• 1 - Power Management Controls - Publications
  (tags: usability ui)
• 2 - A Response To “4 Problems With Drupal” | Angry Donuts
  (tags: drupal criticism)
• 3 - Drupal | urlgreyhot
  (tags: drupal blog cms)
• 4 - 4 Problems with Drupal | 20bits
  (tags: drupal analysis)
• 5 - De Standaard Online - VideoPlayer
  Studiogast zet TV-zender in zijn hemd
  (tags: fun video)

Wij konden er niet bij zijn wegens, euh, waar zijn uw christelijke gedachten om iets tussen twee en vijf de namiddag de zaterdag te organiseren??, maar uiteindelijk, achteraf gezien, heb ik niet de indruk dat we veel gemist hebben.

Denk ik zo.

Ik was niet de enige, denk ik, die een zwaar Clickx Awards 2006–gevoel had.

Afijn. De winnaars zijn zattemadammen, die niet wilden zeggen hoeveel bezoekers ze hadden, en die met zes werken, “onder zattevrienden”, maar plots heel erg ontwijkend werden toen het over geld ging.

Allez ju. Dat hebben we dan ook weer gehad. Volgend jaar op een andere locatie, zei Stefan Kolgen, en tweetalig. Uh huh. ‘t Zal dan toch anders moeten georganiseerd worden, medunkt.

(gemakkelijk commentaar van de zijlijn, I know, I know)

update de winnaars:

1. Zattemadammen: afkooksel van slash reactie op Zattevrienden, zie boven.
2. Tales from the Crib: ruim verdiend, zou op één moeten staan.
3. Asfaltkonijnen: zucht.

En dan was er ook nog Flora Fleempaard, geen idee waarom, maar die werd ook vernoemd. Buiten categorie of zo? Of “beste in de top 150 zonder prijs”? I dunno.

Obama doet het toch echt wel bijzonder zeer goed, zijn online werk. Zonet kreeg ik een mail binnen met de titel Will you make a call for me?

Michel –

I need you to make your voice heard today — literally.

Over the past week, supporters have made more than 700,000 phone calls right from their own homes. They are reaching out to voters in Ohio, Texas, Rhode Island, and Vermont before the March 4th primaries.

We’ve set a goal of 1 million calls to help Get Out The Vote for these critical contests — will you help?

All you need is a few minutes, a phone line, and a passion for change. Start making calls right now:

http://my.barackobama.com/call

Personal contact is the best way to grow this movement, and now you can make these connections right from your own home.

We’ve identified likely supporters in Ohio, Texas, Rhode Island, and Vermont, and with our online phonebanking tool, you can start calling them right away.

…ga daar naartoe, en je krijgt meteen een naam en een telefoonnummer en een volledig uitgedokterd script:

Eens kijken. De opener is altijd hetzelfde: “Hello, may I speak with Christi please? Hi, my name is Michel, and I’m a volunteer with Senator Barack Obama’s Presidential campaign. How are you? The Texas primary and caucus is just a few days away. Have you decided which candidate you will be supporting?

• euh ja, ik ben voor Dick Cheney
• Thank you so much for taking time to talk with me. Have a great day/evening!

Dus: verdoe uw tijd niet met republikeinen, dit zijn nogmaar primaries.

• welke kandidaat? Hillary is mijn schoonzuster, ge kunt wel peizen wie ik ga steunen!
• Thank you so much for taking time to talk with me. Have a great day/evening!

Dus: verdoe uw tijd niet met mensen die toch al gekozen hebben voor Hillary.

• gho, ik weet het niet echt, maar ik denk dat ik voor mevrouw Clinton ga stemmen
• I understand, but I feel strongly that Barack is the best candidate because…

  • During his more than two decades of public service, Barack Obama has been bringing people together to solve important problems. As a community organizer on the South Side of Chicago, Obama brought faith, political, labor and business leaders together to restore hope and economic opportunity to a community that had been devastated by steel mill closings.

  • Barack Obama is challenging the conventional thinking in Washington by leveling with the American people about his plan to strengthen Social Security. Politicians in Washington routinely dodge and duck any discussion of Social Security – because it’s the so-called third rail of American politics. We can trust Obama to tell us the truth even on the tough issues – and even when it’s not politically convenient. That’s how we’ll strengthen Social Security, and it’s how, as President, he’ll changed the divisive, partisan politics in Washington that have blocked so many needed reforms.

  • Barack Obama is the only major candidate for President – in either party – who both opposed the war in Iraq from the beginning and opposed the Bush administration’s march to war in Iran. That’s the kind of judgment that we need in our next Commander in Chief.

  • Time and time again, Barack Obama has proven himself as a leader who can bring together people of all different backgrounds and beliefs to help change this country for the better. He will be open and honest with the American people and provide the judgment our country needs.

  Do you think you will support Barack on March 4th?

Een hele resem talking points, en dan de keuze tussen ja, ja maar nog altijd niet zeker, nee maar misschien en nee nog altijd onbeslist.

…en zo worden alle mogelijke opties afgegaan. En na afloop kan ik feedback laten over dit gesprek: ofwel het script uitgedaan, ofwel: geen antwoord of bezet, verkeerd nummer, nieuw nummer, niet geïntereseerd, terugbellen later, taalprobleem.

Zonder enige vorm van ironie: zoiets zouden we ook in België moeten doen.

Mijn madam staat in de gazet, hoera!

En ik leer dingen bij, ‘t is niet te geloven. Zo leest zij blijkbaar achter mijn rug Kenygma, en Tales of The Brudgery and Boredom.

Als men de media bekijkt, lijkt het alsof er in België alleen maar communautaire problemen zijn! Maar het gaat ook en vooral over sociale en economische problemen!

Dixit, ah ha ha, Etienne Schouppe.

Ik denk echt dat die mens zich niet op zijn gemak moet voelen, omdat hij ook wel weet dat ze helemaal verkeerd bezig zijn.

Oh god, en kijk nu: Schouppe is echt wel boos op N-VA, en Bart Somers begint nu ook al af te geven op N-VA.

