Contact! We hebben contact! Enfin, geen écht contact, maar toch een beetje.
Ik had ze de laatste keer geen mail meer gestuurd, maar ze hebben alsnog mijn entries verwijderd van de site.
Nog geen antwoord op de vragen, daar niet van. Misschien moeten ze op een weblog gepost worden vóór ze antwoorden? Het blijft me allemaal een raadsel; ‘t is ‘t proberen waard:
Bonjour,
Je n’ose presque plus reposer les mêmes questions qu’avant, mais bon.
Je ne comprends toujours pas qui exactement “est” Medium4You: est-ce une ASBL, une SA, un groupe ad hoc, …?
Je ne vois pas non plus comment les décisions sont prises, ni d’où vient l’argent, ni où ira l’argent éventuel qui risque rentrer.
Est-ce que vous pouvez clarifier?
Entre temps: merci beaucoup de m’avoir supprimé mes articles.
Bien à vous,
Ha, gevolg van geen entries onder mijn naam is dat mijn auteurspagina niet meer bezoekbaar is, maar goed, ik ga niet klagen.
Bon. Zodus. Ik heb net een minder dan aangename avond doorgebracht met proberen achterhalen waarom mijn weblog zo traag als een tweepotige mug in een diepvries was.
Eerst allerlei plugins afgezet, en alle mogelijk zooi die nog stond te draaien de strot afgenepen. Dan links en rechts wat dingen commentaar gesloten, onder meer op die jaren oude “ik ben op zoek naar mijn naam in het Japans voor een tattoo”-dingen.
Dan comments toegevoegd links en rechts (viel het op? :)), dat die chinese dingen en andere entries met honderden en honderden commentaren van de zijkant van de homepagina weg zijn.
Dan de cache wat stampen gegeven, dat die hopelijk wat effectiever werkt.
Enfin. ‘t Lijkt voorlopig weer wat sneller te werken.
Ik dénk dat het de schuld was van comment spam: toen ik de logs van Spam Karma ging kijken, stond daar namelijk om 1u00:
Successfully purged 114327 comment spam entries.
Om dat een beetje te kaderen: als in WordPress een comments als spam beschouwd wordt (ook door Spam Karma), dan wordt dat niet meteen uit de database verwijderd, maar krijgt het een code mee.
Ik had Spam Karma gezegd om elke dag de spam die meer dan drie dagen oud is, te verwijderen. Als ik me niet vergis, wil die boodschap hierboven zeggen dat ik drie dagen geleden op één dag meer dan honderdveertienduizend spam-comments gekregen heb. Als dat al een tijdje aan de gang is, dan is het niet verwonderlijk dat het hier traag is.
Dienstmededeling — al wie een professionele rondleiding van het Caermersklooster wilt: één adres. Zaterdag 11 augustus. En achteraf iets eten in de stad, denk ik.
Thuis hadden wij ookJonathan Livingston Seagull. Het zou wel eens kunnen dat die plaat non-stop heeft opgelegen van 1973 tot 1975, ten huizen onzent.
De film heb ik een jaar of tien geleden gezien. Schlècht. Moraliserende, saaie, flutbedoening. Het boek heb ik niet gelezen, en ik vrees dat ik het niet ga lezen, als ik pakweg deze review uit 1970 lees:
No matter what metaphysical minority the reader may find seductive, there is something for him in Jonathan Livingston Seagull. [...] the dialogue is a mishmash of Boy Scout/Kahlil Gibran. The narrative is poor man’s Hermann Hesse; the plot is Horatio Alger doing Antoine de Saint-Exupéry. The meanings, metaphysical and other, are a linty overlay of folk tale, old movies, Christian tradition, Protestantism, Christian Science, Greek and Chinese philosophies, and the spirits of Sports Illustrated and Outward Bound [...] This seagull is an athletic Siddharta tripping on Similac, spouting the Qur’an as translated by Bob Dylan [...] One hopes this is not the parable for our time, popular as it is — the swift image, all-meaning metaphor that opens up into almost nothing.
Maar. Maar! De plaat vind ik ongelooflijk goed. Op zijn best is Neil Diamond niet alleen een maker van mooie melodiëen, maar ook nog een begenadigd en indrukwekkend vakkundig ambachtsman. Combineer dat met magistrale orchestrale arrangementen door Lee Holdridge, en dat geeft drie kwartier machtig schone plaat.
‘t Is misschien wel waar wat de mensen zeggen: men is vóór Neil Diamond of men is tegen. Wel, ik ben vóór Neil Diamond. Sweet Caroline, het onnoemelijk machtige I Am… I Said, Girl You’ll Be a Woman Soon, Solitary Man (door Johnny Cash bekend gemaakt), I’m a Believer (door The Monkees bekend gekregen), America, het prachtig melige You Don’t Bring Me Flowers, Beautiful Noise, Shiloh, Hello Again, Song Sung Blue, Cracklin’ Rosie… them’s all good eats.
En ja, hij kan zagen, en ja, hij kan melig zijn, en ja, het is soms een reactionaire oude zak (The Pot Smoker’s Song begod), maar al die machtig, machtig goeie muziek.
Voor een nieuw schandaal bij Wikipedia, na dat van Essjay onlangs.
SlimVirgin stond al op Slashdot, maar zo erg is dat niet—ondertussen wist iedereen die wel eens het internet leest dat.
