En, is het bij u een beetje geweest, Halloween dit jaar? Bij ons niet, helaas.
Wij waren naar de Colruyt om heelder dozen spekken gereden, ik had mijn meest verschoten peignoir aangetrokken en nieuwe batterijen in mijn halve meter grote cenobite-van-Hellraiser gestoken, maar helaas: geen kindjes aan de deur gehad.
Onze oudste waren wel aangezet, op (begeleide) strooptocht door de gebuurte:
…maar ‘t was praktisch noppes.
Vorig jaar was de traditie nochtans zeer goed ingezet: met heelder troepen kinderen van huis tot huis, zelfs in de regen, en met zakken en zakken vuiligheid terug naar huis.
Jaja, ik weet het wel: ‘t is allemaal commerciële troep, en Amerikaanse toestanden, en cultuurimperialisme en watnog… wel: al wat ik kan zeggen, is dat ik al heel mijn leven jaloers was op die kinderen die er in E.T. en in al die goedkope griezelfilms op uit trokken. En dat ik dat daar geheel naast kweetniehoeschoon vond, zo’n hele buurt vol sluipende en zingende en verklede kindjes, aanbellen bij de buren en liedjes zingen, qua buurtgevoel.
Vroeger was er driekoningen (echt verkleed, met een echte ster, met drie, mét liedje, op de juiste dag), maar dat heb ik zó weten verwateren (half verkleed of niet, geen ster, met twee of met zes, “hallo ‘t is voor drie koningen” in plaats van een liedje, weken op voorhand en dagen erna) dat het een opluchting was om nog eens zo’n duidelijk evenement in de plaats te krijgen. Eén avond, verkleed, en vragen om spekken: helder.
Maar dus mislukt dit jaar, toch in onze buurt.
Doodjammer, vind ik dat. Er is bij ons één troepje kinderen langsgeweest, maar op dat ogenblik hadden we nog geen spekken in huis.
Ze zijn niet meer teruggekomen. En ik was nochtans op mijn griezeligst, vanavond.
Actiepunt voor de wijkvergadering, voor volgend jaar, me dunkt.
Plots, zonder aanwijsbare reden, was mijn goede oude vertrouwde altijd degelijk werkende XAMPP zo traag als iets. Time-outs op php, mysql die niet meer mee wilde werken, kak, quoi.
Misschien dat ik iets verkeerd gedaan heb, I dunno.
Ik heb het er helemaal afgesmeten en opnieuw gedownload. Ik hoop dat het in orde komt, verdorie. Morgen dan wel.
Er zijn ik-weet-niet-hoeveel metro-, bus– en tramstations in Brussel. De naam van een groot deel daarvan moet voor de intellectueel minder behepten naar het Frans vertaald worden.
Dat zint ze natuurlijk niet, die geniepige gluiperds van anderstalige kolonisten-van-onze-Vlaamse-hoofdstad. En dus nemen ze wraak op hun eigen kleine manier: raad eens welke halte als enige verkeerd vertaald staat op de kaartjes?
Ik zou vandaag de hele dag werken, maar wegens omstandigheden zijn mijn werkuren verschoven naar andere momenten. En was er dus vannamiddag tijd om even over en weer naar het museum te gaan.
Met Jan en Anna, en met Zelie en Louis die we in Aalst zijn gaan halen waar ze gisteren gaan slapen waren bij een vriendje, en met nóg een ander vriendje:
De iguanodons zijn indrukwekkender dan ooit:
…en voor de rest zijn de grote klassiekers terug, hoera!
We hebben de dinosaurussen bekeken, en dan zijn we nog even naar de walvissen geweest, en de nieuwe pooldinges.
Ik ben het met allebei eens. Het lijstje van Pieter, daar is verder niets aan toe te voegen. Dat van Dirk daarentegen…
Ad 2. Vergeet te focussen. Het is een gouden regel in verdien-geld-met-uw-blogland: schrijf gefocused. Richt evenveel blogs op als je doelpublieken hebt. Maak er één over kinderen, één over fotografie, één over wat je op televisie zag. Op die manier krijg je niet alleen een homogenere inhoud, maar ook een duidelijker publiek, en (mooi meegenomen) een duidelijk adverteerdersprofiel.
Niets is zo vervelend voor mensen die alleen maar in politiek geïnteresseerd zijn, om plots een fotoreportage van uw dagje Center Parks te zien, of omgekeerd.
Voor de duidelijkheid: ik lap die regel, ahem, redelijk aan mijn laars.
Ad 4. Blog in twee talen. Dirk blogt in twee talen, en dat stoort me geenszins. Michael schrijft en français, in ‘t Nederlands en in English, en dat stoort me evenmin. Wat me wél stoort, daarentegen, is als men in het potjes-Engels schrijft. Daar kunnen goede redenen voor zijn—veel vrienden in het buitenland, zélf in het buitenland, whatever, maar het werkt zwaar op mijn systeeem. Zoek uw eigen voorbeelden bij elkaar.
Ad 7. Wijd uit. “Schrijf nooit een blogpost in 5 regels als je het ook in 50 regels kan doen,” schreef Dirk. In het algemeen: op school heb ik geleerd hoe een betoog moet opgebouwd worden — ah, het exordium met een welgeplaatste captatio, de narratio, het goed opgebouwd argument met alle nodige punten en bewijzen, een eerste resem critici afstoppen met een degelijke confutatio, en besluiten met een donder-peroratie.
Een tekst zou moeten beredeneerd zijn. Outline, uitvlezen, schrijven, laten bezinken. Een dag later naar terugkeren, herwerken, (zeer veel) schrappen, misschien zelfs gewoon opnieuw beginnen. En dan een tekst afleveren waar men trots op kan zijn, en achter kan staan.
Een weblog is daar, in sommigens perceptie, blijkbaar de antithesis van: vlugschriften, hap snap klaar, publish, hopla we zijn er van af. Niet noodzakelijk, vind ik. En in veel gevallen: best niet, zelfs.
