Hey. The user sixsmithfamily recently favorited several pictures of my stepson playing in his underwear. Upon checking, I realized that most of the other pictures favorited by this user are of semi-nude or naked children - some of which are yours. This is very disturbing to me and I’m blocking this user. I thought I should give you the heads up, in case you want to do the same.
Ik heb die viezerd inderdaad geblokkeerd. In mij geval ging het om onder meer deze foto van Zelie en Louis in bad:
Kijk, ik heb nog wel foto’s van de kinderen in bad, en uiteraard heb ik ook foto’s die ik bijzonder mooi vind, maar die ik om overduidelijke redenen niet op het internet ga zetten. Edoch: geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt dat er iets vies te zien is in de foto’s die ik er wel op gezet heb.
En dus nee, ik ga die foto’s er niet af halen. Dedju. Vuilaards.
Trr, tss, pff, gnn, en ik heb er wellicht een paar gemist: “jong parlementslid” Ortwin Depoortere (als ik dit hier moet geloven) is blijkbaar vast van plan om de fakkel van über-troll over te nemen. Dat, en aan de foto te zien, Prins Laurent-imitator worden.
Maar goed, zijn goed recht natuurlijk, het staat iedereen vrij zich belachelijk te maken, en we hebben ondertussen wel min of meer geleerd om daar niet tegen in te gaan.
Nee, wat ik me afvroeg, toen ik zijn websitetje bekeek, is hoe vreemd het soms kan uitdraaien met voorkeurstemmen en dergelijke. Depoortere, op de vierde plaats van de lijst voor het Vlaams Blok, kreeg de monsterscore van 529 stemmen, en werd één van de elf bruine gemeenteraadsleden.
Bij pakweg de sp.a waren er op 51 kandidaten maar vier met minder dan 529 stemmen.
Om iets voor twaalf uur deze middag vielen telefoon en internet uit. Werkmensen op het einde van de straat, zo bleek wat later, hadden een vierhondertal kabels met telefoon doorgekapt.
Ghaaa! Ontwenningsverschijnselen! The shakes!
Nu goed, vanmiddag had ik wat papieren documenten te doorworstelen, en ik heb me wegens toch wel gezellig en tóch geen internet, beneden in de bibliotheek in één van de zitzakken gezet: een gemak.
Tot ik op een punt was dat ik het internet echt nodig had: een stijlgids lezen op zwartwitprint is niet echt te vergelijken met de stijlgids nààst de website te zien… en dus: naar huis!
Thuisgekomen: grmbl. Stomgaweg de nodige files niet mee naar huis genomen wegens geredeneerd dat ze toch VPN-gewijs binnen te trekken zouden zijn. En, erm, een VPN naar een bedrijf dat geen connectie heeft met het interweb, tja, dat lukt niet meteen.
Lezing op het werk: niet zomaar iemand die langskomt en zijn PowerPoint afhaspelt, o nee meneer. Zo doen wij dat niet op het werk!
‘s Morgens komt de spreker toe, zitten alle collega’s met de spreker rond de tafel in de bibliotheek, wordt iedereen aan iedereen voorgesteld, en wordt de lezing van ‘s avonds al eens op voorhand gedaan. Dat zorgt ervoor dat de spreker het zeker al eens recent gedaan heeft, en dat het dus ‘s namiddags vers in zijn hoofd zit. Het zorgt er ook voor dat wij het al eens gehoord hebben en dat we voor noodgevallen al eens kunnen nadenken over eventuele vragen. En ook: ‘t is allemaal informeel, we zijn niet met zo veel, en we kunnen van gedachten wisselen met De Groten Der Aarde.
Afijn, toch de Groten van de wereld waar wij ons met het werk in bewegen.
‘s Middags gaan we allemaal samen iets gaan eten, bij Le thé au harem d’Archi Ahmed. [mmm lekkere couscous en spekuloos-ijs]
In de namiddag wordt de spreker geïnterviewd voor een papieren artikel, en wordt er ook een gesproken interview gemaakt, zo’n podcastdinges.
En daarna is er de lezing, in twee delen met koffie en drank tussen de twee delen.
Na de lezing is er walking dinner. ‘t Is te zeggen: komt Vive la nourriture. Lekker!
…en dan rondlopen en babbelen.
Nee serieus: ik heb er nog maar twee meegemaakt, maar ‘t is al elke keer de moeite waard geweest. En verrijkend. En though provoking en zo, weetwel. Ik kijk al uit naar Yvonne Rogers volgende keer.
Oja: Don Norman, ik was het al vergeten, ik had daar een filmpje van gemaakt. Te donker, bijna onbegrijpelijk, maar goed. ‘t Is toch Don Norman:
Kom het tegen: iemand die uit een airlock geduwd wordt op een ruimteschip, die kan gewoon twee minuten zonder echt permanente schade rondzweven in de ruimte, zo zonder zuurstof en een paar graden boven het absolute nulpunt.
Ik wou wel graag wat van die Google Ads op mijn weblog zetten. Niet dat ik er duizenden euro’s mee verwachtte te verdienen, maar toch iets.
In maart 2004 heb ik een aanvraag gedaan, en een paar advertenties op mijn weblog gezet. Ik heb er helemaal zoals verwacht zeer weinig mee verdiend. Met de maand meer, dat wel: bezoekersaantallen, dat kent namelijk een zekere progressie. Ik keek er dan ook naar uit om genoeg geld te verdienen om bijvoorbeeld mijn geliefden een cadeautje te kunnen kopen elke maand.
Helaas: in juni 2005 ben ik door Google uit AdSense gezet, wegens invalid clicks.
Invalid clicks van wie? Invalid clicks waarop? Invalid clicks hoe? Invalid clicks hoe kan ik daar iets aan doen?