Maar misschien dat het nu wel barst ter hoogte van de kliek met onder meer SlimVirgin en Jayjg erin: vooral met die laatste loopt het meer en meer de spuigaten uit. En Jimbo Wales is, zoals wel meer tegenwoordig, helemaal van “ik weet van niets la la la la ik ben niet aan het luisteren”.
Kijk, ‘t is misschien niet allemaal zo gepolijst, en het is misschien niet allemaal zo flitsend snel als het zou kunnen zijn, maar ik ben toch content van mijn telefoon.
Van links naar rechts en boven naar beneden: “home page”, GPS-navigatie, messages, Google Earth, spelletje, en een aantal van de applicaties die erin zitten of die ik geïnstalleerd heb.
Ik heb een klein, ahem, accidentje gehad met datatransmissie (een duistere historie van verkeerde contracten en dus véél te veel betaald), dus de afgelopen drie weken of zo heb ik geen 3G-interweb meer gedaan, maar in het algemeen werkt dat vlekkeloos, en ruim snel genoeg om zonder enig probleem te zoeken op Google, Wikipedia of pakweg Facebook te doen.
De ingebouwde browser doet het precies toch stabieler dan Opera Mini, maar Opera ziet er dan weer beter en volwassener uit.
GMail en Newsgator hebben een eigen client-versie, die geheel bruikbaar is.
Um… wat nog?
De ingebouwde GPS is goed, maar traag in het oppikken van satellieten. De radio werkt zoals men verwacht dat een radio werkt, maar ik slaag er niet in de programma’s te downloaden.
Muziek is verbazend goed, ook door de externe luidsprekers:
En het fototoestel is degelijk. Vijf megapixels, niet de snelste reactietijd terw ereld (ahem, understatement alert), maar eens je weet wat en hoe lukt het allemaal wel.
En filmpjes: degelijk genoeg van kwaliteit om er iets op Youtube van te zetten.
Verder zitten er nog PDF– en Flash-viewers in, en Word- en Excel-editors, en een rekenmachine en vanalles en nog wat in. En kan men via bijvoorbeeld Handango duizenden allerlei downloaden.
Ik ben relatief tevreden—en normaal gezien ben ik redelijk snel ontgoocheld in dergelijke zaken.
[Ah, euh, ja: die donkere zooi op de interface, da’s omdat ik er een custom theme op gegooid heb. Ik zal die wel snel beu zijn, en dan zet ik er weer de default theme op.]
Chris Langham, van het magistraal goede The Thick of It en daar net voor het al even uitstekende Help.
Ik ben daar niet zo goed van. De man is veroordeeld voor kinderpornografie, ‘t is te zeggen het maken van vijftien kinderpornografische afbeeldingen, ‘t is te zeggen het downloaden van vijftien kinderpornografische afbeelden en/of films. Want “maken” in deze context betekent “een kopie maken”, ‘t is te zeggen de actie van het van het internet halen en kopiëren op uw eigen computer van kinderen die met pornografische toestanden bezig zijn.
Wat precies? Geen idee. Horrific, horrific abuse, zeiden ze op Newsnight gisteren, maar dat kan natuurlijk vanalles zijn. “Kinderen” in deze context is namelijk alles wat minderjarig is, dus bijvoorbeeld ook Traci Lords in haar eerste twintig of zo films.
Ik zit vooral met die dat getal vijftien. Als men op een hele pc downloads en porno maar vijftien minderjarigen vindt, dan klinkt dat niet echt als een (excusez le mot) hardcore kinderpornograaf. Er zijn geen excuses natuurlijk, en ik wil er hoegenaamd geen maken, maar iemand die met bittorrent (och here) vijftien beelden downloadt van minderjarigen is toch nog iets compleet anders dan een pedofiel die beelden op bestelling laat maken, of godbetert van die gruwelijke uitwissel-toestanden waar leden eigen materiaal moeten aanbrengen.
Ik vind het toch maar vies dat men daar denkt het leven van Langham en zijn omgeving kapot te moeten maken, op het eerste gezicht vooral om een voorbeeld te stellen.
En dat terwijl er onlangs nog allerlei controversen waren over échte kindermishandelaars die de overheid loslaat en gewoon uit het oog verliest.
Typisch. Doodmoe naar huis, anderhalf uur slapen op de trein (‘t was geen direkt), thuiskomen, wat rondlopen, eten, in de zetel naar ‘t nieuws kijken, een uur of twee-drie slapen, en dan natuurlijk tot een gat in de nacht wakker blijven.
En niet dat ik niet naar bed wil hoor, absoluut niet. Wel dat Jan en Louis afwisselend wakker zijn en elkaar wakker maken. Louis houdt bij hoog en bij laag vol dat hij al heel de avond en nacht wakker is, Jan wil zijn beer, Louis moet naar het toilet, Jan wil mama zien, toe maar.
Maar nu mogen ze het op hun buik schrijven, ik ga gewoon zelf slapen. En dan moet Sandra maar lopen, als ze weer krijsen, dedju.
We hebben vannamiddag Louis en Zelie weggebracht naar een kamp aan de zee. En dus zijn we nu alleen met Jan en Anna.
Ik voel mij gelijk een jonge ouder, zowaar.