Mij lukt het vooralsnog niet, om na te denken voor ik de publish-knop duw, maar ik ben vast van plan dat later als ik groot ben wél te gaan doen.
Ad 10. Kies je momenten slecht. Haja, inderdaad. Ik laat nooit iets staan om later te publiceren. Dat zou wellicht beter zijn, voor het publiek en voor Google en zo.
Ik stond in de Fnac, gisteren. Sandra had er mij op uitgestuurd om een nieuwe GSM te kopen — zo goedkoop mogelijk, zo lang mogelijk houdende batterij.
‘t Is een El Cheapo Samsung geworden, zo’n clamshell-model, dan zal het scherm ook niet *ahem* in barsten trekken zoals bij de vorige.
De GSM is niet in de Fnac gekocht wegens daar duurder dan elder, maar ondertussen stond ik er wel een hele tijd, in de Fnac. Met een opdracht van mijn schatbewaarder om geld op te doen, tot honderd euro of zo.
Wou dat zeggen dat als ik er in slaagde om een GSM voor minder dan dat te kopen, dat ik dan andere dingen mocht kopen tot het bedrag van honderd euro of zo?
Ik had mijn eigen GSM niet bij, en dus kon ik niet nakijken op de internetten hoe goed of slecht de dingen die ik in eerste instantie niet oninteressant vond eigenlijk waren, en dus heb ik niets gekocht. Heb ik me beperkt tot het opschrijven van wat mijn aandacht trok:
Voor de slechte verstaander: ik had het geld dus op zak hé, en ik had een machtiging om geld uit te geven hé. En ik heb dat dus niét gedaan!
(die gepixelde onderste regels op het kaartje, overigens: een nieuwjaarscadeau, af te checken of iemand anders in de familie het al gekocht heeft en zo nee: ha! one down, x to go)
Thuisgekomen heb ik meteen de computer op de internetten gericht, en gekeken welk van de opgeschreven dingen min of meer de moeite waren, volgens de vakpers.
Ik ben content dat er geen pony’s meer op de foor mogen staan.
Maar ik geef ook meteen toe: ik heb er vroeger denk ik één keer op gezten, en een paar jaar geleden hebben we ook één keer toegegeven en er onze kinderen op laten klimmen. Sindsdien nooit meer, omdat we het vies vinden.
Die arme paarden en pony’s, die hele dagen in een cirkel moeten lopen, met doffe ogen, lastige kinderen op hun rug, en het geschel van de kermis: eikes.
In de gazet, ergens midden oktober:
De foto, tja, ik weet het, Zelie staat er echt slecht op. Maar ze ziet er zo gelukkig uit. Kinderen zien dat niet, dat die beesten eigenlijk niet op hun plaats zijn. Tenzij ze op de miserie gewezen worden, denk ik.
Ik zou dan ook een veel meer schrijnende foto genomen hebben. Iets dat de tristesse probeert te verwoorden. Ik doe niet zo vaak van “foto om de foto om de boodschap”, maar bij deze was het echt wel de bedoeling:
Let op de hond, en de mevrouw, aha! En dat ik op gevaar voor eigen leven ver-schrik-ke-lijk dicht bij dat psychotisch monster van een paard moest komen! Een mens doet alles voor de kunst.
Ik zag daarnet een soundbytetje (videobytetje?) op de televisie: de één of andere wiet, ik vermoed van de één of andere extreem-Vlaamse partij, hield een zelfgemaakte Druivelaar op, met in het groot B-H-V erop.
Tegenwoordig zijn praktisch alle Vlaamse partijen extreem-Vlaams, ik weet niet wie het was, en het was in een overzichtje van Ter Zake, ik weet niet wanneer het was. Ik vermoed tijdens de kamercommissie die zich bezig houdt met de institutionele dinges.
Ik hoorde de man in een flits zeggen “ik hoop alleen, meneer de voorzitter, dat het dan geen Griekse kalender wordt”.
Ah-ha!
Ha HA!
Is er een mooiere illustratie van Belg zijn? Krakkemikkelig Nederlands, met een knoert van een contaminatie erin?
Les calendes grècques is natuurlijk niet het zelfde als le calendrier grec, domme jongen-wie-u-ook-was. Ad kalendas graecas verwijzen, dat is naar nooit verwijzen, wegens alsdat er geen kalendae waren in de Griekse kalender.
Maar kijk: “Communautaire is verwezen naar Griekse kalender” bloklettert Belga in Het Laatste Nieuws en De Standaard. Ze weten er zelf het fijne niet van, blijkbaar:
[Frank] Vandenbroucke verklaarde droog dat het communautaire luik toch naar “de Griekse agenda is verwezen”, doelend op de afspraak tussen de oranje-blauwe onderhandelaars om de heikele communautaire kwesties pas op het einde van de onderhandelingen te behandelen.
De Griekse agenda, de Griekse kalender. Of vergis ik me hé-le-maal en is die zegswijze écht in het Nederlands gangbaar?
Vraagt Manu: welke dode beroemdheden zou ik graag ontmoeten?
Jammer dat het om dode beroemdheden moet gaan, want anders had ik het wel geweten: dan zou ik beginnen met mijn grootouders, alle vier, als ze veertig waren.
Ik ben ook verschrikkelijk in gedwongen ontmoetingen, dus mocht het al gebeuren, dan nog zou het allemaal ambetantig zijn, maar alla. Dode beroemdheden die ik zou willen ontmoeten. In willekeurige volgorde.
Buster Keatonin 1928, net voor hij bij MGM tekende. Wie weet wat voor ongelooflijkheden hij nog had gedaan als hij niet bij die studio zat. En als hij niet aan de drank was geraakt. Ik heb een zwak voor genieën met een hoek af.
Augustusergens in pakweg 15 voor Christus. En dan zou ik hem orakelgewijs willen voorleggen wat er allemaal zou gebeuren.
