Ik voel mij tegenwoordig soms in 1987:

“Loading…” begod.

Als Appelogen Animal Crackers doet… Horse Feathers.

De Standaard op 10 juni 2007, nu bijna vijf maand geleden:

Als in deze kiescampagne al één thema de bovenhand haalde, dan wel geloofwaardigheid. ‘Wie gelooft die mensen nog?’ Yves Leterme lanceerde dat retorische vraagje aan het begin van de campagne en het is de hele tijd blijven nazinderen.

Ik wou dat ik er lacherig over kon doen. De Standaard zonet:

Yves Leterme heeft vanmiddag bij de koning zijn ontslag als formateur aangeboden. De koning heeft dat ontslag aanvaard. Eerder vanmorgen wees de CDH van Joëlle Milquet het ultimatum van de formateur af.

Leterme is nu onderweg naar het federaal parlement waar hij een verklaring zal afleggen.

Ik mag van harte hopen dat het ze als een boemerang met scheermessen in het gezicht terugkomt: wie gelooft die mensen nog?

En oh hoe grappig: “madame non doet het weer”, blokletteren ze daar bij DS. Ik heb het niet zó erg meer gevolgd, maar was het niet zo?

1. Maanden en maanden en maanden over en weer-geleuter over vanalles en nog wat.
2. Uiteindelijk legt Leterme een voorstel op tafel dat voor MR, CDH, CD&V en OpenVLD in orde is.
3. Het blijkt niet in orde te zijn voor N-VA.
4. Oh hang on, het is eigenlijk ook niet in orde meer voor CD&V.
5. Weet ge wat? We gaan het nog wat aanpassen.
6. Hey, en we gieten het in de vorm van een drietal bedrieglijk eenvoudige ultimatumachtige vraagjes.
7. De liberalen over het aangepaste N-VA-voorstel door het kartel: “allez ju, doe dan toch maar, we zijnhet ondertussen zo beu of koude pap en als alles bespreekbaar blijft we zien dan wel in de Conventie wat we doen”. CDH: “jamaar hola hela, we wàren het al eens over een tekst, waar komt dít nu plots vandaan? Noo wee hosee, hastn.”
8. Ka-bloe-wie!

• Jeffrey Friedl’s Blog » Blog Archive » How to Install a Lightroom Export Plugin
  ‘t Heeft nog lang geduurd!
  (tags: flickr lightroom)
• redkeyreddoor retrogaming :: Matthew Smith interview transcript
  (tags: interview spectrum)
• Virtual Earth « Dit is geen blog
  Volgende review: 3DS Max op mijn PDA.
  (tags: review software)

Ik heb een nieuw tussenstuk voor de fotokodak. Even ter illustratie, dit is wat ik met mijn lens normaal gezien fotografeer als ik helemaal ingezoomd ben:

Dat is 31mm van links naar rechts op een volledige foto zonder knippen, of 127 pixels per millimeter in ‘t echt. Met een AF Zoom Micro-Nikkor 70-180mm f/4.5-5.6D ED op 180mm gevezen.

Als ik vooraan op de 70–180 een koppel Nikon 6T-diopteradapters plak, dan krijg ik 21mm in de breedte, oftewel 183 pixels per millimeter.

Als ik tussen de 70–180 en mijn fototoestel een Kenko Teleplus PRO 300 3X converter schroef, dan heb ik plots 7mm in de breedte in het vizier (hey, net drie keer zoveel als zonder!), en meet ik 550 pixels per millimeter.

En als ik tussen de Kenko en het fototoestel een Nikon TC-201 smurf, dan heb ik 1100 pixels per millimeter, en heb ik nog 3,5mm in de breedte op het scherm.

Allemaal tesamen op een beeldeken–de aangeduide stukken van het grote beeld zijn wat ik op een volledige foto zie bij meer vergroting:

…maar dat alles toont wel redelijk dat er, ahem, ruimte voor verbetering in de properheid van mijn sensor is.

Brr, vieze vlekken. Een paar in het midden:

…maar vooral veel in de hoeken:

En omdat ik daar nog altijd niet zelf aan durf te komen, zal ik hem vrees ik eens moeten binnen steken bij een fotowinkel in het Gentse. Te hopen dat dat mij niet teveel kost.

…maar ondertussen heb ik nóg een ander probleem. Kijk, hier bijvoorbeeld:

Geen stukje van de foto, maar wel het volledig beeld. De kop van een dood duizendpootje, voor wie zich zou afvragen wat het is. Bijna helemaal niet in focus, op rechts het oog en een stuk voelspriet na, maar het belangrijke is daar links onderaan: allemaal vieze strepen.

Noem het banding, noem het corduroy effect, doe er geringschattend over gelijk Ken Rockwell, maar ik ben er in alle geval niét mee gediend.

Akkoord, hierboven is het een relatief grote vergroting, maar het hangt niet af van de tussenstukken. Dit is een voorbeeld van waar het érger is, met een andere combinatie ertussen en een kleinere vergroting:

En soms gebeurt het in één foto wel en in de volgende niet:

Dedju. Dedju, dedju, dedju.

Vervelend personage.

Hey, ‘t is de tijd van het jaar.

• 1 - Usability studies for indexes
  (tags: IA)
• 2 - Cibo Matto | Know Your Chicken lyrics
  Beste liedjestekst die ik vandaag gehoord heb.
  (tags: lyrics)
• 3 - Het Vlaams woordenboek » taffelen
  Het woord van de dag.
  (tags: regiolect)
• 4 - so what the fuck: a humble critique
  (tags: internet humor funny)

Mweh. Slecht gespeeld, vanavond. De quiz was ook heel erg oneven: zo ongeveer 75% van de vragen veel en veel te gemakkelijk (van het genre “Deze keizer werd in 1500 in Gent geboren” en dan gaat het nog vijf minuten verder). En dan stomme fouten maken, en niet meer kunnen rechttrekken omdat de resultaten zo enorm dicht bij mekaar lagen in de tweede helft.

Bah. Bah, bah, bah.

Aan de andere kant… Het was weer zo’n vreemde bedoening, gisteren. Quiz van de balie van Gent, maar wegens uitvallen van een vast teamlid mocht ik (ik was serieus vereerd) het team van Griet en Els vervoegen. We eindigen nooit schaamtelijk, zei Els.

Ik zag het wel zitten, want een quiz, da’s meestal wijs, zo van lachen met de vragen en dat we het wel weten of juist niet, en doen alsof we valsspelen, en spanning maar toch ook niet, enfin — dat is toch mijn beperkte ervaring van een quiz of drie in mijn leven meegemaakt te hebben. En als ik op televisie naar van die kwissen kijk, dan is mijn slets nooit ver van mijn hand, en nooit ver van naar de televisie gesmeten te worden, want dààr weet ik het meestal allemaal wel: ik ben die mens tegen wie ze dan zeggen gij zoudt daar eens moeten aan meedoen, gij.

