Schrijven

Zo. One down, three to go.

Ik heb vanavond met oudste dochter Zelie, zeven, het gesprek gehad waar ik al bijna dertig jaar op aan het wachten was.

De situatie: Zelie hysterisch aan het wenen beneden. Dat ze haar huiswerk (een pagina woordjes overschrijven) niet kon doen. Dat haar pen altijd uit haar handen valt. Dat het niet lukt. Krijsen van het wenen.

Handschrift

Ze op mijn knie gezet, geboden rustig te worden, en te zeggen wat er precies aan de hand is. Wat blijkt? Dat ze boos is omdat ze niet meer goed kan schrijven, en dat haar geschrift lelijker en lelijker wordt.

Ah ha!

Ik herinner me ergens in het tweede leerjaar, dat ik ook met een dergelijk probleem zat. Dat ik maar bleef vragen aan mijn ouders wanneer ik mooi ging kunnen schrijven zoals zij, met alle letters die telkens hetzelfde zijn. En dat zij daar geen antwoord op gaven: dat bij hen alle letters toch ook allemaal anders waren, en dat het een kwestie van oefenen was.

Ah ha!

Terwijl dat natuurlijk een helemaal verkeerd antwoord was! Ik heb het zo aan Zelie uitgelegd, en ze was er toch redelijk weg mee…

Of ze zich kon herinneren, helemaal in het begin toen ze net leerde lezen, dat ze toen de woordjes letter voor letter las? En of ze dat nu nog doet? Neen, wist ze: nu leest ze hele lettergrepen of woordjes, geen aparte letters.

Wel: dat het bij het schrijven precies hetzelfde is. Vroeger moest ze letter voor letter schrijven, en nadenken over alle stukjes van elke letter: bolletje, stokje naar boven, lus naar beneden, streepje, puntje. Wat later moest ze niet meer nadenken over die stukjes letter, dan dacht ze gewoon “d” of “a” of “k” en schreef ze die letter. En nu schrijft ze altijd maar sneller en sneller, maar heeft ze nog niet genoeg oefening om helemaal zonder nadenken te schrijven: als ze dat doet, dan komen de letters er lelijk uit.

En de oplossing? Geen goed nieuws, helaas: de enige manier om een eigen vast geschrift te hebben, is veel schrijven. Dat ze er echt helemaal niet meer over moet nadenken, dan komt het helemaal automatisch vanzelf. Maar… dat zal nog een tijdje duren. Meer dan een jaar, misschien. En ondertussen is het zeer vervelend, jawel.

Soms zijn er geen gemakkelijke antwoorden. Het is een beetje zoals muziek leren: dat gaat ook niet zomaar zonder oefenen. Maar! Het goede nieuws is dat het echt niet anders kan dan goed aflopen, als ze maar veel schrijft. En! Dat ze nu weet waarom het is, en dat er een einde aan

25 Comments

Zeg uw gedacht

Navigatie

Vorige entry:

Volgende entry:

» homepagina, archief

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.