Een vreemde plaats, Houffalize. Een dorp met meer hotels dan huizen, lijkt het wel.

En dan een beetje buiten het dorp nog eens een massief groot vakantieverblijf in de vorm van een enorm cruiseschip, met zo’n zwembad dat een tube naar de buitenwereld en dan weer naar binnen heeft.

Er lopen hier meer Vlamingen en Hollanders rond dan wat anders. Ons hotel wordt gerund door Antwerpenaars. De aanduidingen in de stad zijn bijna allemaal tweetalig. En het equivalent van de go-carts aan de zee, dat zijn hier de mountain bike-verhuurders.

Weird, weird, weird.

Op Gentblogt zou ik zeggen: we trokken voor u op verkenning. Een fotografische impressie:

Als we morgen nog energie hebben om vóór ons vertrek nog op stap te gaan, ga ik nog wat foto’s van het dorp zelf pakken. Van de papegaai die iedereen nafluit bijvoorbeeld. Of van de straat-vol-hotels. Misschien vanavond al, eigenlijk.

*hits self in head for forgetting tripod*

…en toch zo veraf. Toen we daarnet aan het wandelen waren, kwamen we voorbij zo’n bloemachtig ding (ik ben geen grote plantenkenner ) dat vol zat met vliegen: zweefvliegen allerhande, vleesvliegen, bloemenvliegen, vanalles.

Ik doe wat elk normaal mens zou doen in dergelijke omstandigheden: de lens van zijn fototoestel vijzen, de macrolens bovenhalen, de macrolens op het fototoestel vijzen, de ringlflits op de macrolens, en foto’s nemen.

En voor de honderdtwaalfenveertigste keer zit ik bij het bekijken van de foto’s te vloeken.

Ringflits, zelfs op 1/4 van de snelheid en manueel zo zwak mogelijk ingesteld: veel te krachtig. Gevolg: ik moet op f/40 foto’s nemen, want sneller dan 1/250 weigert de D200 als de flits eraan hangt. Gevolg: al is die 70-180 echt wel een goeie lens, zelfs daar is f/32 tot f/40 echt wel een beetje des Guten zuviel, en zit ik met scherpteproblemen. Of beter: wazigheidsproblemen. Ik zou liever f/20 aan 1/1000 of zelfs nog meer flits en dan aan belachelijke snelheden genre f/8000 fotograferen, vleugels in vlucht en zo, maar dat lukt dus niet.

De ringflits is een ouder model, van het type dat ze elke week zonder enig nut gebruiken op CSI. Een ander flitssysteem dringt zich op, maar dan ben ik meteen vele minder mobiel. Of anders toch die nieuwe ringflits met twee satellieten? Ik denk dat het dat zal worden, in tandem (tridem?) met een D800 die ik per radio aanstuur.

Andere limiet waar ik zó dicht op zit en toch zó veraf: vergroting. Elke keer dat ik foto’s bekijk, vloek ik dat ik details niet beter kan zien, kleinere beesten niet beter kan fotograferen, facetten niet duidelijk genoeg kan onderscheiden in ogen, haartjes niet scherp genoeg zie… aaargh!

‘t Is echt een verslaving, vrees ik, macrofotografie.

Landschapsfoto’s, daar kan men met om het even welk toestel en een redelijke breedhoeklens propere dingen mee doen.

Portretfotografie, daar kan men met een goeie portretlens en redelijke belichting propere dingen mee doen.

Productfotografie, daar kan met met een goeie macrolens en een degelijke lichtinstallatie (een paar witte dozen van creimnaglas bijvoorbeeld) ook propere dingen doen.

Natuurfotografie van vogels en dassen en herten en zo: een goed statief, een goeie telelens, camouflagekledij en veel geduld, en alles wordt mogelijk.

Concertfotografie, daar is een degelijke (eigenlijk: uitstekende) lens ook voldoende om prachtige resultaten mee te halen.

Misschien hebben fotografen van sterren en planeten ook wel zo’n probleem: met een telescoop, goeie software en een webcam hebben ze voldoende materiaal in huis om degelijke foto’s te maken–maar het kan altijd beter, en scherper, en helderder, en nóg beter. En er zijn altijd betere telescopen, en betere software te schrijven, en dingen.

Maar bloederige macrofoto’s van kleine beesten, en vooral kleine beesten in het wild en dus niet in een nagebootste omgeving in de studio: lenzen, statieven, belichting, nog belichting, voorzetlenzen, extensies, tubes, adapters, … aaargh!

En het kan altijd beter en altijd scherper en altijd is er méér dan wat er op de foto te zien is.

Frustrerend, ik moet het u niet zeggen.

