ah tiens, ze hebben het decor van de verkiezingen nog eens kunnen bovenhalen op één…
En kijk, daar is een Ernstige Bart Peeters, en was Jan Van Rompaey niet op pensioen? Sinds zijn pensioen is die brave mens niet meer zoveel op tv geweest!
Van Rompaey doet zowaar een Van Grauwel—”als u niet meedoet, komt de minister van media zes maanden aan ene stuk elke dag ene lange toespraak houden bij u”.
Ah kijk zie, een panel: Katja Restin en Roos Van Acker en iemand uit thuis, Ronny Daelman, en Kurt urgh goedkope viezerd! Rogiers, en Heidi Lenaerts en Frank Raes en Virginie Claes en Evy Gruyaert en Stany Van den Beigin en Peter Crets.
Oooo typetjes!! ‘t Swingpleis met Flitsee!
Waarop betrap je je het vaakst als je naar tv kijkt? Ah kwaad zijn natuurlijk!
Stany en Peter doen dat goed, gemaakt spontaan disruptief zijn. En ik denk dat ze Van Rompaey niet alles verteld hebben dat ze in petto hebben voor vanavond.
Kurt Roegiers, da’s toch wel een kiezig tiepten: die had nu toch wel echt beter een costard aangetrokken in plaats van zo’n marcelleken in gordijnstof.
Stany en Peter doen gewoon van Leugenpaleis! Ze deden daarnet gewag van een Raesprogramma met Frank Raes, dat dan uiteraard De Raesdaaf zou moeten gaan heten!
[...]
Het mag duidelijk zijn: ik ben even weggedut. Zó goed was het ook niet, Bart mag dringend ophouden met zijn oll raait-ik-zen-Bart-van-den-teevee-act boven te halen, Jan Van Rompaey deed dat niet slecht maar nóg wat meer repeteren was het geheel ten goede gekomen, en enfin, mbeh.
O ja:
Uit de test blijkt dat je vooral op zoek bent naar Prikkels & Avontuur (”Het leven is voor jou een grote ontdekkingsreis. Je bent steeds op zoek naar uitdagingen en nieuwe dingen.”), maar ook naar Status & Knowhow (”Jij hebt een grote honger naar kennis en wil jezelf non-stop bekwamen. Daarom kies je heel bewust voor een kwaliteitskrant. “).
100 = 1 x 100 500 = 5 x 100 500/5 = 1 x 100 CASH = 1 x C (Latijnse 100) honderdman = 1 x “honderd” honderdMan = 1 x M (Latijnse 1000) = 10 x 100 honDerDman = 2 x D (Latijnse 500) = 10 x 100 1302 = 13 x 100 1302 = 1 x 100 1302 = 3 x 100 2 eeuwen = 200 = 2 x 100
Ik was in eerste instantie de twee keer D vergeten.
*smacks self in forehead*
Je zou ook de honderd van de opdracht kunnen laten meetellen en de CENT van procent, en dan eventueel “eeuw” van “2 eeuwen”, en dan kan je de 302 laten vallen.
Enfin, er zijn echt wel veel manieren om er te geraken.
Zelie heeft de Kilometer Voor Kindjes uitgelopen, en Louis heeft toch wel de halve kilometer gelopen.
Lees meer bij Zelie—zij was er bijzonder weinig over te spreken dat het open was voor kindjes van alle leeftijden.
Louis hield het na één rond voor bekeken, al met al een enorm geluk want ik was zo stom geweest om mee te lopen, en ik heb me op die vijfhonderd meter denk ik een wervel verschoten.
Afijn, ze waren dan toegekomen, en ik was ze zo’n kwartier kwijtgeraakt, op zoek ernaar met vereende krachten (Henk en i. ter hulp), uiteindelijk bleken ze gewoon terecht bij Bruno en Tessa en familie.
En dan werden we allemaal getrakteerd door i. op ijsjes, hoera!
Daarna hebben hebben de kinderen springkasteel gedaan, en Zelie nog trampoline ook, en Louis wou zich laten schminken in een leeuw, en toen Zelie trampoline had gedaan heeft ze voorachter gedaan met Louis, die er al zeker twintig minuten stond aan te schuiven, en dan heeft Louis beslist om alsnog een vlinder te zijn, en wel een tijgervlinder:
Naar huis gegaan, misverstandje over afspraken, wegens pijn in rug en niet meer kunnen bewegen Lien en radiofonische echtgenoot verdorie gemist in het voorbijlopen, Els ook gemist in het voorbijlopen, D. ook gemist in het voorbijlopen.
