Ik ben voorzichtig in berichten als deze, maar bij een gebrek aan contactmomenten en onderlinge evaluatie, weet ik dat een bericht als dit door een selecte groep van (intern) relevante mensen gelezen wordt en de boodschap aankomt.

En soms heb je gewoon de nood om eens je beklag te doen en de reactie van andere mensen te horen. Daar kan je een blog voor gebruiken. Enkel voorzichtig zijn dat je geen schade aanricht.

Ik denk aan van die gênante momenten dat je je kinderfoto’s toch eens moet laten zien aan je lief, of dat je van bepaalde onuitstaanbare mensen echt niet wil dat ze iets over je weten. Mocht mijn papa die kinderfoto’s vroeger al op het web hebben gezet, zou ik niet kunnen kiezen wanneer ik de gêne overwin om ze aan mijn lief te laten zien.

En dat is nu maar een dom voorbeeld. Ik spreek alleszins niet van schande, ik ben maar een simpele afvrager.

Maar ik ben geen wet- of decreetgever, dus hoeft mijn irritatie (hoe krachtig geformuleerd ook) toch geen Veroordeling te impliceren?

Duidelijkheid, zoals Wannes ook zei. Ik zou staan op een zekere terughoudendheid. Ik zou bijzonder graag hebben dat er een disclaimer staat. En zoals ik ook schreef: “gebruik uw verstand”, zou ik zeggen. Besef dat uw toekomstige werkgevers u lezen. Dat onze klanten u lezen. Dat uw collega’s u lezen.

Wat is “er over”? Dat is persoonlijk aanvoelen. In eerste instantie had ik het over het aannemen van mensen. Iemand die bij mij komt solliciteren en begint te vuilspuiten over zijn vorige werkgevers, hoe gerechtvaardigd dat ook mag zijn, daar heb ik geen goed gevoel bij.

Iemand die interne strubbelingen in zijn bedrijf op het internet zet, persoonlijke conflicten op het internet ten berde brengt, al dan niet met namen erbij, die zou ik niet meteen in mijn team moeten hebben.

The first rule of fight club, weetjewel?

[en ja, op café wordt er heel veel gezegd, maar tot nader order kan niet iedereen ad vitam eternam lezen wat je precies gezegd hebt op café]

en @Dirk: bij Michael zelf schreef ik al dat ik niet verder wil gaan dan zeggen dat ik het niet zou doen.

Het ligt voorbij mijn grens, ik heb een oordeel, maar dat geeft mij het recht niet om te veroordelen. Want uiteindelijk: het zijn niet mijn zaken, en ik heb mij daar niet in te moeien.

Net zoals er ook wel mensen zullen zijn die er schande van spreken dat mijn dochter een weblog heeft, of dat ik foto’s van de kinderen post.

Als ik met mezelf in het reine sta, en in de spiegel kan kijken en “Ik sta recht in mijn schoenen” denken, dan heb ik iets van “als het u niet aanstaat: ik verplicht u niet om te lezen.”

Wat zou de implicatie van “er over” zijn, en hoe ga je dat vervolgens motiveren?

(Ik denk aan het zoontje van de Open Brief aan de Ex, dat over 5 à 10 jaar die hele triestige discussie tussen zijn pa en zijn ma opgraaft.)

Om het een beetje te overdrijven: als tijdelijke werkkracht klaag je niet over overuren. En je klapt niet uit de biecht over de interne keuken.

Ik zeg het, ‘t is persoonlijk aanvoelen.

Aan de andere kant, als je iedereen zou ontslaan die *öp café* klaagt over zijn werkgever…