Pas op of wij doen u een overdosis cuteness aan, ja. Met hun liedje erbij was het helemaal compleet (als ze het niet vergeten waren en als ze uit hun woorden geraakten):
Ben je bang van enge griezels? Halloween! Halloween! Schrik je rot, daar staat een vampier… Halloween! Halloween!
Ik draai me om, oei wat een gil Halloween! Halloween! Een heks blaast in mijn nek Halloween! Halloween!
[morgen verbeter ik het liedje, want ik ken het zelf al niet meer vanbuiten, tsss]
Het fijne (of het vervelende, uw keuze) van het medium is dat de vergelijkingen altijd globaal zijn. Geen “wij zijn het beste reclamebureau van de stad”, maar “wij meten ons met de besten van de hele wereld”. Als het meezit, kan je als ontwerper in België of als fotograaf in Namibië of als schrijver in Bagdad een wereldwijd publiek bereiken.
Een gevolg daarvan is dat een mens soms wel eens denkt dat hij het allemaal wel al gezien heeft, op het interweb, qua truken en dingen. Dat duurt gelukkig niet al te lang: er is altijd wel iets nieuws te zien, en de fijnste ontdekkingen zijn vaak de allerkleinste dingen.
…j’ai dénoncé la présence de gens comme Joëlle Milquet et Pascal Smet à une rupture de jeûne chez les Loups Gris en 2003.
Ik weet wel dat het niet overal toepasbaar is, en dat het voor dat percentage kleurenblinden niet proper is, maar toch. Een klein geheurgensteuntje voor de lezer, om eventjes aan te geven van welke partij wie is.
…Van Laecke trad in debat met Dua en Termont. Even later vatte Sas zijn positie samen als…
De moeder aller demo’s. Om de zoveel tijd eens bekijken. ‘t Was bij mij al een tijdje geleden, nog van voor hij beschikbaar was op Google Video. WYSIWYG, hypertext, de allereerste muis, chorded keyboard… we schrijven 1968, ‘t is maar dat ge ‘t weet.
Mindblowing, reken maar.
update ‘t is van langer geleden dan ik dacht: al van 2003 geleden dat ik er nog eens naar gelinkt had.
Coast, met een nieuwe presentator, blijft uitstekend.
Lead Balloon, daarvan vond ik de eerste aflevering maar zozo. De tweede: hoera! It’s grown on me!
Buzzcocks: young Simon Amstell is growing into it nicely. ‘t Is een eind edgier dan Mark Lamarr, en het ziet er naar uit dat hij zijn eigen accenten meer en meer zal leggen. Fijn zo. Meer homoseksuele joden op televisie!
En dan afsluiten met Newsnight. Paxo vanavond, en ook Salam Pax vanavond.
Een mens heeft geen andere zender nodig, ik zweer het.
Ze ziet er ernstig, bijna streng uit op deze foto, maar niets van dat alles: warm, enthousiast, lief. Een stukje van het beste van Noord-Engeland in België.
De lange discussies op de trein en de bus en te voet van en naar het werk!
Over politiek, van Thatcherisme tot Vlaamse gemeentepolitiek. Over televisie, van Little Britain en The Royle Family tot Eastenders. Over onze kinderen en opvoeding en over familie en over de toekomst en het verleden.
Ik ga ze missen, maar niet getreurd—we zien elkaar zeker in Brussel.
Dat is het fijne aan ouder worden: er is altijd maar meer verleden.
Die dingen kunnen een tijdje blijven liggen—ik werd in de tijd ook nooit op tijd betaald door klanten—maar op den duur moet de kogel wel door de kerk.
Zonet een stapel zo hoog als een duivenei verwerkt: 1997,62 euroots. Ik ben er lichamelijk slecht van.
Akkoord, we staan nu wel overal effen en we gaan geen boze brieven meer ontvangen van BTW– en andere administraties, maar toch. Zo ontieglijk veel geld… misselijkmakend.
[ik merk dat Google conversions geen omzetfactor heeft voor de standaardmaat een duivenei]
Beikes, wat een slechte vertaling van Jabberwocky in vrienden van de poëzie daarnet.
Alfred Kossmann en C. Reedijk waagden zich in 1947 aan een hertaling, onder de titel Wauwelwok:
‘t Wier bradig, en de spiramants Bedroorden slendig in het zwiets: Hoe klarm waren de ooiefants, Bij ‘t bluifen der beriets.
‘Twas brillig, and the slithy toves Did gyre and gimble in the wabe: All mimsy were the borogoves, And the mome raths outgrabe.
Spiramants, zijn dat nu echt “slithy toves”? Slithy, da’s slimy en lithe, en die gyre and gimble, dat geeft toch een indruk van rondtollen, nee? “Bedroorden slendig”, dat roept bij mij een zeker laissez-faire berusten op.
“Helemaal A waren de B, en de C deden D”, da’s hoe het eindigt in het origineel van de eerste strofe. In de vertaling lijkt het er zelfs niet op. Ik weet wel dat het geen vertaling kan zijn, maar toch een béétje erop lijken mag wel, nee?
Pas op de Wauwelwok, mijn kind! Zo scherp getand, van klauw zo wreed! Zorg dat Tsjoep-Tsjoep je nimmer vindt, Vermijd de Barbeleet.
“Beware the Jabberwock, my son! The jaws that bite, the claws that catch! Beware the Jubjub bird, and shun The frumious Bandersnatch!”