Ik had vanmiddag wat foto’s genomen van de kinderen, trouwens, en het viel mij plots op dat de twee oudste toch wel echt ouder aan het worden zijn. Zo al bijna helemaal op weg om tieners te worden, bijna.
Maar goed. Deze twee hebben nu dus het rijk alleen:
Tee hee, trouwens: allevier de foto’s op zo ongeveer hetzelfde moment getrokken, en allemaal een andere bewerking gegeven in Lightroom.
Ik ben blijkbaar niet voor het realisme.
Kijk, nog wat van dezelfde dag, onze twee afwezigen:
Mm. Ik zal toch eens zo’n kleurending moeten kopen voor de fotokodak.
Twee keer drama in ‘t huis wegens een tortilla die niet omgedraaid geraakte, maar voor de rest geen stress: we gaan naar het park gaan picknicken, joechei.
Het weer ziet er, voor zover ik dat van hier kan zien, redelijk ideaal uit. Ik ga de Ricard meenemen, men weet nooit of er ijsblokjes zullen zijn.
Using an analogy to prove a point is like hammering nails into a tree with a frozen salmon. Seems like it might work at first glance, but when you think about it further it makes no sense and has nothing to do with the actual subject at hand.
Ah ja, kijk zie, neenee. Ik ben op dit eigenste ogenblik pagina’s en pagian’s vol aan het schrijven, maar ‘t is niet voor op een weblog, ‘t is voor het verslag van de vergadering van de VZW Gentblogt.
En heel de rest van de dag was het veel werk wegens vergaderingen en lucnh en vergaderingen en nog vergaderingen.
‘t Is soms ekeer azo, en ‘t is soms ekeer anders.
Ik voorzie, overigens, nog een paar uur navergadering in den Irish Pub dat ze zeggen. We hebben een babysit versierd en alles, dus we moeten ons van niets aantrekken.
Als u de wijsheid zo erg in pacht denkt te hebben, schrijf dan een boek hé.
Of begin ten minste uw eigen weblog, dan kan u de wereld bombarderen met uw eigen ongetwijfeld fantastisch gefundeerde opinies, en de muren van de nacht vol ego plamuren.
Nee maar.
Dat zit daar maar in de comments links en rechts, verscholen achter een koppel initialen en een e-mailadres dat wellicht zelfs geen nul op het rekest kan tevoorschijn toveren—niet dat men eigenlijk wil proberen—en dat denkt hardwerkende mensen te mogen veroordelen, en dat denkt het allemaal te weten, en dat houdt zich vooral niet in om het onder ieders neus te wrijven. Tch. De seskes krijg ik er soms van — en dat ik het hoegenaamd niet noodzakelijk heb over de comments alhier hoor.
Euh. Maar goed. Ja. En voor de rest: terug van vergadering. Hoe was het? Goed hé. We laughed, we cried, u weet hoe dat gaat.
En morgen gezond weer op, tjaha, zo zijn we dan wel weer. Schrik-ke-lijk veel te doen ook. So it goes.
Gisteren: katastrofe! Paniek! Nog tien minuten ik moet vertrekken! En ik ben mijn computer kwijt! Nog acht minuten! Ligt hij boven? Nee! Ligt hij beneden? Ik vind hem niet! Niets aan te doen! Nog zes minuten! Ik geef het op!
Waar is mijn portefeuille?! Nog vijf minuten! Portefeuille niet in vestzak! Néééé! Nog drie minuten! Ligt hij aan de computer? Nee!! Portefeuille kwijt! Nog twee minten! Nu moet ik echt weg! Nog één minuut! Damned! De fiets op, snel!
Aan het einde van de straat: kak! Die portefeuille zal gewoon in de auto liggen! Kan ik er nog naartoe gaan? Nee! Aaargh!! Treinmiserie in het vooruitschiet! Metromiserie! Badge-miserie om binnen te geraken op De Post! Geen geld = geen cola! Nééé!!
Vandaag: computer terecht (maar ik heb hem niet nodig), portefeuille inderdaad in de auto en ondertussen al geretrieved, en ik heb nog een kwartier om op het station te zijn.
Ik mag van mijn madam geen opgezette beesten in huis hebben.
Wij vinden dat niet zo fijn. Wij, dat zijn mezelf en de kinderen: ik ga ervan uit dat zij niet liever zouden hebben dan zo’n paar diorama’s met als jagers opgezette hazen — zo met een speelgoedgeweertje, een jagershoed een pijp, u weet wel.
Of zo’n eekhoorntje. Of een hertenkop, of een everzwijn.
Maar nee: zelfs een kanarie, die ik dan omgekeerd in een koortje zou ophangen en Zoltan zou noemen, zelfs dat mag niet.
Zwak.
Maar! Er is een loophole gevonden! Dode insecten zijn blijkbaar wel OK, of ‘t is toch te zeggen: ik heb geen klachten gehoord toen ex-schoolgenoot en ex-studiegenoot Emmanuel een hele doos vol opgespelde vlinders heeft binnengestoken:
Ik ben in het algemeen geen groot vlinderamateur: ze zijn te groot en ze bewegen teveel. Te moeilijk om degelijke foto’s van te maken.
Maar ‘t is natuurlijk wel een eind gemakkelijker als ze vastgespijkers zijn:
Dus: al wie van die kasten met dode kevers, libellen, vlinders of andere insecten heeft staan en niet weet wat ermee gedaan: ik ben afnemer. En als dat lukt, dan probeer ik te zien wat den baas zegt over beesten-op-formol. Beginnen met een lintworm of zo.
