Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: oktober 2006 (page 1 of 10)

300

Gelezen bij Appelogen: Frank Miller’s 300 wordt verfilmd!

300

Oh boy oh boy oh boy. En ook wel: goody goody goody.

De trailer ziet er, zoals het jonge volkje blijkbaar tegenwoordig pleegt te zeggen, vet uit ook: klikkety klik.

links for 2006-10-31

Weird

Dàt was raar: ik dacht vannacht dat ik zwaar ziek was.

Twee keer opgestaan om naar het toilet te gaan. Daar is niets vreemds aan, maar wél dat ik helemaal draaierig was, en dat ik precies moest overgeven. Ik had geen druppel gedronken, maar wist ik niet beter, ik zou gedacht hebben dat ik zo zat als een konijn was.

Ik geraakte haast niet boven bij het toilet, en eens ik daar was, geraakte ik van het draaien de trap bijna niet af.

Maar vanmorgen: niets meer.

Strange.

Scheduling

Alleen thuis met Zelie en Louis en Jan vandaag.

Ik moet ze nog aankleden, en dan naar de bakker gaan, en tegen dan zal het eten te maken zijn, en dan eten, en dan Jan even in bed, en dan naar de bibliotheek, en misschien wel verkleden dan, dat ze de straat op kunnen voor Halloween (tradities zijn er om in het leven te roepen).

Maar ik moet ook nog een interview geven, en ik moet ook nog een brochure maken, en er moet ook nog dingen gedaan worden voor Gentblogt.

Kak.

Opening

Voilà, dat zit er ook weer op: de opening van het academisch jaar op het binnenkort ex-werk.

Jean-Claude Juncker gaf een bij momenten bevlogen speech. Dat de landen die de Europese Grondwet niet ratificeren niet moeten denken dat ze mogen afkomen met een afgezwakte versie ervan. Dat we niet alleen nood hebben aan “meer Europa”, wat dat ook moge betekenen, maar dat we zeer specifiek nood hebben aan gemeenschappelijke juridische regels, een gemeenschappelijke buitenlandse politiek, een betere binnen-Europese politiek, een meer sociaal Europa, enfin, the whole hog.

20061030_opening_37b

Nee, ‘t was wel goed om nog eens zo één van die echte Europeanen van de oude stempel te horen, die niet beschaamd zijn om te zeggen dat we verkeerd bezig zijn.

En voor de rest: ‘t was mijn allerlaatste dag op het Europacollege. Dag Brugge! Dag fijne collega’s! Tot de volgende keer!

It never rains

…but it pours.

Vanmorgen toegekomen op het werk, computer stond zo vast als een mier in een pot honing: nog net een klein beetje beweging in te krijgen. Genoeg om Outlook af te sluiten en te wachten tot al het gereutel gedaan was, en hem dan een stamp in de ‘nads te geven—herstarten, kieken! Ik heb hier data te copiëren!

Buiten Murphy gerekend:

Outlook bah

Die 20 minuten, dat is het afgelopen uur en drie kwartier al eens 21 minuten geweest, en ook al terug 28 minuten, en ook 22, en dan weer 27.

En ik heb de indruk dat de computer hier helemaal geen USB2 heeft, én dat de Firewire ook maar aan USB-snelheid werkt.

Oh joy. Nog slechts een paar gigabyte meer te kopiëren. En dan nog mijn mailbox, ook een gigabyte of twee of drie.

Happy happy.

Geschreven al luisterend naar: Admiral Freebee – Admiral Freebee – Admiral for president

Vruchteloos

Grr. Als één van de aller-allerlaatste wapenfeiten op mijn werk, moest er een ding gelayout worden.

Het was de bedoeling dat tegen maandag te doen, in de loop van het weekend.

Bibi zit dus al anderhalve dag om de zoveel tijd zijn webmail te refreshen in de hoop dat de nodige bronbestanden ertussen zullen zitten en dan is het ondertussen al zondag 2u47, maar tarara. Grr.

Het wordt alsnog een spannende dag morgen: 8u15 toekomen, tot 9u30 programmeren, dan tot pakweg 12u30 of 13u foto’s trekken en ondertussen files copiëren, dan foto’s ontwikkelen in Photoshop en on-line zetten en onderwijl mijn bureau leeghalen, en dàn nog die layout doen, die nog een dag of twee in beslag dreigt te nemen.

Of misschien zeg ik wel gewoon sod it tegen die layout?

‘t Is maar dat ik het verdorie al beloofd had, dedju.

Royle

Geniaal. Meer woorden zijn daar niet voor.

Willy’s en Marjetten: make or break

Allez ja, da’s wat overdreven natuurlijk, maar toch.

‘t Is gelukkig meegevallen. Geen hoogvlieger, maar ‘t viel beter mee dan de tweede aflevering, waar er bijna geen glimlach af kon.

Veel goede hoop voor Saskiaken (die kousjes!), maar Bart De Pauw, vrees ik, begint mij wel een beetje tegen te steken. Het is dat hij soms zielig overkomt, op een verkeerde manier. Zo gelijk alsof hij een jaar of tien te oud is.

Marcel is voor de rest altijd onderhoudend en dink (…en dan een soort omgekeerde zes, misschien een schrijffout…), of die keer dat ze Jef Kennedy vermoord hadden en de dat ze de moordenaar hadden gevonden (…en als u hem gezien heeft stuur dan een gele briefkaart naar de politie van Amerika…).

Stomme lollen, dat mogen ze vooral blijven doen—eindelijk een personage van vlees en bloed: Espe! En ook reporter Cesar mag terugkomen—Al Quaedo! En Hitler zijn asse! En de wereldvrede die ondertekend is!