Elvis Presley in 1970. Om gewoon mee uit te hangen. Voor televisie liggen, en babbelen. En naar muziek luisteren. En hem toch van de pillen te krijgen.
Nikola Tesla. Genie met een hoek af, met één been in de negentiende eeuw en één been in de eenentwintigste. Machtig, lijkt me dat.
Sigmund Freud. Zo zot als een achterdeur, maar ik zou er enorm graag mee spreken. Hem vragen of hij dat nu echt allemaal méénde.
Adolf Hitler. De gedachte dat hij samen met Wittgenstein op school gezeten heeft, en van al wat had kunnen zijn, daar lig ik soms van wakker. Ik ga er van uit dat die mens op een bepaald moment, pakweg, I dunno, in 1917, nog altijd rationeel was, en dat er mee te babbelen was.
Paul Erdos. Maar dan wel alleen als ik met hem zou kunenn meespreken en dus ook een wiskundig genie zou zijn.
Richard Feynman. Ik zou dan ook wel zeer slim willen zijn en over alles met hem kunnen meespreken. Of eigenlijk, misschien niet. Dan zou ik
Joshua Norton in september 1859. Om overduidelijke redenen.
Charles Darwin, natuurlijk. Mijn idool. Géén hoek af, denk ik zo, en misschien wel de overleden beroemdheid die ik het meest bewonder van al.
Parce qu’il permet à un francophone vivant à HV de voter pour un candidat de B, cet arrondissement est juste une petite souillure symbolique sur le rêve flamand d’un territoire linguistiquement pur (épuré, disons…), dessiné par une frontière
Ha, ik was vandaag helemaal content van contentement. ‘t Was een collega die vroeg wat dat nu eigenlijk allemaal was, die zooi rond Brussel-Halle-Vilvoorde.
Ik heb op een drafje het Belgische staatsbestel uitgelegd: het territorialiteitsbeginsel, waarom er gemeenschappen en gewesten zijn en wat ze precies doen, de constructies rond het Brussels Hoofdstedelijk gewest, hoe de provincies en de kieskringen in het geheel passen, en waarom het precies een probleem is dat Brussel-Halle-Vilvoorde anders is dan de andere kieskringen.
En wat de mogelijke oplossingen zijn. En waarom we niet zomaar opnieuw kunnen stemmen, en hoe dat nu eigenlijk werkt, zo’n grondwetsherziening. En hoe het nu concreet verder moet, en waarom de alarmbelprocedure in tijden van Lopende Zaken een probleem is.
En welke meerderheden er allemaal zijn en waarom het zo fantastisch goed is dat de meerderheid niet altijd gelijk heeft, en hoe België een lichtend voorbeeld is voor pakweg Israël en Palestina.
Allemaal met kaartjes en kleurtjes en taartdiagrammen op het whiteboard.
Na afloop zei de collega in kwestie dat ze eindelijk begreep waar het allemaal over ging. En dat ik eigenlijk leraar had moeten worden, en dat mocht ik haar leraar geschiedenis geweest zijn, ze geschiedenis zowaar boeiend zou gevonden hebben.
Mijn dag —wat zég ik? mijn week— is goed.
Oh, en voor wat de affaire van de eeuw betreft: et ceterum censeo dat het allemaal zo geen vaart zal lopen, en dat we er wel uit geraken. Zoals we altijd doen.
Ik had bijna geschreven “binnen een paar maand kunnen we er om lachen”, maar dat zou natuurlijk schromelijk verkeerd zijn: we kunnen er nu al om lachen.
Zo grappig, die gepikeerdheid van Nederlanders, als ze te horen krijgen dat “hun” Nederlands wel eens niet “het” Nederlands zou kunnen zijn, maar slechts “een” Nederlands. [via Bruno]
Zie ze wriemelen als er gesuggereerd wordt om naast [Belg.] en [Belg., inf.] voor woorden als “goesting” en “stofvod” en “appelsien” ook [Ned.] en [Ned., inf.] voor woorden als “poepen” (in de betekenis van lichamelijke afvalstoffen uitscheiden via de anus) en “doei” en “pleuriszooi” en “tosti” te zetten in Van Dale:
Mag ik er nog even op wijzen, dat Van Dale een Nederlands woordenboek is? Wat let de Vlamingen om hun eigen woordenboek te schrijven, of Verschueren in die zin te pimpen?
Te pimpen, uh huh.
En ook: zo grappig, de gepikeerdheid van dat soort Vlamingen dat nijdig op op het te vele Frans in de taal die wij alhier spreken:
Veel Franse woorden in een Vlaams spellingjasje, zeker niet iets waarmee Nederlanders Van Dale zouden willen vervuilen […] vervlaamste woorden van vreemde (lees Romaanse) oorsprong (zoals “goesting”)
Uh, yeah right. Put that in your suderans and drink it.
Ach ja. Ook om dàt soort achterhoedegevechten zullen we binnen een generatie of twee hartelijk kunnen lachen.
Zeg nu nog dat Yves Leterme geen visie op lange termijn heeft. Een cynische visie, machiavellistisch, gedreven door partijbelang en niet door het belang van het land, maar wel een visie op termijn.
I think I’m falling in love. Nuja, ik overdrijf. Maar alla. Ik las vanmiddag op het internet zo’n afgrijselijke Macintosh-versus-PC-discussie op het weblog van de makers van TextMate. Naar aanleiding daarvan heb ik nog eens Intype gedownload en bekeken.
Ik had het al een paar maand geleden gedownload en bekeken, maar toen toch nog te licht bevonden: het was écht wel bare bones, en in de verste verte geen concurrentie voor Notepad++, de editor die ik elke dag heel de dag gebruik.
Tegenwoordig gaat het serieus de goede richting uit.
Het werkt met allerlei verschillende talen en in allerlei uitzichten — hier heb ik xhtml aangezet en gekozen voor een donker uitzicht, en tekst in een gecentreerde kolom. Bijzonder rustgevend om teksten te schrijven zonder enige afleiding, en niet alleen html-code dus maar ook verhaaltjes en scripts en zo.