En dan nu in de trekzetel, en foto’s van i. en Beau bij elkaar aan het rapen om op het project te verzamelen.
Kinderen naar bed met de boodschap dat ze wakker mogen blijven maar dat ze wel moeten stil zijn (zij: content!), Sandra naar haar zus voor behandelingen van de rugpijn ook, Under Siege 2: Dark Territory met Steven Seagal en Big Ed Hurley op Kanaal 2.
Vanavond een enorme pijnscheut gehad in mijn rug. Het zekere voor het onzekere genomen, en in de zetel blijven liggen tot ik echt wel heel erg moe was.
Eum, nu dus.
Naar bed, en morgen verder doen met de computers: harddisken leeghalen en overpompen en rationaliseren, computers herinstalleren voor de kinderen en voor Sandra, fileservertje opzetten en aan het netwerk hangen.
Kijk, nog zoiets waar ik een afgruwelijke hekel heb: mensen die “creatief” zijn met hun namen op Skype, MSN en aanverwanten.
Warf warf. Hoe onnoemelijk goed. Hoe individueel bent u wel niet! En dan vooral: zeer regelmatig veranderen! Boeiend! Nuttig! Groots! Wat een interessante mensen bent u ongetwijfeld!
Maar wacht, het kan nóg beter: emoticons in uw namen! Geanimeerde emoticons! Doen!
En wie weet kan er binnenkort nog geluid bij! Hog heaven! Màchtig!
update: o, en een trapje lager op de irritatieladder maar toch nog way up there: de mensen met normale tekst maar wel enoooorm lange namen. Waarmee de conversatie er dan zo uitziet:
If you’re going to sit in your basement pretending to be an elf, you should at least have some friends over to help says: yo
Michel says: yow
If you’re going to sit in your basement pretending to be an elf, you should at least have some friends over to help says: ah hoe gaat het er nog mee?
Michel says: bofja, ‘t gaat wel
If you’re going to sit in your basement pretending to be an elf, you should at least have some friends over to help says: allez ju
Als alle propaganda zo fotogeniek is als die van de sossen in Gent, mag er voor mij nog veel komen tijdens de verkiezingscampagne.
‘t Is maar om te zeggen dat er weer vlaggen en pinsen en stickersen van vanhartegent te bestellen zijn.
Onze vlag is gisteren binnengestoken (merci D.!), en akkoord ‘t is van politiek, maar kijk, mocht het een blauwe of een oranje geweest zijn, ik zou ze ook opgehangen hebben. Schoon gerief, echt waar.
Er is maar één type decolleté waar ik van kan genieten, en dat is het soort dat met vrouwen en borsten te maken heeft.
Pas op, zelfs daar kan het nog verkeren—sectair ben ik niet, maar kieskeurig wel. Grote of kleine borsten, echte of valse, allemaal geen probleem op voorwaarde dat de mise en place wel met enige serieux aangepakt is.
Brassières bijvoorbeeld: zéér weinig vrouwen die zonder over straat kunnen lopen. Of positionering: noem me een pietje precies, maar ik heb graag dat beide borsten toch minstens zo’n beetje symmetrisch in kaart gezet zijn. Ja, ik weet dat geen enkele vrouw twee identieke exemplaren heeft, maar toch: één tepel op kwart voor negen en één op halfzeven, dat staat gewoon niet.
Afijn. Daar was het me eigenlijk niet om te doen. Nee, andere soorten decolleté. De metsersdecolleté is uiteraard een open doel. Vooral van die harige exemplaren: brrr. Maar goed, zó enorm veel komen die niet voor in het echte leven natuurlijk. Althans mij overkomt het echt niet zo vaak dat dat mannen met een afzakkende broek zich vooruiver buigen, op pakweg het perron of de bus.
Eens je erop begint te letten, zie je ze overal: vrouwenschoenen met een gesloten teen, vaak met hele puntige voorkanten, gemaakt vermoed ik om de indruk te geven dat de drager echt wel heel erg lange tenen heeft.