Systematische verkrachtingen en martelingen van vrouwen in Oost-Kongo: waar blijven de Chris Dusauchoits? Ach, en de Zevende Dag maakte er weer een karikatuur van: de minister van ontwikkelingssamenwerking “op de rooster leggen” (maar niet echt natuurlijk, moeilijke vragen worden er niet gesteld) omdat hij “maar” twee dokters zou gestuurd hebben. Akkoord, dat is symptoombestrijding, maar luister dan naar wat die mens aan het zeggen is: ze hadden specifiek om die twee specialisten gevraagd in één welbepaald hospitaal.

Zucht. Ik mag mij niet zo opwinden.

We gaan met Gentblogt regelmatig op de baan: reportages, concerten, interviews, fotoreportages… vanalles een beetje.

En beeld u in dat wij eigenlijk nog altijd geen kaartjes hadden om uit te delen.

Niet langer!

‘t Zijn er meteen genoeg voor de hele redactie:

Bart Peeters heeft een rode leren vest aan. Zijn Jos Bosmansisering is gewoon helemaal op gang, vrees ik. Sandra denkt dat hij een tweedehandse rode lederen salon heeft verknipt.

Oh, Koen Wauters komt supporteren voor zijn broer. Ah, ‘t schijnt het kostuum van Koen te zijn dat hij gepikt heeft, Bart Peeters. En hij geeft toe dat hij eruit ziet als een Floeren Janet.

(allen in koor: drinkt een goei jat kaffee, bijt in ne pistolee, welkom in de floeren portemonnee)

Ik vind dat hij dat volgende keer gewoon mét ons Irène moet doen. En Eugène Flagey.

André over Geena Lisa. Eek! That’s just spooky, man:

(more…)

Normaal gezien is het helemaal tegen mijn eigen principes om artikels die ik voor Gentblogt schrijf, hier ook te zetten, maar ik had op de verkeerde knoowp geduiwd. Het was een missinghe die nie zjuust een was. En omdat kapotte permalinks en uit feedlezers verdwenen artikels zo vies zijn, alhier het begin. De rest staat op Gentblogt.

Vrijdag om acht uur was ondergetekende op post in het NTG; het naamkaartje las “Michel Vuijlsteke – Gentblogt – pers”; de occasie: het Groot Onderzoek. De discussie is ondertussen al aan de gang, en bij deze verschoning dat dit artikel er niet zaterdag al op stond. Het leven kwam in de weg, en dergelijke.

Ik ben het dan ook voor het overgrote deel eens met het artikel van Tom Dams en Gert De Vos in De Gentenaar, dat ik u van harte aanraad.

Gent gaf een tijd geleden aan het gerenommeerde Nederlandse adviesbureau Berenschot de opdracht om zich te buigen over een nieuw imago voor Gent. Er werden een zeventiental assen geïdentificeerd, en over vijf van die assen zou er vrijdag een open debat zijn met bewoners.

Het geheel werd in een radioprogramma gegoten, gepresenteerd door Wim Oosterlinck. Daar wrong misschien al het eerste schoentje.

Lees verder…

Het begon zo:

En het eindigde zo:

Anna is een beetje ziek. Ze heeft overgegeven. Het zou wel eens rotavirus kunnen zijn. Daar is niets aan te doen. We moeten ze alleen genoeg drinken geven. Anders geraakt ze gedeshydrateerd.

Al die korte zinnen. Alsof ik erom doe.

Naar bed, denk ik.

Slaapwel!

Yup:

Dear Michel,

Yesterday, supporters all across the country responded to Barack’s request by making more than 300,000 calls into crucial March 4th primary states.

We reached our goal of one million calls much faster than expected, so we’re setting a new goal: 1,500,000 calls to voters by Tuesday.

Use our online phonebanking tool and start making calls right now:

http://my.barackobama.com/call

There’s no easier or more effective way to keep building momentum for this campaign than making calls to likely supporters.

Zo moest het dus inderdaad.

Okay. Dit is a bit of a first: ik ga plat op de vloer liggen bedelen.

Ik zat eigenlijk al in bed, maar ik ben ervan wakker geworden. Er is iets dat ik niet in orde krijg, en ik zou het enorm graag in orde krijgen. Zo snel mogelijk, deze week. En ik ken er niet genoeg van om het meteen en goed te doen, wat wil zeggen dat ik er veel tijd zou moeten in steken, en ik heb niet veel tijd, argl.

Ik kan er ook geen geld voor betalen, maar, euh, er is de eer natuurlijk. Oh, en als ik de mevrouw/meneer/firma met een werkende oplossing een plezier daarmee kan doen: ik zet ze een week in een reuzengrote banner op elke pagina van mijn weblog!

Het probleem is, zoals de titel laat vermoeden, een DOM-probleem. En het gaat om iets technisch, dus Sandra mag nù afhaken.

Korte omschrijving

Ik wil een uitklapding dat een onbeperkt aantal keer kan voorkomen op een pagina, genested kan zijn, en gemakkelijk in het (manueel) html-coderen is.

Werking

Een “uitklapding”, dat is iets dat er zó uitziet:

Als ik op “Agenda van de vergadering” klik, of op dat vraagteken-icoontje, dan gebeurt er dit:

Dus: het icoontje verandert, en er verschijnt iets onder die eerste zin. Dat “iets” is in dit geval een lijst, maar dat kan om het even wat zijn: één of meer paragrafen, lijsten, tabellen…

Klikken op “Agenda van de vergadering” of op het groene vraagtekentje, doet de tekst weer verdwijnen.

Er moet meer dan één uitklapding op een pagina kunnen staan, bijvoorbeeld:

Als ik op één van die drie plusjes klik, of op de tekst die ernaast staat, dan moet daaronder iets uitklappen. Om het gemakkelijker te maken: het gaat hier niét om een toggle group, dus het kan zijn dat er twee of zelfs drie van die plusjes uitgeklapt zijn tegelijk. Voorbeeld:

…en hier is al meteen een laatste complexiteit aan bod gekomen: in zo’n uitgeklapt gedeelte van zo’n uitklapding, kunnen er nog andere uitklapdingen zitten. En dààrbinnen nog eens uitklapdingen.

Ik ga dat niet tot in het belachelijke doen, maar het zou wel kunnen dat er pakweg drie, maximum vier niveaus zijn.