Maar tegelijk zag ik het ook niet zitten: nieuwe mensen! moeten leren kennen! Mensen die ik niet ken! Akelig! Ik wist ook helemaal niet wie wie was

Griet, zei Els toen we op weg waren naar het zaaltje in Sint-Denijs-Westrem, en ik voegde daar meteen haar achternaam aan toe — da’s zoiets met associatief geheugen of zo dat ik heb, ik verbind meestal voornamen en achternamen in mijn hoofd: al mijn leraars en proffen van eeuwen geleden zitten ook in zo’n klassement bij elkaar. ‘t Is dus nooit “Stragier” in mijn hoofd, maar wel “Johan Stragier”. Afijn.

Ik voegde dus achternaam bij voornaam Griet. En toen vroeg ik me pas af: tiens, maar dan moet ik die toch kennen? Maar van waar? Van in de les vroger? Of van op het interweb? Of via iemand die iemand kent die ik ken en dat we ooit aan mekaar voorgesteld zijn?

Toen we hallo zeiden en handjes schuddden, had ik nog geen idee — da’s ook zoiets met gezichtengeheugen dat ik heb, ik onthoud gezichten pas als ik ze op relatief korte tijd meer dan eens gezien heb, anders zijn ze wég: schaamtelijk soms, dat ik daags na een vergadering niet meer weet wie die persoon in de lift naast mij is. Zodus. (O, en ik vind dat schuddden een extra d mag krijgen voor de verleden tijd.)

Maar alla: handjeschud, en bleek dat Griet mij op een babydrink-maar-het-mag-die-naam-niet-hebben onlangs een glas had getrakteerd wegens dat ik ooit een beeldje van een rups en van een emmer had doorgestuurd. HA! Connectie gelegd! Dat was ergens vorig jaar, en daarna zijn we malkander nog een paar keer via e-mail of andere tegengekomen: zij was één van de mensen die de Gentblogt-redactie tijdens de Gentse Feesten uitbreidde, ze zat ergens net na de Gentse Feesten bij Peter en Lien (waarmee ze ook loopt/liep, herinnerde ik me plots) vóór de computer toen aldaar Googletalk getest werd en toen heb ik nog de groeten gekregen en teruggegeven (”de groeten aan Griet… ik bedoel MEESTER Griet” zei ik toen nog, denk ik), ze heeft denk ik ook eens tickets gewonnen voor Comedy Zone via Gentblogt, zo’n dingen, dat schept een band.

Pas op, da’s natuurlijk nog geen garantie voor wat dan ook: interactie met nieuwe mensen is niet echt altijd mijn ding, namelijk.

Maar kijk, wie schetst mijn verbazing: ‘t was wijs, en niet awkward of niets. Meestal is het eerst stroef en ieek, en later lukt het wel, maar ge hebt dat soms, met mensen — of beter, ik heb dat sos met mensen, dat het na anderhalve minuut lijkt alsof ik ze al een eeuw ken.

De eerste keer dat dat mij bewust overkwam, was toen ik de neven en nichten van Sandra voor het eerst zag, en sindsdien heb ik dat nog al een paar keer gehad, met mensen waar ik dan later bleek toch wel goed mee overeen te komen. En kijk: met Griet dus ook.

Hoera! dus ook die quiz, en niet alléén bleh.

Zoeken en denken en dju, waarom wéét ik dat nu niet meer, ik heb het altijd wel geweten vroeger en hoe oud ben ik niet aan het worden. En nootjes en drank en nic-nacs met suiker (heeft dat eigenlijk een naam, buiten iced gem dat het voordeel heeft juist te zijn, maar het nadeel dat niemand het gebruikt?), en gekissebis tussen de quizmaster en de jury (normaal gezien zin de antwoordbladen voorgefotocopieerd, deze keer was er ergens een onverlaat het vergeten en moesten we ons behelpen met zelfgescheurde kladblaadjes).

En de tradities: punten opschrijven, tellen, een dubbel houden van de antwoorden ter correctie, laatsteminuutveranderingen (néé! Emilia, niet Nelly Furtado!) (ah, toch, euh, sorry) (néé! niet St. Pancras! Charing Cross!) (ah, euh, oei), allemaal inclusief natuurlijk sluimerende verwijten naar deze of gene (gij hebt mij doen veranderen! gij hebt mij niet doen veranderen!) tot de volgende ronde waar het de verwetene is die plots het recht krijgt de verwijter te zijn… joy.

Ik zou meer quizen willen doen, eigenlijk. Met de mensen die er gisteren bij waren.

Oei, heb ik dat echt gezegd?

update: en voor de duidelijkheid — slechte mensen, op het internet soms — nog het allerliefste met mijn madam erbij ook natuurlijk!

update update: voor de duidelijkheid — het wémelt van slechte mensen op het internet — ‘t is dus niét alleen Els en Griet maar ook Johan Donat (had ik al gezegd dat ik slecht in namen ben?) waarmee het zeer aangenaam spelen was, gisteren. De reden dat ik Johan Donat er niet bijgeschreven had, was (a) omdat ik zijn naam vergeten was besef ik net eigenlijk gewoon verkeerd onthouden heb (schaam op mij) en (b) omdat ik hem tot gisteren noch van haar noch van pluimen kende

Eikes, vies:

Het is dus al dagen en dagen aan een stuk dat ik die “poll” aan de rechterkant invul, zonder enig resultaat, want ik kom op een lege pagina terecht.

Vandaag had ik plots door wat er aan de hand is. Ik kom helemaal niet op een lege pagina terecht, maar op dit:

Geen rekening gehouden met bannerblindheid bij Rabobank, duidelijk. 

Kiekens.

• Christophe Huet, professionnel de la retouche photo - professional retouching. Creations et montages d’images - 1er site de retouche d’image avec zoom et making of.
  Proper
  (tags: photography photoshop portfolio)
• Secret mailing list rocks Wikipedia | The Register
  (tags: scandal wikipedia)
• amywinehouse, before & after (JPEG Image, 544×600 pixels)
  Snif
  (tags: 0ephemera)
• The tyranny of structurelessness
  Food fot thought.
  (tags: organisation democracy)

If the wonder’s gone when the truth is known, there never was any wonder. Dat zei Hugh Laurie in één van de achterstallige afleveringen van House die ik vanavond bekeken heb. Ik ben het daar heeltegans mee eens. Goede goocheltruuks blijven goed zelfs (zeker) als ze uitgelegd worden.

De wetenschap dat wij allemaal letterlijk van stof van sterren gemaakt zijn, is magisch.

Wie weet hoe het precies allemaal in zijn werk gaat, dat internet, vindt het nog fantastischer dat pakweg Google Docs of Usenet of Flickr of VPN werkt.

Um, dit geheel terzijde en à propos niets.

Ik had deze hele namiddag mijn laptop open staan op mijn Outlook van het werk, en ik was via VPN en draadloos verbonden: getuige daarvan dat ik aan de fileserver kon en bestanden over en weer wippen, en in de database kon zooien.