Maar die jammerlijk jammerlijk falen in dat opzet omdat de aanzet van de tenen net boven de decolleté begint.
Ik heb geen bezwaar tegen tenen per se, ik heb ook geen bezwaar tegen voeten met een spitse top, maar mijn suspension of disbelief zó doorprikken met een begin van tenen, nee, daar loop ik lastig van.
Het vervelendste is als het is zoals vanmorgen bij een juffrouw die regelmatig ook op de trein naar Brugge zit: niet één tussenteens kloofje, maar meteen acht van die dingen: een decolleté van de bovenkant van de grote teen tot en met de bovenkant van de kleine teen.
Het effect van zo’n zicht is dan natuurlijk net omgekeerd van wat beoogd werd: in plaats van een langere voet, krijg je de indruk dat de juffrouw in kwestie stompjes van ingebonden voeten heeft, en hoe langer de tip, hoe viezer het er uit ziet!
Die mensen zien dat nu zelf toch ook? Dat is toch gewoon urgh?
Ik ben al een tijd aan het wroeten op een aantal teksten.
Een stukje over digitale workflow en DAM. Een stukje over godsdienst. Een stukje over databases. Een document met een uitleg over hoe een corporate website in elkaar te boksen. Een opleiding voor een bende managers.
Helaas, het wil maar niet lukken.
Ik moet er meer tijd kunnen in steken. Gedachten ordenen. Structuur. Niet hap snel hup klaar, maar nadenken, schrijven, schrappen, schuiven, nog eens nadenken, nalezen, herschrijven, nog schrappen, verbeteren, polijsten.
Bruno en i. hebben literatuur in zich; ik heb handleidingen in mij.
Neem vanavond: ik ging, naar aanleiding van een babbel met de chef-ICT over Digital Asset Management, er een entry over schrijven. De notities en noties die ik over dagen en weken in mijn hoofd en in drafts verzameld had, uitschrijven.
Stap één: een typische workflow documenteren, van de voorbereiding van de photoshoot tot het archiveren van de beelden over importeren, annoteren, klasseren, bewerken en converteren.
Doen dus, en screen shots nemen om te beginnen.
Een dik half uur later: door de dertig screen shots, en genoeg materiaal om vijftig A4–bladzijden vol te kunnen schrijven.
Ik zou kunnen stappen 1 tot en met 10 doen, en pasklare antwoorden geven, natuurlijk. Maar ik zou zoveel liever eerst dàt doen, en dàn het hoe en het waarom uitleggen, van naaldje tot draadje, met screen shots, met diagrammen. Interessant, hopelijk. Begrijpbaar voor mensen die er niets van kennen, nuttig voor mensen die er iets van kennen, hopelijk stof tot discussie voor mensen die er al veel van afweten.
Het is nu 23u30, ik heb de afgelopen dagen al te weinig geslapen, ik moet morgen om halfzeven ten laatste klaar zijn dat ik de trein kan nemen, en ik heb echt geen zin meer om er in die omstandigheden aan te beginnen—ook en vooral omdat ik nog wel andere dingen te doen heb vanavond, zoals ik al zei.
‘t Is bijna niet te geloven, maar ik had tot vandaag nog geen enkele foto van een lieveheersbeestje dat effectief een blafluis bladluis aan het verorberen is.
Um, en nu dus wel.
Early days natuurlijk, en het is net een hele tijd slecht weer geweest, maar het is verbazend hoe weinig, al met al, bladluizen er zijn.
De rozen (die overigens beginnen uitkomen, niet vergeten morgen wat foto’s te nemen) zijn grotendeels vrij van ongedierte, enkel de kerstroos (Helleborus niger) heeft nogal wat van die honingdauwafscheidende beesten zitten:
Vies. Maar ook wel ergens fascinerend, natuurlijk.
The old ball and chains gaat morgen op pad om nieuwe broeken te kopen.
Nieuwe broeken?! Kledij?! Alweer?!
Neenee, deze keer is het niet voor haarzelve dat er geld door vensters en deuren wordt gesmeten, maar voor mij. Het zal wel zijn dat ze zich schaamt om mij, kch.
Kledij kopen?! En ik ben er niet bij?!