HTML

De html gaat met de hand moeten aangemaakt worden, en mag dus niet complex zijn. In de titel van het uitklapding (dat stuk waarop geklikt kan worden), moet ook html-code mogelijk zijn. Het geheel moet (in uitgeklapte toestand, zonder dat die plusjes er minnetjes zichtbaar zijn of dat het in– en uitklappen zelf werkt) kunnen gepreviewed worden met een eenvoudige style sheet.

De html-code zelf ligt ook al vast:

<div class="toggle">
   <tag class=”clicktoggle”>
      Dit is de zin waarop kan geklikt worden.
   </tag>
   <tag class=”hidden”>
      Dit is wat er uitkomt als hierboven geklikt wordt.
   </tag>
</div>

Waar hierboven “tag” staat, kan een willekeurige html-tag staan, bijvoorbeeld:

<div class="toggle">
   <p class=”clicktoggle”>
      Dit is de zin waarop kan geklikt worden.
   </p>
   <ol class=”hidden”>
      <li>ten eerste</li>
      <li>ten tweede</li>
      <li>ten ten derde</li>
   </ol>
</div>

Of nog:

<div class="toggle">
   <p class=”clicktoggle”>
      Dit is de zin waarop kan geklikt worden.
   </p>
   <div class=”hidden”>
      <p>Kies een optie:</p>
      <div class=”toggle”>
         <p class=”clicktoggle”>Keuze één</p>
         <p class=”hidden”>Goed gekozen!</p>
      </div>
      <div class=”toggle”>
         <p class=”clicktoggle”>Keuze twee</p>
         <p class=”hidden”>Awoert!</p>
      </div>
      <p>…en ga dan verder.</p>
   </div>
</div>

De HTML ligt écht al vast, er kan niet meer aan veranderd worden. Als je klikt op een element met class “clicktoggle”, moet het eerstvolgende element met class “hidden” getoond worden. Of, als het al getoond wordt, verborgen worden. 

Voor het editeren, zuiver ter info, zou dat laatste er bijvoorbeeld zo uitzien:

(daar hoeft niemand zich verder iets van aan te trekken trouwens, van hoe dit er precies uit ziet)

DOM, en details

Zoals uit het tweede voorbeeld duidelijk is: op de hele pagina staan geen IDs bij al die klikdingen, en natuurlijk ook geen javascript of behaviours of watdanook. Al die dingen moeten er via DOM geplaatst worden, zodat de juiste klik het juiste ding de juiste actie laat ondernemen.

Ik geef wel een voorbeeld met een vraagteken, maar het zal in de praktijk enkel gaan om plus-tekens die min-tekens worden als ze uitgeklapt zijn, en weer plustekens als ze ingeklapt zijn.

Je kan daarbij gebruik maken van JQuery en/of YUI. Van die uitschuifbeweginkjes of andere fancy stuff hoeven niet: gewoon verschijnen en verdwijnen is goed. Het màg wel, als je je daartoe geroepen voelt.

De bedoeling is dat het werkt in FF, IE7, maar ook perfect in IE6.

Ik kan me inbeelden dat dit niet écht moeilijk is voor wie weet waar hij mee bezig is. Let wel! Ik ben niét op zoek naar pointers in de zin van “zou je niet eens proberen om dat zó of zó op te lossen”, of “volgens mij lijkt dit heel erg op X, Y of Z”. Ik zoek een oplossing die volledig kant-en-klaar is, een stuk code dat ik zó kan gebruiken.

Vergoeding

Zoals ik zei: ik heb er geen geld voor te geef. Maar wel mijn eeuwige dankbaarheid. En pinten als we mekaar zien. En als dat u een plezier doet: een banner op deze site.

Praktisch

Misschien best reageren hieronder, wie van plan is om er een gooi naar te doen. Dat er geen dubbel werk gebeurt.

Ik weet niet wat ik ervan moet verwachten, maar ik hoop er het beste van. Ik hoop dat ik er in de loop van deze week mensen een plezier mee kan doen.

(vingers gekruist)

Lang verhaal kort: ze van DHL stonden een kwartier nadat we met negen op lunch vertrokken waren, voor de deur. Er waren nog een paar mensen binnen, maar die hebben de bel niet gehoord / waren niet op tijd bij de deur / hadden een persoonlijke reden om mij ongelukkig te maken.

Ik laat in het midden wat en wie.

Résultat des courses:

Ik had gebeld, en ze zeiden dat ze nog gingen proberen langskomen vandaag, maar het is dus manifest niet meer gelukt.

Ik zal eens terugbellen morgenochtend.

Zucht.

Het was nochtans schoon gerief; de Kaoscillator, en een bluetooth handset. Handset? Jawel:

Morgen dus beter. Morgen dus beter.

• 1 - Coroflot
  portfolios & jobs for creative work
  (tags: portfolio)

Zo wijs: gisteren in de Bal Infernal quiz gedaan. Lien had commissievergadering en ik mocht invallen: ge kunt u niet half inbeelden hoe vereerd ik was.

Bijzonder aangenaam gezelschap, leutige quiz, fijne vragen, één ronde 10/10 punten gehaald, 6/10 voor de muziekvragen dank zij iedereen behalve mij (oh, ik wist wel nog Army of Lovers, schaam op mij), en voor de rest bijna overal 7/10 en 8/10.

De winnaars, die zijn eigenlijk buiten categorie, die hadden zelfs 10/10 voor de muziekronde, maar wij zijn uiteindelijk tweede geworden!

Het was alweer een tijdje geleden dat ik nog op LinkedIn had gezeten, maar kijk nu:

“Working on”. Whatever is next? Poke?

Zo. ‘t Was vandaag eerst Brussel en catastrophe en dan was het Antwerpen, en nu is het de eerste vrije avond, waar er niets te doen is, sinds oh I don’t know when.

Platte rust, me dunkt. De e-mail af, de feedreader en het licht uit, en voor televisie gaan liggen.

Beginnen met de finale van Masterchef, die ik nog altijd niet gezien heb. And we’ll take it from there. Sandra is op vergadering tot làààààt vanavond (weet ik uit ervaring), dis ik kan wellicht nog veel bekijken.

En al wie me wil bereiken vandaag: pech. Geen mail, geen IM, geen computer (dit is de portable van Sandra aan het woord!), de zak met de GSM staat beneden in de keuken.