Vanavond (nu net) kijk ik par acquit de conscience nog eens naar de webmail van het werk — en daar stonden allemaal dingen in die ik nog niet gelezen had. Bleek dat mijn Outlook wel Telenetdingen aan het binnenhalen was, en mij daardoor de indruk gaf dat hij aan het werken was, maar dat hij gewoon niet aan het praten was met de Exchange server.

Ik weet niet hoe het met u zou zitten, maar ik werd daar dus helemaal slecht van. Zo het gevoel van op school: om 7u30 ‘s morgens plots beseffen dat er eigenlijk huiswerk moest gemaakt worden. Of op de speelplaats twee klasmaten horen spreken over een overhoring, en dat is het eerste dat g’ervan hoort.

Mails die ik had moeten lezen, en er zijn eigenlijk geen excuses dat ik ze niet gelezen had. Niets ergs hoor, niets dat niet kon wachten tot morgen. Maar toch. Ik loop daar ambetant van. Geen vat op het leven, zoiets.

Soms ben ik zeer onzeker in dergelijke zaken, en als de technologie me in de steek laat al helemaal. Verdorie.

Ik vroeg mij af waarom ik me slecht voelde. En daarnet ging ik naar beneden en viel het me in: niet omdat ik mijn e-mail niet na had kunnen kijken, deze middag, natuurlijk niet.

Om niet in mysteries te spreken: wij zeggen één ding, zo’n vijf uur geleden lees ik wat andere mensen zeggen, en da’s zowat diametraal het tegenovergestelde. Vervat in vijftien bladzijden schier onontcijferbare taal.

Niet dat het onverwacht was, daar niet van, en akkoord, die advokaten doen ook maar hun werk, maar toch: soms komen die dingen serieus hard aan. Ze zouden daar toch ook wel eens bij stil mogen staan, vind ik.

Ongelooflijk hoe men soms dingen kan wegduwen in zijn gedachten trouwens, ik had het op nog geen twee uur al helemaal verdrongen.

Okay. Dat weten we dan alweer. Op naar verder.

Vroeger deed ik ColdFusion, en was ik op de hoogte van wat Allaire deed. En toen werd Allaire overgenomen door Macromedia, en was ik dààr helemaal van op de hoogte. En toen werden Adobe en Macromedia één bedrijf, en viel dat ongeveer samen met het einde van mijn “loopbaan” als, euh, productontwikkelaar. En nu hebben die mannen teveel producten om op te noemen, en volg ik helemaal niet meer.

Flex en AIR zijn in grote mate aan mij voorbij gegaan, ik heb zelfs omzeggens niets meer in Flash gedaan sinds eeuwen.  Maar toch: om de zoveel tijd komt er toch nog eens iets uit bij Adobe waarbij ik denk dat ik misschien toch eens opnieuw op de molen zou moeten stappen.

Kijk deze bijvoorbeeld: Thermo. Een prototype-tool, blijkbaar. Dat al een paar maand op Adobe Labs staat, en dat ik hoegenaamd niet had zien passeren.

Op MAX onlangs werd er een demo van gegeven, die ik moet hebben weten passeren bij Aral Balkan, maar die ik gewoon niet bekeken had. En sinds kort is er Sneak peek-video beschikbaar.

Prototypes, dat doe ik tegenwoordig wél, dus.

Ik heb op teveel knoppen geduwd. Kan iedereen overkomen.

(zie elders)

De commentaren alhier op de nieuwe relatie (het nieuw lief, eigenlijk) van Tom Boonen: comedy gold. 

En het artikel zelf is ook niet mis—die woordkeuze: “Na de breuk met Lore eind vorig jaar, komt Boonen aan zijn trekken bij Sophie Van Vliet, een 16-jarig meisje uit Nederland.”

Grinnik.

(oooh, maar gij zijt schaamteloos aan het googlehoeren, Vuijlsteke!)

(ja, én?)

(en trouwens: in de verenigde S van A mag dat) (in sommige staten) (en daar hoor ik niemand over klagen)

(pas op, mocht het mijn dochter zijn, ik zou al met de long rifle in meneer Boonens living staan) (maar dat ben ik dan misschien) (ik zou dat namelijk in alle gevallen doen, denk ik, ongeacht leeftijd en omstandigheden)

Tee hee. Pascale Platel, schier twee en een halve meter hoog, staat oog in oog met Rudy Demotte, ongeveer anderhalve  meter groot. 

Een beetje awkward toen het over politiek ging, maar mevrouw Platel had het meteen gevonden om hem op zijn gemak te stellen:

– Wat vindt gij van de vrouwen?
– (verbouwereerd)
– Ah ja, want ik vind u zo een vrouwelijke man.

Way to go! Niets dat mannen liever hebben.

Oh, en nauwelijks een paar minuten later: Frank Deboosere in een groene bodystocking. Euh.

En het item daarna: een volwassen man die zijn hoofd binnensteekt in een jongenstoilet en ze toeroept “Plassen en terugkeren hé jongens!”

Absurd, soms, Man Bijt Hond, als een mens maar met een half oog kijkt.

En dan daarna: twee kuisvrouwen die aandoenlijk een bord vol Franse werkwoorden aan het bespreken waren, en dat de juf toen binnenkwam.

Jammer (en ik had nooit gedacht dat ik dàt zou zeggen) van Wim Helsen in De Lustige Lezers: het was vroeger beter, het is er over, nu.

Maar al bij al: het blijft toch ongelooflijk goed.

De paparazzo in mij stond op!

Kijk, ‘t is een ethnische Zelzatenaar! Ik wou dat ik kon zeggen dat ik op de loer lag omdat ik wist wanneer hij waar zou zijn, maar ‘t was dat niet—ik kwam terug van kickoffvergadering bij een sympathieke nieuwe klant, en in de hal kwam ik plots een gezicht tegen dat ik kende.

Ik dacht nog, “ik ga die mens hallo zeggen”, maar toen dacht ik “maar allez, die mens gaat dat niet appreciëren, en daarbij, wat kan ik zeggen? ‘ja, allo’? of ‘ey ik vind u wel wijs… allez op podium bedoel ik… allez, niet dat ik u in het echt ook niet wijs zou vinden maar dat weet ik natuurlijk niet… allez, niet dat ik dat wil weten, allez, niet dat ik dat niét wil… euh, weetwat? ik ga keer mijn trein gaan pakken salut hé’ of iets in die zin?”, en dus dacht ik toen “hey, ik pak er gewoon een foto van, en dan zet ik dat op tinternet, en dan vindt hij dat misschien wel wijs, en al”.

Ik er dus achter, met de fotokodak in de aanslag.

Zo kwaad kijken dat dien deed! Ik ben na één foto zo snel mogelijk weggelopen. Brrr.

Oh, opnieuw:

This seems to be taking longer than usual.

If you are using a slow Internet connection, you can wait a bit longer for this page to finish loading, or just use basic HTML view for now.

If you are using your normal Internet connection and you usually get past this loading step without any problems, please refresh this page in your browser. If you continue to have trouble loading your account, please visit the help center for troubleshooting information.

En ‘t is niet alsof computer of verbinding traag zijn, hier ten huize. Pfeh.