To jabber, het actieve ingrediënt daarin is snelheid. Snel, frenetisch, herhaald, onbegrijpbaar. Wauwelen is ook onbegrijpbaar, maar het heeft een slome connotatie. Een jabberwock is een beest dat je van ver hoort aankomen, met verschrikkelijke klauwen, en vleugels, en een lange nek en poten, en dat griezelig klinkt, zoals een bende apen in de verte in de jungle.
Een wauwelwok is een beest dat zijn slachtoffers doodt door verveling.
Tsjoep-Tsjoep. Goeie help. Om te beginnen: het klinkt veel te scherp. Jubjub bird is het origineel. Dat klinkt donker, een sinistere vogel, die misschien vanuit het struikgewas opduikt en met een stompe bek vreselijke wonden slaat in des mensens kuiten. Tsjoep-Tsjoep is een clown die uit een circus ontsnapt is.
Zelfde laken een wambuis voor frumious Bandersnatch. Frumious. Frumious! Een bandersnatch, dat is een beest dat dingen weggrist. Dingen zoals ogen, of buikspieren, of bovenbenen. In vertaling wordt die frumious Bandersnatch een “barbeleet”.
Uh huh. Een vis, quoi.
De rest is al evenzeer om bij te huilen:
Hij nam zijn gnijpend zwaard ter hand: Lang zocht hij naar den aarts-schavoest Maar nam rust in lommers lust Op een tumtumboomknoest.
En toen hij zat in diep gedenk, Kwam Wauwelwok met vlammend oog, Dwars door het bos met zwalpse zwenk, Sluw borbelend wijl hij vloog.
Eén, twee! Hup twee. En door en door Ging kler de kling toen krissekruis. Hij sloeg hem dood en blodd’rig rood Bracht hij het tronie thuis.
Hebt gij versnaggeld Wauwelwok? Kom aan mijn hart, o jokkejeugd! O, heerlijkheid, fantabeltijd! Hij knorkelde van vreugd.
‘t Wier bradig, en de spiramants Bedroorden slendig in het zwiets: Hoe klarm waren de ooiefants, Bij ‘t bluifen der beriets.
Jokkegeugd? Aargh.
In Douglas Hofstadter’s Gödel, Escher, Bach stond er een heel hoofdstuk over vertalingen van Jabberwocky. Spijtig dat de man geen Nederlands kon, of het had er meteen bij kunnen staat als voorbeeld hoe het niet moet.
Nee, deze versie is dan toch iets beter:
Il brilgue: les tôves lubricilleux Se gyrent en vrillant dans le guave. Enmîmés sont les gougebosqueux Et le mômerade horsgrave.
«Garde-toi du Jaseroque, mon fils! La gueule qui mord; la griffe qui prend! Garde-toi de l’oiseau Jube, évite Le frumieux Band-à-prend!»
Son glaive vorpal en main il va- T-à la recherche du fauve manscant; Puis arrivé à l’arbre Té-Té, Il y reste, réfléchissant.
Pendant qu’il pense, tout uffusé, Le Jaseroque, à l’oeil flambant, Vient siblant par le bois tullegeais, Et burbule en venant.
Un deux, un deux, par le milieu, Le glaive vorpal fait pat-à-pan! La bête défaite, avec sa tête, Il rentre gallomphant.
«As-tu tué le Jaseroque? Viens à mon coeur, fils rayonnais! Ô Jour frabbejeais! Calleau! Callai!» Il cortule dans sa joie.
Il brilgue: les tôves lubricilleux Se gyrent en vrillant dans le guave. Enmîmés sont les gougebosqueux Et le mômerade horsgrave.
Ik las zonet bij jongeheer Maes dat hij Pretty When You Cry een goed nummerken vindt.
Ik kan hem daar geen ongelijk in geven. En qua vet zijn is de clip ook redelijk safe.
[bemerk! hoe ik aansluiting vind bij het jonge volkje!]
Meer nog: jongeheer Maes heeft me wellicht de verkeerde nummers van VAST opgesolferd in voorbije gtalk-youtube-linkuitwisselingen, want dit vind ik inderdaad wel écht in orde. Niet ik-zou-het-aan-mijn-kinderen-laten-luisteren-in-orde, laten we daar uiteraard wel duidelijk in zijn: ik zou op een gemiddelde avond zélf niet in het donker naar bed durven gaan na het herhaald bekijken van die clip.
Doch dit algeheel terzijde. Wat ik eigenlijk wou zeggen: ik had de titel in mijn feedreader gezien, en ik wist dat ik een nummer bijzonder goed vond dat in het refrein iets gelijkaardigs zei: but you’re something when you something.
En ik kon het zelfs meezingen: tum dududum tum dudum, tum tududum tum dudum.
Google ter hulp, dacht ik, maar terwijl ik de zoekopdracht ingaf (“but you’re * when you *” lyrics) wist ik het alweer: You’re Innocent When You Dream.
Door de diesellocomotieven-kettingrokende Tom Waits. Youtube to the rescue!
Men zal moeten toegeven dat dit kiekenvleesmomenten zijn.
