And you think you’re so clever and classless and free, but you’re still fucking peasants as far as I can see.

Zozo.

Hebt u dat ook soms, dat het er even uit moet? Zo’n hartenkreet die beter neergepend is dan ingehouden?

Komt-ie.

Dankuzeerwel om me eraan te herinneren waarom ik zo’n hekel aan u heb. Zelfingenomen, opgeblazen, onzelfrelativerende, omhooggevallen, talentloze, arrogante, vieze mensen. Stik in uw zelfgenoegzaamheid, verzwelg in uw irrelevantie en kringruk u een lamme arm, bende belachelijke nulliteiten op een hoop.

Heh. Dàt lucht op. En straks gezond weer op.

Het begint epische proporties aan te nemen. Zonet zat deze persmededeling in de mail:

Met fierheid stellen wij een nieuw Gents initiatief voor: G plus. Gelet op de dreiging van het separatisme van de NG-A in Gent hebben gelijkgezinden van Gentenaars, nieuwe-Gentenaars en uitgeweken Gentenaars over de ideologische grenzen heen de koppen bij mekaar gestoken en de krachten gebundeld. G plus is een ongebonden vereniging die zich inzet tegen het separatistische discours van enkele van onze stadsgenoten en oproept tot samenwerking.

Verontwaardigd

De initiatiefnemers van G plus zijn verontwaardigd over zoveel kortzichtigheid en verkramptheid waarmee onze stadsgenoten hun discours formuleren. Het hanteren van archaïsche begrippen en middeleeuwse structuren getuigen van een gevaarlijke en dus verwerpelijke ideologische overtuiging. De beelden van de wantoestanden uit het nabije verleden doemen opnieuw op. ‘De retoriek van de Gentse separatisten getuigt van zelfverheerlijking en apartheid’ aldus de initiatiefnemers van G plus.

Positief alternatief

Als antwoord op deze ontsporing brengt G plus een positief verhaal van solidariteit en verdraagzaamheid. Wij roepen de Gentenaars, nieuwe-Gentenaars en uitgeweken Gentenaars op om het gezond verstand te gebruiken en zich niet in te laten met het demagogisch discours van Gentse separatisten. De evoluties en ontwikkelingen van de laatste eeuwen vormen een positieve evolutie ten dienste van de welvaart en het welzijn van onze stad Gent. Wie deze verwezenlijkingen bedreigt, zal G plus op de weg vinden. G plus roept op om de handen in mekaar te slaan en front te vormen tegen de separatisten.

Geef Gent wat het nodig heeft!

In de plaats van het bouwen van muren en het creëren van eilanden wil G plus iedereen de hand reiken om samen te werken aan datgene wat Gent nodig heeft. Op basis van de noden en verwachtingen van de Gentenaars formuleert G plus een ambitieus, maar hedendaags en realistisch antwoord:

1. Teneinde Gent volwaardig te kunnen uitbouwen vraagt G plus de uitbreiding van Gent met de gemeenten Evergem, Lovendegem, Nevele, Deinze, Sint-Martens-Latem, De Pinte, Merelbeke, Melle, Destelbergen, Lochristi en Wachtebeke.
2. Om de belangen van de uitgeweken Gentenaars te behartigen eist G plus taal en culturele faciliteiten in Waarschoot, Zomergem, Knesselare, Aalter, Zulte, Nazareth, Gavere, Oosterzele, Wetteren, Laarne, Lokeren en Moerbeke en bij uitbreiding in heel Oost-Vlaanderen en Vlaanderen. De procedure zal worden opgestart voor de erkenning van de Gentenaars als stedelijke minderheid in de rest van België en de EU.
3. Teneinde de politieke belangen van het Gentse electoraat veilig te stellen stelt G plus een kieskring Brugge-Gent-Antwerpen voor. De Gentssprekenden die uit deze kieskring vallen geldt het inschrijvingsrecht.
4. Om een correcte vertegenwoordiging in de besturen te realiseren zijn pariteit in de Bestendige deputatie, de Vlaamse- en federale regering van Gentenaars en niet-Gentenaars noodzakelijk. Aansluitend moet de vertegenwoordiging in de Provincieraad en het Vlaams- en federaal parlement worden herzien.
5. Als de belangen van de Gentenaars worden geschaad, moet voor G plus op ieder niveau een alarmbelprocedure worden voorzien. Voor de hervorming van sommige wetten moeten speciale meerderheden worden ingesteld. Op alle bestuurlijke niveaus dienen Gentenaars te kunnen genieten van vetorecht.
6. Meer Oost-Vlaams geld voor Gent om haar functie als provinciehoofdstad volwaardig te kunnen vervullen. Bij uitbreiding ook vanuit de Vlaamse- en de federale overheid.
7. Erkenning van Vlaanderen als tweetalig gebied: Nederlands en Gents. De communicatie met en van de overheid dient in beide talen te gebeuren. Een correcte invulling kan, in functie van de continuïteit van de dienstverlening, echter niet worden gegarandeerd. De Nederlandstaligen worden dan ook gevraagd om het Gents te spreken.

Namens de initiatiefnemers van G plus,

Robrecht De Wolf - co-voorzitter
Walter van Waterloo - co-voorzitter

• Garage TV - video filmpjes - Hilarisch interview met Betty “Femme Fatale” na Eurosong 2008.
  (tags: movie eurosong)
• Thingology (LibraryThing’s ideas blog): Shelfari spam: “basically social networking rapists”
  (tags: librarything spam ethics shelfari)
• Thingology (LibraryThing’s ideas blog): Shelfari astroturfing: The evidence
  (tags: librarything astroturfing ethics shelfari)
• (infogami)
  Mhu?
  (tags: ajax beta development)

– Waar is Jirachi?

– Daar!

– Waar is Max?

– Daar!

– Waar is Ash?

– Daar!

– Waar is Pikachu?

– Daar Pikachu!

– Waar is Brock?

– Daar!

…en ik kan haast niet wachten.

• 1 - commonist
  (tags: wikipedia commons)
• 2 - Mohammed Image Archive
  (tags: islam art)

Zo. ‘t Zit erop, voor dit jaar, Comedy Zone, wat mij betreft.

Op een aantal vlakken niet echt een hoogvlieger, maar toch: bijzonder fijn om doen. Ik heb alle voorstellingen gezien, en ik heb over alle voorstellingen behalve de laatste een artikel geschreven. Voor dat laatste, de Crazy Comedy Cover Contest, mag Ilse de honneurs waarnemen, en heb ik alleen de foto’s getrokken.

(Nu, als mijn opinie zou gevraagd worden: het niveau lag beduidend lager van de vorige drie jaren, David Galle’s timing zat er pèts op en als er tweede prijzen zouden gegeven worden, zou hij die krijgen, maar Piet Depraitere is de meer dan overterechte winnaar, Raf Coppens was zo nijdig als een nijdig slordig nijdig beestje (en ik vond dat eigenlijk wel wijs), en ook: het is nog maar eens gebleken dat zélfs met ijzersterk materiaal, er ook nog timing én présence moet zijn, én zelfvertrouwen, én ervaring, én, én, én. En dat het allemaal niet zo gemakkelijk is als sommige mensen het wel denken, en dat iedereen (iederéén) zijn kilometers moet afleggen, en dat de meerderheid van al die mensen eigenlijk ongelooflijk sympathiek zijn.)

Het is niet dat ik mezelf als een grote comedy-kenner wil opwerpen of zo, maar hey, ik weet wat ik graag zie. En ik dénk dat ik er een redelijk oog in heb wanneer iets werkt of niet, ongeacht of ik het graag zie of niet.