Eerst test: improvisatie.

Goeie help. Twee steenhartige pockerface jurerende mensen die moesten wenen van emotie, zó goed het eten was dat een achttienjarige gemaakt had in een ronde waar ze moest improviseren met ingrediënten: een vermicelli van rode kool en sint-jacobsvruchten en spek.

Masterchef dit jaar is van de beste televisie in lange tijd. En het kaliber van de mededingers grenst aan het ongelooflijke.

Tweede test: Bras, Gagnaire, Troisgros, daar gaan de drie finalisten koken. In driesterrenrestaurants. En ‘t zijn amateurs. Eerst een gewone (nu ja, wat heet) dienst meemaken, en dàn, houd u vast: de signature dish koken van de chef zelf, én aan diezelfde chef te eten geven.

Troisgros was content met Johnny. James maakt een gargouillou (20 groenten en bloemen en kruiden!) voor Bras (”globally it is quite perfect”). Emily maakt een trio van desserten voor Gagnaire (”perfect”). Amazing.

En laatste test: een volledig eigen maaltijd maken. Twee uur voor een three course meal.

…en ‘t is James geworden. Daar kan ik mee leven. Jammer voor Johnny, maar zo is het leven. En Emily zal er ongetwijfeld raken. Dat kàn niet anders.

There’s no accounting for taste. Des goûts et des couleurs. En dergelijke.

Ik kan er mij soms ambetant bij voelen, dat mensen die ik graag zie, respecteer zelfs, dat die niet preciés dezelfde smaak blijken te hebben als mij in humor. That Mitchell and Webb Look: Peter kénde dat gisteren niet!

Kijk, déze sketch bedoelde ik:

Ze doen nóg wel in dat genre:

…maar hun absurditeit is toch wel van de beste. Beeld u in, de allereerste aflevering van een nieuwe show, en dit:

Eindeloze variaties volgen in de volgende afleveringen. Deze bijvoorbeeld:

Of deze:

Great stuff.

Niet moeilijk en leuk om doen:

Liedjes op grafieken. Kijk, nog:

of nog, van dezelfde zanger:

of nog eenvoudiger:

Meedoen!

• Wikipedia Founder Hit With Relationship Trouble, Allegations of Excessive Spending | Epicenter from Wired.com
  (tags: gossip wikipedia)
• All’s Wool that Ends Wool: Money for nothing, chicks for free?
  (tags: gossip wikipedia)
• Nonbovine Ruminations: Who do you trust?
  (tags: gossip wikipedia)

In de mail daarnet, vanwege Karin De Kennis Van Op Een Forum Dat Naamloos Zal Blijven:

Vertel eens is een weblog over kinderboeken en alles wat daarmee te maken heeft.

Omdat we ze graag lezen, er graag over praten, er graag over schrijven. Omdat we het gesprek over (kinder)literatuur zinvol, boeiend, verrijkend vinden.

We, dat zijn negen lezers* met heel verschillende achtergronden en invalshoeken, maar alvast één gemeenschappelijke passie. Die we graag met elkaar én met jou delen. Lees je mee? Surf dan snel naar www.verteleens.be! En vergeet niet te reageren, zo wordt het gesprek alleen maar rijker!

* Jet Marchau, Joke Guns, Karen de Loenen, Karin Kustermans, Katrien Temmerman, Marina Waterschoot, Richard Thiel, Thomas de Veen, Vanessa Joosen

Wij hebben kinderen die graag boeken lezen: Vertel Eens staat alvast gefeedreaderd.

2008 zal de geschiedenis ingaan als het jaar vanaf wanneer we iedereens verjaardag wisten.

Raar, te bedenken dat het vorig jaar wellicht de laatste keer zal zijn geweest dat ik mijn verjaardag gevierd heb (nu ja) zonder gelukwensen van mensen die ik eigenlijk niet zo goed ken.

Nostalgie:

“Zoals u ziet, hebben wij te kampen met enkele technische problemen. We proberen die zo snel mogelijk op te lossen, en daardoor start het journaal iets later dan voorzien.”

De muziek klopte alvast—seventies easy listening, die net zo goed onder een zweedse pornofilm had gekund, en die dan overging op een muzak-achtige versie van iets Greensleeves-achtig.

Jammer dat ze de beelden van lang geleden er niet bij zetten. Bloemetjes en bijtjes, vissen in aquaria, vogels.

Oh kijk, ondertussen zeven minuten later:

“Zoals u ziet, hebben wij te kampen met enkele technische problemen; ons excuses daarvoor. Wij proberen deze problemen zo snel mogelijk op te lossen, daardoor start het journaal iets later dan voorzien.”

…en dus bij VTM gaan ze ook op dat digitaal systeem overgaan. Ik zou géld geven om te mogen achterhalen wat er precies verkeerd is gegaan bij de VRT en hoe het allemaal op te lossen.

…tien minuten and counting: “Onze excuses voor deze technische problemen, het journaal komt er zó aan.” En ze zijn op Richard Clayderman uitgekomen. Het plaatje klopt helemaal.

…élf minuten!

“Excuseer voor onze late start, we hadden technische problemen. Zoiets kan gebeuren.”

Weet ge ‘t nog? Die keer dat ik er zó naar uitkeek om een pakje te ontvangen?

Even de historiek: pakketje vertrokken in de Joenaaited Steets 29 februari iets voor 10u ‘s morgens, toegekomen in Brussel 2 maart in de namiddag.

Maandag om tien voor zes ‘s morgens vertrokken uit het magazijn. Kwart voor één ‘s middags: koerier belt aan, niemand doet open, koerier terug naar DHL.

Maandag 13u: ik ben naar DHL om een tweede aanbieding te vragen.

Maandagnamiddag: ik bel naar DHL om te vragen waar het pakje blijft. Ze zeggen dat de koerier is langsgeweest om 14u20, maar dat hij de bedrijfsnaam niet vond. Ik zeg dat die links van de deur hangt, een blauw plakkaat met witte letters. Ze zullen dinsdag terugkomen.