The bats are in the belfry
the dew is on the moor
where are the arms that held me
and pledged her love before
and pledged her love before
R: It’s such a sad old feeling
the fields are soft and green
it’s memories that I’m stealing
but you’re innocent when you dream
when you dream
you’re innocent when you dream
I made a golden promise
that we would never part
I gave my love a locket
and then I broke her heart
and then I broke her heart
R.
running through the graveyard
we laughed my friends and I
we swore we’d be together
until the day we died
until the day we died
Euh ja, ‘t is om te zeggen dat een delegatie van vijf man op 25 april zal afzakken naar het Sportpaleis. Roger Waters speelt ten dans, maar met de ogen dicht zal het eigenlijk Pink Floyd zijn.
Stoppen met lachen, daar achteraan. Ge moet niet denken dat ik u niet hoor.
De VLD kiest resoluut voor een nieuwe koers. Voorzitter Bart Somers wil de Vlaamse liberale partij omvormen tot een progressieve centrumpartij, met veel aandacht voor de zwakkeren en het verenigingsleven. [De Standaard]
In de broncode van de Waar Feest Guy-site stond te lezen:
Iedereen nog altijd overtuigd dat die Waar Feest Guy?-dinges helemaal niets te maken heeft met politiek?
update: alhoewel… Monkey Business. Klinkt iets dat zij zouden doen. Ze hebben de ervaring, het lijkt hun M.O., het zou wel kunnen. Clown Kravat? Keith De Meester in alle geval. Hat tip.
Het zou bij nader inzien wel een beetje heel erg riskant, om niet te zeggen arrogant geweest zijn van de VLD om op de avond van de verkiezingen al meteen een reclamencampagne op te starten. En waarom ook een soort hype proberen creëren op die manier, terwijl een welgericht medialeke tien keer meer teweeg kan brengen?
Nee: realistische dat het een bedrijf is dat precies specialiseert in evenemementen.
‘t Is godverdomme het moment. Zo’n kriebeltje in de keel gisterenavond, dat tegen nu een ernstige kriebel geworden is, en als ik een hoest forceer, dan doet het echt wel pijn.
Keelontsteking? Nu? ‘t Is echt wel niet het moment: ik moet volgende week echt wel in staat van werking zijn, en echt wel kunnen spreken en alles.
Keelpastillen opzoeken? Warm citroensap met zeem? Alleen nog maar door mijn neus ademen?
Ik vond de eerste nog meer om mee te lachen, maar dat was wellicht het effect van hey what the fuck?
Ik weet niet wat de term in ‘t Vlaams is, maar in ‘t Engels zou een mens zeggen they seem to have hit their stride. ‘t Was op de actualiteit, en ‘t was lachen met de mensen, en ‘t was er helemaal op.
Makakken, daar zit het woord kakken in, ik zou liever hebben dat ge maroeffen zegt.
De Office/Eiland-lookalike met het pesten op de werkplek was pijnlijk, en dat is in deze een compliment.
En de twist van Palmyra was ook wel de moeite waard (op de SFX op ‘t einde misschien, maar een zeur die daarover zeurt).
– En wat groenselkes? – Ela, de maagd Maria is geen konijn hé!
Nee, en weer eminently quotable natuurlijk. Die met dat kieken! Die lavendelthee!
Al wie niet opgegeven heeft na vorige week en vooral na die afgriebelijke twede aflevering, heeft overschot van gelijk gekregen.
Nóg dichter op de actualiteit, nóg meer schenen schoppend, hoera! Tot ze afgevoerd worden van één, of tot ze op handen gedragen worden. Of misschien wel allebei tegelijkertijd.
Wahey! Dag één op mijn nieuw werk bijna achter de rug! Gedaan vandaag:
vergadering
nog vergadering
allemaal samen gaan eten bij den Italiaan
cake wegens verjaardag!
vergadering
vergadering van morgen voorbereiden
Ondertussen ook nog opleiding gekregen voor de bureaustoelen (van die hyperconfigureerbare top-of-the-line Giroflexen), een laptop in ontvangst genomen (1920×1200, yay!), een bureau in beslag genomen, een begin van wegwijs gemaakt in de registratie van uren en prestaties en dergelijke, mijn neus gesnoten a rato van een volle vuilbak kleenexen per halve dag en een fotosessie mogen (moeten) ondergaan.
Straks naar huis en in het station mijn trein-tram-bus-metro-abonnement laten aanmaken.
En morgen fris weer op, vergadering bij klant om 9u en vergadering bij tweede klant om 14u. Woensdag waarschijnlijk bij eerste klant, donderdagochtend vergadering over derde klant, en de rest van de week terug bij de eerste klant.
Ik ben nog altijd ziek. Toen ik thuiskwam in de zetel liggen rillen van de kou onder twee dekens, dan er even weer doorgekomen en iets gegeten, en dan weer hoofdpijn en de snotters.
Maar morgen! Morgen ben ik misschien helemaal genezen! (dacht hij positief)
En ik heb allerlei dingen te zeggen over pendelen naar Brussel, waar ik sinds vandaag een ervaringsdeskundige in aan het worden ben, maar ‘t zal voor een andere keer zijn. Een keer dat mijn hoofd niet in staat van langzame ontploffing verkeert, en dat ik de wereld niet van achter een watten gordijn meemaak.
Dag twee is nog maar net voorbij, en het voelt aan alsof ik al echt wel meer dan anderhalve dag anciënniteit heb. Inloopperiodes zijn voor homo’s, ha!
En voor de rest: het zal meestal den direkt van en naar de Dampoort worden. Dan ben ik op tijd op het werk en op tijd weer thuis, en alles in order en een groot gemak.