Geen antwoord, al anderhalf jaar lang. Ik probeer het om de paar maand nog eens, en k heb het zonet nog eens geprobeerd via de nederlandstalige feedbackmogelijkheid op Google AdSense, maar ik vrees ervoor.
Het ziet ernaar uit dat je gewoon mensen moet kennen bij Google in dergelijke gevallen—lees hier bijvoorbeeld: iemand die een duidelijke schending van de Terms of Service deed (zonder vragen AdSense op een website met “google” in de domeinnaam plaatsen), maar na een persoonlijke tussenkomst van Matt Cutts alsnog zijn reclame kon plaatsen.
Eén keer per maand koop ik nog boeken op het internet.
De oogst deze maand zal volgens de winkel helaas pas toekomen na kerstmis, maar niet getreurd: de bibliotheek op het werk bevat zo ongeveer het belangrijkste van wat er op het vakgebied van het verschijnt, zodat ik alleen nog maar de dingen ga kopen die ik echt echt zelf wil hebben.
En er komen ook regelmatig nieuwe boeken bij, dus ik ga zeker niet zonder vallen.
Omdat ik tegenwoordig wel eens mijn legersimulator boven durf te halen, en daar altijd genadeloos in de pan gehakt word, en omdat het al lang geleden is dat ik mijn bibliotheek aangevuld heb met militaire geschiedenis: tijd om achtergrondlectuur te kopen over mijn favoriete legers. David Nicolle over Romano Byzantine Armies 4th-9th Century en Ian Heath over Byzantine Armies 886-1118 en Byzantine Armies 1118-1461. Telkens prachtig geïllustreerd door Angus McBride.
Oh, en om het af te leren, iets in het vakgebied: Mike Kuniavsky’s, Observing The User Experience. Geen idee of het goed is, en ik had eigenlijk moeten kijken of het niet in de bibliotheek zit (wellicht wel), maar bon, impulse buy. Shoot me.
Ik krijg hier thuis het verwijt dat ik kousen verlies.
Ik betwist dat uiteraard ten stelligste. Ik ben zó secuur op mijn kousen dat ik ze zelfs niet in de wasmand smijt, dus wat zouden ze dan verloren kunnen raken!
Nee, ik heb ooit gelezen op tinternet, en ik geloof dat helemaal, dat het de klerenhangers zijn: zij eten onpare kousen op en vermenigvuldigen zich dan, zodat op den duur er alleen nog maar enkele kousen overblijven en een huis vol klerenhangers.
Om toch voor een tijdje van het probleem-kousen af te zijn: in de Makro dertig paar kousen gekocht. De helft zwart, de helft grijs. Allemaal dezelfde. Ha!
Vanmorgen voor dag en dauw zouden we naar de Makro gaan: een deel van het werk van de goedheilige bebaarde ploert uitvoeren—dat deel dat met het kopen van de milde giften te maken heeft.
Uiteindelijk is het in de buurt van tien uur geworden, en zat het daar stampend vol. En uiteindelijk hebben we niets gekocht voor de kinderen, op een ton lego’s en een beer na.
En twee pakken zwarte pasta, en een kilo risotto-rijst, en twee kazen, en tabasca want die was op, en nog wat klein gerief.
maandag: voormiddag vergadering, dan waarschijnlijk iets gaan eten (niet de spaghetti al pesto nemen, Vuijlsteke, daar stinkt ge nog drie dagen naar de look van), dan in de midden-namiddag nog een vergadering, en tussendoor studeren op materiaal van een klant
dinsdag: ofwel naar een klant in Antwerpen, ofwel naar een klant aan het Noordstation, ofwel verder studeren
woensdag: zeker al de voormiddag bij de klant waarvoor ik gestudeerd zal hebben, en misschien ook de namiddag
donderdag: ofwel naar de klant aan het Noordstation, ofwel naar de klant in Antwerpen, ofwel verder studeren
vrijdag: zeker al de voormiddag bij de klant waarvoor ik gestudeerd zal hebben, en misschien ook de namiddag
En de gaten opvullen met werk voor nog een andere klant, en met werk voor nóg een andere klant.
De week daarna maandag vergadering voor Gentblogt, dinsdag vroeg thuis wegens vergadering oudervereniging Sandra, en vrijdag naar Holland voor vergadering. En, uiteraard, ook al die projecten van deze week die verder lopen—maar de dagen liggen nog niet vast.
Sandra was naar een vergadering van de oudervereniging, ik zat alleen met de drie oudste kinderen thuis.
Jan lag in bed, Louis en Zelie waren nog wat aan het kwartetten met het letter-woorden-kwartet. En dan plots, Zelie: “ik weet het! ik ga gewoon naar boven en ik ga de kamer opkuisen!”
Hu?
Ik: “jamaar Zelie, ‘t is wel bijna tijd om naar bed te gaan hé!’
Zelie: “maar papa! ik wil zo graag opruimen! zoals ik de badkamer opgeruimd heb die keer! toeeeeee?”
Wat moet een mens daar eigenlijk tegen inbrengen? Niets zeker? Ik heb ze dan maar wat laten opruimen terwijl Louis verder keek naar Man Bijt Hond.
En als Man Bijt Hond gedaan was (dag vrienden van de poëzie!), wou Zelie voorlezen voor Louis. Ulysses en de cycloop heeft ze voorgelezen, en dan is Louis rustig naar zijn eigen kamer gegaan, heeft Zelie het licht uitgedaan, en zijn ze allemaal stilletjes gaan slapen.
‘t Is wreed, somtijds, hoe snel de tijd gaat. Ik heb tegenwoordig niet echt de tijd om bijvoorbeeld over de middag, of tussen soep van één dingen en patatten van een ander mijn feeds na te lezen.