Consultant zijn is een mening hebben over alles, en die min of meer gefundeerd kunnen uitleggen: dag één, dag twee, dag drie, dag vier.

De Dutch Bloggies zijn de jaarlijkse verkiezingen voor de beste weblogs van Nederland. Het event is een initiatief van de stichting Dutch Bloggies.

Ik had gisteren gelezen bij Pietel dat hij in die lijst stond, en ik vond dat wel grappig: ik ging al een sarcastische commentaar geven, van “er is inderdaad niet echt zó’n groot verschil tussen Antwerpenaars en Hollanders” of zo, maar hey:

Ik sta daar ook! Broederlijk naast Netlash, Appelogen, Zatte vrienden, Gigadesign en Pietel.

Um, zo, euh, raar, maat. Maar kijk, u kan er ook op Gentblogt stemmen. Doen!

Oh. My. God.

Wij hebben in België ook van die achterlijke nitwits die de evolutietheorie niet aanvaarden.

Er zat zo’n imam in De Zevende Dag, en die klonk al even erg als een fundamentalistische christen uit de Verenigde Staten. Ik had er geen idee van dat het zo erg was, het zal mij leren van salonsocialist te zijn.

Die mens zat daar, en deed zomaar eventjes alle clichés van zijn spitsbroeders in Amerika. En poneerde dat 80 à 90% van de moslims in België er zo over dachten, en er was niemand die dat ook maar in vraag stelde.

The mind fair boggles. Werk aan de winkel.

Ha. Raw files zijn gelijk fotonegatieven, en zo wijs dat dat is, eigenlijk.

Ik was foto’s aan het overlopen om op Wikipedia te zetten, en toen kwam ik een reeks van de 0110–concerten tegen.

Geen idee meer op welke computer of met welke software die foto’s bewerkt heb, maar ik vermoed dat het heel erg snel moest gaan, en het was eigenlijk helemaal niet meer naar mijn goesting.

Wat een ongelooflijk gemak dat dat is: gewoon er weer naartoe gaan, wat trekken en sleuren, en hopla een nieuwe foto.

En als ik volgend jaar nog eens goesting heb om er een nieuwe versie van te maken: no problemo. En het jaar daarna, en het jaar dààrna.

Ik heb het al zeker duuzd keer gezegd, dat ik Histoire de Melody Nelson zo ongeveer het allerbeste album ooit vind.

En kijk, wat lees ik bij Stefan?

Histoire de Melody Nelson is zo een schijf die altijd in mijn top 5 albums ooit staat. Gainsbourg op zijn best. Het album bevat 7 nummers en in 1971 was er blijkbaar een tv special, wel die special is vanzelfsprekend op El Tube te vinden.

Volmondige beaming ten huize alhierent. Klik en huiver (op een positieve manier, ‘t is te zeggen dat u van tijd tot tijd de ogen best sluit en de oren open houdt — de vroege jaren 70 zijn visueel niet altijd even overeind gebleven als muzikaal).

1. Melody
2. Ballade de Melody Nelson
3. Valse de Melody
4. Ah! Melody
5. L’hôtel particulier
6. En Melody
7.  Cargo culte

Kijk, nummertje 5 is met allemaal Delvaux. En als u nog op zoek was naar een muzieksken om het beest met twee ruggen te maken: zoek niet verder.

Ik schreef daarnet aan Els, googletalkgewijs, over het artikel van Ilse over de Crazy Comedy Cover Contest dat ik met foto’s ga in– en omkleden voor op Gentblogt:

cccc artikel met foto’s festoeneren nu

Wat een mooi woord, festoeneren, bedacht ik. En kijk: op Google staat het maar één keer vermeld, alhier in de omschrijving van Krans:

Krans, m. (B.v.), (-en), iets wat kringvormig of rondachtig is; kroon van bloemen of linten gevlochten; afhangsel van een bed, behangsel-festoen; wijnkrans (uithangbord eener tapperij); darmscheidsel (in rundvee); omloop (in een kalf); (plant.) wordt gezegd van meer dan twee deelen die op dezelfde hoogte om de as zijn ingeplant; (fig.) vriendenkring, bijeenkomst; (bouwk.) kroonlijst; (zeew.) geteerd ringvormig touw; (fig.) luister, grootheid; (fig.) goede wijn behoeft geenen -, goede waar prijst zich zelve. *-EN, bw. gel. (ik kranste, heb gekranst), met eenen krans versieren; festoeneren; luister verspreiden. *-IJZER, o. (-s), gereedschap der kanonniers. *-ING, v. het kransen. *-JE, (B. -N), o. (-s), kleine krans; besloten gezelschap, vriendenkring. *-KRUID, o. gmv. majolijn, zek. plant. *-LIJST, v. (-en), rand van een schuifraam. *-WERK, o. gmv. gevlochten lofwerk. *-WIJZE, bijw. festoensgewijze.

Hoe vreemd is dat niet? Festoen al wat men wilt, maar festoeneren niet.

En waar zou ik dat woord vandaag hebben, vraag ik me af. Uit het Engels misschien? Aardig, aardig, aardig.

Hi, Michel Vuijlsteke.

Mega Mindy (MegaMindy) is now following your updates on Twitter.

Check out Mega Mindy’s profile here:

 http://twitter.com/MegaMindy

You may follow Mega Mindy as well by clicking on the “follow” button.

Best,
Twitter

Helemaal laaif, de tweede voorronde van Eurosong. Laaif uit het enige land met een SS-badge als logo van de voorrondes.

De dames van de Servische staatsomroep doen hun decoratieve zelf, zo lang haar dat die ene heeft, rrawr.

 O! De klank valt uit. Groovy. Maar ‘t was maar voor eventjes, jaja, dat is laaif gaan hé Mimi.

Kenza El Khanf is een Mechelse moslima, die precies mime geleerd heeft in de school van Het Rad van Fortuin, leuk. Ze is wel heel erg mager en ook van gezicht, en ze zingt nijdig in het voorfimpje. En ze is helemaal blinkend gemaquilleerd, en ze moet niet proberen grappig te zijn, er zijn mensen die dat al voor hun werk doen. Aar en Bie, doet ze: Breaking all the Rules. Aar en Bie met zo een moslimatintje. Jammer dat ze er ouder uitziet dan ze ongetwijfeld is. Zoveel fond de teint jong.

‘t Zijn zo danseressen in miniroklederhosen, maar helaas, het liedje is zo saai dat zelfs een shiva-veelarmig-dink-impressie het niet kan redden. De muziek past wel bij Kenza: ook mager.

Oei, Dana International, Tori Spelling en Celine Dion zei Katrina: een transfo, een overgemaquilleerde plastische chirurgiepatiënt en Dion. Hum.

Wouter, euh nee, E(scape)F(rom)R(eality). Mooi gefilmd, die introducties. En leuk dat ze van de zweep een motiefje maken. En kijk, Sergio begod. EFR heeft een punaise in zijn oor verloren, en een kapotte handschoen aan. Het ziet er wel een sympathieke mens uit, die EFR. Your Guiding Star, en de boodschap, ironisch genoeg, is “blijf altijd jezelf”. Gezongen door iemand die zijn naarm naar Escape From Reality heeft veranderd.

Oh boy, een cover van Simple Minds. Ik heb die mensen nooit afgekund. Oh kijk: een mens die spagaat doet onder het kruis van Wouter zelf. En vuur op het podium! En een refrein dat ik al gehoord heb! En een liedje dat op niets trekt! Ik wou dat het al gedaan was! Maar het blijft maar voortslepen!

Zucht, en zelfs een gitaar die vonken spaait. Zucht. En ik dacht dat het allemaal van het niveau van vorige week zou zijn.