Ik keek er om de zoveel tijd eens naar, in afwachting van CSI Miami op VT4: Mama zoekt een lief.

Met de grimlach van oei, meestal: het was moeilijk om er de vinger op te leggen, maar ik kreeg van het begin al meteen de indruk dat het een eind ernstiger was dan de Temptation Islands van deze wereld.

En de mama’s in kwestie waren ook zo van vlees en bloed, en écht en alles—de mannen trouwens voor het grootste deel ook. Vooral naar het einde toe: bijna tastbare hoop, onder al het geschaterlach. Zo van “wie weet…”

Misschien lees ik er te veel in, maar ik vond het televisioneel proper op de rand, en nooit er echt over. En de keuzes op het hele einde, op één na dan (awoert, zo die mens zat voeren in de disco!), vond ik redelijk tot zeer in orde.

En natuurlijk zat ik te kijken om de ontknoping over Ludivine en haar geheime vlam te zien. Geen roddelkranten meer gekocht of gelezen de laatste tijd, dus ik wist helemaal niet. wat te verwachten.

Een ex-kandidaat, dacht ik. Of iemand die ze toevallig tegengekomen was.

Wie schetst mijn verbazing? Ludivine en Maarten haar bijna-vaste cameraman waren tijdens het programma op mekaar verliefd geworden… ont-roe-rend!

Helemaal fout, natuurlijk, de onzichtbare wand tussen onderwerp en fotograaf, compleet onprofessioneel en zo ook, maar toch: ooo zoo schoon. En zooo gelukkig dat ze eruit zagen!

Hoho, dàt was alweer lang geleden: ik ga vanavond naar Ne Maat om een Nieuwe Website te maken, in (houd u vast) wellicht Flash.

Want het moet met typografie in orde zijn, en beeldjes, en alles erop en eraan, en controle. Controle meneer, ultieme controle over alle aspecten van de typografie—de kerning en de leading en de fonts natuurlijk en de alles alles alles.

Maar het moet ook allemaal gemakkelijk te onderhouden zijn, met een content management backoffice dinges. En ik zal op mijn hoofd staan vóór ik zo iets doe in Flash zelf.

En dus vroeg ik me af: als ik nu eens de data (teksten en foto’s) beheer in WordPress of gelijkaardige, en die in plaats van HTML XML laat uitspuwen, en dat ik dan Flash die XML laat opzuigen, zou dat geen goed idee zijn?

Enig probleem: het is al van denk ik 2000 of zo geleden dat ik nog geprogrammeerd heb in Flash, en dat was vóór XML-met-flash snel genoeg was om bruikbaar te zijn.

Iek zèn ies beniefd. Altijd wijs om dingen bij te leren.

Machtige televisie, machtige televisie. ‘t Was weer prijsloos in Man Bijt Hond: een eigenares van een speelgoedwinkel met haar zoon van vijftien, die helemaal in 1979–punk-outfit was. Echt wel jaren ‘70: ruitenbroek, mohawk, pin met doorstreept hakenkruis, oi-patch op zijn legervest, combats.

En die moeder, meewarig, ‘t is ne specialen hé. Maar gelukkig: ‘t is wel ne lieven. En geen van de mensen in de speelgoedwinkel maakten er eigenlijk problemen van.

Moeder tegen een oudere dame in de winkel: Ge kent mijne zeune hé?

Oudere dame: Ah ja, van in de scouts.

Waarop de zoon gemohawked ten tonele verschijnt. De oudere dame, without batting an eyelid:

– Ha ja, ot hij dat schuune vindt en hij voelt er hem goed bij, da’s ‘t voornaamste hé.

Un grand moment de télévision, m’sieurs dames.

(o, en de Lustige Lezers met Wim Helsen begint op mij te groeien: het wordt precies beter met de dag, nu Adriaan en Wim beter op mekaar ingespeeld raken—in het begin leek A. wel geïrriteerd en W. nog in vriendenvandepoëzie-modus, nu is het al meer heen en weer)

Ghô, XML in Flash is tegenwoordig echt wel kinderspel:

var getXML:URLLoader=new URLLoader();
var xmlDink:XML=new XML();
var styles=new StyleSheet();
styles.setStyle(”a:hover”, {color:’#dd0000′});
 
getXML.addEventListener(Event.COMPLETE, LoadXML);
 
getXML.load(new URLRequest(”http://blog.zog.org/feed/”));
 
function LoadXML(e:Event):void {
 xmlDink=new XML(e.target.data);
 var itemList:XMLList=xmlDink.channel.item;
 var inhoud:String=”";
 for each (var item:XML in itemList)  {
  inhoud+=”<a href=’”+item.link.text()+”‘>”+item.title.text()+”</a> // “;
 }
 dink_txt.htmlText=inhoud;
 dink_txt.styleSheet=styles;
}

 …en dat geeft, hoera:

Leve programmeren! Zo fantastisch als het zonder enige miserie gaat, en als alles doet wat men ervan verwacht! Nu moet ik alleen nog wat layout smurfen, en WordPress de juiste XML laten uitspugen, en alles is klaar! Hoera! I’m so happy!

Kijk maar, zo ziet het eruit in het echt — nog geen twintig lijntjes om een xml-file (in dit geval de rss-feed van mijn weblog) in te lezen en te tonen met wat css erop, machtig.

…ah. Toch niet. Ça ne marche pas. Waarom niet? Geen idee. Time-out, ergens? Actionscript 3–problemen? Misschien. Iets anders? Wellicht.

Awoert programmeren! Hatelijke zever, als het niet doet wat het zou moeten doen en als ik er niet genoeg van afweet om te achterhalen wat er aan de hand is! Bah! Kloterij!

Ahem.

“Da’s een politieke discussie, en daar doen wij als museum niet aan mee.” En daarmee maakt Wim van Krimpen er zich van af. Dit is een politiek statement, en dat leidt tot haat, en dus toon ik het niet.

Het gaat over de fotoreeks Adam en Ewald. Zevendedagsgeliefden, van ene Sooreh Hera. Het Gemeentemuseum koopt de hele reeks, maar foto’s van Ghosro en Farhad, twee Iraanse homos die met maskers van Ali en Mohammed gefotografeerd werden, zullen de eerste paar jaar niet getoond. Fotos als deze:

De directeur van het S.M.A.K. zegt op Ter Zake dat kunst niet moet provoceren, maar vragen stellen. En dat Sooreh Hera wel degelijk vragen stelt. En dat bovendien élk kunstwerk politiek is. Vrije meningsuiting en kunst zijn twee andere begrippen: een museum is een plek waar een kunstenaar zijn werk kan ontwikkelen, en een spiegel zijn voor de samenleving. Het museum zorgt voor de omkadering en de vertaling naar de verschillende doelgroepen.

Ik heb hem niet horen zeggen of hij de foto’s zelf zou exposeren, maar ik denk begrepen te hebben van wel.

Ik persoonlijk, ik weet het niet. Ik zit tussen een initiële “komààn jongens… moet dat nu écht?” en een in tweede instantie maar van ganser harte “godverdomme, ‘t zal wel zijn dat het moet”. De dag dat angst voor hoe iets zou kunnen overkomen bij sommige mensen van bepaalde religies, zijn we wel héél verkeerd bezig.