Dinsdagochtend: ik bel naar DHL om te vragen waar dat pakje blijft en dat ik niets zie op de on-line tracker. “Ah, ze zijn vanmorgen langsgeweest, maar ik zie dat het niet op de website staat… Er is iets met de koerier, ‘t is een subcontractor en ik weet niet waar het pakje nu is…” Na een tijdje vinden ze het terug, en ze gaan het opnieuw aanbieden. Ik leg ze uit hoe de deur eruit ziet, dat er werken aan de gang zijn, waar het plakkaat met de bedrijfsnaam hangt, waar de bel is, dat ze zéker moeten bellen, dat er àltijd iemand aanwezig is.

Dinsdagavond: ik bel naar DHL om te vragen waar het pakje blijft, en dat ik niets zie op de on-line tracker. “Ah, zijn ze niet langsgeweest? Ik zie dat er niets veranderd is in de database, inderdaad, maar ze zijn wel degelijk langsgeweest hoor. Maar de koerier wist niet zeker of het wel het juiste adres was.” Ik begin nog eens het hele verhaal te doen: “oh, ik zie het meneer, er staat een hele uitleg hier… deur… werken… zéker bellen… ja, ik weet het ook niet. Ik zal zeggen dat ze het zéker moeten lezen, maar ‘t zal voor morgen zijn.”

Woensdagmiddag: ik bel naar DHL om te vragen waar het pakje blijft, en dat ik niets zie op de on-line tracker. “Tiens, dat is vreemd meneer, ik zie dat dat pakje zou moeten vertrokken zijn met de koerier vanmorgen, maar dat is blijkbaar niet gebeurd. Het zal voor de namiddaglevering zijn!” Ik herinner er nog eens aan dat de deur, de bel, de werken, zéker bellen: “jaja meneer, ik zie dat er al een heel verhaal staat, ‘t komt in orde!”

Woensdag 15u: ik bel naar DHL om te vragen waarom de on-line tracker nu al voor de zoveelste keer zegt “Address information needed; contact DHL Customer Service”, en wat het probleem deze keer wel mag geweest zijn. “Ah ja meneer, de koerier is om 14u42 langsgeweest, maar uw naam stond niet op de bel, en hij heeft dus niet gebeld.” Ik ben op dat moment nog altijd kalm, maar ik heb me toch een beetje boos gemaakt aan de telefoon. Of ze de gewoonte hebben om voor leveringen bij bedrijven te eisen dat de namen van alle werknemers op de bel staan. Of ze dat normaal vinden dat er dag na dag meer details op die leveringspapieren staan, en dat die niet opgevolgd worden. De mevrouw put zich uit in verontschuldigingen, belt naar de koerier, en belt dan terug, zegt dat hij zéker vandaag nog komt, vóór 17u, en dat als hij er niet is om 16u45 dat ik dan moet bellen.

Woensdag 16u47: ik bel naar DHL om te vragen waar de koerier blijft. Ik krijg de mevrouw van maandag weer aan de lijn. Ze weet van niets, en kan de koerier niet bereiken. Hij zal het te druk hebben. Als ik het écht nodig heb, mijn pakje, kan ik altijd vanavond naar Diegem komen? Néén, mevrouw, dat kan ik niet. “Dan zal het voor morgenochtend zijn meneer!” Ik bén er wel niet morgenochtend, dus iemand anders zal aftekenen, is dat een probleem? “Nee, natuurlijk niet: de naam van het bedrijf staat erop, we zijn dat gewoon, komt in orde meneer!”

Donderdag 13u: ik bel naar DHL om te vragen waarom de on-line tracker nu al voor de zoveelste keer zegt “Address information needed; contact DHL Customer Service”, en wat het probleem deze keer wel mag geweest zijn. “Ah ja meneer, de koerier is om 12u35 langsgeweest, maar u was niet aanwezig.” Oh? Heetf de koerier aangebeld dan? “Ja meneer, dat doen we al… euh… tijd… oh, nee: als hij aan zou gebeld hebben, dan zou er staan dat hij een papiertje heeft afgegeven dat u er niet was… dus, euh, nee: hij zal niet aangebeld hebben. Stond uw naam op de bel?” Ik vraag de dame aan de telefoon of, als ze een levering doet bij Dexia, dat ze dan ook verwacht dat alle namen van de werknemers op de bel staan, en of ze dat eigenlijk wel normaal vind dat het ondertussen de ikweetniethoeveelste keer is dat ik hetzelfde telefoongesprek moet hebben? “Meneer, het spijt me, ik begrijp het ook niet. Ik bel even naar het depot, hebt u een ogenblikje?” Dat heb ik. “Hallo meneer, dank u voor het geduld. Ze weten ook niet wat er gebeurd is meneer. Ik bel even naar de koerier, en ik zorg ervoor dat hij zéker aanbelt en het pakketje zéker aanbiedt.”

Donderdag 19u50: volgens de website is het pakket nog altijd “With delivery courier.” En dus niét afgegeven. Morgen zal ik nog eens bellen. Dus.

update ik heb, par acquit de conscience, toch maar eens gebeld naa rDHL, een mens weet nooit. Ik was al meteen een beetje uit het lood geslagen: normaal gezien moet ik eerst 1 doen om Nederlands te kiezen en dan 3 om te kiezen voor pakjes in transit–maar deze keer kreeg ik, om 20u30, meteen “DHL, goeienavond, Michel” te horen. Blijkt dat Michel de naam van de meneer aan de permanentie. Ik stel hem nog eens dezelfde vraag: de on-line tracker zegt “With delivery courier.”, en of hij weet of het pakje ondertussen aangekomen is. “Euh… evne checken… nee meneer: “person unknown” staat hier. Ze zullen de bestemmeling niet gevonden hebben.”

Oh really? vraag ik hem, en is hij er zeker van dat ze wel degelijk gebeld hebben aan de deur? “Euh ja, dat moet haast wel hé meneer?” Euh nee, dat moest haast niét, verzeker ik hem, wantondertussen weet ik dat ook al: als hij aangebeld had, dan stond er nu in zijn systeem niét “person unknown”, maar wel “briefje afgegeven” of iets in die zin. “Ah ja, dat is inderdaad waar. De koerier zal niet aangebeld hebben.”