Ah, en daar ook nog eens naast: had ik trouwens al genoeg gezegd dat Emmanuel binnenkort F.A.C.T.S. 2007 organiseert? En dat daar dit jaar onder meer Robert! Englund! en ook wel Richard! Hatch! zullen zijn? En dat er early bird tickets zijn?
En dat u daar allemaal naartoe moet? Nee? Allez ju!
Preliminary results of an online global survey to investigate user expectations of standard e-commerce web objects are presented. The web objects included Back to Home, Advertisements, Internal Links, External Links, Shopping Cart, and Help.
‘t Was al een tijd geleden, maar kijk, de nieuwe kat ziet er tegenwoordig zó uit:
Ze is nog altijd een beetje kapot, wegens een bolletje (vet denk ik) ergens op haar buik. We zouden dan eens een goede veearts moeten aangeraad worden in centrum Gent, dat we ze kunnen binnensteken voor groot onderhoud.
En voor de rest: nog altijd geen grote liefde tussen Hecate en haar. Op slechte momenten blaast Hecate ernaar, meestal ontwijken ze elkaar, en op het beste zit Hecate er kwaad naar te kijken:
Onze kleine is beter dan die van Ivan. Jaja, ik mag dat zeggen want ik ben de vader van onze kleine. U mag het houden op “komaan jongens, komt overeen, ze zijn alletwee in orde”. Ik mag dan opwerpen “ja maar van de onze zijn er foto’s die ter bewijs op tafel kunnen gelegd worden”. En dan mag u binnensmonds “allez ju, g’hebt gelijk” frazelen.
We hebben de twee oudste op kamp afgezet en dat ging zo.
We zijn met allemaal mensen die we kennen en ook mensen die zij kennen naar het park gegaan en dat was inderdaad een zààlige dag.
Omdat niemand er mij om vraagt maar ik mijn opinie wel graag ten berde breng:
Vind ik de houding van de Franstaligen tijdens de onderhandelingen nog aanvaardbaar? Welja. Wat voor akelig vooringenomen vraag is dat trouwens?
Moeten de Vlaamse partijen toegevingen doen om tot een regering te komen? Ja, uiteraard. Euh… verbeter mij als ik me vergis, maar heten die dingen niet voor een zeer welbepaalde reden regeringsonderhandelingen?
Ga ik akkoord met een nieuwe regering zonder splitsing B-H-V en staatshervorming? Zou u willen geloven dat ik daar niet zo wakker van lig? Zou u ook willen geloven dat ik mezelf niet als helemaal ongeïnformeerd beschouw, maar dat ik toch wel heel hard moet nadenken over wàt er nu precies nog moest hervormd worden aan de staat?
Moeten er nieuwe verkiezingen komen? Och, welnee. Ik weet trouwens niet hoe dat zou moeten… misschien een symbolische regering, die dan meteen opnieuw valt? ‘t Zou wel wat geven, dat wel.
Is een splitsing van België op termijn nog te vermijden? Welzeker.
Is Leterme zelf verantwoordelijk voor het moeizame verloop van de onderhandelingen? Miljaardedju, ‘t zal wel zijn!! You reap what you sow, beste CD&V-N-VA. Zoals die meneer op het BRT-journaal zo ongeveer zei: de CD&V heeft met haar beloften de verkiezingen gewonnen, maar heeft het meteen ook quasi-onmogelijk gemaakt om een regering te vormen.
Moet er gewerkt worden aan een tripartite? Eheh. Dàt zou ook wat zijn. Mijn gevoel: nee, hoegenaamd niet. U heeft uw bedje gespreid, wel, ga er nu maar gerust in liggen.
Moet Dehaene of iemand anders de zaak komen ontmijnen? Haha. Dehaene zal er als de kippen bij zijn, yeah right. Als ze daar bij de CD&V niet zo geblunderd hadden terwijl Dehaene nog bezig was (“jaja, we hebben al bijna een akkoord” “oh, als het zo zit: hierzie Leterme, trekt uw plan”), dan zouden we misschien al verder staan.
Moet CD&V het kartel met N-VA opgeven om uit de impasse te geraken? Oh, dàt zou goed overkomen. Dan kan het Vlaams Blok ook meteen weer zeggen dat ze de grootste Vlaamse partij zijn, ook. Nee, opnieuw: bed, gespreid, succes ermee.
En ach, ach, ach. Een poll op de website van de Gazet van Antwerpen. Waar 2550 man op gereageerd hebben. Is er iemand die die grafiekjes als op de één of andere manier relevant beschouwt?
Persmededelingen zijn er om verspreid te worden. Zo is dat maar net. Deze vertrok vandaag naar her en naar der.
Gentblogt, de oudste en bekendste stadsblog van Vlaanderen, heeft een drukke zomer achter de rug, en die zomer was meteen ook een mooie afsluiter van een vernieuwend werkjaar.
Verder zette Gentblogt ook de eerste stapjes buiten de grenzen van het virtuele: er werd dit jaar gestart met rondleidingen, op bijzondere plaatsen, in moeilijk toegankelijke gebouwen en met originele verhalen. De interesse van de lezers bleek overrompelend.