Jazeker. Ik moet daar hoegenaamd niet voor mee, veel te kiezen heb ik toch niet: de situatie als ik er zou zijn, zou toch zo ongeveer dezelfde zijn als hier omschreven. Passen komt er ook niet aan te, euh, pas: mijn betere helft stapt de nodige winkels gewoon binnen met een gebruikte broek waarvan geweten is dat ze min of meer de juiste maten heeft.
Allez ju, ‘t zal weer in orde zijn morgenavond: “En wat vindt g’ervan?”
“Euh, ja, zeer schoon, dankuwel. Een fuchsia ribfluwelen pofbroek, just wat ik altijd al wou. O, en kijk: shorts in badstof! Dàt zal van pas komen!”
‘t Is eigenlijk een non-discussie zoals er al altijd geweest zijn: vi vs. emacs! Word vs. WordPerfect! Lotus 1–2–3 vs. AmiPro! QuarkXPress vs. PageMaker! QuarkXPress vs. InDesign!
Maar dan nog erger, eigenlijk het equivalent van Humo vs. New York Times! of Edward Tufte vs. Enid Blyton!
Google-fanboi Sponzen Ridder (labels, zó’n gemak :)) had een aantal opmerkingen. Verwijt me de zaken “getwist” voor te stellen. Dat ik Google dingen verwijt die ik Microsoft niet verwijt.
Even in volgorde: telkens zijn interpretatie, en een mogelijke andere interpretatie
Een alternatieve spreadsheet? What’s the point? versus Een alternatieve zoekmachine, mega helemaal wat ik wil en véél beter dan google image.
“Waarom nog eens een on-line spreadsheet die al veel keer gedaan is?” vs. “Kijk eens, Microsoft innoveert in het zoeken nar images, terwijl Google al jaren stil staat”.
Picasa enzo heeft Google destijds gewoon opgekocht, de prutsers! versus IE (en andere) heeft MS destijds gewoon opgekocht, de briljante marktstrategen!
Google koopt dingen over en laat ze dan een virtueel ongewijzigd en niet-geïntegreerd.
Dat tweede heb ik niet gezegd en zou ik ook niet zeggen. Als Microsoft bedrijven of technologieën overkoopt, dan zijn er voor zover ik zie drie manieren waarmee ze ermee omgaan:
Embrace and extend, zoals bij de Java Virtual Machine indertijd. Sun was zo stom om met Microsoft een contract te tekenen waarbij MS de standaard mocht bepalen van hoe Virtual Machines op Windows er moesten uitzien. Uiteraard moest MS wel alle standaarden van Sun volgen en moesten ze honderd procent compatibel zijn en zo. Dat wàren ze ook—veruit de beste VM in die jaren was die van Microsoft, tónnen sneller dan die van Sun zelf. Sun was wel uit het oog verloren dat MS volgens het contract niet verboden werd om dingen toe te voegen aan Java. Dus zat er plots naast de standaardmanier om dingen te doen, ook een “Windows-manier” om diezelfde dingen te doen. Die dan nóg wat sneller was, en vaak ook gebruiksvriendelijker, enfin, béter dus. Gevolg? Waarom zou je op den duur nog standaard-java gebruiken? [De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ze dergelijke praktijken al een hele tijd niet meer doen.]
Buy and smother, waar ze technologie kopen en dan laten doodbloeden. Ik kan niet zo meteen een voorbeeld vinden—het standaardantwoord, FoxPro, is na al die jaren nóg niet dood—maar er zullen er wel zijn. Hun CRM-“oplossing” of zoiets, wat dat niet zo’n geval?
Integreren, zoals indertijd Spyglass Mosaic, in de vroege jaren 90 gekocht om toch maar raprap een browser in Windows te hebben, maar waar ondertussen zó veel aan veranderd is, dat het me zou betwijfelen dat er nog één lijn code van overblijft. Of zoals ze nu proberen te doen met Ray Ozzie’s Groove.
Maar goed, it’s a moot point, want ik had het niet eens vermeld. Next!
Vergelijk eens Google Earth, Picasa, GMail, Orkut en Hello! — hoe moet je daar nog je weg in terug vinden? versus Vista Business, Enterprise, Home Basic, Home Premium, Ultimate, Starter; komt dat zien!