Ishtar doet ook al zo’n akelig slecht mime-actje. Oh, en ze zingen in het verzonnentaals, bleh. Ze gaan al van heel ver moeten komen om mijn natuurlijke afkeer van dergelijke fratsen te overwinnen.

Oh kijk, Soetkin is al degelijk opgekuist en proper gekleed en al, ze ziet er sympathiek uit, en ze heeft gelijk gevoel voor humor, wahey! mijn stem heeft ze al. Ik ben zo een wijf, soms.

Ahem. Spannend, dat wel, en leutig. Tiens, weird: ik krijg er geen hoogte van. Het kabbelt maar een beetje, eigenlijk. En het is altijd hetzelfde. En het blijft maar duren. Ze hebben mijn stem toch niet, bij nader inzien.

Of wacht, eigenlijk. Het liedje is nu al een paar minuten gedaan, en ik ben het nog altijd aan het zingen. Mhm. Vreemde zaak, dit.

Next! Esther. Het filpmje: ik jeun mij altijd als de Servische dames met verachting de commerciële zender VTM uitspugen. Esther zingt het enige Nederlandstalige liedje van de hele wedstrijd. En o kijk, daar zit Geert Bourgeois. Game Over, heet het liedje. Kijk nu, allemaal jeugd op het podium. En een verdwaalde fietskoerier.

Tiens, ‘t is een steviger nummer dan haar kleedseken deed vermoeden. De bridge is wat bleh, maar de rest is eigenlijk au fond niet slecht. Niet slecht du tout. Eigenlijk. En wat mevrouw And The Waves zegt, is waar: dat zou moeten in een zwarte lederen catsuit gezongen worden.

Tanja Dexters, die in 2002 helemaal in de mist ging, wil revanche nemen. Tsja. Ze is in alle geval al schoon gekleed. En ze gaat Europese pop doen.

Oh boy. Niet mijn ding. Wég.

Zoef! ‘t Is al gedaan!

Het zal dus Soetkin en haar copains van Ishtar worden. Raar liedje, maar ik kan het ondanks Esther en vooral Tanja Dexters, nog altijd meezingen. Was ik niet zo leeg, ik zou mijn rode knop bovenhalen.

En hopen dat het volgende week weer beter wordt.

Alhoewel, nu ik de herhaling zie: die huppelende tuinkabouter van Ishtar is wel écht goed.

Oh, ik was al bijna weggezapt, maar ‘t is nog de vakjury die een eindoordeel moet geven. Vanthilt denkt dat iedereen behalve Ishtar afvalt, en zeker Kenza. Kris Wauters hetzelfde. En Katrina ook van Kenza niet, maar wél EFR.

Ooooh en Soetkin heeft traantjes in haar ogen van ontroering. Ik denk dat ik mijn rode knop toch maar bovenhaal. Oh here dat meisken.

(zo zijn vrouwen hé: weerhaken in ons hart slaan)

(Oh, en Bart: neemt uw job keer wat serieuzer jong.)

• Wiki ToDo
  Checks random pages on wikipedia for stuff to do. Like you don’t have enough work already…
  (tags: wikipedia tools)
• Niets aan de hand op Gentblogt - About:blank
  (tags: gentblogt)
• Birthday Girl — Edit Card — Plaxo eCards
  Tiens. Zou Veerle dit getekend hebben? Of is het omgekeerd plagiaat?
  (tags: illustration)

Wohow. Ik heb al veel websites gezien, en, euh, in verband met www.wittezaal.be: mensen die zo’n websites maken (in dit geval www.mrhenry.be, maar ik waarschuw u alvast, niet bekijken terwijl u op het werk zit) zouden eens een avond naast mijn madam moeten zitten terwijl ze informatie zoekt voor www.gratisingent.be.

Misschien wordt dat wel een aangename ervaring hoor. Misschien ook niet.

Deze heeft de afgelopen week redelijk bijna de hele tijd op repeat gestaan in mijn GSM:

Het is trouwens wel wat: een fimpje van 60 pixels breed, en ‘t is nog bekijkbaar. Hieronder op ware grootte:

Op 7 april om 6u25 nemen we met een paar man van het werk de vlieger naar Rome, en van daar naar Miami. De vliegtuigtiketten zijn bevestigd, en ik kreeg daarnet nog een mail van de baas van het Hyatt Regency dat hij persoonlijk dolletjes verrukt is dat ik in zijn hotel zal blijven slapen.

We gaan naar de Information Architecture Summit 2008: ‘t was dat of CHI 2008 in Firenze, dit jaar.

Miami! Van de gelijknamige CSI en van de gelijknamige Vice! Van de, euh, Florida Keys, en van de alligators, en van de Everglades, en, euh, tja. Uitgepraat.

We gaan daar een paar dagen op voorhand zijn, en misschien zal er tussendoor nog wel een dag over zijn, en zeker links en rechts wat uren en avonden: iemand? enig? idee? wat we zeker niet mogen missen? Ik heb mijn zinnen een beetje gezet op lamantijnen, maar behalve dat?

Het internetnet zal niet veilig zijn, de volgende weken.

Oh, en for the record:

I, for one, welcome our new manatee overlords.

• 1 - Boston Molasses Disaster - Wikipedia, the free encyclopedia
  (tags: weird history)
• 2 - Internet Archive: Details: Quake done Quick With a Vengeance
  (tags: video game)
• 3 - JUTBLOGT maar straks.
  maar straks.
  (tags: blog)
• 4 - Schamper: our student newspaper on Drupal | groups.drupal.org
  (tags: drupal)

Mieke Maaike’s obscene jeugd lag bij ons thuis, in een uitgave met een mooie rode stoffen kaft. Een dun boekje.

Les onze mille verges van Apollinaire stond in diezelfde bibliotheek.

Wat een banaal, knullig, onbenullig boekje, die hele Mieke Maaike.

Vanavond nog eens geprobeerd om een echte mens aan de e-mail te krijgen bij Google, in verband met mijn bijna drie jaar geleden om alsnog onduidelijke redenen opgeschorte AdSense-account.

Het is een lang verhaal, maar het komt erop neer dat ze me ervan beschuldigen van fraude zonder te zeggen wie wat deed, en daar ik daardoor geen AdSense-dingen meer krijg. En vooral: dat iedereen die ook maar van ver of van dicht iets met mij te maken heeft (min of meer zelfde achternaam, min of meer zelfde adres) ook geen AdSense meer mag hebben. De boodschap die zij krijgen: “Your AdSense account was found to be related to an account previously disabled for invalid click activity and we have therefore disabled your account. Publishers disabled for invalid click activity are not allowed further participation in AdSense and do not receive any further payment.” 

Zonder verdere discussie mogelijk.

Ik ben wellicht niet de enige mens ter wereld die dit hier las met meer walging om zoveel hypocrisie dan wat anders.

Zeveraars, daar bij Google.

Sweet dreams, jongens en meisjes.

Zelie en Louis hadden een opdracht meegekregen:

• Maak een zelfportret zonder dat je zelf op de foto staat,
• of maak een foto van een droom,
• of maak een foto als toerist in je eigen huis.

Vannamiddag het fototoestel aan de kinderen gegeven, en kijk…

Zelie heeft een (toeristen)portret van Jan gemaakt, in drie stukken: hoofd, midden, en voeten.

…en Louis heeft een zelfportret gemaakt zonder dat hij er zelf op staat:

Yup.

Mmmm… yummy: normvervaging.