Waarop ik die sympathieke meneer nog eens het hele verhaal doe, met een dosis sarcasme zo zwaar dat ik denk dat zijn telefoon er wellicht van zal ondergelopen zijn. We hebben er samen smakelijk om gelachen, quoi. Ik vroeg hem, van man tot man, wat ik kon doén om ervoor te zorgen dat die brave mensen van de koerierdienst hun papieren lézen en hun werk gewoon uitvoeren.

Zijn antwoord? “Ik zou morgenochtend bellen, van zodra de support weer open is, en ik zou mij razend kwaad maken, ik vrees dat dat het enige is dat helpt.” Jamaar, heeft dat wel nut? Hysterisch krijsen tegen mensen die er zelf óók niets aan kunnen doen? “Ik vreesd dat het écht het enige is dat helpt, meneer.”

Ah ok. Afspraak morgenochtend om 7u31, dus.

Oh my. Kijk nu:

‘t Is làng geen LibraryThing, maar juggernaut Google indachtig… ach. In het beste geval wordt het iets goeds, genre Google Reader (dat ik wel niet gebruik) of GMail of Google Calendar.

De kogels zijn door de kerken: gisteren lag de finale confirmatie voor de Information Architecture Summit in mijn baksken op het werk, en gisteren ook lees ik op het weblog van mijn madam dat we naar zo’n all-in op Kos gaan op vakantie.

De vakantie, dat zal niéts van werk, niéts van inspanning worden. Zeer misschien huren we een fiets om eens rond dat eiland te rijden, maar voor de rest: alleen de betere patattenzak uithangen aan het zwembad, met een zak boeken om te lezen en da’s alles.

All-in, dat is dus dat we blijkbaar gewoon nergens moeten voor bijbetalen. Dat de kinderen frisco’s kunnen krijgen zonder dat we ze zelfs maar een eurocent moeten meegeven, dat we kunnen eten en drinken wat we willen—cocktails vanaf tien uur ‘s morgens! Duizend dikke Duitsers drinken vrolijk met ons mee!

En zó ziet het er daar uit:

Ik ben in mijn hele leven nog nooit zó op vakantie geweest. Mwoehahaha.

Ik hoop dat mijn rug het uithoudt, da’s het enige: normaal gezien kan ik niet slapen in een slecht bed (letterlijk: niet kunnen slapen, er als een wrak uit komen, verrekken van de pijn), en heb ik een goede stoel/zetel nodig om op te zitten, wil ik de dag doorkomen. Alla. We shall see.

Kijk eens, zo wijs!

Collaboratieve effort, en alles.

• Amazon.com: 3M Post-it® Self-Stick Whiteboard Sheet with Frame, 48w x 30h 580WBWALL / MMM580WBWALL: Home Improvement
  Magisch!
  (tags: shopping work)
• Monitor | The battle for Wikipedia’s soul | Economist.com
  Dit is tegenwoordig de clou, vrees ik.
  (tags: wikipedia)

Het zou vanmorgen helemaal niet zo moeilijk geweest zijn om razend te worden aan de telefoon met DHL.

Zo’n kerel met een lijzige stem—denk Louis Tobback, maar kortaf: “ja meneer, dat was een verkeerd adres en ze zullen vandaag nog eens proberen”.

Heel de santeboetiek terug uitgelegd, en nog eens alle excuses afgelopen (“ja maar dat is een bedrijf” “ja maar hangt de naam wel op de gevel?” “ja maar staat uw naam op de bel?”). Inclusief dat het zéver is dat die koerier mij niet aanwezig zou gevonden hebben, want dat hij manifest nooit meer gebeld heeft aan de deur. Tot uiteindelijk: “Ik zal u eens probéren verbinden met Diegem.”

Lange stilte (nu ja, stilte: luide ketelmuziek aan de telefoon terwijl ik wachtte). “Meneer? Mijn collega in Diegem was ook net uw dossierken aan het lezen. Ik weet al wat het probleem was: die koerier, die ziet niet goed. Dus hebben we het vandaag aan een andere koerier gegeven, en het zou vandag moeten toekomen.”

De koerier ziét niet goed?!

What the fuck kind of stom excuus is dàt nu?! Vooral omdat ik al zeker drié verschillende koeriers heb gehad?!

Als dat pak er vanmiddag niet is, doe ik ze een proces aan. Of zo.

De situatie, voor zover ik die kan opmaken uit de kranten:

• er zijn stapels Roma in Gent
• die willen zelfstandig blijven en zoeken geen ander werk
• en ze verarmen en raken in de miserie
• en ze kunnen niet bij het OCMW terecht want ze willen zelfstandig blijven
• en dus zitten ze écht in de miserie
• en sleuren ze hun kinderen mee in die miserie

En dus wordt het plots mediageniek om er opnieuw een boompje over op te zetten. Herinnert u zich deze nog?

Ja, ik ben daar nijdig over. Dit gaat niet over België, dit gaat over Slovakije en al die andere apenlanden die nota bene in Europa zitten waar Roma uit weg vluchten.

Bon, er zijn tien kanten aan elk verhaal, en zo ook aan dit: er zijn verschrikkelijke drama’s, en het gaat niet op om een hele groep mensen met één pennentrek te beoordelen alsof ze ook echt maar één soort mensen zijn. Dat is zowat de definitie van racisme.

Maar als we toch aan het verkleuteren en het vereenvoudigen zijn…

Als Gent aankondigt dat er x aantal bedden gratis! ter beschikking zijn van al wie een bijna-doodgevroren kindje heeft, dan zijn er op zeven maand tijd geen 299 kinderen, maar honderd per maand die opgevangen moeten worden. En die hun eten, dekens, speelgoed, medicamenten, maaltijdcheques zullen mogen ophoesten aan wie het ook is waar ze hun geld moeten afgeven dat ze bij elkaar bedelen in de Veldstraat en de Lange Munt, waar ze hele dagen op de schoot van hun moeders (zusters? tantes?) moeten zitten, in weer en wind.

Weerzinwekkende situatie, en symptoombestrijding gaat er niets aan doen. Oh, en nét iets te moeilijk om een Chris Dusauchoit voor warm te laten lopen, natuurlijk: los maar eens op, het probleem van Roma en racisme en migratie en de vicieuze cirkels die daar allemaal mee te maken hebben.

