Met de woorden van de onsterfelijke Kabouter Lui…

Ik word daar zo moe van, ik word daar zo moe van.

Dat ik over de mannen van Tokio Hotel zou geschreven hebben om links te lokken en volk te lokken en SEO en dingen. Zucht.

De truken van de foor: ik ken ze, ik zou ze kunnen toepassen, zeker dat, maar: I don’t give a rat’s nadgers.

Ik heb geen weblog voor de PageRank of voor het aantal hits, en al helemààl niet voor het aantal hits via Google. Het-kan-me-niet-schelen.

Wat mij betreft, en was het niet zo verrekte onhandig, ik zou de rest van mijn gezever alhier op mijn typmachine schrijven. Ik krijg jeuk als ik eraan denk, dat ik speciaal artikels over phentermine of watdanook zou gaan schrijven, of “zeven manieren om risicoloos gratis warez binnen te halen” zou gaan pennen in de hoop ergens op Digg of gelijkaardige te geraken, of dat ik links en rechts zou websitetjes gaan opstarten met mezelf in de footer voor de PageRank… eeyurgh.

Maar ja, in dergelijke zaken is het zoals in zoveel andere: van het ogenblik dat men iets durft te zeggen in de zin van “nee, ‘t is echt niet de bedoeling”, is het van hohoho, the lady doth protest too much, methinks!

Tja. Zucht, dus.

22 Comments

Zeg uw gedacht

Navigatie

Vorige entry:

Volgende entry:

» homepagina, archief

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.