En er zitten nu al een aantal van de handigheidjes van TextMate in–snippets bijvoorbeeld, zoals:
em[tab] voegt <em>|</em> in (die “|” is de plaats van de de cursor: tussen de <em> en de </em>)
doctype[tab] en je krijgt een lijst van doctypes
style[tab] en er wordt een style-declaratie ingevoegd, met media=type geselecteerd (en dus is het één [delete] om dat weg te krijgen); nog eens [tab] en het type zelf wordt geselecteerd (en kun je het dus meteen vervangen); nog eens [tab] en id=test is geselecteerd; nóg eens [tab] en test is geselecteerd; nog eens [tab] en je staat in een geïndenteerd stuk vóór </style>
ul[tab] doet <ul>|</ul>; daarna li[tab] doet <li>|</li>, en dan [tab][tab] voegt telkens een <li>|</li> in
Proper, proper, proper. Het doet al allerlei schone dingen met regexen ook, en het is allemaal behoorlijk snappy. En vooral: gebouwd voor expansie. In het oog houden, denk ik. Want het wordt helemaal scriptable en alles. Ha!
Ik was er een aantal zeer beu gezien. Nieuw sinds zonet:
Foto’s van een trein die toekomt, een gasvuur in onze keuken en een prikeldraadding bij mijn schoonbroer.
De tekst is gezet in Bickham Script Pro, met InDesign—opentype en alternates en ligaturen for the win:
Dat dan geëxporteerd naar PDF, geïmporteerd in Photoshop, met overlay boven de foto gezet, en nog eens geblurd van hetzelfde. Met wat doorschijnendheid links en rechts.
Vite fait bien fait. En nee, ‘t is niet echt de bedoeling dat het helemaal leesbaar is, die tekst. Ik zal er aan werken, dan eens, om hem minder leesbaar te maken.
Vorig jaar was er, ahem, een beetche controverse wegens de keuze van de genomineerden, de categorieën, de manier waarop niemand van iets wist, dat er niet kon geweigerd worden om in de lijst van nominaties te staan, enfin, ‘t was allemaal verkeerd.
Ik heb druk meegedaan met het overreageren, zeker dat. Het leek toen allemaal zo relevant, en zo “het grote anonieme Clickx versus de gewone mens”, uweetwel.
Het was dit jaar wel even anders: ruim op voorhand iedereen gewaarschuwd, zelfs een speciaal weblog.Met een echte stem erop, zowaar. Een schoolvoorbeeld van hoe het wél moet:
Ook in 2006 blijft het Blog van het Jaar-concept behouden; de bloglijst wordt zelfs uitgebreid naar 100 blogs. Heel wat Vlaamse bloggers schieten wakker (en uit hun sloffen), en het stormt even. Laten we vooral geen oude koeien uit de porseleinwinkel halen, maar deze blog is het beste bewijs dat een deel van de kritiek wel degelijk gegrond was, en dat we bereid zijn om te luisteren. Anderzijds: we zijn ook geen slijmballen, dus voegen we er voor de volledigheid toch even aan dat er ook heel wat kritiek complete bollocks was. Anyway.
Ik vind dat bijna ontroerend, ik. Zo schoon.
Afijn. Dinsdag 13 november 2007 worden de 220 genomineerden aangekondigd. Yeeha!
Er was eens… een meisje. (of jongen) (of oudere man) (of vrouw) (het doet er niet toe)
Ze zat al zo lang ze zich kon herinnerde tegen haar zin op school. (of in een doodlopende job) (of zonder werk) (of in een kapotte relatie)
Ze droomde al jaren van nà de school, van de universiteit. (de dag dat hij België vaarwel zou zeggen en op reis naar Groenland zou gaan) (de dag dat hij eindelijk een werk vond waar hij enthousiast over was) (de dag dat ze de moed zou hebben om haar man te zeggen dat het nu écht gedaan was)
Wilde plannen, van naaldje tot draadje uitgewerkt. Berekeningen, projecties, pro en contra, vrienden en familie geconsulteerd en—naar gelang—genegeerd of gevolgd. Jaren en maanden, maanden en weken. Twijfelen, overtuigd zijn, nù!, nee: nu niet; zo kan het niet meer, ik moét of ik ontplof; ‘t is nu of nooit: de stap gezet. De deur dicht, de handtekening gezet, geen weg terug.
* * *
Zeven maand later: na twintig minuten les opkijken, zich afvragen waar de hel heeft die prof het over? Wat zit ik hier in ‘s hemelsnaam te doen? (Rottende vis, geen mens die me begrijpt en bevroren tenen. Wat loop ik hier in ‘s hemelsnaam rond? ) (Elke dag om 9u15 de aftelklok naar 16u15 laten lopen, en ondertussen flessen Maalox legen. Wat zit ik hier in ‘s hemelsnaam te doen?) (Miserabel alleen en uitgespuwd door iedereen die ik ken. Wat, gedomme, zit ik hier in ‘s hemelsnaam te doen?)
And you may tell yourself My God!… what have I done?
* * *
Pijnlijke situaties, kan ik me inbeelden. Het gras, groener, overkant. Een fata morgana heeft ook groen gras, soms.
Haja. Ik ben ziek. Keelpijn, en vooral veel hoofdpijn. En zo’n droge hoest die maar niet wil doorbreken.
En op welke dag overkomt mij dat? Juist, op de dag dat ik naar Laïs zou gaan. Vanavond is het doorgebroken, ik voorzie morgen géén zo’n fijne dag.
En laat het morgen net een dag zijn dat ik het vervolg van de xhtml-css-opdracht de la mort qui tue mag doen. Dat, en tussendoor een interview gaan afnemen, en een interview laten afnemen.
Kinderen hé meneer, da’s een vuiligheid. Dat komt met de aardigste ziekten thuis—al kan het even goede de faryngitis van collega Vanessa zijn, natuurlijk. Of de besmettelijkheid van één van de andere viezerds met kinderen in mijn buurt.