Maar mijn “moet dat nu echt” blijft wel: is dit enkel OK als het over godsdienst gaat? Wat als het pakweg over vrouwen in het algemeen zou gaan, hoe ze toch wel eigenlijk ondergeschikt zijn aan mannen en dat ze hun plaats niet meer kennen in de wereld? Of als een kunstenaar ons wil doen “nadenken” over de manier waarop, pakweg, negers, joden en homo’s eigenlijk onze politieke en culturele agenda bepalen?

Ik ben het denk ik wel eens met Paus Benedictus XVI, in zijn strijd tegen het relativisme.

Komt voor u ook de examenperiode helemaal terug met deze?

Bij mij in alle geval wel. De eerste maanden dat MTV in België te zien was, ook. Mmm. Those were the days.

Ha. Ik had mijn wachtwoord aangepast op mijn weblog, en delicious was niet meer mee.

• Visuwords™ online graphical dictionary nad thesaurus
  tags: dictionary visualization
• Edit your photos! On Flickr! « Flickr Blog
  tags: cool editor flickr photo 
• A taste of Apple’s public relations - istartedsomething
  Tja.
  tags: apple pr
• Design and innovation management management - Guiding principles of good design
  tags: methodology tools
• Fairy Tales Collection.com
  tags: literature books stories 
• Top Ten List
  tags: religion
• Garage TV - video filmpjes - Europa is toch een land??
  Ach, ‘t blijft een klassieker.
  tags: tv
• What’s Special About This Number?
  Interestingness, daar had Hofstadter het nog over in I Am a Strange Loop. Want er is ergens een getal dat het eerste “oninteressante” getal is, waardoor het plots wél weer interessant wordt. Aha!
  tags: math numbers interesting
• The Modern Library | 100 Best | Novels
  tags: books literature reading list
• The Official God FAQ
  tags: religion humor
• CookingByNumbers.com
• Grappig. Geef aan welke ingrediënten je in huis hebt, en je krijgt suggesties voor recepten.
  tags: cooking recipes
• Pier Inc.
  Tiens, back werkt en alles.Kan wel geen tekst selecteren overal: bah.
  tags: flash design interface
• Cayri - An Online VATSIM and IVAO Viewer | servinfo, pilot, atc, utility, alternative, satellite, map, image
  tags: map flight visualization
• Well-formed data | Elastic lists | Nobel prize winners demo
  tags: visualization interface
• Comet works, and it’s easier than you think
  tags: comet programming
• Hoe lanceer je je carrière als freelance journalist? Laat Helena Heylen je gids zijn! « Rakibuzzaman blogt
  Ik weet er het fijne niet van, maar het *klinkt* wel heel erg vies, zo op het eerste gehoor. Ik zou niet in Helena Heylen’s plaats willen zijn, nu.
  tags: journalism
• Six Apart - News and Events: Six Apart Announces New Home for LiveJournal
  tags: livejournal sixapart blogging
• nu.nl/internet | Bloggers reiken alternatieve blogprijzen uit
  Voor wie denkt dat het in België erg is…
  tags: blogs netherlands
• De Groene Amsterdammer
  tags: writing media toread
• Twelve Virtues of Rationality
   edit / delete
  tags: philosophy rationality toread
• Warnock’s Dilemma - Wikipedia, the free encyclopedia
  tags: community
• User:Marine 69-71 - Wikipedia, the free encyclopedia
  Impressive
  tags: wikipedia
• Franky Vincent
  Défoulez-vous, jeunes, gens.
  tags: music
• Tu Pues Du Cul
  Dixit Marie: “avec un bon verre de rhum, ça passe tout seul”
  tags: music
• Microsoft SharePoint Products and Technologies Team Blog : Enabling and managing social networks (for business use) with Microsoft Office SharePoint Server 2007
  tags: sharepoint socialnetworking moss2007
• Durova - Encyclopedia Dramatica
  Ah, ED…
  tags: wikipedia
• Creating liquid layouts using Blueprint - Blueprint CSS | Google Groups
  tags: css layout
• notcoming.com | Titles Designed by Saul Bass
  Saul Bass heerst.
  tags: design typography film
• SiteProNews :: Webmaster News and Advice :: Transcript of Durova (Wikipedia) Interview
  More Durova stuff.
  tags: wikipedia
• Inside, Wikipedia is more like a sweatshop than Santa’s workshop | Technology | The Guardian
  Mainstream. ‘t Heeft ook nog lang geduurd.
  tags: wikipedia
• Microsoft Live Labs : Volta
  tags: microsoft development .net volta
• CZ:We aren’t Wikipedia - Citizendium
• tags: citizendium … saved by 1 other person
• Microsoft Help Resource List
  tags: help hypertext microsoft
• Here Comes Another Bubble! | BoomTown | Kara Swisher | AllThingsD
  tags: web2.0
• CreativeTechs Tips: Classic Halloween Vinyl Records on MP3s.
  tags: mp3 free

Ik was de relatief nieuwe Zune-speler aan het installeren, en ik werd afgeleid. Attention span of a gnat, me, sometimes.

En kijk, een paar minuten later deed het “ping!” en het volgende:

Zo grappig, eigenlijk. En ze blijven chocoladebruin gebruiken: voet bij stuk, fijn.

Vergis ik me trouwens of is het hele design van dit ding stukken mooier dan Windows Media Player en iTunes?

• Pier Inc.
  Tiens, back werkt en alles.Kan wel geen tekst selecteren overal: bah.
  (tags: flash design interface)
• CookingByNumbers.com
  Grappig. Geef aan welke ingrediënten je in huis hebt, en je krijgt suggesties voor recepten.
  (tags: cooking recipes)
• The Official God FAQ
  (tags: religion humor)
• The Modern Library | 100 Best | Novels
  (tags: books literature reading list)
• What’s Special About This Number?
  Interestingness, daar had Hofstadter het nog over in I Am a Strange Loop. Want er is ergens een getal dat het eerste “oninteressante” getal is, waardoor het plots wél weer interessant wordt.
  (tags: math numbers interesting)
• Garage TV - video filmpjes - Europa is toch een land??
  Ach, ‘t blijft een klassieker.
  (tags: tv)
• Top Ten List
  (tags: religion)
• Fairy Tales Collection.com
  (tags: literature books stories)
• Design and innovation management management - Guiding principles of good design
  (tags: methodology tools)
• A taste of Apple’s public relations - istartedsomething
  Tja.
  (tags: apple pr)
• Edit your photos! On Flickr! « Flickr Blog
  (tags: cool editor flickr photo)
• Visuwords™ online graphical dictionary nad thesaurus
  (tags: dictionary visualization)
• More Microsoft Longhorn PC concepts - istartedsomething
  Vóór de iMac.
  (tags: microsoft designrationale)

Ha, onlangs passeerde op de Gentblogt-mailinglijst een vraag over Second Life, en wie daar nog op zat.