Racist is trouwens van ganser harte aangeraden, en zwaar de moeite waard. Hierzie, knippenplak uit wat er op Gentblogt stond, want als een mens zijn eigen reviews niet meer mag plagiëren is het erg gesteld met de wereld:

Han Solo, en ik had daar eigenlijk niet bij stil gestaan, speelt tegenwoordig met Racist de voorstelling waarvan wij twee jaar geleden de allereerste try-out zagen. Toen waren we ervan overtuigd dat het op tien jaar wel zou lukken om de Capitole in te palmen. Wel, twee jaar werk later is het al zover. De zaal, die vóór de pauze nog siberisch leek, lag plat, vanaf het eerste moment tot het laatste van deze ingekorte Racist.

“Niet eerlijk,” hoor ik u zeggen, en ook wel “zo is het niet moeilijk, een voorstelling nemen die staat als een olympisch stadium in 36, en daar de beste stukken uit knippen ten belope van een half uur.”

Zo is dat: het leven is soms niet eerlijk. Han “ik ben voor feminisme tot op een bepaald niveau” Solo kwam, zag, en overwon. Hij doet dat in de volgende maanden trouwens nog op andere plaatsen ook. Ga vooral kijken, en neem uw vrouw mee. (Als ze de strijk gedaan heeft, proper gewassen is, en als het haar duidelijk is dat ze zich zal moeten gedragen, natuurlijk.)

Naartoe gaan. Serieus.

Ha, in afwachting van Super Tuesday-resultaten heb ik de test bij De Standaard ook maar eens gedaan.

Geen grote verrassingen, niet echt.

Jutblogt, nu ook helemaal in ‘t echt en af.

Allen daarheen!

Tum die dum.

Oh boy oh boy oh boy. ‘t Is eigenlijk verschrikkelijk schaamtelijk, maar de dag met de kinderen is helemaal mislukt. Eerst was het plan om thuis te werken terwijl de kinderen allerlei deden, maar dan heb ik uiteinlijk maar een dag vakantie genomen. En ik ging allemaal dingen doen: wandelen, en alles.

Anna was weggebracht zo rond een uur of acht, dus ik zat alleen met de drie oudste.

Die me in bed hebben laten liggen tot halftwaalf.

Zoéf, halve dag voorbij, en tegen dat ik uit bed was kon ik aan het eten beginnen. Witte worst, rode kool, gebakken patatten met rozemarijn: ze hebben het binnegewolfd gelijk er geen morgen was.

Ze hadden niet de minste zin om buiten te gaan (druilerig, nat, koud), en ze hadden al wat getekend en gespeeld, en ze hadden wél zin om nog naar televisie te kijken, dus ik heb ze maar laten doen. Slecht van mij, tjaha. We hebben tesamen gekeken, dan maar.

De foto’s met de kinderen waren enorm wijs: heel het huis door, uitleggen hoe de focus werkt, leren uitademen en klikken zonder bewegen, zoeken naar onderwerpen (zij, niet ik), en dan in Lightroom binnentrekken en kiezen.

Oh, en Zelie is herbegonnen met haar weblog. Zonder enige hulp, deze keer: zelf inloggen, zelf schrijven, zelf publish duwen. En Louis kon natuurlijk niet achter blijven: gisteren nog gedicteerd, vandaag wou hij het helemaal zelf doen.

Een fantastische dag, vandaag.

Een lijst van drugs, geklasseerd op gevaarlijkheid, vanavond op de BBC.

Op nummer 18: XTC. Helemaal onderaan, blijkbaar.

14. LSD.

11. Cannabis, ergens in het midden.

9. Roken. Vernatwoordelijk voor veertig procent van alle ziekten in het hospitaal, doodsoorzaak van één op vijf in het Verenigd Koninkrijk—114.000 doden per jaar.

8. Amfetaminen.

7. Valium en consoorten, benzodiazepine.

6. Ketamine.

5. Doodt meer mensen dan alle illegale drugs op de lijst tesamen: alcohol.

4. Methadon.

3. Barbituraten.

2. Cocaine.

1. Heroine.

Hm.

Het regent pijpenstelen. Er is donder en bliksem. Ik heb eigenlijk zin om het licht uit te doen en te luisteren, maar er zijn al die dingen te zien, en te doen, en te lezen, en te schrijven.

Jammer.

Tsss, for %%1 in (ddate; ttime) do %%1 nog aan toe.

• 1 - Strange Creature Immune to Pain - Yahoo! News
  As vulnerable as naked mole rats seem, researchers now find the hairless, bucktoothed rodents are invulnerable to the pain of acid and the sting of chili peppers.
  (tags: weird animals)
• 2 - Collection: Search Patterns
  (tags: search patterns)
• 3 - Critical Mass - Wikipedia, the free encyclopedia
  (tags: flash events)

Ik zou zó graag blijven zitten om naar de uitslagen van Super Tuesday te kijken: zo enorm wijs, verkiezingsuitslagen (of het nu gemeenteraadsverkiezingen zijn in België, of Eurovisie, of de verkiezingen in de Verenigde Staten).

Maar helaas: morgen werk, en ik moet fris zijn wegens interviews afnemen van mensen. In Antwerpen, no less.

Jammer.

Kijk nu, een bekende heeft zo’n AdSense-account.

Ik heb de sleutels van mijn site zijn in handen gegeven van die persoon, die dus bij deze mijn site controleert: administratorwachtwoord, the works. Als je het zo bekijkt: ik heb, formeel, mijn website doorgegeven, en ik schrijf er alleen nog maar op, als een onbezoldigde vrijwilliger.

Boven mijn advertenties staat “reclame”, wat niet kan geïnterpreteerd worden als een roep om onterechte clicks te genereren. Integendeel: het geeft duidelijk aan dat er een scheiding is met de redactionele inhoud van de site.

Nu, ik ben geblokkeerd voor AdSense, niet mijn website. Als iemand anders advertenties zet op een website die gemaakt wordt door iemand die drie jaar geleden geblokkeerd is, gaat die persoon dan ook geblokkeerd worden? De Terms of Service zwijgen in alle talen. Mijn vermoeden? Ja. Reden? Niet nodig om er één te geven, denk ik. En vragen naar een reden zal geen antwoord opleveren.

En, vermoed ik, duidelijkheid vragen zal ook niet lukken: het meest duidelijke antwoord dat ik verwacht, is iets als “doe dat niet, garanti dat ze bij Google die andere account meteen blokkeren, euh, en waarom? ja, geen idee, maar neem toch maar geen risico met die mannen van Google.”

Of de positieve versie ervan, natuurlijk: “tja, ‘ t is uw account en niet die site die geblokkeerd is, dus in principe zou het geen probleem mogen opleveren, maar, euh, ik zou het toch zelf niet durven doen, want zie dat ze mij meteen blokkeren! Met die mannen van Google weet ge nooit, namelijk.”

Als iemand me kan helpen met een antwoord, of me kan aanwijzen bij wie ik terecht kan die me een duidelijk, niet-ambigu antwoord kan geven: graag.

Een tijdje geleden, ondertussen:

wie wie, et c’est pour ça que ze fait tout hufterproof hé, paske même les commercials font nimporte kwa hé tu comprends?

…ah, tweetaligheid, een schone zaak.

Vandaag in Antwerpen. Nieuwe klant, en dus nieuwe locaties en nieuwe manieren om op die locatie te geraken.

Vanmorgen al meteen een Malcontent Antwerpenaar aan mijn been gehad. Dat het toch erg is, hoe lang die werken duren. En dat het EEN HALF MILJARD gekost heeft, dat nieuw gerechtsgebouw, en dat er tunnels onder het gerechtsgebouw zitten voor de bussen met gevangenen, maar dat ze te nauw zijn, die tunnels, en wat ik daar van vind?

