Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: februari 2008 (page 1 of 8)

PPT

Net een tijd gewerkt aan een presentatie. Powerpoint, jawel.

Dertig slides, als het meezit duurt de presentatie een uur of twee.

Ik blijf er van versteld staan hoe graag ik met Powerpoint werk. Op een enkele uitzondering na (een slide waar ik misschien drie kwartier aan gewerkt had, bleek plots mysterieusgawijs wég te zijn), vind ik het een fantastisch programma.

En pas op, ik heb het hier dus over Powerpoint 2003 hé. Powerpoint 2007 vindt wellicht iederéén een fantastisch programma. 🙂

Fietsers zijn gevaarlijker dan auto’s

Oh, hierover en hierover gesproken?

Ik rijd enkel met de fiets, en ik erger me aan mezelf.

Tegenwoordig, en sinds een paar jaar, heb ik een volledig reglementaire fiets, met lichten en remmen en banden die werken.

Een auto zou zich eens moeten riskeren om zonder lichten op de baan te gaan, of zonder werkende remmen, of op platte banden… maar fietsers? Ho maar: ik overdrijf niét als ik zeg dat zeker meer dan de helft meteen afgekeurd zou worden.

En verder heeft mijn madam gelijk. 🙂

Land in zicht!

Nog een paar dagen dat ik dobber op een zee van drukte, en dan zou het weer beter moeten gaan.

Sinds dit weekend tot woensdag elke avond aan een website gewerkt, vanavond een vergadering over buurtwerk, morgen een vergadering over stadsmarketing, zaterdag en zondag terug werken aan die website, maandagavond eerst een vergadering op de school van de kinderen en daarna kwis, maar dinsdag, dinsdag zou ik een avond eens niets kunnen zitten doen!

Normaal gezien.

Als er niets tussen komt.

Want zaterdag is het heel de dag vergadering, en eigenlijk wordt dat ook best ernstig voorbereid.

Nog een geluk dat ik dat allemaal vanuit een goede zetel kan doen en dat dit hoge, hoge uitzondering is, want zelfs mét die goeie zetel is het tegenwoordig niet zo goed meer te harden met de rug.

lolcats ftw

Oh hai2

Del.icio.us op 27 februari 2008

GSM

Ha!

Haptisch oppervlak, en alles.

Voorbij!

De dag is helemaal voorbijgevlogen!

Ik ging nog werk doen voor het werk, maar het is niet gelukt omdat er werk voor het, euh, andere werk tussengekomen is.

En ikhad allemaal dingen te zien op televisie, maar daar is de, euh, andere televisie tussengekomen: BBC was weer eens geheel de moeite waard, met de nagelbijtend spannende voorlaatste dag van de finale van Masterchef, met Torchwood, en met een ongelooflijke documentaire over een negentigjarige stuntman, The Great Omani.

“The Great Omani—when I say ‘The Great Omani’, I should say ‘what’s left of him’, salutes you,” zei hij vanop zijn doodsbed, nadat hij net de pers had rondgebeld (“I think I may have quite a story for you”), en na een afspraak met de begrafenisonderneemster (“do they all look as pretty as you?”).

En een paar dagen later stierf hij, na een sigaar en een whisky.

En hij stond in alle kranten, de hele wereld rond. Nog één keer.

Antidote administered

Het beste tegengif tegen iets duurs willen kopen: iets minder duurs kopen. Zo. Bij deze dus, dit hier zit in mijn boodschappentas.

Demo:

Uitleg:

Epic win, mijn gedacht.

Oh, euh, uiteraard: ‘t is voor de kinderen! Voor de kinderen! Die zitten in de muziekschool allemaal, allez, toch één ervan, allez, ze doet toch van muziek!

Hebzucht

Het paarse beest van de hebzucht heeft zich van mij meester gemaakt. Ik heb sinds vanmorgen dringend een reden nodig om niet zo één van die èppel aitotsj-dingen te kopen.

Ik weet dat het och here maar een paar gigabyte houdt, en dat het allemaal zo bare bones is als bare bones maar kan zijn, en dat het vuiligheid is om zonder die akelige iTunes te gebruiken, en alles, en alles, en alles.

Maar zoals bij sommigen een groene waas van jaloezie kan nederdalen tussen oog en ooglid, en bij andere een rode waas van woede, zo moet ik nu als een wanhopige knipperen om een paarse waas van hebzucht weg te krijgen.

Hebzucht, zeer zeer letterlijk een bijna ziekelijke zucht om te hebben.

Ach kom, ik houd het ding nog een dag bij en dan ben ik het beu. Denk ik. En anders: ik ken het nù toch niet kopen, als ik binnenkort in de Verenigde Staten zit, dan kan ik het dààr kopen. Of misschien toch een iPhone? Dat kost hetzelfde, begod!