Soms is het dat ik ‘s morgens in de rapte iets lees ergens, en dat dat dan een heel eigen leven blijkt geleden te hebben tegen dat ik het ‘s avonds laat weer tegenkom in de feedreader.
Nog weirder is het, als het om een paar zinnen gaat die ik in de rapte ‘s morgens geschreven heb ergens, en dat daar dan heelder epistels op gereageerd zijn.
Och ach.
Ik was al een hele tijd eigenlijk hoegenaamd niet meer aan het volgen op de Farks en de Boingboings en de MeFis en Diggs en de watnogs van deze wereld. Ik was eigenlijk al een tijd alleen nog maar mijn folders “Mensen in de buurt” en “Mensen die ik ken” aan het volgen.
En nu ben ik eigenlijk al een maand eigenlijk nog alleen maar de mensen aan het lezen die ik ken, en een aantal dingen die ik écht echt graag lees, en de okkasionele link aan het volgen van voormelde mensen.
Door veel minder tijd in de ouèblogues door te brengen, verandert het perspectief wel.
Choirmaster Gareth Malone is a man on a mission. He believes Britain’s schools are bursting with untapped singing talent and he’s determined to prove it by starting a competitive choir from scratch in a school that’s never had one before. But there’s a twist. He wants to get them good enough to compete in the World Choir Games in China by the end of the school year.
Gareth’s choice of school is Northolt High—an everyday comp and the auditions are an exhausting affair. From wannabe R&B divas to timid 11-year-olds singing nursery rhymes, Gareth sees 160 kids from which he needs 30. There are some real gems, including 15-year-old Chelsea Campbell. But it soon becomes apparent behind the slick voice is a dubious school record. She’s being transferred to another school because of ‘behaviour issues’.
For the lucky few there are ecstatic scenes when they are given the news they’ve made it through auditions. But then the real work begins. The group have just four weeks to produce singing good enough to qualify for the World Choir Games. Gareth battles poor attendance, lack of commitment and some terrible singing by the boys in his bid to realise his dream. Has he bitten off more then he can chew?
Ik heb er al veel meegemaakt, maar de spaghetti carbonara deze maandag en de spaghetti al pesto van twee weken geleden in de Venezia in Sint-Joost-ten-Node, is echt wel bij het beste Italiaans dat ik in recente jaren binnengespeeld heb.
Werkelijk uitstekend. Zo van zeer, zéér lekker. Acht euro hemel!
Als ik nog eens iemand Italiaans wil doen eten in Brussel, zal het daar zijn. Yep.
Akkoord, de week is nog maar net begonnen, maar ze zullen toch wel ernstig hun best moeten doen om grappiger te zijn dan dit:
De inhoud van de mail behalve de eerste regel was al een heel stuk minder wijs (typische pump & dump, met een beeldje in attachment waarop de eigenlijke boodschap staat), maar toch:
Be younger! Quasi-living flesh tone! Current intensity, quasi-living!
Het internet slibt langzaam maar zeker dicht. Zonet mail van de mannen van de Democrazy:
Gezien wij dagelijks honderden spam-mails ontvangen op ons e-mailadres info@democrazy.be zien wij ons verplicht dit adres vanaf heden uit te schakelen. Met andere woorden, alle berichten die gericht zijn aan info@democrazy.be zullen niet meer terecht komen. Als u ons wilt contacteren gebruik dan enkel nog […]
Blumenthal is de chef van het beste restaurant ter wereld (echt waar!), en hij gaat een aantal afleveringen na elkaar klassieke gewone gerechten analyseren en proberen perfectioneren.
Om te beginnen: kip met groenten en gebakken patatten.
Kip Bresse-kippen nemen. De kip iets meer dan een uur in zout water laten liggen. Het zout laten wegtrekken door de kip een uur in gewoon water laten liggen, en elk kwartier het water vervangen. De kip 30 seconden blancheren, en dan afkoelen in een kom ijswater. Dat twee keer herhalen, en het beest dan een nacht laten drogen in een ijskast. En dan vier uur aan precies 60 °C in de oven. De kip in enorm hete olie-zonder-smaak aanbakken, in een wok die als rotisserie gebruikt wordt.
Gebakken patatten Min of meer bloemende patatten nemen, en in gezouten water tot net bloemend laten koken. Laten afkoelen, en in een pan met warme olijfolie ronddraaien dat alles helemaal bedekt is. In een warme oven aan 190° steken.
Groenten Wortelen stoven zonder water, alleen met boter, zout en peper. Broccoli even blancheren, en dan ook zonder water stoven met peper en zout en boter.
Afwerking Kippevleugels in een dikke klont boter bakken. Boter met kippensmaak in een dikke spuit opzuigen, en in de kip spuiten.
Het klinkt misschien allemaal vreemd, maar het zag er vre-se-lijk lekker uit. In search of perfection, BBC2, dinsdag. Onthouden!
Aan de balie bij de klant: alles nog altijd in orde.
In de lift met de persoon waarmee ik moet vergaderen: sniffel. Snotter.
Op de werkvloer van de persoon toegekomen: snot bij sloten uit mijn neus.
In vergadering met diezelfde mens: snuif, lopende neus, en uiteraard geen zakdoeken bij.
Ondertussen na een uur hel terug op het bureau, en ‘t is weer ongeveer allemaal in orde. Acute snotvalling? Microben? Allergie-aanval? ‘t Was in alle geval bijzonder zeer vies, bah.
Vrijdag ga ik terug, en ik neem voor de zekerheid een volledige doos Kleenex mee. Dedju.
update 11u02: ‘t zal toch iets langere termijn zijn dan acute allergie. De Kleenexdoos geraakt stilaan leeg en de vuilbak naast mij vol. Dubbel dedju.
update 13u50: Alles weer nominaal. Voorzichtige hoera.