Ik heb begrip getoond voor de verontwaardiging, maar toch ook gezegd dat het aan zoveel verschillende dingen kan liggen, misverstanden wie weet wisten de metsers niet dat het écht op een paar tiental centimeter stak, wie weet dit, wie weet dat, en voor ge ‘t weet is het een halve meter te nauw aan alle kanten omdat iedereen het voor het beste wil doen.

De mens was niet overtuigd.

Maar goed. Vanmiddag een nodeloos blokje om gelopen omdat ik de kantine niet vond, vannamiddag gelukkig gevraagd aan de receptie van gebouw één of gebouw twee, waar ik een interview zou afnemen, wel degelijk aan de overkant van de straat was (nee, het was aan het einde van de straat aan de dezelfde kant), en dan in het gebouw zelf gelukkig gevraagd of dit wel degelijk de juiste vergaderzaal was (nee, het was een zaal in de hoek—een groot gemak dat de namen zo duidelijk aangeduid stonden).

En dan een prettig interview afgenomen: geloof het of niet, mensen die mij in het echt kennen, maar ik doen dat dus echt wel graag, interviews afnemen van mensen. En hoe verbazend eigenlijk hoeveel verschil voor een project zelfs maar één interview met iemand op het echte terrein maakt.

Naar huis gegaan met de tram, in twee keer met een overstap in de buurt van de Wolstraat (mooie buurt, trouwens), en dan met de trein (mooi station, Centraal, shame about de goedkope afwerking op die nieuwe perrons, en vooral van die lelijk ijzeren relingtube die het zicht ontsiert).

Vanavond al wat beginnen uitschrijven aan het interview, snel een artikel voor Gentblogt afgemaakt terwijl ik naar een hagiografie van de veertiende Dalai Lama heb gekeken, the L Word gezien (mmm Jennifer Beals), en peins ik, straks moe maar voldaan naar bed.

Oh, en morgen terug naar Brussel (De Post, joechei!) om een index af te werken, en er ook de rest van het interview uit te schrijven. Morgenavond fotoshoot (brr) met de kinderen (juich!), en dan overmorgen terug naar Antwerpen voor nog een interview en nog studie.

En dan is het weekend. Mensen, mensen, mensen.

Ik ben een hacker! Ik heb een tweedehands :CueCat gekocht en ik heb er in zitten knippen en doen, zodat het nu een gewoon werkende barcodelezer-via-USB is.

Dit is wat het las vóór:

/LyNwc3Nwc3N2cXB0dXt6dXNy/CgEN/enR7c3N1c3pxc3dzcA/

Dit is wat het leest nà de operatie:

0345467078

Yay!

• 1 - Top 10 Adobe Flex misconceptions
  (tags: flex adobe)

Dag na dag na dag na dag komen er boodschappen (persoonlijke boodschappen!) van Barack en zijn cornuiten binnen, en van Hillary en trawanten: ik heb me ingeschreven op beide campagnes.

Vandaag sprong deze er uit:

Michel –

I was writing a note to you about the state of the race after Super Tuesday when we got some startling news.

The Clinton campaign just announced that Hillary and Bill Clinton injected $5 million of their personal fortune into her campaign a few days ago.

This is a dramatic move, and a clear acknowledgement that our campaign has the momentum. We saw undeniable evidence of that last night as the results came in.

Barack Obama won the most states and the most delegates on February 5th.

We have gotten to this point thanks to an unprecedented outpouring of support from ordinary Americans.

To date, more than 650,000 people like you have taken ownership of this campaign, giving whatever they can afford.

The Clinton infusion of $5 million — and there are reports it could end up being as much as $20 million — will give them huge resources for the next set of primaries and caucuses.

Thanks to you, we have raised more than $3 million since the polls closed on February 5th. But we have no choice — we must match their $5 million right now.

We’re going to do it the right way, with small donations from people like you. It’s never been more urgent that you make a donation of $25 right now:

https://donate.barackobama.com/results

Basisdemocratie, op een bepaalde manier, vermoed ik, als je de de kiezer laat betalen voor (een groot stuk van) de campagne.

Maar zo schaamteloos, en zo schuldgevoelinducerend… iek.

En een na een, één na één.

‘t Was fijn, bedankt, tot ziens?

I’m just sayin’…

Gentblogt wordt drie jaar: waren we een hond (eikes), we waren meerderjarig! Feest in Au Bain, met frieten! Gratis inkom! Muziek van DJ Aldi en dat wordt uitgesproken als ALL DIE!

Dans! Drank! Losse vrouwen! Komt één, komt allen!

Stefan van Adhese, de leperd, herinnerde me vanmorgen aan de uitstekende Who Sees Ads-plugin, die het mogelijk maakt om advertenties te tonen of te verbergen volgens allerlei criteria, van eenvoudig (toon altijd advertenties aan mensen die via search engines binnen komen, toon déze advertenties aan mensen uit België die Firefox hebben), tot de meest ingewikkelde die men zich kan bedenken wegens alsdat men zelf scripts kan doen.

Ik wil het eens een maand of zo proberen, en zien wat het geeft, maar die advertenties beginnen me nu al zwaar tegen te steken. En dus heb ik er een tussenoplossing in gestoken: mensen die hier regelmatig komen, krijgen geen advertenties te zien.

…weird, trouwens: zo lang voor gezaagd, voor die AdSense, en nu nu ze er staan, voel ik er me helemaal niet zo goed bij. Ik voel me een verrader en opzichte van Adhese, hoe sentimenteel is dat niet, maat.

Godver. Het is Seven Ages of Rock op televisie, nog eens, en ik hoor Black Sabbath.

Die muziek grijpt mij dus visceraal aan. Ik voel Ozzy, Geezer, Iommi en Ward in mijn maag en in mijn hart. Van Paranoid tot zelfs Ozzy’s Bark at the Moon en Sabbath waar alleen Iommi overbleef (achteraan stond, zielig herinner ik me, “Tony Iommy: The player” bij de groepsbezetting).

Machtig.

Oh, en hetzelfde bij Iron Maiden, van in de periode vóór het allemaal wat belachelijk werd.

Ik was een metalhoofd, ik, maar dan wel een closet metalhead: zo van met de koptelefoon heelder avonden luisteren naar cassettes die op autoreverse stonden. Yep.

Oei.

[via]

…en als men de cijfers van de eerste volledige week van februari neemt, en men telt die van Sporza.be en deredactie.be bij elkaar, wat zou dàt dan geven?

Nonsens, natuurlijk: zuiver optellen mag niet, want wat vroeger één bezoek zou geweest zijn en één bezoeker, is er nu vaak meer dan één (al die mensen die zovel naar deredactie als naar Sporza gaan, namelijk).

Het aantal pagina’s per dag, daarentegen… ach nee, daar geldt weer dat er meer dan één fimpje op een pagina staat. Appels en peren, helaas.

Het was ondertussen alweer eens, oh, misschien tien? vijftien? jaar geleden dat ik nog andere schoenen dan zwartedokmartens met een ijzeren tip had gekocht.

Wel: no more. Mijn nieuwe schoenen zijn besteld en op de post. Het zijn japonezers geworden, en ik heb er geen idee van of ik ze full time ga aandoen dan wel alleen thuis:

Hey hey.

…of toch bijna. Dreamhost, de server waar veel van de beeldjes van dit weblog op staan, is een hele reeks servers aan het verhuizen.

…en dus is de wiki van Gentblogt weg en weet ik niet meer wat gepland (of toch bijna).

…en dus ligt Sandra plat, en Zelie, en Louis.

Snif.

Gelukkig: het zou om 15u onze tijd in orde moeten zijn.

De decadentste rock ‘n rollband uit Vlaanderen en de groep rond het grootste bakkes van Antwerpen zoeken figuranten voor de opname van een videoclip.