De website, die nog steeds volledig draait dankzij de onverdroten inzet van enthousiaste vrijwilligers, bewees de titel “Beste Belgische weblog” (die ze in januari ontvingen op de Bwards), meer dan waard te zijn.
De kroon op het afgelopen werkjaar waren echter de Gentse Feesten. Bij wat voor elke Gentenaar het hoogtepunt van het jaar is en meteen ook één van de grootste stadsfestivals ter wereld, mocht de stadsblog vanzelfsprekend niet ontbreken. Gentblogt was dan ook nadrukkelijk aanwezig op de Gentse Feesten.
Al weken van tevoren begon de aanloop naar de Gentse Feesten: er werd druk voorbereid achter de schermen en er werd een oproep gelanceerd voor extra medewerkers. Dat dit een succes mag genoemd worden, staat buiten kijf: ruim vijftig tijdelijke redactieleden versterkten de dagelijkse redactie.
Voor en tijdens de Gentse Feesten werd een karrenvracht vrijkaarten weggegeven: voor Blue Note Records Festival, voor Comedy en theater, voor 10 days off en voor Puppetbuskers… in totaal ruim 170 toegangsbewijsjes.
Gentblogt besloot ook samen te werken: met jongerenradio Urgent.fm (er werden reportages uitgewisseld) en met de officiële feestensite van de Stad. De Stad Gent deed een beroep op Gentblogt om de blog-inhoud van de officiële gentsefeesten.be-website te leveren, en Gentblogt stelde niet teleur: op de Gentse Feesten zelf was Gentblogt alomtegenwoordig. De grote ploeg medewerkers was tien dagen lang op pad en leverde tekst, foto en video.
De resultaten van dit alles mochten er zijn: er verschenen tussen 14 en 23 juli 217 artikels, 12 filmpjes en 1.577 foto’s, waarop bijna duizend keer gereageerd werd. Gentblogt kreeg tijdens de Gentse Feesten bijna 40.000 bezoekers over de vloer, die samen bijna 150.000 pagina’s lazen.
Voor het volgende werkjaar is Gentblogt van plan nog meer naar buiten te treden en zichtbaarder te worden in het stadsbeeld. Er staan ook een nieuwe projecten op stapel en een aantal bestaande samenwerkingen zullen verder uitgebreid worden.
Ik heb het er de eerste paar honderd of zo bladzijden moeilijk mee gehad, met Gardens of the Moon. Ik heb de rest van de serie ook gekocht—als Martin Wisse iets aanraadt, dan luister ik, en ik was er dan ook zeker van dat het wel in orde zou komen.
Ondanks de valse start: ik heb de eerste honderdwijftig pagina’s of zo twee keer gelezen, en de volgende honderdvijftig of zo aan een slakkengang.
Maar nu zit ik aan pagina 500 van het eerste boek, en eens de wereld opgebouwd is, wordt alles veel duidelijker en gaat het sneltreingewijs vooruit. Hoera!
Ik lees aan de reviews dat het niet slechter wordt in latere boeken; ik kijk er al naar uit.
Overmoedig twee keer vier liter gekocht gisteren, in het Vuil Geebeetjen aan de Dampoort.
Overmoedig, want ik ben na één fles niet echt overtuigd.
Het smaakt, bij een eerste proeving, naar een mengeling van lauwe Cola (zelfs al staat hij ijskoud) en platte Coke Light Lemon, met een vleugje medicament erin.
Cola moet veel spuit bevatten, prikken en fris in de mond zijn bij het drinken. Ik ben al niet zo voor die Lemon wegens te wee van smaak, maar deze is nóg minder fris en nóg kleffer. En bevat nog minder spuit. Bah.
Ik ga nog een fles uit de frigo halen en het concept een tweede kans geven, maar laat één ding duidelijk zijn, beste Coca-Cola Company: ik doe dit enkel en alleen omdat de nieuwe Cola door Belgen ontwikkeld is.
Anders had ik hem al in een doos naar de arme kindjes gestuurd.
Ik krijg de laatste tijd twee uitdrukkingen niet uit mijn gedachten:
x de la mort qui tue
Zoals les wraps de la mort qui tuent (à la cantine provisoire).
En ook nog
Oufti!
Zoals Oufti, les nouveaux desserts!
Of, in combinatie natuurlijk, met een iets meer Waalse tongval erbij—Oufti! les gauff’ au suc’ de la mort qui tuent!
Niet, zoals ik gisteren nog zei tegen iemand, dat we met mensen uit Luik werken hoor, en ook al helemaal niet dat ik dat hele dagen loop te zeggen, maar gewoon, weetwel. Dat van die vlooien en zo.
Stardust […] cobbles together its audience from various demographics. First, science fiction/fantasy fandom, almost none of whom is interested in Rush Hour 3 (and which, as anyone who looked at Serenity’s grosses can tell you, is worth exactly $10 million on opening weekend). Second, older moviegoers, who may be drawn in by the presence of Michelle Pfeiffer and Robert DeNiro and the novel and amusing movie idea. Third, older (that is, 30+) couples out on dates.
Then throw in, in decreasing order of importance, family audiences (it’s PG-13 but that’s close enough for government work), Edwardian-era-loving gays and/or Anglophiles, the comic book and/or Matthew Vaughn fans not at Rush Hour 3, moviegoers who actually read reviews to decide what they’re going to see, and single, cat-loving women hoping for just one more Princess Bride experience before they die.
