Ah. Hij is van Brussel, ik ben van Gent. De enige plaats waar er nog een film speelt die we geen van beiden gezien hebben, is in Sint-Niklaas. Qu’à cela ne tienne, we reserveren een restaurant in Sint-Niklaas en daarna gaan we naar de film.
Ah. Eten in het restaurant gedaan en het is 22u40, te laat voor de film. Geen erg, geen erg. We gaan gewoon nog, euh… een sigaar roken (hij) en een whisky drinken (ik). Goed idee! Uitstekend!
Waar hebben ze sigaren in Sint-Niklaas? In Hotel Serwir? Nee meneer. En de markt is afgesloten wegens ballons of zo.
Hela! In het Hilton zijn er altijd sigaren, dat is traditie. En volgens de mevrouw van de GPS was het dichtstbijzijnde Hilton in Antwerpen, bij de Groenplaats.
Tjaha. En zo bevonden we ons, na een helletocht door het virtueel hermetisch afgesloten centrum van Antwerpen, in de bar van het Hilton: daar hebben ze altijd sigaren, wist de tegenpartij.
Na-ah. Tegenpartij is in de buurt zijn sigaren moeten gaan betrekken terwijl ik op mijn mojito aan het wachten was.
Maar enfin, eind goed, al goed: we hebben de bar daar gesloten. Over het heden, het verleden en de toekomst gesproken. En al. Mannen, weetwel.
Zo. En nu is het bijna vier uur en heb ik mijn verjaardag dit jaar echt gevierd. Hoera!
Het is 10u30 op zaterdag en huis is al een tijdje stil: het schooljaar is opnieuw begonnen.
Zaterdag, da’s turnen en tekenles, namelijk. En scouts ook, maar dié zijn, tenzij ik me vergis, nog niet begonnen.
En straks ga ik Zelie (en Louis? daar ben ik nu even niet zeker van) gaan halen aan de tekenles, en dan is, wat mij betreft, de rest van het jaar ingezet. Morgen nog één dag vakantie, daarna iedereen weer aan de slag: Sandra al een week, de kinderen na twee maand, ik na een week.
En dat ik er naar uitkijk, vooral voor de kinderen dan—nieuwe klassen! nieuwe leraars! al dat materiaal te kopen! nieuwe vriendjes! nieuwe dingen leren!
Mwahargh. — “De mama die haar kind rattenvergif voedert” is nog net iets minder erg als “De mama die haar kind rattevergif voedert en hier wijn zit te drinken terwijl haar zoontje ocharme op de pediatrie ligt”.
En stop met grinniken, en denk maar niet dat ik het niet gezien heb. Nee maar. Viezerds.
Zaden van tropische vruchten! Daar gaat het over. En dat ze niet mogen weggegooid worden, want uit de meeste van die zaden kan ginderachter een nieuwe plant groeien. En als die zaden naar de arme mensen gestuurd worden, en ze geraken geplant (de zaadjes, niet de mensen), krijgen ze (de mensen, niet de zaadjes) wie weet wel op den duur vers fruit op hun bord.
Jawel: gedaan met witty repartee in de zin van “smijt die meloen niet weg! denkt aan de arme kindjes!” “ah ja? awel, ik zal hem in een envelop steken en opsturen!”
En omdat “de arme mensen” en “ginderachter” toch wel een zeer algemeen concept zijn: concreet!
Het was onlangs nog op de televisie: in het zuidwesten van Algerije leven er al dertig jaar Sahrawi in vluchtelingenkampen in de woestijn. Kommer en kwel, een conflict dat al een halve eeuwigheid aansleept en dat er geen einde in zicht is. UNICEF Algérie had er al een programma van kindervaccinaties lopen, maar sinds 2006 hebben ze ook een project opgezet om kleine familietuinen en schooltuinen aan te leggen.
Willem Van Cotthem—of beter, Professor Doctor Van Cotthem, erehoogleraar van de Universiteit Gent— is wetenschappelijk raadgever voor UNICEF ter plaatse, en vatte het plan op om zoveel mogelijk zaden van allerlei tropische vruchten in te zamelen. En dat die dan in die familie– en schooltuinen gezaaid zullen worden, vanaf februari 2008. De hoop en verwachting is dat het fruit een belangrijke aanvulling van het dagelijks voedsel in de kampen wordt.
In het lente- en zomerseizoen (van februari tot augustus), waarin het te heet wordt voor de kweek van groenten, kunnen er toch allerlei tropische vruchten geteeld worden, zoals meloenen, watermeloenen, pompoenen, paprika’s, avocado’s, papaja’s, eierplanten (aubergines), passievruchten… Maar! die zaden zijn ginderachter veel te duur in de handel.