Normaal gezien kijk ik naar televisie, enfin, naar de laptop als ik van mijn werk kom.
Zo ook toen ik van de trein stapte vanavond. En ik heb een accident gehad vanavond op de fiets van de Dampoort naar huis.
Maar! En dat is de clou! Ik was niet naar de laptop aan het kijken!
Toen ik het station uit kwam, was ik Lien en daarna ook Reinhart tegengekomen, die blijkbaar alletwee op dezelfde trein zaten, en ik had mijn computer toegedaan. Ik was redelijk gehaast omdat ik dacht dat ik vroeg thuis moest zijn (bleek niet het geval te zijn, ‘t is pas morgen), dus ik heb de computer maar opgeborgen in plaats van alles weer in gang te steken.
Bijna twee jaar aan een stuk rijd ik praktisch alle dagen al laptopkijkend op de fiets rond, en nu ik voor één keer helemaal veilig naar huis ga, word ik dus overreden.
Klemgereden tegen de bordure op de Joremaaie, al afdraaiend naar de Baudelokaai. Ik over de fiets geduwd. De man (of vrouw) is gewoon doorgereden. ’t Was donker en ik was helemaal verbouwereerd, ik heb geeneens naar de nummerplaat gekeken.
Absoluut niet slecht terechtgekomen of zo, eigenlijk gewoon zeer traag schuingeduwd en met mijn rechterknie in het grint geschuurd. Tot zover mijn broek: geeltegans gescheurd.
En een gabbe in mijn knie. Of nee, een mega-schaafwond. Het piekt! Ik was al helemaal vergeten hoe fijn dat niet aanvoelt! Ik voel mij helemaal terug zeven jaar oud!
Allemaal schoon uitgewassen met een washandje, helemaal ge-isobetadiniseerd, en nu gewoon zitten wachten tot er een korst op komt. En dan gewoon wachten tot ik er aan kan beginnen pulken.
We zijn deze zomer met de kinderen naar het Museum voor Natuurwetenschappen geweest. Ik had daar foto’s genomen er iets over geschreven, onder meer dat ik toch wat teleurgesteld was omdat ik me herinnerde dat er vroeger een heel woud Iguanodons van Bernissart stond.
Ha! Wat lees ik in het commentaar? Dr. Jiska Verbouw, wetenschapscommunicator van het Museum voor Natuurwetenschappen, geeft tekst en uitleg:
Sinds korte tijd zijn de dino’s inderdaad flink geslonken, maar dat is zeker niet definitief! Reden is dat de ‘Janlet’-zaal, de grote zaal die vroeger de Iguanodons herbergde, een flinke opknapbeurt krijgt.
De dino’s zijn dus even ondergedoken (en krijgen ondertussen ook een welverdiende ‘face-lift’), om vanaf 27 oktober 2007 in volle glorie te pronken in een gloednieuwe zaal. En niet alleen de Iguanodons; er komen nog een heel aantal specimens bij. Het zou de grootste dinozaal van Europa worden, en daar zijn we (stiekem) toch trots op!
Nog even geduld dus, en ik hoop dat jullie nieuwe onvergetelijke herinneringen komen opdoen in het Museum, vanaf 27 oktober! En ondertussen kan je steeds bij mij terecht voor meer informatie.
De grootste dinozaal van Europa! Is dat dan groter dan die van in Londen? Whee!
Alhoewel: in het Natural History Museum hebben ze natuurlijk wel een Triceratops staan, en een plesiosaurus tegen de de muur, en die prachtige diplodocus in de Central Hall… en er kan natuurlijk bijzonder bijzonder weinig op tegen die prachtige victoriaanse architectuur.
Maar alla, niet zagen. Zaterdag 27 oktober 2007 is misschien wel nog ver weg, maar ‘t is alvast in mijn agenda ingeschreven dat we het weekend erna (het weekend zelf zal wat te druk zijn) er met heel de familie naartoe gaan.
Ik heb vandaag een uur minder geslapen dan anders, en ‘t is allemaal de schuld van Reinhart. Normaal gezien slaap ik ’s morgens nog een uur op de trein, maar hij heeft mij wakker gehouden! Awoert!
Ik ga denk ik toch maar om elf uur of zo ten laatste in bed kruipen voortaan.
Ik heb heel mijn professionele leven gedaan wat ik nu doe, maar dat was dan wel–op een korte periode bij de Provincie Oost-Vlaanderen na (allo Koen!)–altijd ofwel op mijn eigen kantoor, ofwel bij mij thuis, en minstens altijd op mijn eigen materiaal.
Nu zit ik een paar dagen per week bij de klant. Met toegang tot intranet en een eigen e-mailaccount en een eigen badge en alles. Maar wel: niet met mijn eigen computer, helemaal naar mijn eigen goesting ingesteld en geconfigureerd. Nee, op materiaal van de klant.
Pas op, hoegenaamd geen slecht materiaal: dual 1280×1024 monitors, een bijzonder degelijke stoel (toevallig van hetzelfde merk als op het werk, wel een paar modellen minder duur :)), en dat er sympathieke mensen overal in de buurt zitten helpt ook wel.
Maar: helemaal geen eigen materiaal, dat is toch wel iets anders. Om maar iets te zeggen: Windows 2000 (en dus geen ClearType), Internet Explorer 6 (en dus geen tabs), uiteraard niet de mogelijkheid om programma’s te installeren (en dus geen resem aan utilities die ik anders dagelijks gebruik).