Catch-22. En, mutatis mutandis: dit is als onderhandelen met terroristen. Het is niet omdat ze kinderen gijzelen dat plots alles mogelijk moet worden.

Sommige partijen zouden daar beter over zwijgen, vind ik, als ze niets constructiefs te zeggen hebben. In plaats van objectieve bondgenoten te worden van andere partijen die daar óók niets constructiefs over te zeggen hebben.

Het probleem is oplosbaar, zowel in de dagelijkse praktijk als in het groter beeld. Maar het is zoveel moeilijker als daar wat prima donna’s demagogisch gaan staan grandstanden, kan ik me inbeelden.

Oh ja, tùùrlijk, “de rol van de oppositie” en het is toch zo érg meneer, en uiterààrd hebben ze recht van spreken. Zeker dat.

[daar staat nog eens helemaal nààst dat ik lijfstraffen zou invoeren voor de ouders die te dom zijn om te helpen donderen en weigeren geholpen te worden, en dat ik mijn jaarloon zou afgeven als ik daar kinderen mee zou kunnen redden, en dat ze van mijn part allemaal bij ons thuis mogen komen slapen en eten en televisiekijken en spelen—vier of tien, zó een verschil is dat ook niet]

[en daar staat ook naast dat ik wel degelijk iets zou willen doen, praktisch. Voedsel inzamelen? Kledij? iets?]

[was het u al opgevallen dat het een complexe zaak is?]

Meneer Vuijlsteke? Inderdaad, dat pakje zou vandaag geleverd worden. Even kijken waar het zit. Oh, een probleem met het adres, blijkbaar. Dat zal de namiddaglevering worden.

Of de koerier aangebeld heeft? Nee hoor meneer: hij is nog meer één keer echt langsgeweest, op maandag 3 maart in de voormiddag. Al de andere keren heeft hij het adres niet gevonden. Kunt u uw GSM-nummer geven?

De vorige keren was het namelijk telkens dezelfde koerier, en dat is iemand die het niet goed weet zijn allemaal. Nu gaan we het meegeven met iemand die de regio wél goed kent. En laat uw GSM zeker open staan!

Mwaha:

[dankuwel Gerdy!]

HET PAKJE IS TOEGEKOMEN BIMBAM DE KLOKKEN HOERA EN KOM HIER DAT IK U TONGKUS BESTE KOERIER VAN DHL!!!

(dat laatste dus niet)

(maar het is er wel — straks naar het werk terugkeren en pakketje gaan ophalen)

Oh, en wat hebben wij vandaag gedaan?

Naar Teun geweest en vergadering gedaan, dat hebben wij gedaan. Vergaderingen, als dat met croissants en spiegels en achten en mastellen en boterkoeken is, en als dat met paprikasoep met balletjes en sla van rode ajuin en komkommer en tomaat met balsamico is, en als daar dan nog taart en drank en alles is, en in uitstekend gezelschap, dan is dat wel heel erg wijs, eigenlijk.

En morgen doe ik een handleiding. En verslag.

O, en nog àl die dingen te doen. Zo wijs, maat.

Die dingen die ik gekocht heb in Den Ameriek, te weten één bluetooth handset en één Kaoscillator: ge zijt allemaal jaloerzigaards.

Al die mensen die mij uitlachen omdat ik met mijn handset aan mijn oor zit en hem sinds gisterenmiddag niet meer loslaat: ge kunt er niet tegen dat ik iets wijs heb en gulder niet. En die mensen die zeggen dat er alleen maar ruis uitkomt als ik erin spreek, die zijn gewoon van slechte wil. Als ik wil, dan kan ik zelfs die handset gebruiken om oproepen mee te doen: op de grijze knop duwen, en de naam van de geadresseerde spreken. En dan doet de telefoon het gesprek. En gulder nu.

En al die mensen die me met een onbestemde doch gelukzalige glimlach zien op en neer wippen op de tonen van 90 bpm doenke doenke muziek die ik zelf gemaakt heb: de Kaoscillators zijn uitvekocht, haha!

Een X/Y-pad dat afhankelijk van het instrument allerlei parameters controleert of een drum pad is, loops en overdubs, én het werkt op batterijen.

Mwoe.

Ha.

Ha.

Ha.

We zitten naar televisie te kijken en er verschijnt een notenbalk met klassieke muziek erbij.

“Hey, dat kennen wij!” zegt Louis.

“Pfuh, ja. Maar dat is dus wél zes achtsten en geen twee vierden,” schimpt Zelie.

Tss.

Google Calendar Sync:

Zelfs zónder druk op de knop, synchronisatie heen en weer tussen Outlook en Google Calendar—what’s not to like?

Wel: dat het maar één kalender is die gesynced wordt. Zucht. Want mijn kalender bij Google ziet er op een rustige week zó uit, namelijk:

Overdag is er “niets”, da’s dus omdat overdag het werk is, en het werk niet in mijn kalender zit. Ik zou dat heel graag hebben, nochtans. Het stomme is ook wel dat “mijn” primaire Google Calendar eigenlijk “onze” gemeenschappelijke kalender is: die die we gebruiken, Sandra en mezelf, voor dingen voor ons alletwee.

Zucht. Wachten op een volgende versie, dat we kunnen kiezen welke kalender van waar naar waar kan gesynced worden.

Gary zou het wellicht fijn gevonden hebben:

In de rapte. Om te zien wat het geeft.

De finale! Wie had kunnen bevroeden dat het alsnog zo spannend zou worden?

Bart Peeters bestrijdt het podium met twee Keizerinnen Van Het Universum aan zijn zijde! Ze hebben van die kappen aan gelijk hondjes, dat ze zich niet aan het gezicht scharten! En er zijn engeltjes in het spel, en daar kwam zowaar Jefke De Lathouwer die tegen die engeltjes sprak. En kijk, Véronique De Kock!

Okay. Peeters: dat was de lààtste keer, van die Serven Brengen Geluk. I’m warning you.

‘t Is wel grappig, ze hebben de finalisten aan een hele zaal Serven getoond, ik ben eens benieuwd. De eerste: Brahim.Kaal zijn is modern, daar is niets mis mee, weet een Servische. En te weinig tempo, zegt een andere. Miss Servië zegt dat hij er niet zal geraken ook. Hm.