En dus doet Professor Willem een beroep op ons allen. Hij vraagt geen financiële steun, maar niet meer dan dat we hem af en toe de zaden (pitten) in de vruchten die we zelf wel eens eten op zouden sturen. Hoe meer zaden, hoe liever: het gaat om enkele duizenden familietuintjes.
Spoel de zaden even in water, giet ze door een zeefje, laat ze drogen op een bord (ze kleven aan papier!) en steek ze in een envelop. Duid aan wat er precies in de envelop zit (Cavaillon-, Galia- of Charentaismeloenen, rode, gele of groene paprika, enzovoort) en doe de envelop op de post naar:
En de professor brengt persoonlijk zelf de zaden naar de kampen. Hij moest daar toch in de buurt zijn.
Kijk: ik weet niet hoe het met u zit, maar als ouder vind ik dit een fantastisch iets om naar de eerste schooldag mee te gaan: bevattelijk zelfs voor zeer jonge kinderen, ze kunnen nog iets bijleren over fruit en over politiek (naar keuze, afhankelijk van de leeftijd, en/of), ze worden aangezet om fruit te eten, en zo doen we ook nog eens iets nuttigs met al dat tropisch gedoe dat veel te veel kilometers heeft afgelegd tot in ons land. En het is zo concreet ook: zaadjes, opsturen, planten, fruit, mensen geholpen. Met dingen die wij in de vuilbak zouden gooien.
Wacht, sta me toe de professor aan het woord te laten:
Dank zij uw steun kan dit project uitgroeien tot een wereldwijd initiatief, omdat alle burgers in de rijkere, ontwikkelde landen, jong en oud, van senioren tot kinderen er kunnen aan meewerken. Hoe klein ook het pakje zaden dat toegezonden wordt, het zal altijd rechtstreeks leiden tot een verbetering van de levensstandaard van de armsten, zonder enige organisatorische of administratieve hinderpalen. De Chinezen zeggen: “Geef die man geen vis, maar leer hem vissen!”. Hier is het net zo: “Stuur die mensen geen voedsel, maar leer ze zelf tuinieren!”.
Louis zit tegenwoordig in de tekenles. Zo content als een katjen: dat hij een ding gelijk een caravan moest tekenen, en ik kan mij inbeelden dat hij dat fantastisch gedaan heeft, en oef ben ik content dat er iets is waar hij zijn creativiteit zal kunnen uitleven en waar hij stàpels zal bijleren van techniek ook.
Het is soms ongelooflijk hoe veel emoties Louis heeft, van vanalles wat. Kijk, als hij naar een film aan het kijken is, wat er op géén tijd voorbijkomt:
Jan zit tegenwoordig in de turnles. Fier als een gieter: dat hij over en onder dingen is geklommen, en in hoepels gesprongen, ik kan mij inbeelden dat hij het fantastisch vond.
En Zelies haar is geknipt:
Hrm. Zal ik ze nù dan maar al beginnen binnen houden?
Het bestaat nog, mensen die niet of nauwelijks op het interweb zitten.
Ik krijg regelmatig een brief van mijn raadsman: een Word-file, netjes in een attachment gestoken. Daar staat soms maar één of twee paragrafen in, en dat wordt niet nog eens per post gestuurd ook, maar toch: in een document in een voor de rest lege mail.
Charmant, eigenlijk.
Nog zo één, wel nét iets minder charmant: iemand die dringend, dringend, dringend, iets nodig heeft. Een tekst moet geproduceerd worden, van een zeker niveau en van een zekere lengte met een zeker aantal verschillende mensen, en dat alles moet binnen een zéér beperkt tijdsbestek.
Op dag X was daar voor gemaild: of het mogelijk zou zijn om telefonisch af te spreken. Geen probleem, ware het niet dat ik het nogal druk had en dat het niet uitkwam. Op dag X+2 uiteindelijk telefoon. Om twee paragrafen te zeggen, en mede te delen dat de rest in een mail zou komen, “zo snel mogelijk”. Op dag X+4 komt uiteindelijk een mail en een vraag om snel te antwoorden.
Ik mail terug binnen de 45 seconden met een antwoord en wat bijkomende vragen.
Een paar uur later: telefoon. Of het mogelijk zou zijn om telefonisch de mail te bespreken. Ik zat met eten klaarmaken en kinderen, dus nee, nu niet. Deze namiddag? OK. Ik bel u? Of belt u mij? Misschien bel ik u beter? OK.
Diezelfde namiddag, aan de telefoon. Of ik de mail gelezen had, en of ik vragen of opmerkingen had. Waarop ik zeg dat ik inderdaad vragen en opmerkingen had, en dat ik dat meteen had geantwoord.
Oh. Mail niet meer gelezen.
Vragen en opmerkingen dan maar per telefoon nog eens doorgegeven, onder meer een vraag om een document doorgemaild te krijgen: “ik zorg er zo snel mogelijk voor”.