Ik denk dat ik maar eens een vette memory stick koop en daar wat applicaties naar mijn goesting op zet. Van die dingen-die-vanop-usb-dinges-runnen en zo.
Nu mijn oren min of meer opnieuw beginnen te werken, valt het me plots op: ah, ‘t zijn niet meer mijn oren die suizen, ‘t is de zachte ruis van de airconditioning…
Mijn snotvalling is quasi helemaal opgedroogd, da’s al zeer goed. Ik voorzie dat de rest van mijn ademhalingsstelsel hetzelfde zal doen in de loop van de volgende paar dagen en weken, da’s al iets minder goed.
Mar we mogen niet klagen, we mogen niet klagen. In de Arme Landen is het allemaal véél erger. En ook Ginderachter zouden ze contént zijn dat er airco is.
Zou ik morgen maar weer mijn fotogerief meenemen? Er zijn echt wel teveel dingen die nog te fotograferen zijn in Brussel. Aan de andere kant: het weegt zoveel, en al mijn gewrichten doen zo’n pijn, om nog niet te spreken van mijn knie, die afwisselend stijf staat en pijn doet.
It’s scabbing over nicely tho:
Een kroetje met een laagje etter eronder, precies hoe dat moet zijn. Maar trappen en rap stappen en zo doen echt geen deugd.
Misschien toch nog een paar dagen wachten, tot volgende week maandag, voor die foto’s.
Ik ben redelijk zot van typografie in het algemeen en van fonts in het specifiek. Uren kan ik er naar kijken. En samples uitprinten. En letters in ‘t groot. En woorden zetten en vergelijken. En spelen met kerning en leading.
Met OTF en InDesign is het alleen maar erger geworden: ligaturen! echte small caps! varianten! swash!
Ik heb de vorige versie van fontbook (alhoewel, het zou ook wel eens de vorige vorige versie kunnen geweest zijn) jàren in de badkamer liggen gehad op de vensterbank: bladeren, kijken, van dichterbij kijken, pieren naar de vormen… mmm.
Mmm. Ik ben er een beetje dinges van, alleen maar van naar de kleine fotootjes bij Fontshop te kijken. Ik denk dat ik maar eens nummer vier bestel.
Dure eden had ik gezworen vandaag rond de middag, dat ik vandaag zéker op tijd in bed zou liggen.
En kijk: het is alweer bijna halftwaalf. Godgeklaagd. En op BBC2 doen ze Look Around You, dat ik wel graag zie in al zijn absurditeit en jeugdsentiment.
Ik kan trouwens niet gaan slapen, want ik moet de wacht houden in de living: Sandra is aan het vergaderen en wie weet wat gebeurt er als ik al in bed kruip als zij nog niet thuis is!
Mneh… nu is het al helemaal echt 23u30 en is het Newsnight, waar ik toch graag het begin van zou zien voor hun take op Rumsfeld en gerief. Maar dàn ga ik toch wel echt naar bed. Echt waar.
Triestige apen. Meer kan een mens niet zeggen. Het wordt me al een tijd droef te moede als ik de commentaren lees bij Koen Fillet, en het wordt er verdomme niet beter op.
Ik denk dat ik een lezer van het eerste uur ben, en ik reken mezelf wel bij de mensen die tussen de regels doorhadden dat het niet meer zou lukken (anders hadden we wel meer gedetailleerde grafieken en verhalen gehoord, zoals maanden geleden). Ik ben er dan ook enorm zwaar van overtuigd dat van al die negatieve commentaarspuiers praktisch geen enkele van het weblog had gehoord vóór sommigen er een heisa van gemaakt hadden.
De media over de media over de weblogs over de weblogs over de radio over de televisie over de media, zoals Steven zei.
Maar hola!
Koen Fillet, een jaar geleden buiten adem van de trap op te lopen, heeft de twintig kilometer van Brussel gelopen! Vier man zijn nog verder gegaan en hebben de marathon van New York gelopen! Stapels (stàpels) mensen zijn het afgelopen jaar aan sport beginnen doen!
Heelder mensenlevens zijn veranderd, kan ik me inbeelden. Dàt telt. En da’s alles wat telt.
Die nay-sayers: aanstellers allemaal. Hypocrieten. Triestige tiepen, professionele klagers—wat gaat hun geneut uithalen, denken ze?
Niets van die fuckers aantrekken, iedereen. Nee maar.
Akkoord, muzak, maar dan wel catchy muzak. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik recent nog muziek heb horen spelen op het perron van een station.
Misschien dat ze het doen om de gemoederen te kalmeren of zo?
In alle geval: om dit op te nemen heb ik zo’n anderhalve minuut met mijn fototoestel (dat ook geluid op kan nemen) naar de luidspreker staan wijzen. Tot collega Bart, toevallig ook op hetzelfde perron toegekomen, me vroeg of ik eigenlijk een foto aan het nemen was van de luidspreker.
Nog een beetje en ik ga moeten beginnen oppassen. Dat ik niet een reputatie krijg van dienen aardigaard, in de treinstations waar ik passeer.
1981, dames en heren, is vijf. en. twintig. jaar. geleden.
En toch zingen we met de hele familie deze nog mee:
…maar tot het me vanmorgen in de badkamer beu was om te moeten murmelen “ligt op je luie dinges-iets” na het regeltje “valt er niet van je fiets”, wisten wij eigenlijk niet wat de helemaal juiste woorden waren. Enfin, ik en de kinderen toch niet, misschien dat Sandra de echte plaat met de echte woorden wel had.