Southern Voodoo en Diablo Blvd. (de band rond Alex Agnew) doken gezamelijk de studio in om een rock’n roll versie van de 80’s hit ‘Rebel Yell’ (Billy Idol) op te nemen.

Op vrijdag 15 en zaterdag 16 februari wordt voor deze nu al legendarische single een videoclip opgenomen in hartje Gent.
En daarvoor zijn figuranten nodig. Véél figuranten…

De videoclip:

Twee feestjes vinden plaats in een uithoek van Gent. Op het ene feestje speelt Southern Voodoo, op het andere Diablo Blvd.

Het feestje begint vrij onschuldig, de bands spelen als background hun ding. Al snel worden de versterkers luider gezet en probeert de één de ander te overtreffen. De muziek scheurt door de kamer naar buiten, de rivaliteit loopt op.

Uiteindelijk trekken beide bands naar buiten om neus tegen neus in het midden van de straat elkaar omver te blazen. De buurt staat op stelten, de decibels razen de hoogte in en alles eindigt in een finale clash tussen beide bands.

Wie - Wat - Wanneer ?

Vrijdag 15 februari
18h00 tot 01h00
Wasstraat te Gent
Opnames voor de buitenscenes: het muzikaal duel op straat

Zaterdag 16 februari
12h00 tot 19h00
Gent (exacte locatie wordt nog meegedeeld)
Opnames voor de binnenscenes: de feestjes / optredens

Wie zijn 15 minutes of fame wil claimen kan zich aanmelden via productie@live.com.

We willen wel vragen om een foto bij te voegen en door te geven of je op vrijdag, zaterdag of beide dagen aanwezig zal zijn. Dat u er een beetje (veel) rock’n roll mag uitzien spreekt voor zich…

Els vraagt, wij draaien.

Ik heb veel boeken, en ik ben een beetje van een controlefreak, en ik heb een zeer dwangneurotisch trekje als het gaat om klasseren en classificeren en oplijsten en detailleren van dingen… dus het ligt redelijk voor de hand dat ik mijn boeken al zeer vroeg in een database zou steken.

Erger nog: ik deed dat nog vóór er computers waren. Bij mijn meest aangename herinneringen uit de jaren 70 zijn de dagen en dagen aan een stuk die ik gespendeerd heb met het op fiches zetten van de science fiction boeken van mijn vader: mijn ouders hadden allebei bibliografie-fichenbakken voor hun thesis liggen, en ik was daar zó meteen verliefd op, dat ik dat ook wou hebben. Linksboven titel en auteur, rechtsboven jaar, daaronder uitgever, aantal pagina’s, eventueel vertaler en originele titel, op de achterkant een korte inhoud.

De eerste database die begin de jaren 80 in huis kwam, dBASE II (mensen die zeggen dat ze nog met dBASE I hebben gewerkt zijn leugenaars), werd meteen ingelijfd om de boeken in te steken. En daarna dBASE III(+), en dBASE IV (ondanks alles), en daarna Q & A (ondanks dat het een stap achteruit was wegens flat file), en daarna Access (2.0 en later).

Ik had op veel momenten blijkbaar niet echt zo enorm veel te doen, want mijn boekendatabase was wel enorm uitgebreid, al zeg ik het zelf. Voor elk boek konden er meer auteurs zijn, elk met een rol, en één of meer de “primaire” auteur(s) van het boek; voor elk boek de standaardgegevens, maar ook reviews, cover, en inhoud, en waar gekocht voor hoeveel, en allerlei. Voor boeken zoals kortverhaalverzamelingen had het boek eigenschappen, maar ook alle kortverhalen: die hebben ook auteur(s), en publicatiedatum, en originele titel, en lengte, en review(s), etc. En er waren ook series, en die hadden óók hun eigenschappen.

Oh, en natuurlijk stond dat ook nog eens allemaal on-line en waren er wisselwerkingen: reviews on-line gepost kwamen in de off-line database terecht, preview van online zat in de off-line, etc. etc.

Ja, ik had wel veel tijd en goesting, inderdaad.

Dit alles om zo’n beetje het kader te schetsen: niets dat een gemiddelde mens-in-de-computers onbekend in de oren zal klinken, maar misschien dat ik het wel een béétje verder dreef dan een eenvoudig lijstensysteempje. En dat de applicatie die niet van mezelf is die dit moet vervangen, al van héél goeden huize moest zijn.

Mijn eerste niet-eigen applicatie voor het bijhouden van mijn boeken was Book Collector. Van opzet leek het heel erg hard op mijn eigen programma in Access, en het had het voordeel dat alles exporteerbaar en aanpasbaar was, en—vooral—dat het zijn gegevens van op het internet verzamelde:

Helaas, ‘t is niet allemaal rozengeur. Omdat de gegevens van bij Amazon en gelijkaardige komen, zitten er enorm veel fouten in. En het zoekt in meer dan één database, waardoor er soms een soort franksteinboeken ontstaan, met gegevens van verschillende bronnen door elkaar, zo bijvoorbeeld hier, een boek met “drie” auteurs:

Ja natuurlijk, dat kan allemaal verbeterd worden, maar toch… Ik heb het een tijdje gebruikt, en dan weer aan de kant laten liggen omdat het zó tegen de borst stuitte dat het vol met onjuiste gegevens zat.

Het is zoals met die parabel (ik vermoed dat er wel ergens een toepasselijke zal zijn), maar: eens ik van dat automatisch toevoegen geproefd had, zag ik het écht niet meer zitten om alles manueel in te gaan geven in mijn eigen database. Om de zoveel tijd deed ik nog eens een halve stamp in de richting, maar uiteindelijk lag het toch wat stil.

Telkens ik een nieuwe programmeeromgeveing tegenkwam, maakte ik een nieuwe versie van mijn boekenprogrammeerding, in mindere of meerdere mate afgewerkt: Java, Delphi, C#… zucht.

En toen was het 2005, en was ik het een beetje beu om zelf het warm water opnieuw uit te vinden, en kwam LibraryThing net op tijd. Het was toen nog heel erg rudimentair, maar er zat veel belofte in.

Het leven had me ondertussen ingehaald, en ik had niet zo enorm veel tijd om boeken te catalogeren—tot pakweg 2000 of zo had ik min of meer alles in de database, maar daarna was het wat verwaterd. En tegen dat ik een account had op LibraryThing in 2005, was er dus een backlog van ettelijke jaren en vele vele vele boeken.

Ik heb een eerste batch geïmporteerd uit mijn eigen Access-database, en dan heb ik het, vrees ik, toch wat laten liggen: voornamelijk omdat we toen net verhuisd waren, en dat zowat alle boeken in dozen zaten. Dat is nog altijd het geval, trouwens. En daar bleef het zo een beetje bij, een paar jaar na elkaar: een LibraryThing-account, een knagend gevoel dat ik er eens iets aan zou moeten doen, en een steeds groeiende stapel ongecatalogeerde boeken.

Fast forward naar 2008 en ik was op Facebook, voor de leute, de nieuwe boeken die ik kocht in iRead aan het steken. En toen dat op een bepaalde dag plat viel, en ik bij Lilith over Goodreads las, ben ik naar die Goodreads overgestapt, heb ik mijn LibraryThing-boeken geïmporteerd, en was ik daar vertrokken.

…tot een week of twee later: het wrong. En dus dacht ik: ik zet even de website op een rij waar ik een account heb met boeken erin.

LibraryThing, Goodreads, Shelfari en aNobii dus.

(wordt vervolgd)

Ik had er deze week al eens een mail van ontvangen, maar ik zat toen op het werk en bezig; nu net nog een mail.