Dag X+6: document doorgemaild, en of er snel een antwoord zou kunnen komen. Ik heb (meteen) per mail geantwoord, met twee bijkomende vragen.
Zojuist aardappelen geschild en puree gemaakt en sauce Mornay—kaassaus voor u en mij—en hespenrolletjes.
Turns out dat als ik de grote pot neem voor drie en een halve liter kaassaus, dat die met de rand erbij juist te hoog staat op het vuur om gemakkelijk te zijn.
En dat een roux voor bijna drie liter vocht maken nog wel min of meer gaat, maar dat drie liter béchamel glad krijgen en houden, nét een beetje te veel van het goede is voor mijn rug.
Zo misselijk dat ik zelfs geen honger meer had: hespenrollen in ovenschotel gelegd, kaassaus erover, chapelure, geraspte drie kazen, en dan naar boven geslonken.
Ik ga dan maar een beetje zielig zitten doen, voor de rest van de namiddag, denk ik.
Damp Cats is teh ultimate collection of wet, soggy, undry and generally damp cats on the web. If there wasn’t a market for this kind of content, we wouldn’t have done it so it isn’t US who are sick.
Grrr… ik vind niet welke typmachine ik precies heb. Ik vermoéd een (Triumph-)Adler Record, maar ik zie het niet zitten om de trap naar beneden tepakken om nog eens te gaan kijken. Ik pak morgen wel foto’s.
En google bracht niet echt uitkomst:
O kijk, wat nu? Kleine menu-opties? Wat doet die “top 100” daar? Klikkety-klik…
Ieek!
HOT SEXY GIRLS MAKING OUT. TWO GIRLS AROUND 23, HAVE A ROMANTIC INCOUTER - girls, kissing, hot video. Barbie Girl Video ( Tom , Sandra ). Britney spears sex tape. Naked News Documentary. Woman In SHOWER!!! Ainda te amo – apesar de tudo de todas as minhas mancadas EU AMO VOCÊ. Guy pwned by girl! I guess he could say he wanted to be in this position.. But still, dude!
Ah, ik heb per abuis op “video” geklikt in plaats van op “Images”. Figures. Leve het internet.
‘t Is wel wijs: ik heb een kop voor op mijn statief te zetten gekregen. Een bolkop.
Ja, ik had wel gezegd dat ik een statiefkop moest hebben om mijn kapotte 488RC0 te vervangen, maar ik had ook al gezegd dat ik eigenlijk geen bolkop meer zou kopen, maar wel zo één met drie vlakkken. En dus was ik minder dan laaiend enthousiast toen mijn madam op mijn verjaardag met een bestelbon van zo’n Manfrotto aankwam.
Ten onrechte, eigenlijk, want bij vijf minuten nader inzien bleek dat ik toch geen andere zou willen: altijd zeer content geweest van die Manfrotto, en ‘t is toch wel een gemak, zo’n boldinges.
En dus dan toch niét gezegd dat ze de bestelling moest annulleren, en in spanning afwachten op het toekomen ervan (“woendag of donderdag, ten laatste vrijdag”—we zijn de maandag nà de vrijdag, ondertussen).
Ah. En vanavond komt mijn broer langs, met een groot pak waarin cadeau: óók zo’n statiefkop. Oók dezelfde.
Ja, ik weet iets! En als we nu eens een werkgroepvergadering voor Gentblogt zouden houden tot iets voor vier, zou dàt geen goed gedacht zijn?
Ach, ik lieg: we waren op géén tijd uit het probleem dat voor ons lag, de rest van de avond/nacht hebben we over vanalles en niets gebabbeld, en met z’n drieën—Teun, Hans, mezelve—even vergeten dat het straks weer ochtend was en dat we geen 20 meer waren.
Binnen twee uur weer wakker: tja, we leven maar één keer, zeker?
Toen de dieren nog spraken, en wij thuis samen opstonden met mijn vader vóór we naar school werden gevoerd door mijn grootvader, toen stond ‘s morgens bij ons thuis de radio op Brussel Frans.
Ik kan me eigenlijk niet herinneren of het toen al Radio 21 heette, maar wat ik me wél herinner, zijn deze.
Good times.
Que nos vies aient l’air d’un film parfait….
C’est le dessert que sert l’abominable homme des neiges à l’oabominable enfantine…
Kom kom, waarom zou ik me verantwoorden dat ik te weinig zou schrijven op mijn eigen weblog? Nee maar.
Het was druk, voilà. In het echte leven, weetwel.
Vergaderingen, en dan moe wegens after-meeting, en werk, en vandaag opnieuw vergaderingen: ‘t zal zijn tot het bittere einde, deze nacht.
Ha ja, zo gaat dat soms, het leven komt in de weg van, euh, het leven. Ik heb bijvoorbeeld nog geen tijd gehad om een nieuw typmachinelint te kopen, zó druk was het.