In alle geval:
R: Op een onbewoond eiland Loopt niemand voor je neus Ja je voelt je d’r blij want Lekker leven is de leus Geen pietsie pech want je hoeft er niets Valt er niet van je fiets Ligt op je luie haidewiets Drinkt met je billen bloot Melk uit een kokosnoot Je wordt vanzelluf groot Op een onbewoond eiland Zijn alle dagen fijn Op een onbewoond eiland Daar zou ik willen zijn
‘k Had vanmorgen al voor dag en dauw Een punaise in m’n voet Marmelade op m’n linkermouw Ei te zacht, ik wor’ nie goed En toen ‘k m’n fiets besteeg Je raadt het reeds: M’n beide banden lek en leeg En de tram Die ik toen nam Bleef steken in de steeg
R.
Moest vanmiddag bij de dokter zijn Spuitje anti-griep gehaald Nou die vogel dee me reuze pijn En natuurlijk brak de naald En toen ik douchen zou Je raadt het reeds: Stond ik te krijsen van de kou Nooit geluk De geyser stuk Je weet al wat ik wou..
…maar ‘t zal toch niet veel schelen. Ik bespaar u de details, suffice it to say dat de appel en de yoghurt van gisteren er de hele nacht over gedaan heeft om niet verteerd te worden.
En dat het halve potje platte kaas van deze morgen zelfs niet voorbij mijn maag geraakt is.
En dat ik dus precies hetzelfde gedaan heb als zaterdag: de nacht en de dag in bed doorgebracht, met regelmatige bezoeken aan een verdiep hoger.
Ik heb met ware doodsverachting zonet nog eens een half plattekaasje (van die hele kleintjes) proberen binnensteken, en ik ga nu nog wat drinken, en dan zien we wel wat er gebeurt.
‘t Is geen voedselvergiftiging wegens slechte salade niçoise, zoveel is nu wel duidelijk.
Jan had vandaag al diarree, en nu net komt Zelie naar beneden met buikpijn. update …en heeft zij ook haar ziel uit haar lijf gekotst. Hoera.
Iemand heeft mij aangestoken, en ik heb de rest van het huis besmet. Allemaal buikgriep. Hoera.
Ben ik nu nog altijd besmettelijk, eigenlijk? Of is dat met incubatieperiodes? In alle geval: morgen moet ik gaan werken: één belangrijke vergadering, en één nog veel belangrijker vergadering gepland. Als ik morgenavond nog slecht ben, dan denk ik dat ik mijn 11 november maar eens oppak.
Tiens, da’s al de tweede keer op rij dat die Clickx-historie volledig aan me voorbij gegaan is, en ‘t is tegelijkertijd ook al de tweede keer op rij dat ik alsnog genomineerd ben:
Beste webmaster,
Het is weer zover! De verkiezing van de ‘Site van het Jaar 2006′ staat in de startblokken. En we hebben goed nieuws voor jou. Jouw website heeft namelijk de eindselectie gehaald en maakt deel uit van de 100 genomineerde sites in de categorie ‘Blogsites’.
Site van het Jaar praktisch!
Morgen, dinsdag 14 november 2006, publiceren we de volledige lijst van alle genomineerde sites in Clickx Magazine en op de website www.sitevanhetjaar.be. Van dinsdag 14 tot en met maandag 27 november kan er gestemd worden op deze site. De site met de meeste stemmen wordt tot ‘Site van het Jaar 2006′ gekroond.
Het mag duidelijk zijn dat het me geen zier interesseert om daar ook maar iets van moeite voor te doen. De gedachte alleen al dat mijn weblog beste om het even wat zou zijn, is voldoende om me zwaar zorgen te maken over (a) de rest van de nominaties en (b) de kwaliteit van de wedstrijd.
Maar! Niet getreurd! Als het project er niet zou bij zitten, ben ik niet te beroerd om schaamteloze promotie te doen voor andere mensen die (a) ook genomineerd zijn en (b) die het wel kan schelen.
Laat u kennen in het commentaar, schaamteloze zelfpromotiehoeren! Duizenden en duizenden bezoekers per dag zullen uw banner zien, gratis en voor niets!
Gnihi.
Let wel: all bets are obviously off als Gentblogt er tussen zit, of als één of meer van de mensen in mijn feedreader-tabje “Mensen die ik ken” zouden genomineerd zijn, dat spreekt. In dat geval zal ik verplicht zijn tot een systeem van roterende banners over te gaan.
Oh man. Ik heb dus uiteindelijk op de zowat 60 uur tussen vrijdagnamiddag en maandagochtend in totaal zo’n 55 in mijn bed doorgebracht. En de rest verdeeld tussen de zetel en het toilet (erop dan wel erboven hangend).
Nu is het min of meer iets beter, maar vast voedsel (genre platte kaas of zo) wil nog altijd niet pakken. Ik ben sinds vrijdag vier en een halve kilo vermagerd (ook een manier natuurlijk), ik denk dat ik ondertussen mijn maagwand zowat heb uitgespaagd, en qua darmwand, wel, ik vrees dat ik een pallet Yakulten zal nodig hebben om die flora aldaar weer op een normaal niveau van populatie te krijgen.
