Baas Bart

Het spijt me, ik weet dat het niet schoon is, maar ik kon een grinnik niet onderdrukken.

Bart schrijft:

Hoezeer ik ook ‘één van de jongens’ wil blijven, en hoezeer ik ook probeer om een vlakke organisatie aan te houden – er blijft altijd dat verschil. “Baas Bart”.

Ik ben na vijf jaar collega geweest te zijn in een bedrijf, vijf jaar baas van het bedrijf geweest.

De eerste paar jaar toen ik nog collega was, hadden we een baas die dacht dat hij de vriend van zijn ondergeschikten was. Dat was, euh, redelijk belachelijk, vooral dan als het op dingen als lonen en conflicten aankwam.

Ik had me vast voorgenomen dat het mij niet zou overkomen: als ik baas werd, en ik heb er verdorie lang over moeten nadenken, dan zou ik me geen illusies koesteren over mijn rol. Mijn taak zou zijn de winst te maximaliseren door de kosten te drukken en de inkomsten hoog te houden. Jammer, maar helaas: een baas is geen collega.

Theorie en praktijk… ach, wat was ik een slechte baas. Er zo hopla in gedropt, met meteen een stuk of acht ondergeschikten en op géén tijd een stuk of veertien: indertijd had ik nog de illusie dat het wel zou lukken, zo zonder steun of hulp of uitleg of ervaring.

Jammer maar helaas. De vriendelijkste werknemers maakten er geen misbruik van, nog dat geluk. De meest gewiekste daarentegen speelden het spelletje smerig: de baas tegen de ex-collega uitspelen, als het ware. En dat geld, heel de tijd, en die cijfers heel de tijd, en dan nog eens de miserie dat we in een internationale groep zaten. En dat ik niemand ongelukkig wou maken—met als gevolg dat op termijn iedereen ongelukkig was, uiteraard, mezelf met zeer veel voorsprong op kop.

Nee. Nu, al die jaren later, nu zou ik het wel kunnen, baas zijn. Maar nu, al die jaren later, weet ik wel zeker dat ik het niet meer wil zijn.

6 Comments

  • Inderdaad, dit waren soms woelige tijden. En inderdaad, er zaten gladde hollanders in het spel. Die uitgingen van cijfers, en weinig tot geen visie hadden.
    Maar één ding kan ik me als ex-klant wel herinneren: “de baas Michel” was altijd een waardig en respectvol iemand die de interne problemen (grotendeels) achter gesloten deuren kon houden. En die er zelf dagelijks 150% voor ging. Dagen én nachten. En zo hoort het, denk ik.

  • Klopt helemaal… ook ooit gemerkt dat werknemers met uitgestreken gezicht als “vriend” komen zeggen dat ze te laat zijn die hele week omdat er privéproblemen waren met scheidende ouders en nachtelijke ruzies. Een half uurtje later vang je toevallig een gsm gesprek op dat de gentse feesten nu al een topweek zijn voor hem.
    Of iemand die een heel jaar twee dagen per week vroeger door moet voor een avondopleiding…no problem…behalve als je dan achteraf merkt dat ie na 3 weken er al mee was gestopt…

  • Pingback: johnbaeyens.com » Grote klasse

  • Pingback: Ik was een baas in Gent « futtta’s blog

Zeg uw gedacht

Navigatie

Vorige entry:

Volgende entry:

» homepagina, archief

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.