Ik heb tenandere vanavond in de terugkeer van het werk voor de eerste keer deze maand weer naar de televisie gekeken. Deadwood is bij tijd en wijlen écht wel serieus serieus hé? Die aflevering met die broer en zus in het eerste seizoen, wohow maat.
Op het échtewerk moet ik nog, deze en volgende week:
alleen schrijven
schrijven met mensen samen
spreken met mensen, laten schrijven, nakijken en laten nakijken
vergaderen
vergaderen
vergaderen
nadenken en plannen maken
nadenken en andere plannen maken
prutsen aan websites en CMS-dingen
nadenken over andere websites
Omigod! Ik heb van mijn werk mijn hobby gemaakt! Nee, van mijn hobby mijn werk! Aaargh!
‘t Is wel wat. En morgen is het al de eerste voorlichtingsavond van de school, dat vreet in mijn werktijd voor Gentblogt, dedju.
Niet dat ik niet graag ga hoor, absoluut niet. Ik ga daar zelfs bijzonder graag naartoe (wij zijn die ouders die altijd naar alles gaan op school: geen ouderavond missen we, ha!), maar ik heb net een stuk of drie-vier (vijf, zes) dingen die ik echt wel graag zou willen doen. En ik wou eigenlijk wel eens doorwerken voor Gentblogt.
Dit artikel is één van de dingen die daar geschreven heb waar ik het meest content van ben, en het zijn twee artikels in exact die zin die ik op stapel staan heb. En dan nog een aankondiging met interview en vrijkaarten (you know who you are, ah ha!) en een wetenschappelijkachtig iets waar ik aan zou willen meeschrijven.
En dan wil ik dringend nog iets doen aan een verslag van een werkgroep, en iets met boekjes van de stad… nee, ‘t is lang geleden dat ik zo gemotiveerd was om artikels te schrijven.
Niets zo fijn als onverwacht méér tijd hebben dan voorzien.
‘s Morgens opstaan om 6u30, al half uit bed gekropen zijn en dan pas beseffen dat het verdorie 5u30 is! Een deadline voor een project tegen maandag, hard werkend de zaterdag, en dan horen dat het eigenlijk pas volgende maandag is!
Of zoals vanavond: rap-rap weglopen van een (fijne, overigens) kennismakingsavond met de leraars van het eerste leerjaar, mentaal voorbereid zijn op een Gentblogt-marathonvergadering tot het bittere einde (nie pleuje!), en dan uiteindelijk na een half uurtje alsnog klaar zijn voor de avond.
Ho ho ho: bijna een hele avond voor de boeg nog, waar gaan we dat schrijven?
Ah, onverwachte dalen, onverhoopte toppen: dat was zo’n beetje de week deze week.
Bij de beste gesprekken gehad van de afgelopen zeer veel maanden, en bij de minst aangename. So it goes.
Op het werk: horden waar we ze niet konden vermoeden, expresstreinen waar ik ze niet echt verwachtte. So it goes, so it goes.
En de kinderen op school: onthaalmoeder geen probleem, eerste kleuterklas geen probleem, derde leerjaar geen probleem, eerste leerjaar in eerste instantie een hartenbrekend probleem, maar nu Louis toch zeker één nieuw vriendje heeft: ook geen probleem meer.
Ik maak mij zware zorgen over dit, ik ben zeer gerust in dat.
Ik voel mij geflatteerd bij zoveel polyinterpretabiliteit, maar for the record: ik voelde me redelijk klote op het einde van de week. Uitgewrongen als een schotelvod, maar dan wel zo’n schotelvod waar muesli over uitgegoten was en die al vier dagen in een vergeten spoelbak lag te vegeteren. Redelijk klote dus.
In tegenstelling tot pakweg een paar jaar geleden heb ik niet de minste zin om daar in detail over te treden: dat houd ik voor andere plaatsen en andere momenten.
Gelatenheid, dat was het. Geen contentement. Everything goes around, comes around sort of thing. We zullen wel zien, ‘t zal wel gaan of misschien niet, zoiets. Met twee verschillende Slaughterhouse-Five-citaten voor de literaire dikke nekken onder ons, ook.
Ik ga nog eens iets uitproberen. Django, voor de leute. Omdat ik er goede dingen van hoor. En omdat ik wel eens Python wil zien/doen.
De virtuele machine in gang zwengelen, een Linux installeren, en hopla, zeker?
“The Web framework for perfectionists with deadlines. Django makes it easier to build better Web apps more quickly and with less code” belooft de website.
Ik ben een perfectionist, ik heb geen tijd. Ik heb iets snel nodig, en ik heb geen zin om veel te programmeren.
Het zal me benieuwen: de computermasochist in mij haalt zijn hartje alvast op.
Yeah, well, screw this. Django staat erop en is werkende, ik ben er in geslaagd om een app aan de praat te krijgen, en ik ben het al beu.