Ik heb er ook wel rondgelopen/gevlogen, maar uiteindelijk vrees ik dat het niet echt mijn ding is. Binnen een paar iteraties misschien, als het niet allemaal zo akelig basic meer is.
In heel die Second Life speel ik eigenlijk nog het liefste met mezelf en met mijn uiterlijk.
The Book of Kells (c. AD800), Trinity College Library, Dublin Er zijn vergrotingen aan de muren gehangen, maar het echte echte boek lig daar dus ook. Enorm indrukwekkend.
Friezen van het Partenon(Elgin Marbles) (c. 444BC), British Museum, Londen Mja. Mooi, maar niet meteen vreselijk onder de indruk van.
De Poort van Ishtar(c. 575BC), Pergamon Museum, Berlijn Dit daarentegen: helemaal ondersteboven van. Manneken!
Pieter Pauwel Rubens, Kruisafhaling (1611-1614), Onze-Lieve-Vrouwkathedraal, Antwerpen Stripverhaalkunst, zeggen sommigen. Misschien dat sommige van de producten van de studio-Rubens dat wel waren *kuch*Medici-zaal*kuch* maar dit is echt wel, euh, ja, indrukwekkend.
Henri Matisse, La dance (1910), Hermitage, Sint-Petersburg Als ik het me goed herinner, hing het daar ergens boven een trap, of in ieder geval in de buurt van een trap, nogal hoog. Niet mijn ding.
Théodore Géricault, Le radeau de la Méduse (1819), Louvre, Paris Sensatie! Lijken! Massief!
Jean-Antoine Watteau, Gilles (1718-1719), Louvre, Paris Kijk, er hangen daar zó enorm veel schone dingen, in het Louvre. Dit zou ik er niet meteen als het allerbeste van het allerbeste uithalen.
Jan van Eyck, Madonna met kanselier Rolin (c. 1435), Musée du Louvre, Paris Dit daarentegen, is wel één van de beste.
Claude Monet, Nymphéas (1914-1926), Musée de l’Orangerie, Paris Stuk voor stuk groots, het hele arrangement is a-dem-be-nemend.
John Constable, The Hay Wain (1821), National Gallery, London Muh. Niet mijn ding.
Piero della Francesca, Doop van Christus (1450s), National Gallery, London Ongetwijfeld groots, maar ook niet meteen mijn ding.
Wandschilderingen (ca 30.000 jaar oud) in Chauvet Pont d’Arc, Ardèche Op vakantie gezien lang lang geleden, en ik kan er mij eigenlijk niet veel van herinneren.
Vincent van Gogh, De sterrennacht (1889), Museum of Modern Art, New York Alles wat erover gezegd wordt en meer. Om helemaal stil van te worden. Magisch.
Jackson Pollock One: Number 31, 1950, Museum of Modern Art, New York Tja. Not my cup of tea.
Jasper Johns Flag (1954-1955), Museum of Modern Art, New York Ook wellicht gezien toen ik daar rondliep, maar ook geen onuitwisbare indruk nagelaten.
Hm. Zestien van de vijftig. Niet erg indrukwekkend. Wil ik zeker nog zien:
Antony Gormley, The Angel of the North (1998), Gateshead
Masjid-i Shah (now Masjid-i Imam) Moskee (voorn. 1612–1630) Isfahan, Iran
Robert Smithson Spiral Jetty (1970), Great Salt Lake, Utah
Pieter Bruegel the Elder Hunters in the Snow (1565), Kunsthistorisches Museum, Vienna
Funerary Mask of Tutankhamun (1333–1323 v.Chr.), Egyptisch Museum, Cairo
Tikal (300-869), Maya-site, Guatemala
Het Alhambra (voornamelijk 14de eeuw), Granada
Terracotta-leger (c. 210 v.Chr.), Shaanxi province, China
Hieronymous Bosch, De tuin der lusten (1505-1510), Prado, Madrid
Jan Vermeer, Zicht op Delft (c. 1660-1661), Mauritshuis, the Hague
Voilà, uit. Helemaal tegen mijn principes in, heb ik een boek-voor-onderweg verder gelezen thuis.
Ik leg mezelf uit: uit ervaring geleerd dat de beste manier om langer van boeken te genieten, is om voor elke gelegehnehid een verschillend boek te hebben. En dus heb ik een boek voor onderweg, van en naar het station. En een boek voor beneden, en voor in de living, en voor het toilet boven, en voor de slaapkamer, en voor op het werk.
Dat zorgt ervoor dat ik langer over een boek doe, dat het minder lijkt alsof ik geld geef voor dingen die eigenlijk niet lang meegaan. Maar goed. De laatste honderd of zo bladzijden thuis gelezen, want anders zou het zeker helemaal uit geweest zijn morgen vóór ik op het perron zou gestaan hebben om naar huis te gaan. En zo met twee boeken aanzetten, da’s ook een beetje stom.
Hunters of Dune is boek 7a van de Dune-heptalogie waarvan iedereen dacht dat ze op de cliffhanger van Chapterhouse Dune geëindigd was, met het overlijden van Frank Herbert. Niet slecht, al vind ik het heel erg spijtig van de deus ex machina op het einde. Een béétje bij het haar getrokken: shades of R. Daneel Olivaw, shudder boo hiss, al is het gelukkig lang niet zó erg.
Ondanks dat: ik kijk uit naar het vervolg. Tleilaxu, en Bene Gesserit, en Joden (begod!), en de elementen uit de prequels, en hoe zat het precies met dat Golden Path, en vanalles en nog wat. Te verschijnen in augustus 2007.