Ik heb, euh, ruim meer dan 500 bezoekers per maand. Dit is een weblog, en het wordt enkel in het Nederlands (nu ja) geschreven. Er komen geen betaalde berichten op, tot nog toe (niet dat ik daar niet open voor ben). Mijn weblog bestaat al meer dan 90 dagen (euh, meer dan vijf jaar ondertussen), en er zijn meer dan 20 openbare berichten op (meer dan tienduizend, zou ik zo denken). Er is nooit meer dan 30 dagen tussen 2 berichten (nooit meer dan één dag, zelfs), en er zijn minimaal 10 berichten per maand (ahem, veel meer dus).

Er is een chronologisch archief inzichtbaar (wat een woord!). Ik kan niet garanderen dat ik helemaal niet over seks spreek, of geen scheldwoorden gebruik, pornografisch materiaal is in the eye of the beholder, ik promoot geen drugs, illegale activiteiten of overschrijding van wettelijke maatregelen.

Ik heb ook geen bezwaar tegen 3e partij tag/link url (meten van het aantal keer dat de post is vertoont en er op is geklikt), en nofollow/noindex staat af.

Er wordt niet naar positieve posts gevraagd, maar negatieve postings worden niet betaald. Dat lijkt me, bofja, ergens wel billijk.

Er mag maximaal één review per onderwerp/opdracht geschreven worden, en het zal enkel over bloggerelateerde onderwerpen gaan (nit moeilijk bij mij, het gaat zó al over alles en niets).

En het het betaalde bericht moet als zodanig herkenbaar zijn met de tekst “Advertorial”—dat lijkt me lovenswaardig.

Geen probleem met “Geen derde partij/concurrent link in betaalde review/post”, al vraag ik me af of dat wil zeggen dat ik de advertenties opde zijkant zou moeten afzetten, of dat ht volstaat om niet in de tekst zelf te linken naar een andere advertentie.

…maar dan deze:

• Schade voorvloeiend uit een negatieve posting kunnen op de blogger worden verhaald.
  Oh really? En wat is dan negatief? Eén zinnetje, één mogelijks interpreteerbaar woordje? En hoe zal dat gemeten worden? Als ik zeg “deze winkel is voor mij het equivalent van Shoe Confex maar dan voor computers”, is dat dan negatief?

In alle geval: ik heb me aangemeld bij Blogmij. Ik ben eens benieuwd.

Vandaag met de fiets tot zo ongeveer de andere kant van de provincie gefietst, heen én terug.

Die wipplank is ondertussen een beetje te klein geworden om er nog alle kinderen op te krijgen:

…maar in alle geval, Jan heeft enorm veel deugd van zijn spidermankostuum:

En gedorie, die kinderen worden groot:

Oh, what the hell… terwijl ik toch bezig ben, Anna met een klak op, kindje-uit-het-shtetl-gewijs:

En Zelie, serieus, met haar bril op:

Voor wie hem enkel van op tv kent:

Machtig. Vanaf 2:30, kort maar krachtig. [via] 

Tum tum tum, deel drie in de Eurosongsoap.

Ik ben een beetje nerveus van dat blinkend pak van Bart Peeters, en hoera voor de vooroordeelbevestigende dames uit Belgrado. Ik zweer het, met de weken wordt Bart Peeters meer Bosmans Jos. En Bart De Pauw moet dringend nog eens Neveneffecten doen.

Allez hop, liedje één.

Een meisje van zestien, Sabrina, en Ellis-T. Als je ons zou vergelijken met een dier, zou het zeker een kangoeroe zijn. Ahem. En ze gaan nieuwe trends zetten: fluo. Van het collectieve geheugen der jaren 80 bevrijd ons O Heer.

Arhem. Niet goed voor des mensens hart, een jumpend zestienjarig meisje. Peeters! Blefteraf!

My Music. Oh, ‘t is Milk Inc. Run of the mill Milk Inc, maar vals gezongen. Oei. Enfin ja, ik zie het wel graag gebeuren hoor, maar dan mischien toch wel liever met de klank af. Nee, goed liedje, alleen jammer dat de zangeres niet heel de tijd zo van dat jumpen doet. En dat ze niet zwijgt, eigenlijk. En dat die muziek zo luid staat.

Katrina van de Weefs komt weer eens van een parallel universum binnegewaaid: the singing was spot on, beweert ze.

Het is wel een zeer schoon meisken, dat wel. Maar alla. Stuur dat naar Junior Eurosong, en op naar de volgende.

Tabitha Cycon zat blijkbaar in de eerste reeks van Idool, ik kan er mij niet veel van herinneren. IEEEEK! ‘t Is aar en bie, voor zover ik van het a capella previewtje hoor! Des duivels! Boe!!

Bart De Pauw tegen Bart Peeters: ge weet dat het een live-programma is en dat er geen ondertitels zijn? Ge zijt heel goed verstaanbaar in de ruime omgeving van Boechout, maar…

Geef die mens een programma.

Een jumpsuit uit de jaren 80, kan al niet mis gaan. Oh nee, ik zie het nu nog maar: ‘t is gewoon haar pyjama. It’s a beautiful day, I heard it through the grapevine, haal boven de clichés. Pff. Niet mijn ding. En wat staan al die lelijke mensen daar achter op het podium geen act te staan hebben? Bij Up With People waren dat dus wel jónge mensen hé. Hè hè, gelukkig, ‘t is al gedaan.

Katrien ziet er weer alleen maar goeie dingen in, zucht. Katrien zou willen dat het liedje It’s a Beautiful Day zou heten. Oh, maar nu herinner ik me Tabitha weer uit Idool. Ik heb er wat medelijden mee, met Tabitha. Maar we moeten streng zijn.

De vent van Evi Hanssen. Di Bono, noemen die gasten. Oh kijk, en het loopt even mis van de regie. Meneer Di Bono is een meneer die zeer goed weet dat hij er goed uit ziet, denk ik. Oh hang on, koerscorrectie: ik bespeur zelfrelativatie, en dat is al direkt goed.

Oh hang on, hang on: een diamanten oorring in zijn oor. Nu-uh. Fout. Helemaal fout. En die plastron. Neenee. Neenee. En die twee rijen knoowpen. En dat schildje op zijn bleezerken. Oh boy. Te hopen dat het beter wordt als ze zingen.

Veel echo op de stem zetten, zullen ze gezegd hebben. En ook doet dan uw vestje af. Ze hebben hem helaas niet gezegd maakt dan een goed liedje en brengt dat dan overtuigend, en ook niet zorgt dat er een refreintje en een versken is, en dat die afwisselen en al.

Ik ben nu eens écht benieuw wat mevrouw Van De Waves daar gaat van vinden. Want, en verbeter me als ik me schromelijk vergis, een liedjes voor Eurosong, dat is best niet van “I’m dying” en “I’m fading tonight”, en dat is zeker niet van met een sisser af te lopen. Happy gasten! Crescendo! Lawijt! Enthousiasme!

Een heel aparte manier van zingen, zegt Kris Wauters. Ja, slècht, dus. Zu-hu-hu-hucht, Katrien vind het weer dolletjes. Vlaanderen zal de jury ongelijk geven.

De enige van de twintig in de voorselecties die het met een ballad doet: Nelson. Oh kijk: ‘t is de broer van Elsie Moraïs en hij werkt voor Telenet. En hij zingt in alle geval niet slecht a capella. En ik denk dat er wel meer madams zijn die hem graag keer thuis aan ulderen digibox zouden willen laten foefelen, uh hu hu.