Warm water, uitvinden, opnieuw? Neen bedankt. Ik heb nul zin om een volledig CMS te zitten maken, en tot nader order is Ellington niet voor gewone stervelingen gratis beschikbaar, dus: nee bedankt.
Zal ik nog eens met mijn klak zonder enige kennis van zaken naar Daisy smijten? Of doe ik nog eens Drupal?
De nacht is jong!
update een kwartier of zo later: Daisy gedownload, Drupal geïnstalleerd, en helemaal geen zin. Ik heb last van een syndroom, denk ik.
Een syndroom van “ik weet precies hoe ik het zou willen, en ik weet nù al dat ik het in geen weken of maanden zo goed kan maken als ik zou willen dat het zou zijn”.
Zo. Dàt was een korte sessie computermasochisme. Ik leer het nog, denk ik.
‘t Is omdat er geen enkele andere manier is, en dat via mail ik die dingen anders garanti vergeet: West Wing 1 voor Marie meenemen en West Wing 4 voor Vanessa.
Oef. Ik zat er mee in, met Zelie haar gehoorprobleem. Gelijk: serieus serieus, dat ik er mee in zat. Ik had al direkt visoenen van allerlei Ziektes waar ik eigenlijk liever niet aan wil denken, en bij elke klacht (hoofdpijn! oogpijn! steek in knie!) had ik opstoten van milde bezorgdheid.
Ik zeg milde, ik bedoel ernstige.
Ik zeg bezorgdheid, ik bedoel aanvallen van panische angst.
In die mate dat ik er heel de week bijzonder zeer slecht van gelopen heb: een mens zou voor minder, vind ik dan.
Vandaag is Zelie naar de neuskeeloormens geweest, en ‘t is blijkbaar vochtophoping in haar middenoor. Een buisje is aangewezen. Trommelvliesbuisje. Een diabolo in haar oor. Een permanent gaatje in het trommelvlies, dat die opengehouden wordt, dat het vocht weg kan lopen.
Volledige verdoving (eikes), microchirurgie (wow), poliklinisch (gelukkig). En normaal gezien zou alles metéén moeten opgelost zijn. Ik mag hopen van wel.
Buisje blijft zitten en wordt vanzelf afgestoten, waarna het trommelvlies vanzelf dichtgroeit (in 98% van de gevallen). Vertelt mij het interweb.
Ik heb nog maar de vogelvluchtversie gehoord, vanavond meer. Maar ondertussen ben ik al een béétje gerustgesteld. En hebben we al zeker één ding te vertellen aan de juf van het derde, waar we vanavond naartoe gaan. Hoera!
Old-school email users have a tendency to trim everything out of the body of an email except their replies. Don’t do this. Let it run long. It’s the 21st century: an email with an extra 10k of old text at the bottom of it isn’t going to swamp my mailer.
Ze was al eerste eredame Leie-ambassadrice 2006, en ze deed al mee aan Miss Knokke-Heist 2007: da’s bijna welhaast professioneel Miss — en sinds gisteren is ze Miss Ledeberg 2007.
‘t Is dat ze “maar” een meter achtenzestig is anders stond ze nu al in de internationale boekskes. Maar zelfs zonder modellencarrière, mark my words, horen en zien we er nog van.
‘t Is een beetje weird, eigenlijk: ik heb bij Namahn al voor allerlei klanten gewerkt, maar ik werk er ondertussen al langer (quasi-full-time) voor De Post dan dat ik er niet voor De Post werk.
We hebben in onze tijdsregistratie van die codes: “wr” voor “writing”, “st” voor “study”, dat soort dingen. Het valt me moeilijker en moeilijker om “em” (external meeting) in te vullen in de plaats van “im” (internal meeting) als ik pakweg met collega Pascal of collega Vanessa samen zit.
De signature op mijn mails van op De Post was al een tijdje aangepast. Vroeger was het iets in de zin van die van bij Namahn:
Office +32 2 123 45 67, mobile +32 473 12 34 56 Minding the user throughout — visit us at http://www.namahn.com
…maar dat was op den duur toch wel licht schaamtelijk, vond ik, en dus is het gewoon dit geworden, helemaal in De Post-stijl:
_____________________________________________
Michel Vuijlsteke De Post - Retail Chief EditorOASIS Muntcentrum | Centre Monnaie Gsm +32 473 12 34 56 Direct +32 2 123 45 67 E-mail michel.vuijlsteke@post.be
Maar! Vandaag ben ik in een ander werk gevlogen. Ik ben nog (lang) niet weg bij De Post, maar ‘t is donderdag expert review voor een klant (in het Gentse), en ik heb er vandaag al een paar uur studie voor gedaan.
Hoe leutig het ook is bij De Post: het deed toch een beetje veel) deugd.