En morgen een nieuw boek vinden voor onderweg. Star Wars Republic Commando: Hard Contact denk ik dat het wordt. Dringend tijd om nog eens in het Star Wars universum te duiken.
Nog lijstjes! Ik kan er ook niet aan weerstaan—via en via. Schuingedrukt wat ik niet heb.
Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band, The Beatles
Pet Sounds, The Beach Boys
Revolver, The Beatles
Highway 61 Revisited, Bob Dylan
Rubber Soul, The Beatles
What’s Going On, Marvin Gaye
Exile on Main Street, The Rolling Stones
London Calling, The Clash
Blonde on Blonde, Bob Dylan
The White Album, The Beatles
Ik denk dat ik, net zoals Bruno, ook zo ongeveer alles van de Beatles heb (inclusief, euh, decentrale backups van bootlegs en dergelijke). Als het aan mij lag, zou Sgt. Pepper’s wel niet op één staan. Revolver en Rubber Soul staan bij mij hoger aangeschreven. Van Dylan heb ik niet alles-alles, maar toch veel. En ik ben het helemaal eens met Peter dat ik jaloers ben op wie Dylan nog moet ontdekken.
Marvin Gaye ken ik niet, op het liedje Sexual Healing na. Schaam op mij, ik weet het. En de Stones ken ik ook niet. Dubbel schaam op mij, ik weet het ook.
Favoriet van deze tien: Rubber Soul. Denk ik. Of Revolver.
The Sun Sessions, Elvis Presley
Kind of Blue, Miles Davis
Velvet Underground and Nico, The Velvet Underground
Abbey Road, The Beatles
Are You Experienced? The Jimi Hendrix Experience
Blood on the Tracks, Bob Dylan
Nevermind, Nirvana
Born to Run, Bruce Springsteen
Astral Weeks, Van Morrison
Thriller, Michael Jackson
Nico werkt me vreselijk op de zenuwen, dat wel. Michael Jackson’s muziek is groots, maar zijn kreetjes steken me ook zwaar tegen. En bij Van Morrison, daar voel ik altijd zo’n vreemde tweestrijd: de nummers zelf zijn machtig, maar The Man zelf hoor ik niet graag zingen.
Favoriet: Blood on the Tracks. En al wie Dylan niet kent, kan véél slechter doen dan bij Blood on the Tracks beginnen.
The Great Twenty-Eight, Chuck Berry
Plastic Ono Band, John Lennon
Innervisions, Stevie Wonder
Live at the Apollo (1963), James Brown
Rumours, Fleetwood Mac
The Joshua Tree, U2
King of the Delta Blues Singers, Vol. 1, Robert Johnson
Who’s Next, The Who
Led Zeppelin, Led Zeppelin
Blue, Joni Mitchell
Hm. The Great Twenty-Eight, da’s een beetje valsspelen toch wel: een verzamel-CD met singles. Ik denk dat ik ze wel allemaal links en rechts tesamen zal gestaan hebben. Lennon/Plastic Ono Band: nee dank u. Mijn primal scream-therapie, als ik daar al nood aan zou hebben, zal ik dan wel elders betrekken. Neemt niet weg dat Working Class Hero en Mother en Love op mijn lijst van best ofs staan, maar de hele plaat na elkaar is me wat teveel van het goede.
Innervisions? Jazeker, maar ik ben een beetje verbaasd dat Songs in the Key of Life niet hoger staat. En Joni Mitchell is, vrees ik, één van die zwarte gaten in mijn muzikale kennis.
Favoriet: Live at the Apollo.Toch wel.
Bringing It All Back Home, Bob Dylan
Let It Bleed, The Rolling Stones
Ramones, Ramones
Music From Big Pink, The Band
The Rise and Fall of Ziggy Stardust, David Bowie
Tapestry, Carole King
Hotel California, The Eagles
The Anthology, 1947 - 1972, Muddy Waters
Please Please Me, The Beatles
Forever Changes, Love
The Band, dat zou ik nog wel eens kopen. Muddy Waters, da’s weer zo’n verzamelband van dingn die ik links en rechts ook wel staan heb. En Forever Changes kende ik niet. Shoot me!
Ik denk dat mijn favoriet van deze tien Tapestry is.
Never Mind the Bollocks, The Sex Pistols
The Doors, The Doors
The Dark Side of the Moon, Pink Floyd
Horses, Patti Smith
The Band, The Band
Legend, Bob Marley and the Wailers
A Love Supreme, John Coltrane
It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back, Public Enemy
At Fillmore East, The Allman Brothers Band
Here’s Little Richard, Little Richard
Favoriet: It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back. Màchtige plaat. Zou ik wel willen leren kennen: Patti Smith.
Bridge Over Troubled Water, Simon and Garfunkel
Greatest Hits, Al Green
The Birth of Soul, Ray Charles
Electric Ladyland, The Jimi Hendrix Experience
Elvis Presley, Elvis Presley
Songs in the Key of Life, Stevie Wonder
Beggars Banquet, The Rolling Stones
Trout Mask Replica, Captain Beefheart
Meet the Beatles, The Beatles
Greatest Hits, Sly and the Family Stone
Meet the Beatles? Da’s de amerikaanse versie die nooit op CD verschenen is, tss. En dat Trout Mask Replica hier staat, is wel erechtvaardigd, maar dan weer helemaal niet, als ik zie dat er niet één Zappa in de top honderd staat.
Favoriet: Songs in the Key of Life.
Appetite for Destruction, Guns n’ Roses
Achtung Baby, U2
Sticky Fingers, The Rolling Stones
Phil Spector, Back to Mono (1958 - 1969), Various Artists
Moondance, Van Morrison
Led Zeppelin IV, Led Zeppelin
The Stranger, Billy Joel
Off the Wall, Michael Jackson
Superfly, Curtis Mayfield
Physical Graffiti, Led Zeppelin
Guns and bloederige Roses dedju. Phil Spector, weer een verzamelaar, daar heb ik ze allemaal wel op andere verzamelaars.
