We waren op het interne aan het surfen, Zelie en ik, en ook een beetje op YouTube aan het rondkijken. Ik was op zoek naar een filmpje dat ik me van een tijd geleden op BoingBoing herinnerde, Ramayana meets muziek uit de jaren 20. Uiteindelijk heb ik het gevonden (alhier: The Sitayana, door Nina Paley), maar ondertussen waren we dus wel even rond aan het kijken geweest op YouTube.
Alwaar Zelie een grappig filmpje dacht te zien staan: Happy Tree Friends - Let it Slide. En toen wou ze nog een ander zien: Happy Tree Friends - Remains To Be Seen. En Happy Tree Friends - Eye Candy.
Ahem. Vind ze allemaal op de YouTube-pagina van MondoMedia.
En Sandra zal wel haar best doen om haar dochter een béétje verantwoord tekst- en beeldmateriaal voor te schotelen (zie http://sandra.pattyn.net/2007/02/02/501.htm. Krijgt ze van papa Michel toch de nodige pulp aangereikt. Een gezond evenwicht. Zo moet dat zijn.
Yep: ik was ‘zeer gelukkig’ toen ik zag waarnaar Michel Zelie liet kijken én ik heb het hem gezegd ook maar het was al te laat
En eigenlijk, in tegenstelling tot Zelie, kan ik het niet echt grappig noemen (maar dat ligt geheel aan mijn zin voor humor, dat weet ik ook wel).
Zelie stond er naar te kijken met haar welbekende blik van “maar papa toch, waar dat gij nu mee afkomt, zo zotte dingen”.
Wees er maar gerust van dat als ze ook maar een halve aanstalt genomen had om anders te kijken, dat het rapper dan tel weg was geweest.
Dit is al aan de oudere kant, maar beter laat dan nooit zegt men dan!
Yo, Diss. Ge zijt helemaal au fait met de cultuur en het denken van het jonge volkje, zo ver waren we al.
Proficiat hoor. *klap klap*
Om je “geluk” compleet te maken: de Happy Tree Friends DVDs zijn tegenwoordig ook te huur in de videotheken (wordt het trouwens niet tijd dat die zaken een andere naam krijgen ?)
videotheken…
eum.
Prentenkabinetten?
Pinakotheken?