Ik kan me alleen maar inbeelden wat voor ravage van besmettingen ik in mijn kielzog achterlaat.
Vooral nu ik de lijst met genomineerden in ‘t echt gezien en overlopen heb: eerst nog gedacht om het project alsnog op die lijst te proberen krijgen, maar uiteindelijk is het een welgemeende sod it in de richting van Clickxs geworden.
Als het hen aan journalistieke moed en integriteit ontbreekt (om nog niet te spreken aan kennis en kunde ter zake) om zelf met een lijst genomineerden op de proppen te komen—minder dan honderd, een dozijn of zo maximum mot kenne, toch?—dan wil ik daar ook niet meer tussen staan.
Mailtje gestuurd dus met vriendelijk verzoek me uit de lijst te schrappen. Nee maar.
Dat de vox pop de uiteindelijke winnaars aanduid, daar is trouwens ook iets tegen te zeggen natuurlijk: zo zou Dan Brown tot in 2012 elk jaar de Nobelprijs winnen met dat ene geschrijfsel van hem.
[en hou me tegen of ik begin over technocratieën en het failliet van het gelijk van de meerderheid]
Hrm. Weblogs: de mensen zeggen altijd maar dat daar niet anders dan constructieve bijdrages op staan, en dat het alleen maar interessante klap is wat de klok slaat.
Dat er alleen maar maatschappelijk relevante thema’s aangekaart worden, waar op volwassen wijze alle aspecten van belicht worden… genoeg! Tijd om gedimme eens gelijk de traditionele media te doen, en gewoon te zagen.
Here goes.
Yo, dat Europees computerrijbewijs en al, wat is mij dàt allemaal?
Ik ben geen lastige mens van computers, ik kan er wel mijn weg in, en op een onbewaakt ogenblik roep ik ook wel eens dat ze op sommige momenten bepaalde mensen zouden moeten verbieden een computer te gebruiken als ze daar geen rijbewijs voor hebben.
Tijdens een heldere periode zaterdag ben ik naar aanleiding van een mail van iemand anders naar de website van het ECDL wezen kijken. Alwaar ik de demotest uitgeprobeerd heb:
Met de ECDL®-Demotest kan U zich vertrouwd maken met de navigatiemogelijkheden en de soorten vragentypes van de ECDL®-Testen. De ECDL®-Demotest dient enkel voor demo doeleinden. Als U uw staat van kennis wil onderzoeken, kan U dit doen met de ECDL®-Diagnosetest.
Tien vragen. 100% gehaald hoor, daar in het geheel niet van. Maar toch. Eerste vraag:
Hoe kunt u voorkomen dat gegevens verloren gaan bij een computercrash?
Door een grotere harde schijf te installeren.
Door ervoor te zorgen dat u een grote hoeveelheid geheugen op de computer heeft.
Door de gegevens op een verwijderbaar opslagmedium te bewaren.
Door de computer nooit uit te schakelen.
OK, scenario: ik ben aan het het werken in Photoshop, een bestand van ettelijke tientallen megabytes. Hoe kan ik voorkomen dat die gegevens verloren gaan bij een computercrash? “Niet,” is het antwoord. Het risico verminderen, ja, dat wel misschien.
Een grotere harde schijf gaat er misschien voor zorgen dat de computer minder staat te crunchen. Meer geheugen gaat mischien voor hetzelfde zorgen.
De gegevens op een verwijderbaar opslagmedium bewaren? Als dat al mogelijk is—met grote grote bestanden bijvoorbeeld niet evident, of quasi onmogelijk als het om pakweg een live website gaat of een SQL Server database, of alles waar meer dan één persoon aan moet werken of dat op een netwerk moet staan.
De computer nooit uitschakelen, dat kan ook wel helpen, of toch minstens: de computer altijd proper uitschakelen.
Maar uiteindelijk, als ik op mijn computer met te weinig geheugen en bijna geen ruimte op mijn harddisk mijn panorama van 150 megapixels aan het bewaren ben op mijn externe harde schijf en Jan trekt de stekker van de computer uit, dan ga ik mijn gegevens wél zo kwijt zijn als een anosmische drugshond.
(Ja natuurlijk heb ik nummertje drie geantwoord. Maar onder protest.)
Andere vraag, grafisch:
U hebt het cirkeldiagram geselecteerd omdat u het grafiektype wilt veranderen. Waar kunt u klikken om het cirkeldiagram in een kolomdiagram te veranderen? Duid uw antwoord aan door te klikken in de afbeelding.
“Ik ga het zeggen Walter!” “Euh nee, wacht, want als ik zeg hoe ik het zo ongeveer elke dag doe, dan is dat gegarandeerd een verkeerd antwoord!”
Normaal gezien zou ik rechtermuisklikken op het cirkeldiagram. Eén van de andere mogelijkheden is naar het Chart-menu (“Grafiek”) te gaan en dààr Chart Type te selecteren.
(Ja, tuurlijk, dan kiest een mens maar voor de optie die hij nooit in ‘t echt zou gebruiken: het icoontje voor de chart wizard, daar één van die 16×16–pixelblokjes. Zucht.)
Nog een vraag, in de context van Excel:
Welk van de volgende voorbeelden is een gemengde verwijzing?
B$26
#B26
B26
&B26
Is een wat? Ik heb geen flauw idee wat een gemengde verwijzing is. Als uitgelegd zou worden dat het zo’n ding is waarbij de kolom of de rij vast staat als de andere dinges, euh, geweetwel, ja, dàn zou ik het wel weten. Maar definities begod?