You can use this as a bookmark but other than that I am at a loss, I mean, you SO TOTALLY need this.
Made in a smoke-free home, from all-vegan materials. Folds for easy transport or storage. Brings good breakfast luck.
Spidercamp, da’s Jessica Pierce, die in Georgia woont, in de Verenigde Staten van A. Ze heeft een weblog en een photoblog of twee, maar vooral: ze heeft een winkel op Etsy.
Ik dénk dat mocht ik in de VS wonen, ik er al een stapel had gekocht, van haar bunnies:
…maar misschien dat het met de verzendkosten wel wat overdreven is. Misschien moet ik wel eens in de richting van een naaimachine gaan—hoe moeilijk kan het zijn? Vilt, uitknippen, bijna helemaal aan mekaar stikken, binnenste buiten keren, twee knopen op naaien en tekst op zetten, vullen met vulsel, laatste gat dichtnaaien, hopla klaar.
Maar buiten dat: Etsy is zó ongelooflijk wijs om dingen op te vinden. Ebay, maar dan veel beter. Allemaal handgemaakte dingen, georganiseerd in winkels. En met degelijke foto’s erbij.
Het allerbeste van het internet.
Handgekleurde wol van Hobbledehoy, bijvoorbeeld. Een pull of een sjaal in dit, beeld het u in!
Of de kralen van Tonny en Suus van Sunyno (uit Rotterdam):
Of hoe fantastisch zijn deze mini morkers niet?
(van Mork, van Ork, weetwel) (akkoord, qua uitvoering kon het misschien beter, maar het idee!)
Of zoiets om aan uw polsen te doen van bij Ottermoondesigns, ik weet ook niet waarom, behalve dat ik vind dat het er fantastisch wijs uitziet:
Of deze kabas met accessoires van Bea (oorspronkelijk uit Nederland maar nu uit Gent! ha!):
Nee, een fantastisch wijze winkel. Met traditionele categorieën om door de collectie gaan, maar ook met bijvoorbeeld een kleurennavigator of een geolocator.
‘t Is bijna weer kerstmis en nieuwjaar. I’m just sayin’.
Soms ben ik zó een wijf, ‘t is wreed. Ik las in Humo over een plaat vol covers van Urbanus, ik las dat de mensen dat wel goed vonden, en dan koop ik dat, dus.
Wel: ‘t is de moeite inderdaad waard. Ik kan niet al te veel toevoegen aan wat er in Humo staat, maar hey, dat zal me niet tegenhouden.
De plaat wordt enorm ijzersterk geopend met Belastingscontroleur. In het origineel al redelijk boos, maar wat Flip Kowlier ervan maakt is nog ijziger—en hij zingt zowaar een griebelijk kil refrein in het algemeen Nederlands.
Wat Will Tura doet met Meisje met de bloemen, daar heb ik niet veel voeling mee, ik vind het voor het moment precies het minste nummer.
CO2 prostituee is Urbanus-van-nu: een nieuw nummer, redelijk zeer cynisch. Op het oppervlak helemaal zoetjes en een meezinger, maar, ahem: niet de meest vrolijke mens ter wereld. “Ja, we kunnen er met z’n allen iets aan doen / We maken de wreld zo mooi als toen / Nonkel God hem heeft geslapen / Nog honderd keren slapen en het gras lacht weer overal groen” — ahem.
Madammen met een bontjas, door Bart Peeters, is vintage Peeters, niet echt verrassend, maar dat hoeft dan ook niet overal zo zijn.
Wat Jan De Wilde en Sarah Bettens met De aarde doen, daarentegen, is prachtig. Zo mooi dat het me na vijf of zes keer beluisteren nog altijd moeilijk valt om geen traantjes in de ogen te krijgen. Die tekst is zó poëtisch mooi, ‘t is wat:
als de zandman weer verdwijnt en de zon haar zonnenstraaltje schijnt lekker op de rug van onze poes dan valt aan de andere kant de nacht daar is ‘t janneke maan die lacht naar de ingeslapen kangoeroes
Gigippeke is, iek, in het Brabants dialect. De Mens doet het niet in het Tollenbeeks maar in het Zaventems, for what it’s worth. Muzikaal, als het ware, ben ik er niet echt aan, maar ‘t is wel aardig:
Dei kaase dei scheupten nogal probleimen, dei wooin gemokt veu foetbalscheinen ‘Jomme’, zaa ze ‘kwiste kik ni goet, hoeveil da ga et va voet’ Kom toe Gigippeken, trekt a da ni oon, ik hem al in erger kaase gestoon En azzek z’ in e zoppeke was, awel den passe ze ma ieste klas
Ik voorzie een meezinger in de auto met het volgende: Hittentit, door Roland en Laïs. Een strak arrangement, strak gezongen, vrag me niet waarom, maar ik vind het begod bijna David Byrne. Of Tom Tom Club. Enfin, toch in alle geval iets in die hoek.
De Nieuwe Snaar maakt van De wereld is om zeep een typisch Nieuwe Snaar-nummer. En daar is niets verkeerd mee.
Axelle Red’s Grootvader geplant is de tearjerker der tearjerkers op Urbanis Vobiscum: ik houd het niet langer dan een halve strofe droog. Ik voorspel dat het op meer dan één begrafenis zal gespeeld worden.