Favoriet: Superfly.
After the Gold Rush, Neil Young
Purple Rain, Prince
Back in Black, AC/DC
Otis Blue, Otis Redding
Led Zeppelin II, Led Zeppelin
Imagine, John Lennon
The Clash, The Clash
Harvest, Neil Young
Star Time, James Brown
Odessey and Oracle, The Zombies
Star Time, (wegens de intro “Ladies and gentlemen, it’s star time at the Apollo”, cfr. nummer 24, vermoed ik) is nóg een verzamelplaat. Stukken en beten heb ik er wel van. Otis Blue zou ik wel willen. En Neil Young, ‘t is vreemd maar ik kan me wél over zijn stem zetten.
Favoriet: Back in Black. Uiteraard!
Graceland, Paul Simon
Axis: Bold as Love, The Jimi Hendrix Experience
I Never Loved a Man the Way I Love You, Aretha Franklin
Lady Soul, Aretha Franklin
Born in the U.S.A., Bruce Springsteen
Let It Be, The Beatles
The Wall, Pink Floyd
At Folsom Prison, Johnny Cash
Dusty in Memphis, Dusty Springfield
Talking Book, Stevie Wonder
Aretha Franklin, besef ik net, daar heb ik geen enkele plaat van. Hier en daar wel dingen natuurlijk, maar niet één plaat. Johnny Cash mocht een eind hoger staan.
Zucht. Moeilijk. Favoriet, Folsom Prison dan maar.
Goodbye Yellow Brick Road, Elton John
20 Golden Greats, Buddy Holly
Sign ‘o’ the Times, Prince
Bitches Brew, Miles Davis
Green River, Creedence Clearwater Revival
Tommy, The Who
The Freewheelin’ Bob Dylan, Bob Dylan
This Year’s Model, Elvis Costello
There’s a Riot Goin’ On, Sly and the Family Stone
In the Wee Small Hours, Frank Sinatra
Weird, weird, weird. This Year’s Model is uiteraard goed, maar uit dezelfde periode zou ik Armed Forces gekozen hebben, en sindsdien heeft hij wel meer gedaan natuurlijk.
En al die mensen die niet in de top honderd staan! Akkoord, ‘t is een engelstalige lijst, maar Gainsbourg hoort toch ergens daartussen, en Brel, en Brassens. En Nick Cave? En Beck? En de Pixies? Tom Waits? Black Sabbath? Iron Maiden?
Enfin ja. Zeventig op honderd. Ik heb veel te veel geld uitgegeven aan CD’s.
Niet die van Manara (ah… memories), maar wel het soort Aha-Erlebnis die de fijnste momenten in elk project zijn.
Het ogenblik dat het van ongestructureerde chaos plots omslaat. Een mens loopt rond met een groeiend aantal vragen en onbekenden, en er liggen allerlei losse eindjes overal, en dan plots: een connectie. En eens die ergens neergeschreven is—op papier, in de computer, in mijn hoofd—dan wordt het gemakkelijker. Nog een connectie. En nog één. En nog één.
En voor een mens het weet: een plan.
En het kan in alle mogelijke situatie: soms is het gewoon véél, soms gewoon moeilijk, soms is het concept, soms is het alleen maar een stukje ontwerpen of schrijven. Het kan een project zijn met een massa gegevens waar kop noch staart aan te vinden is, of een onderwerp waar ik weinig of niets over weet, of een schijnbaar onoverkomelijke situatie.
Andere situaties, maar steeds hetzelfde patroon: beginnen met de moed der wanhoop, voorbereid op het allerslechtste. En dan informatie opzuigen. Ongestructureerd. Of net heel gestructureerd, maakt niet uit. Lezen, luisteren, verwerken. Laten bezinken. Afstand nemen, iets anders doen, en opnieuw bekijken. En dan rustig alle puzzelstukken laten in elkaar klikken.
Er is geen betere term voor: het is gelijk een magnetische puzzel, soms is het alsof ik de klik hoor van twee magneten die tegen elkaar vliegen. Soms blijken de gelegde connecties achteraf verkeerd, en om de magneten los te krijgen is wel enige moeite nodig, maar dan vliegen de losse stukken weer met een klik tegen andere magneten.
Zo kan het ook natuurlijk: zowerkthet.be. Voor de prijs van enige “mp3-spelers, gsm’s, softwarepakketten…” heb je een hoogstpersoonlijke helpdesk.
Op maandbasis wellicht goedkoper dan het in India te gaan betrekken, en uiteraard goedkoper dan een echte helpdesk.
Geen geklooi met responstijden of gegarandeerd accurate informatie aan de ene kant, en geen gezooi met op organische wijze een community opbouwen aan de andere.
Il faut de tout pour faire un monde, zeker? [via Pieter]
Een groot gemak, dat de website van de NMBS een hele stapel nieuwe treinwijzen heeft beschikkelijk gesteld:
Naast de gebruiksinfo voor de gemakkelijkheid, ook een uitlegging van de conventionele tekens. En dan natuurlijk de relaties, niet alleen hangend de week, maar ook van zondaag en zaterdag feestdagen.
Mijn madam heeft een paar dagen geleden LinkedIn (her)ontdekt, en we waren eventjes in minofmeer-maar-niet-echt-concurrentie met elkaar om contacten te verzamelen.
Nu, we zijn daar hoegenaamd niet fanatiek in: ik (van alhier) heb mijn collega’s een mail gestuurd en zij (van aldaar) een aantal van de hare, en dan zitten er nog een aantal vrienden en kennissen en toevallig vergaarde profielen tussen, en ik denk dat we het daar maar bij houden.