De geriatrische bankoverval, dat duurde vééél te lang, en de grimage trok op niet al te veel. Make it snappy, gasten. En serieus: Bart De Pauw, die past er soms helemaal niet bij.

– En wat mag ik u wensen?
– Een beetje meer continentie.

Inderdaad. Volgende week nog beter, mag een mens hopen.

Del.icio.us op 29 oktober 2006

Norm!

Nee, niet die Norm, wel deze Norm, bij Conan O’Brien.

Groots.

Deel twee en deel drie ook wel. Zo lang geleden al, trouwens.

Le Creuset rules

Rode kool!

Rode kool, hoera

Ajuin!

Le Creuset rules

Rode kool erbij! En appels! En dan: ùùùren op de zijkant van het vuur laten zacht worden.

Le Creuset rules

Leve ons vuur, yippee!

Zondag thuis!

Allemaal wijs en alles, vorige zondag vergadering en zo, maar wel een serieuze streep door de televisiekijkrekening.

Zondag is er Prison Break en is er ook Marathon, en dat valt allebei samen. En ik wil die allebei zien.

Op café zittende vergaderen, bedacht ik dat ik Prison Break altijd wel bij de Schlechte Vrienden kon decentraal backuppen, maar dat ik Marathon nooit ofte nimmer zou kunnen vinden. En dus gebeld naar de thuiswacht en gevraagd dat ze de opname van Prison Break zou stopzetten en die van Marathon in gang sleuren. Resultaat: een halve Prison Break en een einde van de tweede aflevering van Marathon. Gaargh!

De eerste aflevering, die ik ook al met bijna een week vertraging bekeken had, vond ik helemaal in orde, en ik liep er al een tijd lastig van dat ik een stuk gemist had.

Maar! Niet getreurd! Gisteren (of eergisteren, tijdsaanduidingen over middernachten heen zijn niet mijn forte) via het Radiofonisch Instituut Decroubele erachter gekomen dat het mits een vergoeding mogelijk is om bij het Huis van Vertrouwen een digitale versie van een uitzending op te vragen.

Wat ik dan ook zal doen. En die ik dan ook zal delen met mijn Neef In Het Verre Buitenland, want die krijgt daar geen VRT, en die kent die-Sylvie-die-meedoet ‘t schijnt heel erg goed (de wereld is klein, meneer).

Ik wou Hannibal ook volgen, maar dat zal ik dan eens op DVD moeten kopen. Prison Break? Ik denk dat ik vanavond maar gewoon kijk, die twee gemiste afleveringen van vorige week zal ik wel zo kunnen reconstrueren zeker?

Verhuis

We verhuizen!

Ik weet er het fijne niet van wegens niet naar de vergadering met de mensen naast de deur geweest, maar voor zover ik het begrepen heb, is in de nasleep van het gat-in-de-muur-incident gebleken dat

  • (minstens) één van de vier dikke balken die over de hele breedte van ons eerste verdiep lopen, tot zeker een centimeter of zestig van de balkkop rot is, en dus dat die balk(en) moet(en) gereconstrueerd worden met epoxy en stalen pinnen en watnog, want dat bijvoorbeeld ons dak op die balken steunt
     
  • er iets mis is met de dakgoot tussen de twee huizen, waardoor over de hele lengte van het huis allerlei stukken muur moeten weggekapt worden en opnieuw gezet (euh, denk ik)
     
  • …maar wat er ook van weze: op ons eerste verdiep, over de hele lengte (da’s de living en onze slaapkamer), en ook op ons tweede verdiep, over de hele lengte (kamer van Jan, toilet, chauffagekamer, kamer van Zelie en Louis), moet er gewerkt en geschraagd en gestut en gekapt worden

In theorie zouden wij daar kunnen in en rond blijven wonen, maar met Louis en Jan die toch redelijk zwak zijn van longen (Louis twee longontstekingen al gehad bijvoorbeeld, den duts: één twee) zien we het niet echt zitten.

Dus verhuizen we binnen een week of twee, drie naar mijn ouders. Voor een maand.

Zucht. Allez, niet zucht wegens naar ouders (‘t is daar wreed wijs, en het eten is fantastisch!), maar wel zucht wegens, tja, zucht.

We zouden eigenlijk beter van de okkasie gebruik maken om de verbouwingen weer in gang te duwen: de schouw afbreken, de trap naar het eerste opnieuw steken, de trap in het achterhuis zetten, de bibliotheek en de plankenvloer in de living doen, …

Zucht.

Druk

Gisteren op het werk de hele dag over en weer gelopen, en mijn bureau op het werk voorbereid op het maandag leegmaken: papieren op stapeltjes leggen, wegsmijten wat weg mocht (zo’n goeie meter papier), en nog losse einden vast proberen knopen.

‘s Avonds was het verjaardagsfeest–wijs!

’t Was wel kwart na zes voor ik in bed zat, dat was een beetje minder, maar bon, we gaan niet klagen.

En voor de rest: vandaag en morgen zal er niet al te veel internet meer aan te pas komen: werk, werk, werk.

Overmorgen met pak en zak en statieven en flitsers en watnog naar Brugge, eerst nog wat aller-aller-àllerlaatste losse einden vastknopen op het werk, ondertussen een back-up van persoonlijke gegevens op de werkcomputer naar externe harddisken in gang stampen, dan officiële fotoreporter van de opening van het academisch jaar van het Europacollege spelen, dan terug naar het bureau om de foto’s te verwerken en on-line te zetten, en ondertussen verder kopiëren en ordenen, dingen inladen in de auto, laptop bij IT afzetten, sleutels aan housekeeping geven, kaarten allerlei aan de receptie achterlaten, wellicht nog langs personeel lopen om dingen en gerief rond overuren en glijuren en papierwerk en dergelijke in orde te krijgen… en dan zit het erop.

He he.

Older posts