Clouseau zegt in Humo dat ze Publiciteitsjaren gewoon zoals Clouseau hebben gezongen. En K3 doen ook niet zo veel speciaals met Een rustige ouwe dag, maar hoe meer men naar die liedjes zingt, hoe meer de tristesse er eigenlijk uit springt. Een refrein als
Alstublieft, hang m’n lippen aan de lippen van m’n lief Alstublieft, leg m’n handen op de boezem van m’n lief Alstublieft, leg m’n hoofd op de schouder van m’n lief Alstublieft, leg m’n hart aan de voeten van m’n lief
…daar moet niemand beschaamd over zijn, en uiteindelijk is het soms toch wel vreselijk schrijnend:
Ik heb ne radio vol met liekes Met flikkerlichtjes aan en uit Een fles champagne in de frigo En m’n strikske steekt vooruit Ik dans een walske rond de tafel Ne stap naar voor, twee achteruit ‘k Heb mijne tricolore hoed op Ne valse neus op mijne snuit
Maar zolang da ‘k hier alleen dans Haalt dat allemaal niet veel uit ‘t Is die eenzaamheid, eenzaamheid Eenzaamheid, hoe raak ik ze kwijt
Enfin, ‘t is natuurlijk niet dat het drongend zeer hoogdravend moet geïnterpreteerd worden, maar toch. Stijn Meuris, niet vies van een leksken drama links en rechts, koos Zonder pracht zonder praal:
En wat ik niet kon dat kon zij dus wel Zij hakte de knoop doormidden En we vielen meteen naar de donkerste hel De smaak van het afscheid was bitter
Net voor ik wegging heeft ze mij nog gezegd Je zou beter bij mij niet meer komen Het doorboorde m’n hart maar met innig respect Heb ik buigend m’n hoed afgenomen
Op vertrouwder grond met Fixkes: Kodazuur is degelijk zonder meer (maar opnieuw droefenis, eigenlijk: want ik mis je, marie-louisje).
Het was alweer heel erg lang geleden dat ik Bakske vol met stro gehoord had. Ik zong het vroeger hard mee, maar als Nathalie Delcroix het zingt, valt het precies op dat de tekst eigenlijk wel wreed erg moet geweest zijn, in de tijd.
Aflsuiter: Wim Opbrouck met een erstige versie van Quand les zosiaux chantent dans le bois. Ik ben niet aan Wim Opbrouck, vraag mij ook niet waarom.
Arhem. Alles bijeen: zeer blij dat ik hem gekocht heb.
‘t Was weer helemaal in orde: te benauwd* om de bandrecorder op tafel te zetten en op te nemen, geen vragenlijst op voorhand, niet durven meer dan een twee foto’s te nemen, enfin ja, en dan is die ene foto niet scherp, hoe gaan die dingen?
Maar! Wel een zeer sympathieke mens, Luk De Bruyker. En! Hij wil (nog eens) gastbloggen voor Gentblogt!
Met ruim veel vertraging ontdenkt: Le chat du rabbin. De Algerijnse joden, en alles. Bijzonder grappig, bijzonder goed.
Op het toilet ligt nu een editie in zwartwit van Jérusalem d’Afrique, die aldus begint:
‘t Is te zeggen, rechts staan de zwartwittekeningen, links staan de schetsen:
Ik vind dat dus fascinerend hé. En kijk, zo is het ingekleurd:
In alle geval: zwartwit of in kleur, ‘t is een fijn album. Aangeraden.
Ik ben langzaam maar zeker mijn schade op gebied van Franstalige strips aan het inhalen: zeer blij met mijn Marjane Satrapi-boeken (Persepolis, Broderies, nog te kopen: Poulet aux prunes), zeer blij met mijn Chats du rabbin, volgende maand denk ik dat ik eens wat Larcenet ga kopen: altijd al mijn favoriet geweest in Fluide glacial.
Alles dat een goede meme-dinges moet hebben: een score, mogelijkheid om te stoefen, sociale wossname, en gemakkelijk te doen.
Take your top 20 artists. For each of these artists, collect the top 5 similar artists. The resulting number of unique artists is your eclectic score. If the score is small (extreme=5) your musical preferences are very limited, and if it is large (larger than 80, extreme=100), then you have an eclectic musical preference. You can compute your own score at anthony.liekens.net.
Mijn score is op het moment 94/100, wat me redelijk eclectisch maakt. Ver-ras-sing!
Nochtans, mijn top 20 is niet zeer vreemd, vind ik zelf, en vertoont redelijk wat raakpunten: Frank Zappa, Georges Brassens, Raymond van het Groenewoud, Johnny Cash, Serge Gainsbourg, Tori Amos, The Beatles, Steely Dan, Bob Dylan, Elvis Costello, Michelle Shocked, Hooverphonic, Neil Diamond, Dick Dale, Kate Bush, Astor Piazzolla, Django Reinhardt, Doe Maar, Johann Sebastian Bach, Dr. John.
Er zit een vreemde eend in de bijt: Dick Dale, die moet ooit eens op repeat blijven staan zijn, want zó enorm veel luister ik daar niet naar. Nummer 21 is Kris Kristofferson, die wel heel erg dicht op Johnny Cash zit, ik vermoed dat dat mijn score serieus naar beneden haalt.
De 94 “related artists” voor mijn profiel zouden dus dingen moeten zijn die ik graag hoor? Even overlopen:
Hoor ik graag: Astor Piazzolla & Kronos Quartet, Bob Dylan, Bruce Springsteen (2), Cat Stevens, Charles Mingus, David Bowie, Donald Fagen, Duke Ellington, Elvis Costello & The Attractions, Flip Kowlier, Frédéric Chopin, Hank Williams, Jacques Brel (2), Jacques Dutronc, Jethro Tull, John Coltrane, John Lennon, Kate Bush, King Crimson, Man or Astro-man?, Miles Davis, Noordkaap, Pink Floyd, Queen, Ray Charles, Sinéad O’Connor, Suzanne Vega (2), Taj Mahal, Talking Heads, The Beach Boys, Thelonious Monk, Tori Amos, Van Morrison, Willie Nelson, Wolfgang Amadeus Mozart, Yes.
Luister ik wel eens naar: Annie Lennox, Antonio Vivaldi, Billy Joel, Boudewijn de Groot, Captain Beefheart & His Magic Band, De Mens, Dick Dale & the Del-Tones, Dick Dale and His Del-Tones, France Gall, Georg Friedrich Händel, Gorki, Gotan Project, Led Zeppelin, Lou Reed, Louis Neefs, Ludwig van Beethoven, Massive Attack, Morcheeba, Neil Young (2), Professor Longhair, Sly & The Family Stone, The Rolling Stones.