Maar gedver er zitten daar toch wel een aantal zware strebertjes tussen, op LinkedIn. Zo van die mensen die er wellicht nijdig van liepen dat LinkedIn niet het exacte aantal connections meer toont:
…en die dan maar in hun profielnaam het aantal contacten tonen die ze hebben. Weird, maat. Weird. Zo van ik heb meer vrienden op LinkedIn dan gij!
Zelie is met haar slechtste rapport ooit naar huis gekomen: er stond een 3 (kan beter) op voor stiptheid.
En het ergste van al: de juffrouw had het rapport al helemaal ingevuld, en ze heeft in extremis nog de tipp-ex moeten bovenhalen. Vandaag had Zelie haar huiswerk gewoon niet gemaakt, én was ze haar turnzak vergeten. Hot on the heels van maandag een brief vergeten laten invullen en een toets vergeten laten ondertekenen.
Mijn hart brak: ik heb het zelf ik-weet-niet-hoeveel meegemaakt op de lagere school, jaren en jaren aan een stuk.
Ik weet het ook niet precies wat er mee te doen, maar ik heb me in alle geval niet kwaad gemaakt. Ik heb heel erg teleurgesteld gekeken, en het heeft zijn effect niet gemist: Zelie begon hartverscheurend te wenen. “Ik ben niet boos,” heb ik stilletjes gezegd, “maar ik ben wel vedrietig. Omdat ik weet dat je beter kan.”
Nog waterlanders natuurlijk.
En of ze het nog ging doen? Snif, snik, neee…
Afijn ja. *houdt zijn hart vast*
update dat niemand een verkeerd gedacht krijgt: het was een zeer goed rapport, op dat ene cijfer na. En Zelie is enorm vlijtig en hardwerkend op school, door de band. Zij is van het type dat als ze weet dat ze tegen volgende week één van de vijf gedichtjes van buiten moet kennen, dat ze niet het kortste neemt, maar ze meteen allemaal van buiten leert, “omdat ze niet kan kiezen”. Ze kan soms vergeetachtig zijn en soms ook wat slordig, maar het is hoegenaamd niet van slechte wil. En ze was er wel degelijk het hart van in. En we gaan er zelf ook meer op moeten letten. Zo.
Zou er nu echt nergens een advokaat zijn die zich dergelijke fratsen zou willen aantrekken? Kàn dat zomaar, een bedrijf dat een vritueel monopolie heeft, dat zomaar willekeurig zonder enig vorm van verantwoording of verklaring mensen weigert een dienst te verlenen?
En als dat mag, hoe ver mogen ze daarin gaan? Kàn het zomaar dat ze iedereen die in mijn huis woont ook die dienst weigeren, zonder daar verder een verklaring voor te moeten geven?
Afijn, de laatste esbattementen:
From: blog@zog.org To: Google Date: Sat, 2 Dec 2006 00:49:27 -0800
Hallo,
In maart 2004 heb ik een aanvraag gedaan om AdSense op mijn websites (www.zog.org, safari.zog.org en blog.zog.org) te zetten. Die aanvraag werd aanvaard, en ik heb een paar advertenties op mijn weblog en toen nog bedrijfswebsite gezet. Ik heb er, helemaal zoals verwacht, zeer weinig mee verdiend. Met de maand meer, dat wel: bezoekersaantallen, dat kent een namelijk een zekere progressie. Ik keek er dan ook naar uit om genoeg geld te verdienen om bijvoorbeeld mijn geliefden een cadeautje te kunnen kopen elke maand.
Helaas: in juni 2005 ben ik uit AdSense gezet. De reden die gegeven werd: invalid clicks.
Het spreekt vanzelf dat ik niet zelf op “mijn” advertenties geklikt heb–een enkele keer zuiver per toeval wellicht niet te na gelaten, daar kan ik niet op zweren. Maar in alle geval weet ik zeker dat ik geen bewuste fraude gepleegd heb.
Het enige dat ik me kan inbeelden is dat ik rond die tijd gaan werken ben in een organisatie waar een paar honderd mensen achter dezelfde firewall zitten, en waarvan een bepaald percentage waarschijnlijk wel mijn weblog zal gelezen hebben.
Ik heb een aantal keer met bijzonder veel goeie moed geprobeerd om uit te vinden wat er precies gebeurd was, maar over een periode van ondertussen meer dan anderhalf jaar heb ik nooit meer dan een standaard-antwoord gekregen (variërend tussen versies van “we cannot disclose any details about how our monitoring technology works or what specifics we found on your account” tot uiteindelijk “our specialists have found that it does not meet our programme criteria”).
…en het uiteindelijke resultaat is dat ik nu, anderhalf jaar na mijn verwijdering uit het programma, er niet meer in slaag om AdSense aan te vragen. Niet op mijn eigen site, niet op om het even welke andere site waar ik mee te maken heb (sandra.pattyn.net bijvoorbeeld ook niet).
Kunt u me helpen? Wat kan ik doen om te proberen aantonen dat ik geen slechte bedoelingen heb? Hoe geraak ik uit deze situatie?
Zoals u weet, neemt Google ongeldige klikken uitermate serieus. Uitgevers waarvan de account is uitgeschakeld vanwege ongeldige klikactiviteiten, wordt verdere deelname aan Google AdSense ontzegd.
StarLogo’s purpose is the simulation of massively parallel microworlds, systems made up of thousands of actors interacting with one another and their environment.
Ha kijk zie: Luc doet van statistieken. Ik heb zo geen verschillende grove categorieën alhier, en zelfs al zou ik er hebben, ik ben niet echt de meest consistente mens in dergelijke zaken, dus dan maar een paar andere statistieken. Met op voorhand excuus voor kleurenblinde mensen, want ‘t is met verschillende assen en met koleurkens.