Ik ga kijken. ‘t Zal niet on opening weekend zijn, maar toch.
En dat van die single, cat-loving women: ik kan mij daar precies bij voorstellen wat ze bedoelen.
The Quarter Shrinker uses a technique called high velocity electromagnetic forming, or “Magneforming”. This is a “high energy rate” process that was originally developed by the aerospace industry in conjunction with NASA.
Wel, kijk, een initiatief waar ik me helemaal in kan vinden:
BlogDay was created with the belief that bloggers should have one day dedicated to getting to know other bloggers from other countries and areas of interest. On that day Bloggers will recommend other blogs to their blog visitors.
With the goal in mind, on this day every blogger will post a recommendation of 5 new blogs. This way, all blog readers will find themselves leaping around and discovering new, previously unknown blogs.
What will happen on BlogDay?
one long moment on August 31st, bloggers from all over the world will post recommendations of 5 new Blogs, preferably Blogs that are different from their own culture, point of view and attitude. On this day, blog readers will find themselves leaping around and discovering new, unknown Blogs, celebrating the discovery of new people and new bloggers.
BlogDay posting instructions:
Find 5 new Blogs that you find interesting
Notify the 5 bloggers that you are recommending them as part of BlogDay 2007
Write a short description of the Blogs and place a link to the recommended Blogs
De cynicus in mij vermoedt dat er binnen de kortste keren Google ads zullen staan op die blogday-pagina, en dat het allemaal een marketing ploy is van Netcraft in Israel, maar alla.
My, my, my. Vier kinderen thuis, ‘t is niet alle dagen kermis.
We zijn vanmiddag gaan rondlopen op de Patersholfeesten, dan terug naar huis, en dan vanavond met mijn ouders nog eens naar de Patersholfeesten.
Dat laatste was er teveel aan. Ik had al niet enorm veel overschot (slenteren op kasseien: niet de allerbeste oefening ter wereld voor mensen met een slechte rug), maar de kinderen besloten ook nog eens oververmoeid te zijn en dus hyperactief en dus afgruwelijk high maintenance.
Op een goeie dag zouden we gemakkelijk tot laat ‘s avonds kunnen blijven zitten zijn in ‘t Huis van Alijn, en er dan ook godweetwie allemaal tegengekomen zijn op den duur, maar ‘t was dus geen goeie dag en we zijn dan maar naar huis afgedropen.
Voor het fotoverslag: zie alhier en ook binnenkort een geschreven verslag op Gentblogt — mijn madam is van corvee voor het artikel, Charles is van corvee voor de foto’s.
Op de terugweg naar huis zat aan het Sluizeken trouwens zowaar Soupalognon y Crouton te zingen!
Mijn betere helft is naar de Patersholfeesten, met wellicht ware doodsverachting ongetwijfeld op zoek naar Charles om samen te brouwen op een artikel over de Kaarskensstoet.
En ik had mezelf voorgenomen om vandaag vroeg in mijn nest te liggen wegens kapot en wegens ‘s morgens een trein vroeger moeten nemen wegens nieuwe werkkracht morgenochtend vroeg op ons team in De Post en dat ik het zo icky vond staan om dan niet de eerste op het werk te zijn, en dus liever een trein vroeger dus.
…mleh. Nah. Ik denk dat ik maar de gewone trein pak. Dan moet ik niet overstappen en kan ik mijn gewoonlijke 50 minuten maffen.
We maken wel kennis tijdens het eten ‘s middags in de Belgacom Queen.
Ah, en zijt gij nen festivalganger dan? Of nog: ja, vroeger was ik nog festivalganger, maar nu al een paar jaar niet meer.
Ik krijg het daar op mijn zenuwen van. In onzen tijd gingen wij wel eens naar een festival, maar was dat nog geen semi-professionele bezigheid.
In onzen tijd was een festival iets met één podium.
Benodigdheden:
een bache voor op de grond, met eventueel een deken erop voor de luxe
een groot stuk doorschijnend plastiek voor als het regent
een vrijwilliger die regelmatig om bier gaat.
Handleiding:
Poot u neer voor het podium.
Optioneel:
drink
sta recht en doe bewegingen, eventueel op ritmische wijze
slaap
luister naar muziek
amuseer u op een andere wijze naar keuze
Tegenwoordig, heb ik begrepen van het jonge volkje te aanhoren, moet men praktisch met heelder programma’s naar festivals trekken, of men mist de helft van het schoon weer. Dat gaat dan met podia en zijpodia en marquees en tenten en clubs en watnog.
Ik ben bijna content dat ik dat allemaal niet meer moet meemaken.
Karl Rove is al jaren zowat de machtigste man in de Verenigde Staten en dus in de wereld.
De man zet nu een stap opzij “om meer tijd bij zijn familie door te brengen ha ha nudge nudge”, en daar wordt op BRT 2 verslag van gedaan.
Dacht ik.
Want nee, het ging voortdurend over Karl Roev. Ene Karl Roev, die er verdacht uitzag als Turd Blossom, maar toch blijkbaar een andere naam droeg.
Karl Roev. Roev. Wel vijftien keer zei de inspreker van de reportage het. Die mens heeft ofwel nog nooit van zijn leven de naam van Karl Rove horen uitspreken in ‘t echt, ofwel sprak hij gewoon moedwillig verkeerd, om de mensen kwaad te krijgen.