Ik heb jaren een abonnement op De Standaard Online gehad. Niet ontevreden van geweest, hoegenaamd niet.
Het was er op een dag gewoon niet van gekomen om het abonnement te verlengen, ik weet ook niet waarom. En nu zit ik al een tijd zonder gazet: de Metro ‘s morgens op de trein, da’s nauwelijks een substituut, natuurlijk.
Papieren gazetten zijn geen optie, denk ik. Hoe graag ik ook zou willen, ik zie het niet gebeuren dat ze hier elke morgen om 7 uur in de brievenbus liggen. En als het later is dan dat, dan mis ik ze voor de dag, en dan is het helemaal de moeite niet meer.
In het ideale geval zou ik een rss-feed willen waarin alle artikels van de krant komen, in full text, met beelden en links en alles erbij. En een goed archief, dat liefst zo ver mogelijk teruggaat. En de mogelijkheid om geabonneerd te zijn op trefwoorden en thema’s.
Daarnaast gewoon ook een goede krant, natuurlijk.
De Standaard? De Morgen? Nog iets anders? I dunno. Wat u?
Er is een betoging in Brussel. Die betoging wordt verboden. Mensen gaan er toch naartoe. Ze worden gevraagd uit elkaar te gaan. Ze weigeren. Ze beginnen, zoals dat heet, amok te schoppen. Smijten zich op de grond. Krijsen. Squeal, little piggy, squeal! Trekken schoppen, slaan, duwen. Worden opgepakt. Onder luid, luid protest. Wentelen zich, als ingevette zwijnen—die pierende varkensoogjes, die van de opwinding zwetende spekhoofden—in hun o zo geliefde slachtofferrol.
Klootzakken, van het Vlaams Blok. Degoutantigheid.
“Zonder enige reden terwijl wij interviews aan het geven waren, zijn wij gearresteerd en op de grond gesmeten en geschopt en geslagen, en de burgemeester van Brussel liegt.”
En “mocht één allochtoon opgepakt zijn zoals wij opgepakt zijn, dan stond Brussel in brand”.
Fuckers.
“die Brusselse burgemeester van de parti socialiste is om te beginnen een leugenaar”
Vorte klootzakken, van het Vlaams Blok.
“had dit in Moskou gebeurd, dan had het wereldgeweten geprotesteerd”
Fascisten.
Guy Vanhengel: “Normaal gezien zou men mogen verwachten dat wie pleit voor orde en tucht, de eersten zouden zijn die zich zouden houden aan de regels”. Zo is dat.
Slacht fucking offer bloederige rol.
Trillend van machteloze woede, zo zit ik achter mijn computer. Gore, vuige, smerige, klootzakken.
Louis moest en zou een foto van zichzelf tussen zijn beesten hebben. En het was al donker, en Jan sliep al, in dezelfde kamer.
Ik zag hem niet, hij zag mij niet, er was geen ruimte voor meer foto’s, enfin, ‘t was weer in orde.
…en als puntje bij paaltje komt, vergeet ik de foto op het internet te zetten, en was er dus eigenlijk wel tijd om het allemaal opnieuw te doen onder betere omstandigheden, maar tegen dan waren we het allebei al vergeten.
Trouwens, over islamisering: ik ben daar dus ook tegen, hé. Dat men mij niet verkeerd begrijpt.
Ik moet daar niet van weten.
Iedereen mag doen wat ze willen hoor, met godsdienst. Als ze de mensen maar met rust laten en de wetten volgen.
Al wie met een hoofddoek wil rondlopen, tante nonneke of moslima: doe maar aan. Voor mijn part allemaal een Hello Vader-kostuum.
Al wie de zaterdag niet op een liftknop wil duwen, de vrijdag geen vlees wil eten, of heel de week lang geen spek met eieren: waarom niet? Als ik geen erwtensoep wil eten, wie ben ik dan om dieetregels op te legen aan de rest van de wereld?
Al wie de noodzaak voelt om zijn salat te doen, vijf keer per dag, vooruit met de geit, en vergeet uw handen niet te wassen! Om 4 uur ‘s nachts opstaan voor metten? Sure, do go ahead. Ik zal het ondertussen houden op twee keer drie kwartier slapen naar en van het werk, op de trein.
Maar laat in ‘s hemelsnaam (ah hah) ons hoofd gerust. Houd uw mis begrepen schuldgevoelens, uw verkeerd geïnterpreteerde dode profeten, uw duizenden jaar oude vooroordelen over vrouwen, homo’s, lesbo’s, transfo’s of kreeften en varkens en andere voor u. Wat hebben scampi’s of everzwijnen u in ‘s hemelsnaam misdaan om onrein genoemd te worden? Begrijp allemaal eerst eens de parabel van de broden en de vissen, vóór u spreekt. Of Rabbi Hillel, zo u wil. Of uw lokale alternatief.
