Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: augustus 2006 (page 1 of 13)

Only the good die young

Ik houd, houd, houd van Frank Zappa.

Niet alleen Zappa-de-muzikant, maar ook Zappa-de-mens is een grote meneer. Al wie het zich niet (meer) kan inbeelden: via Anil Dash deze tegengekomen.

Ook weird: van alle betrokken personen is Zappa de enige die er uitziet alsof hij in 2006 leeft.

The biggest threat facing America is not communism, it’s moving America toward a fascist theocracy.

Oei

Te weinig ruimte op mijn ene harddisk.

Gelukkig heb ik er nog een aantal rondslingeren. 🙂

De grens

Soms moet ik wel eens horen hoe het kan dat ik zomaar “alles” op het internet zet.

Ik vind dat bijzonder vreemd, want ik zet eigenlijk praktisch geen persoonlijke zaken op het wijde interweb. Mijn vuistregel is zo ongeveer dat ik alles wat ik op café aan een onbekende zou zeggen, hier ook wel zou kunnen zetten. Cafépraat dus, inderdaad. Maar met dat verschil dat ik gewoon kan blijven schrijven, en dat niemand mij zegt dat ik moet stoppen met zeveren. 🙂

Soms vraagt iemand mij ook wel eens hoe ik sommige dingen dúrf te zeggen.

Ook daar: mwoaf. ’t Blijft cafépraat hé. En ik houd me voortdurend voor dat alles wat ik schrijf voor altijd kan zijn. Hoe klein of groot ook, hier, op andere weblogs, in commentaren, en op andere publieke plaatsen: het kan altijd dat het mij binnen vijf of tien jaar nog in de kiezen gegooid wordt. RSS, archive.org, Google cache, … potentieel blijft alles wel érgens plakken.

Het gevolg van die twee regels is dan ook dat ik bijvoorbeeld niets zeg over mensen, dat ik niet tegen die mensen zelf zou durven zeggen als ik ze in het echt zou tegenkomen. Dat ik nooit vanzeleven denk dat ik iets kan schrijven en dat het niét de betrokkene(n) ter ore zal komen. Dat ik niet de moeite doe om achteraf dingen te censureren of te gaan veranderen. En dat ik vooral héél veel niet schrijf, zelfs al zou ik doodgraag willen.

Misschien dat ik een paar jaar geleden die regels nog niet zo echt volgde, maar tegenwoordig: uiterst strikt.

Zeer soms kan ik me niet inhouden, en dan schrijf ik dingen die nauwelijks herkenbaar zijn wegens details gewijzigd, of lang na datum gepost–soms maanden, soms vele jaren. Maar eigenlijk schrijf ik dingen die ik niet wil geweten hebben, en die ik toch wil opschrijven, op plaatsen waar ze niet te vinden zijn, privé, achter schuilnamen en wachtwoorden.

En er zijn bepaalde zaken waar ik het niet over heb, punt aan de lijn.

Persoonlijke problemen met vrienden of familie: off limits. Alle respect, maar ik waag me niet aan zaken als open brieven. Dàt zijn dingen die ik binnenshuis houd. ’t Zal wel zijn dat ik ruzie heb met Sandra en zij met mij, en dat ik zelfs met mijn beste vrienden gebrouilleerd kan zijn. Maar dat zijn mijn zaken, en niet de uwe.

Het werk: ook zoiets. Door de band vertel ik niets als het niet positief is. Er is geen werksituatie waar geen kleine of grote problemen zijn, en ook respect, maar deze en ook deze zou ik nooit pennen. Als werkgever zou ik twee keer nadenken voor ik iemand in dienst neem die op zijn weblog klaagt over de arbeidsomstandigheden, de collega’s, de bazen, de verloning.

Gevoelig, allemaal, ongetwijfeld. En elke werkgever zal zo wel zijn gevoeligheden hebben. Ik vermoed dat ik het wel mag schudden bij mensen die het niet moeten hebben van mensen die cafépraat uitslaan en foto’s van spinnen maken.

Del.icio.us op 31 augustus 2006

Ongoddelijke uren

Hoe is dat mogelijk, dat ze de nieuwe serie van The Apprentice zo laat ’s nachts uitzenden?

’t Ziet er veelbelovend uit, voor de rest. Street smarts vs. book smarts: zonder en met universiteitsdiploma. En in de eerste aflevering hebben de geendiplomahouders gewonnen.