(sorry daarvoor)

Oei, ‘t is al meteen van marcelleken en zagen en doen. Oei, en de backings zingen er naast. Kijk tiens, ik dénk dat daar geen verkeerd nummer in zit, maar hij had misschien toch wel eens zo’n professionele producer onder de allenboog genomen. Dat er wat meer uplift en al in zit, in plaats van wat nu na één strofe onbestemd geneuzel wordt. De meisjes gaan dat graag horen, maar ik niet. En dat dùùrt maar, en dat dùùrt maar.

Moh kijk nu: Marcel Vanthilt vindt het goed. Een ongepolijst diamantje, zegt hij. Katrina vindt het ook uitstekend, en Kris Wauters ook. Zucht. Ik niet. Nèh.

Geena Lisa doet ook mee. Allez ju. Mindfulness, en kijk eens hoe mooi ik sta te wezen. Ongetwijfeld een fijne madam en alles hoor, maar ik kan me niet tegenhouden: ik heb altijd die gedachte van kijk daar is Geena Lisa en kijk eens hoe mooi ze vindt dat ze staat te wezen.

Wheel of Time, heet het liedje, en het is meegeschreven door de meneer van Urban Trad. Ola! ‘t Is met een draailier. Ola! ‘t Is zo een saai liedje! Gho. Ik weet niet wat erover geschreven, zo niet goed dat ik het vind. Robert Palmer-achtig maar dan niet sexy, en ze hadden zo geen ijzeren dink mogen aan gedaan hebben, dan zou ze wat met haar heupen kunnen gezwaaid hebben.

Zwak. En, hoor mij nu: ze is te oud voor dit soort dingen. 1972 begod, en al te oud. Hoor mij.

Oh, en ze heeft het door, dat het niet goed was, ons Geena. Dat moet ambetant zijn, denk ik.

…check it out: Bart Peeters doet nog eens een Nonkel Van Grauwel over de act die nummer vijf wordt.

Kijk eens wie er tegenwoordig ook weer bij is:

Mijn goede vriendin de Pisaura mirabilis ofte de kraamwebspin! Bekijk, en klik vooral voor het grotere formaat:

De pissebedden zijn natuurlijk nooit weg geweest, zoals deze Platyarthrus hoffmannseggi (oude bekenden)—om een idee van de schaal te krijgen: die gapende holte is een gangetjes ter doorsnede van een mier.

Een ker of ik-weet-niet-hoeveel groter, deze twee:

Wat ik me afvraag, trouwens: zijn dit twee verschillende soorten pissebed? Of is het een grote pissebed met een jongsken ernaast?

En kijk, een springstaartje op de recyclagebak:

• 1 - : Photo by Photographer Martin Amm - photo.net
  (tags: photography macro animals)

Van die momenten dat ik WordPress een stamp zou geven: als het in allerlei bochten wringen wordt om categorieën en pagina’s en entries te laten doen wat manueel op een ik en een gij zou kunnen gedaan worden.

…maar dan moet die hele website onderhouden worden door een leek, en moeten er beelden doorgestuurd worden en automatisch gerescaled en alles, en slaat de negatieve goesting om het wiel opnieuw uit te vinden toe.

…en dus blijf ik maar wat verder klooien met WordPress en templates. Zucht.

Ik heb het zó enorm veel liever als ik andere mensen mag zeggen hoe ik het wil, ge kunt het u niet inbeelden.

• The murky demimonde of Amazon’s Top Reviewers. - By Garth Risk Hallberg - Slate Magazine
  (tags: amazon reviews)
• Trebek: the glue that holds television together. | MetaFilter
  (tags: youtube tv)
• What makes a great portrait? (Conscientious)
  Fantastisch, hoeveel er nog te leren is.
  (tags: article photography)
• 90 Day Jane
  Hoax? Of echt?
  (tags: blog suicide weird)
• the Degree Confluence Project
  (tags: geography geek photography)
• ClipX is a tiny clipboard history manager. It is sweet, it is free, use it.
  (tags: freeware windows tools)

Oh, noem me gerust een oude zaag, doe maar. Ik ben dat ondertussen gewoon. Via Pietel kwam ik op deze uitspraak terecht, die trouwens niet over mij, maar over Peter ging (en Al wat viraal is, is een vuile ziekte–tag: fuckers–hadden ze óók niet gelezen, duidelijk):

one singular critic wrote the very poignant “I’m calling the police!” (Quote one lonely undisclosed grumpy old blogger). Hell, all the rumor about Ray even got our campaign plugged on national radio, prime time.

Handjeswrijftijd, bij de mannen van Amphion. Ho ho ho, wat zijn we toch goéd. En, ah ha ha, pick your bloggers wisely! We zijn op de radio geweest! We zijn in de gazet geweest! Er is buzz geweest! Gniffel, gniffel, hoera, hoera. Zo goéd dat we zijn! ROI baby!

Jazeker: kies uw bloggers. Kies enkel mensen die er niet meer inzitten dat hun privacy geschonden wordt, die zich geen vragen stelt hoe Coca-Cola, euh nee, Amphion, aan hun adresgegevens komt — via dns.be zal het wel niet zijn, want daar staat redelijk duidelijk “Door het invoeren van een zoekopdracht aanvaardt u om de ter beschikking gestelde informatie niet te gebruiken [...] voor aanwending van publicitaire doeleinden van enigerlei aard”.

Ik vind het akelig, en inderdaad: een stap te ver. En mochten ze het bij mij gedaan hebben (ofwel ben ik “gespaard” gebleven omdat ze wisten dat ik kritisch zou zijn, ofwel is het omdat mijn domein geen .be maar een .org is), reken maar dat ik een klacht zou neergelegd hebben.

Comments are closed, bij Amphion, natuurlijk. Ik had het niet anders verwacht.

Met vertraging wegens dat het leven in de weg kwam: vervolg van mijn eigen gedachtenordening over on-line bibliotheekzaken.

1. Beginnen

Goodreads, Shelfari en aNobii zijn gratis. LibraryThing is gratis tot 200 boeken, en daarna betalend.

Bij allevier is het aanmelden totaal pijnloos, en verloopt het min of meer volgens hetzelfde stramien. Naam en wachtwoord ingeven, en meteen naar een pagina waar kennissen kunnen opgezocht worden en toegevoegd:

Enkel bij aNobii wordt er niet meteen gehamerd op de vrienden en kennissen, en is men eerst geïnteresseerd in de taalkeuze:

Maar voor de rest wordt dat zo’n beetje een standaardpatroon, of het nu met Facebook-applicaties is of de afgrijselijkste vuiligheid: mensen laten aanmelden, en dan hun Gmail, Yahoo!, LinkedIn etc. aflopen, op zoek naar andere gewillige slachtoffers.

Ik heb er een hekel aan om mensen lastig te vallen met uitnodigingen, maar wat wél fijn is, is dat die dingen ook terugvinden wie van mijn contacten er al op de site zitten.

LibraryThing is van de vier de minst gelekte qua uitzicht, maar het is ook meteen de minst opdringerige: bij de ander moet men naar een minuskuul “skip this step” of “skip making friends”-linkje op zoek; bij LibraryThing staan de link-opties onderaan het scherm terwijl bovenaan meteen veelgebruikte opties staan: boeken toevoegen, profiel editeren, interactie met anderen.

Wie ben ik?

Als een vreemde mij gaat bezoeken, dan ziet die bij LibraryThing al meteen een overvloed aan gegevens:

Hoeveel boeken ik heb, reviews, welke tags, andere leden met dezelfde boeken, RSS feeds naar mijn boeken, mijn reviews, reviews van mijn boeken door andere mensen… meer dan eigenlijk nodig, denk ik. En de nadruk ligt op de statistiek. Vergelijk met Goodreads en Shelfari:

Daar krijg ik bij al