Ik heb daar zo’n paar peetjes rondlopen, jazeker. (Mag ik trouwens een pleidooi houden voor het woord “peetjes” ter vervanging van “avatar”? Dankuzeer, bij deze: gebruik allemaal “peetjes” in plaat van “avatar”.) Ik heb dan ook in al die dingen en op al die websites en netwerken minstens één aanwezigheid.

Maar eigenlijk: de vraag verbaasde me wel wat. We zijn nu een heel aantal maanden na de (geeuw) Second Life-hype, en ik dacht nu echt dat dat in zijn geheel als een pudding tijdens een hagelbui in elkaar gezakt was. Gone the way of Adobe Atmosphere, als het ware.

Neen dus, blijkbaar.

Ik ben meer en meer, en nu meer dan ooit, een technoscepticus. Technologie verandert fundamenteel zeer weinig aan de zaken. Ik ben het dan ook niet eens met de stellingen van Jacob van Kokswijk die ik op smetty.be las:

Cyberworld seems to expose the same colonialism as in the past (e.g. America), with three differences:

1. you have to (and you can) develop your “new world” from scratch (digital space is empty;… );
2. you are with your mind in cyberworld but with your body in a physical world (however, senses of your body are connected);
3. cyberspace doesn’t have (as far as we know) its own materials or alternative energy sources in order to maintain itself and survive.

Daar deed ik het weer, trouwens: ik krijg het nog altijd niet over mijn toetsenbord om te zeggen “die ik bij Smetty las”. Ik zal nooit zeggen “Pietel schreef” maar wel “Pieter schreef”, of “Op pietel.be stond” — ik lig, met andere woorden, nog altijd in de knoop met digitale identiteiten die niet hetzij 100% fictie zijn, hetzij 100% realiteit.

Maar goed. Kokswijk. Vervang eens “op Second Life zitten” of “World of Warcraft dan wel The Sims spelen” door “samen een boek schrijven” of “in de kelder D&D spelen”.

Is dat wezenlijk anders? Als ik World of Warcraft speel met duizenden mensen in dezelfde wereld maar uiteindelijk vooral met de mensen in mijn guild, en dan nog in kleinere parties van maximum een dozijn man, is dat dan fundamenteel iets anders dan met een aantal vrienden rond tafel te spelen?

Als ik een nieuwe wereld opbouw op Second Life, is dat écht zo enorm vreselijk anders dan als een paar mensen samen een boek zouden schrijven, of zelfs een jamsessie zouden houden, of een politieke dan wel filosofische beweging oprichten, of gewoon, I dunno, een conversatie hebben met elkaar? Waarin ook

1. dingen opgebouwd worden van niets
2. het niet uitmaakt waar je lichaam zit, want je bent alleen met je hoofd bezig
3. je alleen met gedachtengoed iets opbouwt, en dus geen grondstoffen nodig hebt

Het is toch anders, want het is virtueel, hoor ik u zeggen? En als we de voormelde dingen via de telefoon doen? Of, zoals ik in de jaren 80 wel eens deed, bijvoorbeeld Diplomacy spelen per brief?

Of, om dichter bij Second Life te blijven, wat was het als ik in En Garde! een eigen personage had, Edouard de la Tour-Sipik, die in de zeventiende eeuw leefde, een eigen geschiedenis had, allianties aanging met mensen, zijn landgoed uitbreidde, en zelfs duelleerde met rivalen—en dat alles ook per brief? Met mensen die ik nog nooit vanzeleven gezien had, en ook niet meer sindsdien—voor hetzelfde geld een huisvrouw uit Marseille, een schooldirecteur uit Luik en een klasgenoot die toen ook 16 was?

Much ado about nothing, dat virtuele werelden plots iets nieuws zouden zijn, denk ik. Niets nieuws onder de zon, denk ik. En vandaar mijn geheel cynische antwoorden op Cindy’s vragen:

• Gaan we in die virtuele wereld dan ook dezelfde fouten maken bij het koloniseren zoals we dat in het verleden gedaan hebben?
  Ja. Zo zitten mensen in mekaar.
• Kunnen [we] dat nu net vermijden omdat we vanaf scratch beginnen?
  Nee. Utopia is voor in de boekskes. Elk voldoende complex systeem heeft de zaden van zijn eigen vernietiging in zich. Kijk naar Wikipedia, dat op zijn eigen manier eigenlijk ook een soort MMORPG is voor wie daar in de “core” zit, met zijn ArbCom en zijn RfC en admin bits en diffs en watnog. En wat dààr allemaal aan de hand is achter de schermen, een mens wil het niet geweten hebben.
• Of zullen het diegenen zijn die vandaag vanaf scratch beginnen die gekoloniseerd zullen worden?
  In de context van Second Life, World of Warcraft, The Sims en gelijkaardige op wat langere termijn: dat zal zo lang duren tot er geld mee te verdienen is, en dan zullen ze er de stekker uit trekken. En ondertussen maken de eigenaars zelf de regels, kunnen ze met éénpennentrek decreteren dat wie nu Master of the Universe is, morgen een onbrnul is, of niet meer mag meespelen. En ondertussen zijn in die “werelden” de “eerste kolonisten” al làng gekoloniseerd. Waren er gold farming conglomeraten en virtuele casino’s, kinderporno, harrassment, diefstal en verkoop van identiteiten, enzoverder.

Er is geen verschil tussen virtuele en niet-virtuele wereld. Maar als het dan tóch over virtuele werelden met virtuele identiteiten moet gaan: kijk gewoon naar het internet in zijn geheel. Dat is het beste voorbeeld van een virtuele wereld.

Oh, en voor de rest, eigenlijk: alles is een illusie. Er is geen ik, er is geen u, we maken onszelf wijs dat er een ik en een u is. Er zijn geen identiteiten, laat staan virtuele identiteiten. Zo.

Sandra zevendertig, hoera! We zijn weer even oud in jaren! (En haar weblog is er twee.)

Anna is ziek. Buikgriep, dacht ik dat de dokter zei. Overal en nergens naartoe willen; snotteren, wenen, alles en niets willen eten, zien, doen.

Sinds vanmorgen had ik ze op mijn arm: neerzetten is het huis bij elkaar krijsen, en na een half uur gekrijs wordt een mens dat óók beu. Op mijn arm is ze over een periode van een paar uur denk ik in totaal drie kwartier in slaap gevallen. En daarbuiten heeft ze geweend.

Ik zeg “geweend”, ik bedoel eigenlijk: het volledige gamma van meelijwekkend kermen tot volume-elf tieren, en passant par mijn schouder en mijn gezicht vol snot en tranen en slijm smeren. (met wat geluk zit ik maandag ook met buikgriep, hoera) Op mijn arm. En voortdurend wriemelen, en op en af, en oppakken en weer neerzetten, en geen moment stilzitten als ze niet aan het dommelen was, en een dood gewicht dat geen millimeter mag bewegen of ze wordt wakker als ze wél aan het dommelen was.