Love never dies

Dracula, op Canvas. Met Winona Ryder op haar etherisch mooist, met Gary Oldman op zijn mysterieust, Keanu Reeves in een rol waar hij gelukkig niet al te veel moet doen, Anthony Hopkins, Richard E. Grant, een fijne cameo voor Tom Waits…

Zó een schone film. Waarschijnlijk de meest getrouwe verfilming van het boek—dagboekfragementen, briefroman–die mogelijk was. De film hangt, voor wie hem al een paar keer gezien heeft, eigenlijk maar met haken en ogen aan elkaar: waar komen al die personages vandaan? hoe kennen ze elkaar? wàt is Van Helsing eigenlijk? hoe kwam Dracula plots in Londen terecht? wat is er uiteindelijk gebeurd met Renfrew? wat is er aan de hand met al die gedaanteverwisselingen?

Maar wie kan het wat schelen? Zó mooi gefilmd, zó respectvol, zó tegelijkertijd literair en Bram Stoker getrouw als alle Dracula-films van Nosferatu onwards gereferencieerd, zó compromisloos, zó… ach. I’m a sentimental old sop.

O, en ook: zó een fantastische muziek! Wojciech Kilar: machtig!

Kiezingsonderzoek

’t Was weer eens enquête-tijd–

bevraging

Te laat om nog mee te doen, vrees ik: ’t is alleen voor mensen die de vorige ook meegedaan hebben.

Arty

Wim Vandekeybus op Jan Leyers’ talkshow. Hij had het erover dat hij op audities liever niet geconfronteerd wordt met de techniek van de dansers (of zo, denk ik). En toen: dat hij eigenlijk keek naar “de aura, de soul, het karma” van de dansers.

Ik ben helaas te moe om me druk te maken.

Ann Wauters daarentegen zag er werkelijk een ongelooflijk sympathiek meisje uit, én ze zag er ook nog eens schitterend uit vanavond. Hoera!

Geotagging

Samen met de helft van de wereld ongetwijfeld: aan het geotaggen geslaan in Flickr.

Al gedaan: 1251 foto’s. Nog te doen: 2749.

Hey! Dat wil zeggen… inderdaad:

4000

Check-it-out! Vierduizend! 🙂

links for 2006-08-30

Niet te bevatten

Soms hé, soms neemt het leven echt compleet surrealistische vormen aan.

Mocht ik het neerschrijven, de mensen zouden mij niet geloven.

’t Zal voor in mijn memoires zijn.

U zei?

In het hoofdstuk “teveel informatie ik kan ik er eigenlijk wel iets mee doen”:

Copyerror

Euh… ja zeker?

Gewoon zeggen “yo kerel, g’hebt de kabel uit uw baksken van het netwerk gesnokt” was te moeilijk of zo?

links for 2006-08-29

Tile

Tee hee. Ik was vensters aan het sluiten aan de lopende band, en daarbij duwde ik per abuis op Tile Windows:

Schermschot

Nog goed dat ik de overgrote meerderheid van de open vensters al gesloten had. 🙂

En eigenlijk: wel grappig, zo’n voyeuristische inkijk in iemands computer.

Geschreven al luisterend naar: Georges Brassens – Supplique pour être enterré à la plage de Sète – La non-demande en mariage

Ziekte en dagboeken

Helpt een on-line dagboek bij zieke mensen? Ik voel me niet ziek, en bij mij helpt het niet echt, en werkt het ook niet tegen.

Maar ik kan me inbeelden dat de twee mogelijk zijn.

Er zijn mensen die ziek zijn, en hun verhaal kwijt kunnen aan het internet. Die hun ziekte van zich af kunnen schrijven op het internet. Mensen die via het internet contact houden met de wereld, en er—stel ik me voor—veel steun van terugkrijgen, zoals bijvoorbeeld An Wauters.

Er is een hele groep mensen met bijvoorbeeld gewichtsproblemen, of eetstoornissen, of wat dan ook van ernstige of minder ernstige aandoeningen, problemen of klachten, die elkaar in min of meer gesloten communities zoals LiveJournal gevonden hebben en ondersteunen.

En aan de andere kant: net zoals er mensen zijn die in het echt, op café, in familie, onder kennissen, zichzelf voortdurend opvreten, zichzelf een depressie klagen, zichzelf met een psychose opzadelen, zullen er ook wel mensen zijn met een weblog die zichzelf daarmee dieper in de miserie duwen.

Die in een spiraal van zelfmedelijden verzeilen, en dan slecht tot zeer slecht eindigen.

Ja, er is een verschil tussen een papieren dagboek schrijven en een weblog schrijven. Een weblog kan publiek zijn. En een weblog kan feedback toelaten. Maar zó wezenlijk zijn de verschillen tussen de virtuele en de niet-virutele wereld niet echt, denk ik zo.

Geschreven al luisterend naar: Georges Brassens – Fernande – Quatre-vingt-quinze pour cent

Older posts