Bwof: Elton John, Fiona Apple, Fleetwood Mac, Françoise Hardy, Het Goede Doel, Jane Birkin, Léo Ferré, PJ Harvey (2), Portishead, Rod Stewart, Ryan Adams, Sarah McLachlan, Shawn Colvin, Simon & Garfunkel, The Ventures, The Who (2).
Blechh: Alanis Morissette.
(Bijna) onbekend, onbemind: Acda en De Munnik, Aníbal Troilo, Bløf, Carlos Gardel, De Dijk, Gidon Kremer, Indigo Girls, Lamb, Les Ogres de Barback, Les Têtes Raides, Nick Drake, Renaud, Richard Thompson, Rickie Lee Jones, Sneaker Pimps, Steve Miller Band, The Doobie Brothers, The Lively Ones, The Meters.
Vanhecke droomt van een rechtse krachtenbundeling. ‘Er is nog steeds geen regering gevormd. De N-VA, onze vijandige broeder, staat inhoudelijk helemaal niet zo ver van ons af. Hetzelfde geldt voor de Lijst Dedecker. We kunnen historische tijden beleven in Vlaanderen. Samen zouden we 30 à 35 procent van de kiezers hebben. Samen zouden we in de komende tien jaar kunnen uitgroeien tot een conservatieve volkspartij. Als er daarvoor bij ons een paar koppen moeten rollen, dan moet dat maar. Zelf ben ik ook bereid een stapje terug te doen. Als de regeringsonderhandelingen mislukken en als het tot een breuk komt tussen CD&V en de NV-A, dan zou het toch godgeklaagd zijn als zo’n conservatieve volkspartij er niet kwam?’
Hum. Frank Vanhecke. Van het Vlaams Blok. Als er daarvoor bij ons een paar koppen moeten rollen, dan moet dat maar. Zelf ben ik ook bereid een stapje terug te doen.
Huh. Ik zit eigenlijk al de hele dag te denken wat ik daar over moet denken.
Ah… Led Zep. En inspiratie. Ik heb de mannen ook maar veel en veel later leren kennen, en dan nog via een omweg: Stairway to Heaven stond niet eens op mijn radar tot ik het door Frank Zappa hoorde gecoverd worden.
Wat voorgeschiedenis: ik had een stuk van een cassetje van Zappa gehoord ergens eind 1987, en toen had ik half lachend tegen de mens die het me liet beluisteren iets in de zin van “wat voor ketelmuziek is dàt, kerel?” gezegd. Alhoewel, mezelf toen kennende, was het wellicht meer iets als “Hola beer! Ketelmuziek tweeduizend!”, maar passons.
Zwaar door de grond gegaan, natuurlijk: het was de Grote Frank Zappa, en ik had net bewezen dat ik Niets van Niets wist.
Ik zo snel mogelijk de eerste de beste CD in de bibliotheek van Zappa gaan ontlenen, meteen gekopieerd op cassette, opleggen, heropleggen, ik zou doodvallen als ik zou onwetend blijven.
Hals-over-kop verliefd geworden. Ik had Thing-Fish te stekken, namelijk, en dat is zoiets dat u vanaf de proloog tot het bittere einde van CD2 bij het nekvel grijpt en niet meer loslaat:
Lang verhaal kort, ik heb de indruk dat ik maanden aan een stuk naar niet veel anders dan Thing-Fish heb geluisterd. En dat ik het ook aan al wie ook maar in de buurt kwam, opgedrongen heb. Ik ken de tekst nóg helemaal van buiten, ken je nagaan.
Het moet lukken dat ik niet lang na mijn instant-verliefdheid hoorde dat Zappa naar België, wat zeg ik, naar Gent kwam. In het Sportpaleis, midden april 1988. Als de weerlicht kaarten gekocht, eigenlijk zonder ook maar iets anders dan Thing-Fish te kennen. Ik had me wel helemaal verheugd op het optreden, ik dacht dat ik iets Thing-Fish-achtig zou horen, of toch in alle geval hetzelfde genre, of toch in alle geval iets gelijkaardigs.
Ahem. En toen openden ze met dit [opname is een Zappa bootleg uit 1981 in New York, maar het leek er op]:
Black Page #2, weet ik nu. Wo. How. Talk about blow your mind stuff.
Voor iemand die niets van Zappa kent, was (zeker het eerste stuk van het optreden), euh… redelijk onbeschijflijk. Alles liep in mekaar over, de muzikanten (onder meer Ike Willis, hoofdrol in Thing-Fish) waren ongelooflijk goed, zó ingespeeld op mekaar dat het wel één meerkoppig muziekmakend ding leek dat op Zappa’s minste gebaar reageerde—ik was redelijk zeer onder de indruk, en ik denk dat ik het hele optreden met mijn mond open heb gezeten.
En: ik kende niet één van de dingen die gespeeld werden. Behalve, en vandaar de associatie: in de bisnummers speelden ze een reggae-versie van een nummer dat me vaag bekend voorkwam—Stairway to Heaven.
Résultat des courses: ik heb ettelijke ettelijke dozijnen platen van Zappa, hij is ondertussen denk ik door de jaren heen de mens waar ik het meest naar geluisterd heb. Ik heb Zappa nooit meer echt live gezien. Wel veel live registraties van, bootleg en niet-bootleg en ondertussen-nu-niet-meer-bootleg. Een paar gefilmde optredens gezien ook, maar ‘t is toch niet hetzelfde.
Achteraf heb ik gehoord—van de broers Caudron, ha!—dat het in Gent eigenlijk niet zo enorm veel soeps was en dat op een paar mindere avonden na (waaronder, helaas, Gent) de hele tournee zowat de meest legendarische ooit van Zappa was. Echo’s ervan zijn te vinden op Broadway the Hard Way, Make a Jazz Noise Here en The Best Band You Never Heard in Your Life, en op You Can’t Do That On Stage Anymore (4 en 6), maar ook dat is toch niet hetzelfde. Het was Zappa’s laatste tournee, trouwens: drie jaar later gediagnosticeerd met kanker, twee jaar daarna overleden.