Ik ben niet meer om aan te spreken. Mijn rug is ontwricht. Alles doet zoveel pijn dat ik er barstende koppijn van heb. Bah. Ik moet minstens een dag in de zetel zitten om te recupereren.

Maar ‘t is feest vanavond en daarvóór gaan we eten, en ik moet ook nog boodschappen doen. En morgennamiddag is het ook feest en ‘s avonds is het comedyfestival.

Vijf dingen te doen, die ik allemaal zou zien zitten, maar nu even niet. Kak. Een gebroken rug, dames heren, ‘t is niet alle dagen even leutig.

Zegt Greet:

Maar de laatste paragraaf van deze blogpost vind ik dan weer zeverr, gezeverrr.

Wat ik gezegd had:

Oh, en voor de rest, eigenlijk: alles is een illusie. Er is geen ik, er is geen u, we maken onszelf wijs dat er een ik en een u is. Er zijn geen identiteiten, laat staan virtuele identiteiten. Zo.

Dat was een beetje kort door de bocht. Wat ik bedoelde was: er is geen blokje in een mens dat “de identiteit” is. We hébben er wel één, maar het is een illusie. Neem een zeer sterke microscoop, en  al wat je ziet is moleculen en dingen, geen identiteit.

Wij hébben nochtans een identiteit. Dat wéten we nu eenmaal. Een aap heeft ongetwijfeld ook een “ik” die hij als apart van de rest beschouwd, en een aap realiseert zich ook dat andere een “ik” hebben. Een kat wellicht ook, maar toch wat minder — beseft die kat wel dat het zijzelf is in de spiegel bijvoorbeeld?

Een hagedis, zou die een “ik” hebben? Ik denk het niet. En een mug al helemaal niet. Dus ergens daar tussen een mug en een olifant, komt er plots een “ik” op de proppen.

Ik geloof niet in dualisme, dat er een buitenlichamelijk “iets” zou zijn (een geest, een ziel, whatever). Akkoord, die visie is ingebakken in onze maatschappij — anders zouden bijvoorbeeld al die films met identiteitsverwisselingen gewoonweg onbegrijpbaar zijn — maar ik vind het onmogelijk te rijmen met mijn wereldbeeld.

Maar als er dus geen geest/ziel is, wat is dan die “ik”? Een foetus heeft er nog geen, een baby die net geboren is ook niet echt, maar uit ervaring weet ik: plots gaat in kinderen “het licht aan”. Van bijna de ene week op de andere is er plots een “ik” in dat wezentje dat tot dan eigenlijk niet veel meer dan een homp vlees met een mond vanboven en pampers onderaan was.

En omgekeerd: in iemand met bijvoorbeeld Alzheimer’s, gaat dat licht geleidelijk aan uit, tot het na verloop van tijd helemaal weg is, en je weer eindigt waar het begon: een mond vanboven, pampers onderaan, en geen “ik” meer.

Wat die “ik” dan wel is? Ik ben het eens met wat Hofstadter zegt:

In the end, we self-perceiving, self-inventing, locked-in mirages are little miracles of self-reference.

 We zijn systemen die niet fundamenteel anders zijn of inherent meer “ik”-heid in mensen dan in muggen, of computers, of mierenhopen, maar we zijn wel veel en veel complexer. Zó complex dat er allerlei emergente fenomenen mogelijk worden — maar dan wel op macro-niveau. Eigenlijk blijft het slijm en dingen.

Euh, of zoiets. Ik zal er dan eens duidelijker over moeten nadenken, want ik weet wel wat ik denk, maar ik krijg het niet verwoord zoals ik zou willen.

• 1 - Mindmapping, concept mapping in 3D
  Wow. Ben ik dat, of ziet dit er hyper-onbruikbaar uit?
  (tags: 3d visualization mindmapping)
• 2 - ZUNE
  (tags: zune animation inspiration flash)

Damned. Tijd om weer te schuiven met directories en backups en dingen.

Dat komt ervan, niets weggooien, werken met films en foto’s, veel backups nemen, en al uw DVD’s zoals uw CD’s op de computer willen zetten.

Tijd voor grote kuis.

Spam voor mijn virtuele identiteit. Joy.

“They’re made out of meat.”

“Meat?”

“Meat. They’re made out of meat.”

“Meat?”

“There’s no doubt about it. We picked up several from different parts of the planet, took them aboard our recon vessels, and probed them all the way through. They’re completely meat.”

“That’s impossible. What about the radio signals? The messages to the stars?”

“They use the radio waves to talk, but the signals don’t come from them. The signals come from machines.”

“So who made the machines? That’s who we want to contact.”

“They made the machines. That’s what I’m trying to tell you. Meat made the machines.”

“That’s ridiculous. How can meat make a machine? You’re asking me to believe in sentient meat.”

“I’m not asking you, I’m telling you. These creatures are the only sentient race in that sector and they’re made out of meat.”

“Maybe they’re like the orfolei. You know, a carbon-based intelligence that goes through a meat stage.”

“Nope. They’re born meat and they die meat. We studied them for several of their life spans, which didn’t take long. Do you have any idea what’s the life span of meat?”

“Spare me. Okay, maybe they’re only part meat. You know, like the weddilei. A meat head with an electron plasma brain inside.”

“Nope. We thought of that, since they do have meat heads, like the weddilei. But I told you, we probed them. They’re meat all the way through.”

“No brain?”

“Oh, there’s a brain all right. It’s just that the brain is made out of meat! That’s what I’ve been trying to tell you.”

“So … what does the thinking?”

“You’re not understanding, are you? You’re refusing to deal with what I’m telling you. The brain does the thinking. The meat.”

“Thinking meat! You’re asking me to believe in thinking meat!”

“Yes, thinking meat! Conscious meat! Loving meat. Dreaming meat. The meat is the whole deal!  Are you beginning to get the picture or do I have to start all over?”

“Omigod. You’re serious then. They’re made out of meat.”

“Thank you. Finally. Yes. They are indeed made out of meat. And they’ve been trying to get in touch with us for almost a hundred of their years.”

“Omigod. So what does this meat have in mind?”

“First it wants to talk to us. Then I imagine it wants to explore the Universe, contact other sentiences, swap ideas and information. The usual.”

“We’re supposed to talk to meat.”

“That’s the idea. That’s the message they’re sending out by radio. ‘Hello. Anyone out there. Anybody home.’ That sort of thing.”

“They actually do talk, then. They use words, ideas, concepts?”
“Oh, yes. Except they do it with meat.”

“I thought you just told me they used radio.”

“They do, but what do you think is on the radio? Meat sounds. You know how when you slap or flap meat, it makes a noise? They talk by flapping their meat at each other. They can even sing by squirting air through their meat.”

“Omigod. Singing meat. This is altogether too much. So what do you advise?”

“Officially or unofficially?”

“Both.”

“Officially, we are required to contact, welcome and log in any and all sentient races or multibeings in this quadrant of the Universe, without prejudice, fear or favor. Unofficially, I advise that we erase the records and forget the whole thing.”

“I was hoping you would say that.”

“It seems harsh, but there is a limit. Do we really want to make contact with meat?”