Del.icio.us op 25 februari 2008

Werken is altijd een beetje reizen

Vanmorgen naar Antwerpen getooid, de trein van 7u27 of zo genomen, en toegekomen om 9u10 op het werk. Mijn boel uitgepakt, bij elkaar geschraapt, opgezocht wie het precies was waar ik mee ging samen zitten en wat die allemaal doet en hoe dat past in de organisatie, gebeld naar de meneer in kwestie om te checken waar hij precies zat (‘t was een verdiep hoger en een gebouw opzij), en dan de rest van de voormiddag meegevolgd.

En dan terug naar mijn werkplek en een eerste outline neerpennen (ik kan anders mijn eigen handschrift niet meer lezen, ‘t is wreed), en tegen dan was het kwart voor één.

Ik had dingen te schrijven en te researchen, deze namiddag. Dat kan nu eenmaal beter op een plaats waar er geen beperkingen op het internet zijn en waar ik op een echt degelijke bureaustoel zit, en dus naar huis getoogd.

Te voet, tram, tram, te voet, trein, fiets, en ik was tegen iets na drie thuis.

Ik was al van zeven uur buiten het huis, het was iets na drie, en dus had ik van de acht uur actief zijn nog maar pakweg een uur of drie gewerkt. Als dat vervoer op het einde van de dag komt, dan staat een mens daar niet bij stil, maar als het in het midden van de dag komt, dan is dat wel redelijk, euh, confronterend, vind ik, zo meer dan twee uur op weg zijn naar en van het werk.

Afijn: een uur of zo geworsteld met VPN en dingen, en dan toch nog productief geweest van 16u tot pakweg 20u, en zo werd het alsnog een goed gevulde dag. All’s well that ends well.

Bones, nu.

Eurosong 2008 (v)

Eikes! De Koning en de Koningin zitten in de zaal!

André doet dat goed, de liedjes afbreken op voorhand. En Tanja Dexters heeft twee dames bij op het podium, maar het liedje is nog altijd hetzelfde. Tiens, ze zingt gelijk beter dan vorige keer? Of ben ik het gewoon gewoon geworden? ‘t Blijft meh.

Nelson blijft ook maar meh. Saai, saai, saai.

De Paranoiacs, daar weet ik tegenwoordig meer over dan ik eigenlijk wil weten. Het publiek is onnatuurlijk enthousiast, zij zijn onnatuurlijk afgeborsteld, wat Bart Peeters ook moge zeggen over lelijke en ongewassen mannen. De bridge is nog altijd een dood moment, met die hey! hey! hey!, en voor de rest ben ik er nog altijd niet wild van.

Butterfly Mind, niet altijd even zuiver gezongen etherisch geneuzel dacht ik me te herinneren. Getting strong in your strong and steady worms, zong ze zonet. Huhu. En voor de rest blijft het maar aanslepen, en slepen, en slepen. En het einde is knullig. Afvoeren.

“It’s one of those songs that grow on you,” zegt Katrien. “Yeah, like mold,” denk ik daar dan bij. En Katrien zegt dat ze niet naar mekaar mogen kijken terwijl ze zingen. Ja, gelijk Abba in den tijd. Kalle.

Oh, ‘t is alweer bijna gedaan: Katy Satyn, en ik weet al niet meer wat die deed. “Je kan er donder op zeggen dat wel een dozijn landen een dergelijk liedje insturen,” weet André, en ik zou André in deze geloven.

Och ja, dàt. Stomp stomp stomp riedeltje op fluit stomp stomp stomp cliché refreintje stomp stomp stomp balkandeuntje stomp stomp modulatie naar einde van ding stomp stomp riverdance stomp stomp stomp Ruslana light stomp stomp. En meer vals gezongen dan vorige keer, denk ik.

Zucht. Tssja. Van deze zangers? Moet ik nu kiezen? De Paranoiacs, vrees ik.

Evolution in five minutes

See the cute lickle Pikaia!

A history of evil

Leve mijn Sigma 30mm f/1.4!

Allemaal foto’s in een quasi volledig donkere ruimte genomen. Ik heb vrede met de ruis en de onscherpte.

Jan

Peter

Lounge

_KGB7543

Allemaal in de lounge waar er geen licht was, behalve deze in de refter: hier was er wel genoeg licht.

Anna

Ik kan niet wachten tot ik een D300 zal hebben, die kan nog beter om met donkerte dan mijn D200. In de VS is zo’n ding ongeveer een kwart goedkoper, ik denk dat ik maar eens een fotowinkel binnenstap in Miami binnenkort.

Older posts