(Ja, uiteraard, ‘t is optie 1, al was het maar omdat de andere drie in de context niet veel willen zeggen.)
Nog één.
Welke knop in de werkbalk moet gebruikt worden om de datum van vandaag in te voegen? Duid uw anwoord aan door te klikken op de afbeelding.
Mf. Is dàt niet waarvoor tooltips uitgevonden zijn? Onrealistische vraag, in dat geval.
Allez ju, nog ééntje, om het af te leren.
U wilt controleren of het woord ‘e-mail’ in het hele docment op dezelfde manier gespeld is door alle vermeldingen van het woord op te zoeken. Waar kunt u klikken om de functie ‘Zoeken’ te openen? Duid uw antwoord aan door te klikken op de afbeelding.
Bon. Goed. Knullig natuurlijk, kijken of een woord overal hezelfde geschreven wordt door ernaar te zoeken, maar daar gaan we niet over neuten.
Maar, euh, waar staat ergens op het scherm de knop voor “ctrl-F”? Ik kan me eigenlijk nog nauwelijks voorstellen dat ik in Word op een andere manier dan zó zou zoeken naar iets. Nee, het antwoord moest wellicht de menu-optie “bewerken” zijn zeker?
* * *
Misschien toch maar een mondeling praktijkexamen vragen, met een echt werkende computer, als er nog eens een computerrijbewijstest afgenomen wordt.
Zo’n weblog hé, daar is toch maar heel moeilijk uit op te maken wat u echt kan schelen en wat u eigenlijk maar niets kan schelen. En wat een mens meent, of wat hij maar om te lachen zegt. En hoe serieus hij alles neemt, of hoe onserieus.
Dat het zo allemaal een beetje vaag blijft, dat is soms wel wijs. Flou artistique en zo hé.
Maar soms is dat ook niet echt wijs.
Pak nu op mijn weblog: alles gaat voorbij, en binnen een dag of twee scrollt alles weg van de voorpagina, hoe belangrijk of onbelangrijk het ook was of leek te zijn; En is het for all intents and purposes verdwenen in de mist van tinternet, alleen nog toevallig eens teruggevonden via Google.
Ach.
Ik ben bezig aan Neil Gaiman’s Fragile Things. Ik ga proberen het zo lang mogelijk te rekken: maximum tien bladzijden per dag, dan kan ik er nog een dikke maand mee voort.
Neil Gaiman is een smeerlap. Het is niet eerlijk. Niemand zou zoveel ideeën zo hartverscheurend goed mogen neerschrijven.
De nieuwe plaat van Wannes Van de Velde, ik denk dat ik ze maar eens ga kopen: ‘t was daarnet op de Rode Loper (hoera de rode loper trouwens), en ik ben er nog altijd een beetje stil van.
Ook een beetje stil van Michael Jackson, het volgende item, maar dan wel een andere soort stil zijn.
Het soort egads-ik-wist-niet-dat-het-nóg-erger-kon-met-die-kerel-stilte. Urgh. Nee: ick. Ick, ick, ick. Ickety-ick.
O, en Casino Royale ziet er wel goed uit. Gaan zien, mijn gedacht.
Zo, mijn portie showbizz achter de kiezen. Terug naar mijn artikel voor Gentblogt.
Ik krijg dit nu dus al een tijd niet meer uit mijn hoofd. Blood from inside of my body comes outside from an opening between my legs.
Hypnotiserend. Blue… white. Blue… white.
#1190 ALL WOMEN HAVE PERIODS
Teaches the mentally retarded adolescent girl the basics of menstrual hygiene. She will be able to put on, remove, and dispose of a sanitary pad independently and discreetly. Assures the girl that menstruation is a natural function and that all women have periods.
Het is natuurlijk een filmpje voor mentaal andersvalide vrouwen uit een ander universum (stretch broeken met brede pijpen, Jan Thys, plastieken meubels, toen de toekomst nog echt de toekomst was, Claudine-j’ai-faim, uweetwel, toen de wereld onschuldig was, Dalida op de radio en de Shah nog in Iran, nét voor de jaren 80), maar toch.
Wij hebben op ons werk een refter. Allez ja, ‘t is te zeggen, wij hebben een bibliotheek, en als er ’s middags niet op resto gegeten wordt, dan eet alleman zijn boterhammen / slaatjes / broodjes samen rond de grote tafel op.
Gezellig.
‘t Was de bedoeling om ’s morgens mijn boterhammen te smeren, en die dan in een brooddoos mee te nemen, maar ‘t is al de hele week mislukt. Het kan zijn dat ik dinsdag en woensdag door elkaar haal, maar het was iets in deze zin:
maandag was ik nog wat te ziek van buikgriep
dinsdag was ik het vergeten
woensdag was ik veel te laat op en had ik geen tijd meer
en vandaag was ik gezond, was ik het niet vergeten en was ik er op tijd bij, maar was er geen brood meer: ik heb dan maar uit armoe wat schelletjes kaas meegegrist uit de koelkast, en een pak krakotten in de rugzak gestoken
Morgen beter. Maar ge gaat het zien: er zal geen beleg meer zijn of zo. Of mijn brooddoos zal uitgelopen zijn.
update vrijdag: overslapen, ‘t zullen de rest van de krakotten van gisteren worden