Om te beginnen: hoeveel post ik op mijn weblog (klik voor detail).
Een duidelijk verschil tussen de periode vóór eind 2003 en de periode erna, da’s het opvallendste. Tot september 2003 had ik de gewoonte om veel meer klein postjes te plaatsen, zo van één of een paar regels: ik gebruikte een systeem dat me op mijn eigen computer liet schrijven, en dan de entries en vrac liet uploaden naar een server. Ergens midden september 2003 ben ik overgestapt naar Typepad (en later naar WordPress), en daar (a) kon ik niet overal en altijd posten en (b) vroeg het systeem telkens om een titel voor elke entry.
Dat heeft het schrijfpatroon (ahem) blijkbaar redelijk veranderd: minder entries, met meer woorden erin. De grafiek toont dat dan ook proper: de onderste lijn is het aantal entries, de bovenste lijn is het aantal woorden: de afgelopen drie jaar gemiddeld respectievelijk 140 en 36.000 per maand.
Aantal bezoekers heb ik niet echt bijgehouden, maar commentaar staat wel in de database, en dat is gemakkelijk na te trekken (klik voor detail):
De grafiek in dalende lijn (in het blauw, op de linkeras) is opnieuw het aantal entries. Voor de aardigheid ook het gemiddeld aantal woorden per entry meegegeven in stippellijn: dat gaat van 100 in vóór Typepad tot tussen 250 en 300 de afgelopen drie jaar. De stijgende lijn (op de rechteras) is het aantal comments: van gemiddeld 0,2 per post in 2002 tot gemiddeld 6 per post in 2006.
En voor wie zich afvraagt (yeah right) wat dat betekent in gijlieden vs. mezelve (klik voor detail):
U haalt me in, in aantal woorden geschreven per maand. Ha! Ik zal een aantal tanden moeten bijsteken.
Life is what happens when you’re busy making other plans, zei John Lennon ooit. [’s morgens op RTBF-radio gehoord, en zwaar onder de indruk van het zwaar onder de indruk zijn van mijn vader, in case you were wondering waar ik was toen ik hoorde dat hij er niet meer was, nu twintig jaar en twee dagen geleden]
Ik heb de laatste tijd wat minder vrije tijd. Niet omdat ik me plots de leden van het lijf moet werken, dat niet: sinds ik de wisselbeker van het redactiemailboxbeheer en eindredactiedoen voor Gentblogt overgedragen heb aan collega Bruno, denk ik dat ik in absoluut aantal uren geteld, minder werk verzet dan vroeger.
Maar wel omdat ik me tegenwoordig vréselijk amuseer met bijleren over vannalles en nog wat. Verandering van spijs doet eten, zoiets zeker? En waar ik in mijn vorig werk arguably ruim rond kwam met de kennis die ik de afgelopen jaren had opgedaan, zit ik in mijn huidig werk in een situatie dat alle nieuwe kennis van pas kan komen.
En dus dat ik de spons uithang, wetensgewijs, op allerlei vlakken. Ik heb hier boeken staan tot over mijn oren over user-centred design en alles wat er rond hangt: die ben ik van dichtbij aan het herlezen dat het geen naam heeft. Het internet is niet meer veilig: alles wat maar van ver of dicht met interessante zaken te maken heeft, moet eraan geloven.
En, tjaha, dan komt het er minder van om te leven, inderdaad. Niet dat ik op dat vlak erg veel overschot had—geen uitgaanderken, ik—maar toch, maar toch. ‘t Zijn dan andere dingen die er bij inschieten: films kijken. Foto’s maken.
‘t Is dan als ik nog eens foto’s maak, om de paar dagen maar, dat ik plots merk hoe enorm de kinderen groeien. Ik zie ze natuurlijk alle dagen en we doen alle dagen dingen (gisteren nog een goocheltruuk aan Zelie geleerd, ha!), maar toch, maar toch.
Jan verandert precies niet echt veel, maar hij wordt alsmaar mondiger, en alsmaar groter:
Zelie wordt meer en meer een juffrouw, en zelfs als haar haar ‘s morgens nog niet gekamd is en ze met een mond vol marsepein zit, vind ik dat het te zien is dat ze turnen en ballet doet:
Anna zet zichzelf recht in haar park, ze is altijd maar alerter, en we gaan de bodem moeten verlagen of ze riskeert eruit te vallen:
…maar degene die het meest van al veranderd is de laatste tijd, vind ik, is Louis. Aan de ene kant is hij nog altijd hetzelfde als anders—enorm lief, enorm creatief, (soms veel te over-)gevoelig—maar aan de andere kant: zo gegroeid!
Hij vroeg vanmiddag of hij even naar televisie mocht kijken, ik zei dat dat mocht, hij ging naar boven, ik deed nog wat dingen beneden, en tegen dat ik goed en wel mee boven zat, had hij genoeg gezien op televisie. Heeft hij ze zelf uitgezet, en is hij gewoon op zichzelf, met Zelie bij de scouts, mama, Anna en Jan in bed, en ik boven in de zetel, anderhalf uur beneden gaan tekenen en kleuren. Onder meer een giraf gekleurd, voor mama, maar omdat een giraf zonder vlekken geen echte giraf is, er zelf de vlekken bijgezet:
En toen kwam hij weer naar boven, met twee draken en een boef. En heeft hij een heel epos gespeeld, van een dief die gevat was door twee draken van de politie, die hem dan in de gevangenis (hier boven in Lego gebouwd) gesmeten hebben, en hem dan uiteindelijk als straf opgegeten hebben.
Met liedjes en interactie en pleidooien en alles.
Hij wordt enorm snel enorm veel groter, echt waar.