Appels, aardbeien.
De verschillende Google-applicaties staan naast elkaar op een computer. De verschillende Microsoft OSen, daar is het een zaak van een keuze te maken. En Vista is nog niet eens uit, dus de communicatie staat er niet van op punt, dus het heeft geen zin om nu al te zeggen of die communicatie duidelijk is of niet.
Waarom moeten trouwens alle dingen dezelfde interface hebben?
Euh ja, waarom moet dat eigenlijk? Voor het goed van het algemeen? Omdat niet iedereen een fan is van Kai’s Power Tools? Omdat het gemakkelijk is?
Het blijft een punt dat zonder vernieuwende bedrijven als Netscape, Novell, Google (gesorteerd in volgorde van incineratie) uw liefste uit Redmond een slapende reus zou blijven. Om nog te zwijgen van de jongens en meisjes die programmeren omdat ze het leuk vinden en hun speeltjes gratis weggeven.
“Mijn liefste uit Redmond”? Nee, ze zijn niet God’s Gave Voor De Mensheid, maar dat is Google ook niet.
Op het ogenblik dat Netscape en Novell niet meer konden concurreren op basis van goede ideeën en vernieuwing, schakelden ze de rechtbanken in. Verwacht u aan rechtszaken tegen MS van Google uit op het ogenblik dat Search van MS beter zou worden en dus meer gebruikers zou krijgen.
Yahoo!, met onder meer Flickr maar vooral met al hun andere toepassingen, Aple met OSX, Linux en dergelijke zijn voorbeelden dat het niet onvermijdelijk is dat Microsoft overal wint.
En dat houdt Microsoft ook alert, jazeker. Geen bezwaar tegen, hoe meer hoe beter. En onderschat ook niet het feit dat MS intern eigenlijk allemaal kleine en grotere “bedrijfjes” zijn die soms eens samenwerken, dan weer eens tegen elkaar concurreren: het is echt niet de molos met een meesterplan die men ervan vaak maakt.
Hoe lang beweren ze nu al dat ze Office en consoorten naar het Web willen brengen? Fijn dat een bedrijf als Google dat gewoon doet.
Heb je recent nog met “Office en consoorten” gewerkt in een echte werkomgeving? Met Sharepoint en de hele rimram?
“Naar het web brengen” is een zeer relatieve term. Wat Google doet is niet Office naar het web brengen, maar een paar relatiev eenvoudige functietjes op een website plaatsen. Niets tegen, maar we moeten daar niet in overdrijven: het is tot nader order geen document management of echte on-line collaboratie hé.
Gesteld dat het beantwoordt aan een bestaande nood, dan zal MS binnen dit en drie jaar een eigen, geintegreerde, uitgebreide versie van hetzelfde product op de markt brengen. Zal je dan ook cynisch zijn?
De meest gebruikte Office-applicatie, waarschijnlijk, is Outlook. Outlook Web Access bestaat al jàren. Microsoft heeft er begod XMLHttpRequest voor uitgevonden, de basis waarop al die Ajax-nonsens nu draait—en daarvóór kon het ook al met IFrames, ook al Internet Explorer-only!
Het verschil tussen Google en Microsoft? Microsoft, in wezen, verkoopt producten die ze maken. En Google verkoopt advertenties. Dàt zijn hun inkomsten.
We gingen naar het buurtfeest aan de andere kant van het water gaan.
Bij Lien in de buurt, had ik zo in gedachten.
Water overgestoken, niets te zien behalve een boot met een enorme vlag. Kongostraat door, niets te zien. Ham door, niets te zien. Teruggekeerd naar Sleepstraat, niets te zien. Sluizeken in de verte: niets te zien.
Dan maar teruggekeerd naar huis. Drie kwartier of daaromtrent rondgedenteld met vier kinderen, en niets te zien.
‘t Zal voor morgen zijn dus.
Grrr. We zijn de plaats van het gebeuren op een halve blok mislopen:
Even if they included perfect PDF export in Office, does anyone actually expect them to not slowly break or abandon updates to the feature over time (especially since they are introducing their own, non-standard document format (XPS))?
Ah ja, want:
Microsoft has consistently demonstrated a practice of undermining cross platfor