“I agree one hundred percent. What’s there to say? ‘Hello, meat. How’s it going?’ But will this work? How many planets are we dealing with here?”

“Just one. They can travel to other planets in special meat containers, but they can’t live on them. And being meat, they can only travel through C space. Which limits them to the speed of light and makes the possibility of their ever making contact pretty slim. Infinitesimal, in fact.”

“So we just pretend there’s no one home in the Universe.”

“That’s it.”

“Cruel. But you said it yourself, who wants to meet meat? And the ones who have been aboard our vessels, the ones you probed? You’re sure they won’t remember?”

“They’ll be considered crackpots if they do. We went into their heads and smoothed out their meat so that we’re just a dream to them.”

“A dream to meat! How strangely appropriate, that we should be meat’s dream.”

“And we marked the entire sector unoccupied.”

“Good. Agreed, officially and unofficially. Case closed. Any others? Anyone interesting on that side of the galaxy?”

“Yes, a rather shy but sweet hydrogen core cluster intelligence in a class nine star in G445 zone. Was in contact two galactic rotations ago, wants to be friendly again.”

“They always come around.”

“And why not? Imagine how unbearably, how unutterably cold the Universe would be if one were all alone …”

[Terry Bisson, OMNI, april 1991]

Dat waren de dagen: niets anders dan zo’n verhaaltjes lezen, in dozijnen en dozijnen verzamelbanden. En toen was ik ze plots beu, ook wel wegens er zijn maar zó veel manieren om telkens hetzelfde te zeggen.

Maar ik denk dat ik maar weer eens wat anthologieën ga kopen, want eigenlijk vind ik dat nog altijd wijs om lezen.

Het gebeurt in de beste families:

Tee hee.

Bon.

Okay.

Goed.

Ik heb dus méér geld dan mij lief is neergeteld voor een spelletje op de computer. “Meneer uw computer moet hier wel ne rappe computer voor zijn hé?” Geen probleem, ik heb een computer die zo snel is dat hij de meest ingewikkelde zaken op de hoogst mogelijke resolutie verblindend snel doet, zelfs als ik alles op maximum detail zet en er zoveel anti-aliasing op smeer dat het lijkt alsof er acht keer zoveel pixels op het scherm zijn.

Een gerust gemoed, ik. Dus.

En jawel hoor: het start op, en het gaat redelijk vloeiend. Ik zeg “redelijk”, want ik moet het op 1280×1024 zetten om naar-mijn-goesting-snel te laten gaan. Hrm.

In het spelen is het, tja, hap slik knuppel loop duik weg stealth klop smijt rijdrond, hoe gaan die dingen?

Enfin, denk ik dus. Want ik slaag er niet in om langer dan een half uur te spelen. Na een kwartier tot een half uur slaat het ding tilt, zwart scherm of plots niets meer. En moet ik het spel manu militari stoppen, en dan zit ik plots weer in Vista, en dan krijg ik om de zoveel tijd deze te zien onderaan in mijn scherm:

Zwart scherm, en dan dit.

En opnieuw. En opnieuw. En opnieuw.

Een stapel geld op tafel gelegd voor een DVD met een spel erop, een computer waarmee Grand Moff Tarkin op zijn alleen de Death Star mee had kunnen bedienen, en zie mij hier zitten.

Ik vind dat godgeklaagd. En jà ik heb allemaal nieuwe drivers, en jà alles is standaard en jà, en jà, en jà.

Dju.

Smelt:

Drie jaar geworden. Jongens, jongens, jongens.

Oh my, ‘t was alweer een tijdje geleden, zie ik.

Ondertussen koopt zowat iedereen rond mij zo’n HTC met openklapscherm en uitschuifkeyboard. Ik heb al veel genot gehad van mijn Nokia, alleen spijtig dat (a) hij soms traag is en (b) de batterijen echt niet lang meegaan en (c) er geen klavier aan zit.

Meer batterijleven, hoor ik, beloof deze update. En betere GPS-dingen. Ik ben benieuwd.

Ik vond The Monastery goed, maar vooral: ik was bijzonder onder de indruk van Christopher Jamison, de abt van de abdij.

De man schreef een boek, Finding Sanctuary. Monastic Steps for Everyday Life—van harte aangeraden trouwens—en sprak er met Erik Galle over op BRT2 vanavond. Mighty impressive.

Godsdienst is ingeboren in mensen, zegt men wel eens. Als het dan toch moet: dan op deze manier.

• Radio Plasky
  De moeite! [via Koen Fillet]
  (tags: blogs)
• The Escapist : Zero Punctuation
  (tags: games reviews humor)
• The Improbability of God
  (tags: atheism philosophy)
• For Webdesigners - 443 helpful links for webdesigners
  (tags: webdesign resources)
• WIKISKY.ORG
  (tags: astronomy wiki reference)
• Delicious Recipes by Bon Appetit Magazine on Epicurious.com
  (tags: recipes food)
• All interesting pictures gathered together
  (tags: photography)
• Can you tell a coder from a cannibal?
  (tags: flash quiz)
• Beer op brug
  Iek.
  (tags: animals photography)
• Prayer
  Schiller had spent the last 25 years of his life
  creating the pins, using a tool too small to be seen by the
  naked eye.
  (tags: art weird)
• Imagining the Tenth Dimension - A Book by Rob Bryanton
  (tags: science)
• Image Metrics : Performance-Driven Facial Animation Solutions for the Digital World
  (tags: animation 3d)
• Shinybinary v2.1 - Art and designs of Nik Ainley
  Bling!
  (tags: design illustration photoshop typography)
• Personal and Historical Perspectives of Hans Bethe
  (tags: physics quantum lectures)
• Brian O’Dell - Uber
  (tags: gallery)
• infoverse - octomatics
  (tags: mathematics)

Speciaal voor Vanessa, Marie, Bilitis en Kirsten: Jean-Claude Van Damme!

Wahey! [via Bart]

• 1 - Gentblogt » Archief » Een combi als kerstcadeau?
  Coo-hool.
  (tags: gentblogt)
• 2 - At last! FF Meta Serif | i love typography
  .
  (tags: typography font article)

Gentblogt heeft gewonnen! Hoera!

En helaas: ik moet er binnen, gelijk, nul uur uit, dus ik kan niet heel de nacht op café zitten. Ik heb er nochtans machtig veel goesting in.

Verschillende media hebben verschillende geplogenheden. Een brief schrijven is geen mail schrijven is geen blogpost schrijven is geen reactie nalaten.

Komt-ie. Niet verkeerd oppakken hé, ‘t is echt niet kwaad bedoeld, maar toch…

Beste,

In een reactie op een weblogpost is een aanhef zoals “goede morgen” eerder irritant dan nuttig: voor hetzelfde geld is het ondertussen al middag of avond als men u leest. Ook een afscheidsgroet is niet nodig, en komt echt wel vervelend over: uw naam en coördinaten staan al bovenaan uw reactie.

Vriendelijke groet van Michelders uit de Genders.

Nee maar serieus, heb ik gelijk of heb ik gelijk?