So it goes.
Oh, en ik heb een paar jaar na dat concert een verzamelaar van Led Zeppelin gekocht, Remasters. Op basis van een bijzonder lyrische Humo-review, én die ene cover van Zappa.
Veel naar geluisterd, jawel, maar kapot ben ik er niet van. “Net zoals bij Jimi Hendrix kunt ge op een LSD-trip vertrekken zonder u aan de drug zelf te moeten bezondigen” zoals Bruno zegt? Mneh, dat toch echt niet. Het blijft goed, maar ik zie er me met de beste wil van de wereld niet zo lyrisch of enthousiast over worden als over, pakweg, Zappa of Steely Dan of Parliament.
Kashmir is mijn favoriet, en qua progressie en bijna hypnotische dingen en met uw ogen toe en whole-body-pulsating is dat inderdaad wel redelijk in orde. Maar het vergelijken met een trip? Erm, nee, niet echt. Echt niet, eigenlijk, nee.
Immigrant Song is overigens mijn tweede favoriet. Met wijsvingers en pinken in de aanslag scanderen \m/ “We come from the land of the ice and snow, from the midnight sun where the hot springs blow” \m/, en dan luidkeels \m/ “Valhalla I am coming!” \m/ roepen (en volgende strofe “We are your overlords!”), en dan \m/ “On we sweep, with thrashing oar – our only goal will be the western shore” \m/ krijsen: essentieel.
Een speciale toets voor \m/ zou trouwens niet misstaan op een toetsenbord.
Oh, en Stairway to Heaven? Teveel gehoord, vrees ik. Ik kan het niet echt meer beluisteren zonder geeuwen, vrees ik. Erg, ‘k weet het, maar ja.
Er zijn wél veel coverversies van gemaakt, da’s dan toch weer grappig. Liefhebbers, hou uw oren toegestopt — ultra-lagekwaliteits-mp3’s op komst!
Voor kinderen, als wiegeliedje:
Reggae-versie, met een corpulente Elvis-impersonator for greater justice:
“Gregoriaans” (ze zéggen dat wel, maar ‘t is eigenlijk de meest degoutante muzak die een mens zich kan voorstellen):
Live, met een koor van praktisch tweehonderd Russen (het duurt eventjes voor het wijs wordt):
Een min of meer country-versie, met veel banjo:
Op twee akoestische gitaren:
U hoorde achtereenvolgens Rockabye Baby! – Lullaby Renditions of Led Zeppelin, Dread Zeppelin, Gregorian Masters of Chant, Leningrad Cowboys (en het koor van het Rode Leger), Dolly Parton en Rodrigo y Gabriela.
En, uiteindelijk: alleen de laatste vind ik goed. Maar zover was u ook wel.
De meneer die de muziek koos voor de militaire parade bij de ontvangst van de mensen uit Soedi-Arabië bij de Queen, getuigt van enig gevoel voor humor:
Ah, zo van die situaties van “zeg, we zouden toch nog eens naar X moeten gaan”.
En dan is het het weekend, zijn we stikkapot en liggen we de vrijdag voor pampus vóór de televisie, en dan is het zaterdag en zit de zaterdag bomvol, en wordt het zondagmiddag en zit de jongste in bed, en is het plots vier uur eer ze eruit is, en op dit uur de zondagnamiddag gaan we toch niet meer naar de mensen gaan?
En kijk, dan is het opnieuw de week, en is er ouderavond of vergadering of meeting of zijn we te moe of was er iets anders te doen, en op die dagen dat er niets anders te doen is, is het van “die mensen zijn ook druk bezig, we gaan ze toch niet gaan lastig vallen op een donderdagavond?”
En dan is het weer weekend, en dan is het weer week, en dan is het weer weekend… en voor dat we het weten zijn er maanden voorbijgegaan en zijn we gewoon niet naar X gegaan. Noch naar Y. Noch naar Z, noch naar de rest van het alfabet, eigenlijk.
En dan is er plots zo’n moment dat het gewoon te genant wordt, en dat we er zelfs niet meer aan durven dénken. Dat we wachten tot het volgende grote feest of tot de volgende formele afspraak, of tot we elkaar toevallig ergens tegen het lijf lopen.
En dat we ons dan vreselijk amuseren en collectief zeggen dat het toch niet meer zo lang mag duren, volgende keer. Maar dat we het eigenlijk wel al weten, dat we de volgende keer opnieuw tegen mekaar gaan zeggen: ‘t is toch wreed, het is er weer niet van gekomen.
Bij ons moet er beterschap komen, want zo kan het écht niet verder.
Vroeger was alles zo veel eenvoudiger, toen ik klein was: dan zag iedereen nog iedereen.
Twee (of drie?) weken geleden heb ik mijn ouders in een flits van twee minuten gezien, op weg naar de iguanodons van Bernissart, en dààrvoor was het al ik-weet-niet-hoeveel weken geleden. Mijn ouders begod, een paar minuten op misschien twee maand.
Akkoord, we gingen eigenlijk vandaag gaan maar we bleken allemaal ziek en mijn vader vertrok toch naar een buitenland na de middag, maar toch. En beeld u in hoe het dan zit met de rest van de familie (never mind met vrienden).
Mijn petekind is binnenkort drie, en ik denk dat hij me niet herkent op straat.
Waanzin. Wàànzin.
Op weekends beginnen gaan? De kinderen bij elkaar laten spelen? Of misschien iets doen met één dag in de week ergens koken, en dat de rest dan naar daar komt? Of een spelletjesavond organiseren of zo, één keer per week? Dat die dozen vol Kolonisten van Katan en stapels AD&D en WH40K eens van pas komen?
Nee, hoedanook: er moet beterschap komen. Want ‘t is een ware schande, ik schaam mij diep.