Maar uw Wachttorens, uw Eerste Communies, uw Hajj, uw preken, uw indoctrinatie, uw bijgeloof, nee bedankt. Uw nonsens, uw zever, uw klakkeloos aanvaarden van wat meneer pastoor/meneer imam/meneer rabbijn/mevrouw toverdokter/madame Soleil u influistert.: écht nee, nee bedankt.
Zo. Prettige dag nog verder, dat moest er even uit.
Eek: “In 1954 he conducted a revolutionary experiment, when he created a two-headed dog by grafting a puppy’s head to a full-grown pooch. Then scientists even observed the process of rejuvenation of the elder dog.”
Bejaarde vrouw aangevallen door eigen hond, lees ik in de gazet (ja, ‘t is De Standaard Online geworden, trouwens):
De vrouw werd meermaals in het aangezicht gebeten en werd in het ziekenhuis opgenomen.
De vrouw verplaatst zich met krukken. Nadat ze ten val kwam op haar hond - een Beauceron - keerde het dier zich tegen de vrouw en viel haar aan.
Um. Voor de goede orde, zó ziet een bejaarde vrouw er bijvoorbeeld uit:
En dit is wat men zich moet voorstellen bij zo’n beauceron:
Prachtige honden, daar niet van, maar, euh… iemand? Oud vrouwtje, beauceron, misschien geen goed idee?
Ergens één van de eerste zoekresultaten op het trefwoord “beauceron” geeft een pagina met pros en contras over die beesten. Samenvattend:
Frankly, most Beaucerons are “too much dog” for the average household. This is a serious working dog. Very few people really have the knowledge or skills to manage this breed, or to provide the activities that keep him satisfied.
…en dan vraagt een mens zich af waarom het mis loopt. Trr.
Zo. Wij hebben thuis een speciaal toestel om het draadnetwerk om te zetten naar draadloos netwerk. Aan de ene kant komt er een draadnetwerkkabel in, aan de andere kant stralingen die naar d ecomputers in huis gaan.
In technische termen heet zoiets “het baksken”. Zoals in “geeft het baksken nog nekeer ne stamp, het netwerk is weer omver gevallen”.
Ons baksken was er één van BenQ, gekocht in de prehistorie — ergens in 2001, denk ik. Nooit echt grote problemen mee gehad, behalve dat het op redelijk spectaculaire en vreemd genoeg totaal reproduceerbare wijze ontplofte als ik Messenger gebruikte. En dat het de laatste tijd echt om de paar uur vast liep. Oh, en dat het signaal niet echt je dat was. En dat ik er al sinds 2004 niet in slaag om de firmware te upgraden.
Op zoek naar nieuw, dus.
Mensen waarvan ik kan vermoeden dat ze het weten, raadden mij zo’n AirPort Extreme van Apple aan. Ik ben helemaal een product van deze tijd en dus vertrouw mensen waarvan ik vermoed dat ze het weten meer dan wat dan ook ter wereld: vandaag dan maar naar de winkel, met mijn zakken vol geld, om zo’n doos te gaan halen.
– Goede middag meneer, ik heb een nieuw draadloos dinges nodig. Men raadt me een AirPort Extreme aan.
– Ah. En heeft u een Macintosh?
– Jawel, maar het is vooral om met PC’s op het netwerk te zitten. Hoezo?
– Oh, maar dan zou ik dat niet aanraden hoor meneer. Zo’n AirPort is alleen maar goed als u echt een Macintosh gebruikt. Voor PC’s zijn die totaal ongebruiksvriendelijk, en dan raad ik D-Link routers aan, kijk hierzo…
– Gebruiksvriendelijkheid is niet echt een probleem hoor, als het maar goed is. Ik ben zo’n AirPort aangeraden, ik denk dat ik er maar zo één neem.
– Ik raad u dat écht niet aan hoor, tenzij u dat allemaal kan installeren zonder CD-ROM, en…
Ahem. Zelden zoveel moeten aandringen om iets te mogen kopen. ‘t Is er uiteindelijk na wat haperingen toch van gekomen (“neenee, een AirPort Extreme, niet Express: zo’n plat ding waar ik nog harddisken en printers aan kan hangen… ja, ik weet dat die duurder is”) en het zit ondertussen allemaal op zijn plaats.
Zoals verwacht: insteken, draad erin, andere draad erin en hopla we zitten op het netwerk. Dat is tot nog toe het enige dat ik ooit heb moeten doen als ik een nieuwe router of watdanook in het netwerk gestoken heb, en ik had geen enkele reden om te verwachten dat het met die AirPort iets anders zou zijn.
Nee maar.
Eens kijken wat er op de bijgeleerde cd-rom staat… oh, ik kan Bonjour installeren. Doen, zeker? Kan ik er ook nog eens een printer aan hangen en zo, vermoed ik.