Ik heb wel vijf keer, alsmaar luider en meer vertwijfeld naar de televisie geropen, maar de man gaf geen krimp. Rove! Rove! Rove!! ROVE!!!
‘t Zou bij de BBC geen waar geweest zijn. In de eerste plaats zouden ze de man gekend hebben in meer dan alleen geschreven vorm, maar daarnaast hebben ze ook nog hun pronunciation unit, natuurlijk (jammer dat die hun weblog niet meer onderhouden, trouwens).
[Ja, ik weet dat “geropen” niet juist is. ‘t Is oostvlaams taalparticularisme, laat mijn hoofd gerust. :)]
Mijn CD en DVD van Sttellla zijn toegekomen, hoera!
Een stuk minder cynisch dan Raymond’s
Op vakantie in Torremolinos Met Jeanine Vonos en Johnny Bisschos Ik zoek wat kogels van mijn pistoleros En schiet mijzelf een lobotomitos
In mijn favoriete discothekos Laat ik me pletten door de Pletros Ik laat het dreunen in mijn hersos En de tilt staat in mijn ogos
…maar wel over hetzelfde onderwerp:
Il y a une ville à la Costa Del Sol Où il y a plus de Belges que d’Espagnols Où il y a plus de Leonidas Et de Bata que de Gambas
On ira tous tous tous à Torremolinos Tous tous tous à Torre-molinos Tous tous tous à Torremolinos Tous tous tous à Torre-molinos
Même quand il pleut c’est génial On sait poster des cartes postales Ou boire un godet à l’Amicale Des amis du camping municipal Avec Sunair c’est super Avec Airtour c’est l’aller et le retour Avec Neckermann c’est géniann Avec Nouvelles Frontières c’est pas cher
R.
Pour moi Torremolinos c’est le paradis Je crois bien que je vais mourir ici Et quand je serai mort je veux qu’on m’enterre A Torremolinos, son cimetière
Als ik links van mij uit het venster kijk op het werk, dan zie ik dit staan:
Een hutje met een trap naar nergens:
Het hutje staat bovenop een gebouw dat, op een paar gevels na, volledig afgebroken wordt. Al maanden zijn ze er aan bezig, maar nu komen ze toch wel vervaarlijk dichter:
Dus moet ik nu elke dag met het fototoestel naar het werk. Ah ja, zie dat het hutje valt en dat ik het niet op foto zou hebben!
Vorig jaar (of was het al langer geleden?) was ik in volle verwachting van Scrybe en zijn papieren sync en zijn zoom-in-zoom-uit-interface en zijn off-line-werken-mogelijkheid.
Vandaag kreeg ik mijn invite binnen, en hey, guess what? Niet onder de indruk. Misschien dat ik Google Calendar en Outlook te gewoon ben, misschien dat ik slechtgezind ben, misschien iets anders.
Ik geef het morgen nog eens een kans. Oh, en ik heb blijkbaar per accident een invite extra gekregen. Wie wil, mag ze hebben. (of het zou moeten zijn dat er ondertussen een glut op de markt is natuurlijk, ik ben een paar dagen niet op het interweb geweest)
update Zó gaan ze mijn vrienden natuurlijk helemààl niet worden:
Ik had een iCal-file geïmporteerd van mijn Google Calendar, en een tijdje later krijg ik plots reminders voor àlles wat in die .ics-file stond. Ettelijke honderden reminders, in een volgorde die alleen maar als random kan omschreven worden.
Om zeven uur opstaan om in Planckendael te staan om 11 uur. Rondslenteren en beesten zien tot we erbij neervallen, en dan nóg een boot en een trein en een auto moeten nemen om thuis te zijn.
Niet aan te raden.
Verontschuldig mij terwijl ik rustig nog wat crepeer in mijn zetel.
Als u bent zoals ik (en geef nu toe, wie is dat niet?), dan hebt u thuis een halve mestvaalt vol oude interne harddisken. Die hebt u allemaal plichtsgetrouw leeggemaakt, de nuttige zaken overgezet naar nieuwe harddisken, maar u kreeg het niet over uw hart om de oude winchesters weg te pompen.
Nu, het is helemaal niet moeilijk om die schijven om het even wanneer nog te lezen: gewoon indien nodig wat jumpers frunniken, een computer openvijzen, indien nodig een harddisk eruit halen als het al vol zit, een stroomkabeltje in de harddisk duwen, een harddiskkabeltje, en hopsakee.
Niet moeilijk, maar ‘t is toch een hele zooi, vooral als er geen computers in de buurt staan die open staan, dat ze allemaal mooi dichtgevezen zijn.
Mijn problemen in dat departement zijn opgelost! Ik heb deze kerel gekocht. Wat er na een enkele hapering ter hoogte van De Post alsnog in mijn brievenbus terechtkwam, was een gedeukte doos met R-Driver III USB 2.0 to SATA IDE cable erop geschreven.
Vier handelingen: een transfo aan de ene kant in het stopcontact meieren en aan de andere kant in het vierpinnige voedingsstekkergat van de harddisk; een stekker over de IDE-pinnetjes van de harde schijf schuiven en de andere kant van de draad in een USB-sleuf duwen. Bijzonder eenvoudig in het gebruik: zorgt ervoor dat een interne harddisk via USB aangesproken kan worden. Precies alsof het zo’n fancy externe harddisk zou zijn.