‘t Is eigenlijk wreed, zo’n familielid met een weblog: een mens heeft zelf niets meer te vertellen.

Voor het relaas van gisteren en vanmorgen: één adres. In ‘t kort: véél te laat vertrokken (ik had beter een dag of minstens een halve dag vakantie genomen), de kleine baantjes gedaan vanaf Erpe-Mere (de leute! met een kaart die zó oud is dat zo ongeveer heel Wallonië nog in kaseeien en aardeweg aangegeven staat), toegekomen, net op tijd om nog ons viergangenmenu te krijgen, in bed gekropen, een halve poging gedaan om naar de pilot van House te kijken (abysmale klank, slecht scherm, conclusie: wachten tot de DVD er is), dan nog wat Stephen Colbert (de kerel heerst erg zwaar), en hopla licht uit en dag gedaan. Ruim voor middernacht.

Resultaat: acht uur slaap zonder enige onderbreking! Luxe!

Ik was om halfacht wakker. Halfslachtige pogingen gedaan om te blijven liggen, maar er uiteindelijk toch maar vroeg uitgekropen.

Het ontbijt, zoals Sandra zei, was lekker. Zó lekker dat ik meer gegeten heb dan denk ik de afgelopen twee maand ontbijt gecombineer. Ik ben Sandra niet gevolgd in de champagne wegens geen echte amateur van champagne, maar behalve dat: zeker twintig mini-boterkoeken, heelder glazen appelsiensap, sandwichen, eieren, the works. . En afgelsoten met een grote kom fruitsla.

Nu ik weet dat er fruitsla is en dat de sandwichen en de pistolets even lekker zijn als de boterkoeken, denk ik dat ik morgen maar eens begin met een paar kommen fruitsla en pistolets. En dat ik een discrete plastiekzak ga vullen met gerief om onderweg naar huis op te eten.

Afijn. Na het eten gaan wandelen. Er zijn allerlei wandel- en fietsrouters, er zijn hier in het dorp mountain bikes te huur bij de vleet, maar ‘t is vakantie, en zeker als het maar een goeie anderhalve dag duurt, moeten ze mij niet lastig vallen met inspanningen.

Een kleine twee uur slenteren-met-fototoestel was ruim voldoende om de batterijen, voor zover die vol zouden gezeten hebben, alweer op leeg te krijgen. Waarna we, zeer dynamisch jong koppel dat we zijn, naar onze kamer afgezakt zijn om er op het bed en in de zetels ze liggen c.q. zitten niets doen.

Binnen een kwartiertje zal ik Sandra een paar uur kwijt zijn aan allerlei Activiteiten In Het Naakt, dingen waar ze mij met geen stokken binnen kunnen jagen als Jacuzzi en Turks Bad en Sauna.

En dan denk ik dat ik eens… oh… een boek lees? Of wat op tinternet zit? Of misschien wat foto’s bewerk?

Vakantie, da’s doen waar een mens zin in heeft,en niets anders. Ha!

In HTML en in Photoshop en in het leven in het algemeen is het soms gelijk in perl: TMTOWTDI.

Sinds ik release candidate 1 van Internet Explorer 7 geïnstalleerd had, werkte dit niet meer:

img.gravatar {
float: left;                /* beeldje links zetten */
width: 80px; height: 80px;  /* expliciet 80x80 pixels */
padding: 3px;               /* randje van 3 pixels… */
background-color: #fff;     /* …in het wit */
border: 1px solid #ccc;     /* en daarrond een grijs lijntje */
margin: -4px 8px 8px -95px;
}

Dat zet een beeldje links van de commentaartekst die ernaast staat. Die commentaartekst had een linkermarge van 95 pixels, en met die negatieve marge op het beeld, kwam dat mooi uit dat het beeldje vóór de tekst stond.

In IE7RC1 lukte dat niet meer, stond het beeld in de tekst. Ik heb eerlijk gezegd niet veel zin om er ernstig naar te kijken, dus een beetje gefutzt om te zien of het in de rapte anders kon opgelost krijgen, en jawel hoor.

De gewijzigde regels:

img.gravatar {
float: left;
width: 80px; height: 80px; 
padding: 3px;
background-color: #fff;
border: 1px solid #ccc;
margin: -4px -85px 8px 0;
position: relative;
left: -95px;
}

Relatief gepositioneerd, linkerkant 95 pixels vóór het begin van het ding waar het in zit (een <li> met een linkermarge van 95 pixels), euh, en dan nóg eens 85 pixels naar links.

Bring on the css nazis!

Geschreven al luisterend naar: Bill Evans – The Last Waltz (Disc 5) – Someday My Prince Will Come