…done. Nu nog een printer hebben en we zijn er helemaal.
Dubbelklik op het configuratiedinges en het ding vindt de AirPort. Continue.
Een naam voor netwerk en AirPort kiezen, en continue:
Een wachtwoord kiezen. Ik had tot nog toe altijd al mijn netwerk voor iedereen in de straat open gezet, maar bon, now’s as good a time as any to get stingy. Continue.
Ah kijk, dit gaat-ie allemaal doen. Klik Update.
Tadzam.
Moeilijk hoor, beste verkoper. Bijzonder moeilijk.
Manuele setup lukt ook, natuurlijk. Oh, kijk: al meteen een update!
Update… klikken, zegt het venstertje me. Doen!
Oh kijk, daar is mijn goede vriend de Apple Software Update-dinges:
Uiteraard nog eens een nieuwe versie van QuickTime, én van iTunes + QuickTime. Zucht.
Niets aan te doen, installeren dan maar. Klikken op 4 onderdelen installeren en…
Zucht.
Bon, misschien ligt het wel aan die QuickTime en/of iTunes+QuickTime? Zal ik die eens afvinken?
KABLOO-EE!
Ja, de AirPort werkt wel naar behoren (tot nog toe), maar de software laat het al meteen afweten. Leutig is anders.
Niet dat ik geen idee heb waarom het niet werkt hoor: wellicht heeft het met UAC te maken, dat de elevation verkeerd loopt of zo, en werkt het wel als ik met een administrator-account opstart.
…ja hoor. Naar C:\Program Files\Apple Software Update gaan, rechtermuisknop Run as administrator op SoftwareUpdate.exe, en het werkt:
We geven er dus zoals gezegd een lap op, qua verbouwingen. Te beginnen met de keuken, de bibliotheek boven in de living en de bibliotheek op het gelijkvloers van het achterhuis.
Het is ongelooflijk wat het kan doen, vakmensen onder de arm te nemen. We hebben een week of twee geleden een hele avond gesproken, en gisteren zijn ze met een heel dossier gekomen.
In eerste instantie ging het om volumes, zonering, en ruwe ideeën. We hadden een reeks wensen, een paar eisen, en eigenlijk ook wel veel vrijheid gelaten, en hoera! we hebben meer resultaat dan we eigenlijk durfden hopen.
Om te beginnen. Dit is hoe het gelijkvloers in het hoofdhuis er nu uitziet:
Rechts van het tekeningetje is de deur naar de straat. De keuken is het volume links: dubbele deur en venster naar de tuin. De trap naar boven is in een soort tussenkamertje aan de keuken.
Voorstel van Freya: de trap versteken. Er waren twee voorstellen. Het ene, vertrekkend vanuit het bureau, zagen we eigenlijk geen van allen zitten:
Maar het andere, dat gebruik maakt van een klein stukje ongebruikte keuken, dan weer helemaal wel:
Doordat die trap verzet is, kunnen we hem wat minder stijl maken zonder op onze (bij)keuken te moeten beknibbelen. De keuken wordt bovendien ontlast van doorgaand verkeer dat alleen naar boven moet, maar vooral: de hele oriëntatie van de keuken kan erdoor veranderen.
Zoals de trap nu zit, is de keuken praktisch onvermijdelijk in een langgerekte driehoek georganiseerd:
Met het verkeer van de trap weg, kan dat kleine kamertje gebruikt worden als een echte bijkeuken, en kunnen we de andere indelingen hebben.
Eén mogelijkheid is om helemaal in de lengte te werken:
…maar wat het uiteindelijk zal worden, is dit:
Daarvoor heeft men dus mensen nodig die weten waar ze mee bezig zijn: wij zouden daar nooit zelf op gekomen zijn. Het centraalblok zal de traphal eigenlijk helemaal omvatten:
Het voorstel was dat het blok voor snijden en koken zou zijn, met een vuur ook, en dat de afwaszone tegen de muur zou zijn, maar we zijn daar samen van afgestapt: in het midden komen er een grote en een kleinere wasbak.
De kleine om groenten te spoelen en zo, de grotere zal meestal onder een massieve snijplank liggen en wordt de eigenlijke wasbak voor grote ketels en manuele afwas.
Onder het centraal blok: berging, onder meer vuilbakken op wieltjes. Tegen de muur overal: berging. In het verlengde van het vuur: een werkblad met schuifdeuren om het in de diepte te verlengen. Um, dat klonk minder dan duidelijk.
In alle geval: ‘t wordt bijzonder goed. Modern, allemaal strakke lijnen, helle kleuren en blauwe steen, wahey!
— “De mama die haar kind rattenvergif voedert” is nog net iets minder erg als “De mama die haar kind rattevergif voedert en hier wijn zit te drinken terwijl haar zoontje ocharme op de pediatrie ligt”.