Heerlijk, zo grasduinen door het verleden. Allemaal bewaarde teksten, stukken programmeerdingen, mailarchieven ook. Prachtige dingen soms, ook mindere — zoals een mail met onder meer deze paragraaf erin:
Kan jij per xx/xx/xx een overzicht opstellen van de kosten die we hebben op personeelsvlak als we per die datum iedereen opzeggen? (dus incl formule Claeys)
…ik werd er zowaar even stil van, ik was die al helemaal vergeten: dat was een mail waarin me gevraagd werd om een heel bedrijf op de straat te zetten.
Toont hoe weinig ik op het interweb heb gezeten de laatste tijd: ik lees nu pas dat Scoble er een tijd mee stopt.
Wie is Scoble? Robert Scoble, blogger van één van de eerste uren, die een paar jaar geleden door Microsoft binnengehaald werd als huisblogger-cum-evangelist. Hij voelde zich daar een tijd goed, heeft een aantal mooie dingen in gang gezet en (vooral) een veel groter aantal dingen proberen in gang zetten.
Dat laatste is lang niet zo goed gelukt als hij gehoopt had. Hij heeft zijn tanden stukgebeten op de stugge molos dan wel het amorfe veelkoppige monster dan wel de diffuse wolk (naar keuze, allemaal of één van de drie) die Microsoft is, en hij begon zich daar alsmaar slechter te voelen.
‘s Mans weblog was altijd al uit zijn buik geschreven, en het werd dan ook redelijk snel duidelijk dat hij zich slecht voelde: hij maakte fouten, werd agressief, spendeerde op den duur meer tijd met zichzelf verbeteren en verdedigen en uiteindelijk excuses schrijven, dan met kennis van zaken schrijven over dingen die hem passioneerden en waar hij iets over afwist.
De bui hing al langer in de lucht, maar een tijd geleden heeft hij dan zijn ontslag ingediend om full-time te doen wat hij (vermoed ik) het liefste deed: filmpjes maken van mensen die gepassioneerd zijn en weten waarover ze het hebben. Hij deed dat al bij Channel 9 voor Microsoft, en daarna deed hij het in de ScobleShow voor PodTech.
Maar ook daar duurde het niet zo lang voor de bui weer in de lucht hing: hij had er vroeger al last van (podcasts, anyone?), maar nu sprong hij op zijn weblog—toch nog altijd zijn main claim to fame—nóg meer van hype naar hype (Google Reader, LinkedIn, Twitter, Facebook), en werd hij steeds minder en minder interessant. En irriterender en meer geïrriteerd.
Eindeloze posts over Facebook, over hoe fàn-tàs-tisch deze of gene plugin wel was, en hadden wij al gezien dat hij negenhonderd baziljoen weblogs las en dat hij alle items die hij interessant vond in zijn Shared Items zette bij Google Reader en dat zijn linklog vele keren beter was dan TechMeme?? En wisten we wel dat hij driehonderdduizend vrienden had op Facebook?? En dat de volledige bevolking van Zuidoost-Azië hem volgde op Twitter??
Ik bleef hem lezen, in weerwil van de laatste maanden en jaren, want ergens daar achter de alsmaar cynischer klinkende alsmaar meer marketinggerichte mens klonk nog altijd—zij het vager en vager—die stem van de man vóór hij de haai sprong met zijn (hoe goed ook bedoelde) Naked Conversations.
Wat er ook van weze: het kon niet blijven duren, en het zag er niet zo goed uit—ik zag eerlijk gezegd de depressie en de crash in de vooruitkijkspiegel.
Edoch. Epifanie of catharsis, ik wil ervan af zijn, maar in alle geval: hij houdt er een tijdje mee op. Om de juiste redenen, en in alle waardigheid.
Today Buzz took me over to see Steve Ball (he runs the audio and other media teams at Microsoft). Steve let me hold his new daughter. You can see her in this Kyte video that I shot with my Nokia N95 (which is why the video is a bit small and blurry).
Holding someone who is 19 days old is a cathartic experience. She is especially precious. I looked at her and asked myself “how am I making her world better?” Then I thought about Maryam and Patrick, my son and partner in all things geeky, and Milan, our new son who’ll be here real soon. I haven’t been the best parent I could be. The best husband I could be.
[…]
Tonight I looked over my Twitters and blogs. They are angry. Confrontational. Disturbed. Hurt. Dismayed.
[…]
So, I’m going to try something else for a while.
[…]
In our book Naked Conversations I wrote that a good blog is “authoritative and passionate.” Truth is that when I looked at Steve Ball’s baby I realized I’ve been neither. I’d rather go hang out with someone who is building something interesting.
Ik ben geen politieke vriend van Yves Leterme, maar wat er nu gebeurt is hoegenaamd absoluut niet goed voor het land.
De Vlamingen zijn constructief geweest, of toch minstens zo constructief als mogelijk was binnen het (eigen schuld, dikke bult) carcan waarmee Leterme zichzelf opgezadeld had, en de franstaligen hebben het opgeblazen, zeker weten.
Ik geloof geen ogenblik dat de franstaligen ooit gemeend hebben dat hun eisen ook maar in de verste verte realistisch waren, en ik snap ze echt niet.
Die federale logica, daar moeten ze écht wel afblijven.