Ik vind dat hij te veel zelfvertrouwen heeft. En zijn liedje ben ik nu echt wel beu gehoord. Hoe, zijn daar nu twee vreemde mannen plots opgedaagd? En doet Brahim nu écht heel de tijd van die vocale fiorituurkes? Man, da’s irritant. Door de mand gevallen, peins ik.

De Paranoiacs. Eens kijken wat ze dààr van vinden in Beograd. Agressief en niet de smaak van Miss Servië. Een oude rocker zei dat hij een oude rocker blijft. En ze kunnen het refreintje al meezingen, volgens de cameraploeg. Een oude madam zegt dat ze oubollig en passé zijn. En de Finnen zijn origineler, ‘t schijnt. En dan doen ze nog een paar gescripte positieve interventies.

Oh here, Rafke heeft een teddybeerken mee. Credibility zero, meneer.

Er is meer licht dan de vorige keer op het podium, kan dat?

Oei. Oei, oei, oei: een mislukte stagedive, denk ik. That’s gotta hurt. Niet echt, want hij heeft zich geen pijn gedaan, maar in zieligheidspunten kan dat wel tellen. Het publiek is wel enthousiast. Mwf.

Nelson, en ik ben al in slaap gevallen nù. Belachelijk onderhemd, niet populair, te saai. Zeggen de Serven. Ik ook, dus.

En Nelson weet niet dat Prince ook Nelson heet, de comediant. En dat ding met dat onderlijveken altijd, jongens toch. Ik heb mijn wekker gezet op binnen twee minuten, als het gedaan is.

*!°§smrfft!’t is gedaan! Heb ik iets gemist? Neen, schat ik. De jury zegt ook, omfloerst, dat het saai is.

Sandrine. Met dat, herinner ik me, niet zo goed liedje, maar wel màchtig goed gezongen en gebracht.

“Omver geblazen.” “Liedje niet sterk genoeg voor haar stem.” “In een ander liedje zou haar stem meer uitkomen.” “Beste inzending.” Yup, wat ik ook dacht.

Eurm. Whoa baby. Rok. Split. Borsten. Skrglt. Keyboard malfunction.

Sandrine met live zanger op podium, benieuwd… yup. Beste choreografie van het hele toernooi. En ik ben zó verliefd op Sandrine, ‘t is niet proper.

…maar het blijft wel vreten aan mij: dat het liedje gewoon niet zo goed is als de zangeres.

…maar mie-jaaarrrrrr het is toch wel heel erg goed, als totaalbeeld.

Hoe moet een mens nu in des hemelsnaam kiezen tussen Sandrine en Ishtar?

Het publiek reageert precies verrukt in de zaal, maar ze zeggen ook dat het kut is en zaagmuziek, in de interviews. Tekenfilmmuziek. Te traag, ook. Niet modern genoeg. Urban Trad was hetzelfde maar beter.

Soetkin is precies niet echt veel van spraak, dat zal ze parten spelen in de stemmen. Ach, en het interview loopt zo stroef, zo stroef. En zo nerveus. Als ze nu vals zingt, is het over. En ik ben nog àltijd geperturbeerd over die geruchten van ambetant zijn tegen de populaire zangers. Ge ziet; de roddelpers, dat is een merde.

Wel màchtig geestig loopje op de achtergrond. Maar, het valt me nu pas op, ze nemen zichzelf op de dansende gitarist precies écht wel serieus. Of zijn het zenuwen? Vermoeiend liedje, toch wel.

Nah. ‘t Zal Sandrine worden.

*
*    *

Update: the results. Van nummer vijg tot nummer drie, en dan het goed.

5. Nelson. Verwacht wegens oeverloos saai.
4. Brahim. Verwacht wegens eigenlijk wel hetzelfde en te arrogant.
3. Paranoiacs. Uh huh. Ishtar of Sandrine, dat wisten we vóór vandaag al.

En de winnaar:
1. Ishtar. Oh boy. Okay, dat wordt dus weer een laatste plaats. Zucht.

Enfin, ‘t is ze gegund natuurlijk, maar zeg dan in mei niet dat ik het u niet gezegd had. Enfin, ik hóóp natuurlijk dat ze een schokeffect hebben en alles. Maar zeg niet…

Eurosong is gedaan, mijn madam is met een vreemde man uit een vreemde stad, die vanavond aan de deur stond, naar de cinema gegaan, de digicorder huilt zacht neemt zacht op van series in de achtergrond: ik kruip met mijn boek in mijn nest.

Pulp van Kevin J. Anderson, boek drie van The Saga of the Seven Suns, ‘t is spannend. Achtig.

Morgen: niet vergeten in de ochtend, oh, pakweg op de trein, mijn urenregistratie te doen. En dan een rapport afmaken over technische aspecten van een portaalsite, voor zover dat kan afgemaakt worden. En dan bugs doen in JIRA, bugs doen, bugs doen men kan niet meer. En kijken hoe de deploy van een style sheet en wat javascript is, en op zoek gaan naar fouten, en statistieken trekken en dingen.

Oh, en afspreken met een domeinexpert (ik heb dat woord vandaag als vier keer gebruikt, in drie contexten: ik stel me vragen over de normaliteit van mijn leven, soms) voor een workshop over MOSS 2007 van binnen twee weken dinsdag.

En dan dinsdag een ànder rapport afmaken, in Antwerpen, over interviews en observatiesn, zover als mogelijk is. Veel screenshots nemen en alles ook.

En dan woensdag verder rapport en workshop, donderdag nog workshop, en vrijdag thuiswerk: misschien nog een stuk voor de workshop/rapport-klant van woensdag en donderdag, misschien ook interface-ontwerp voor mensen in Gent.

En érgens in de week polsen naar een paar projecten die in pre– of net post-sales-fase zitten. En ook polsen naar een project dat een beetje on hold is terwijl we met drie partijen wachten op een vierde.

“Chô, dat klinkt allemaal zo enorm veel gewichtiger dan het eigenlijk is,” ging ik zeggen, maar ‘t is wel raar: ergens ís dat wel eigenlijk gewichtig en belangrijk. Ik relativeer hoor, maar eigenlijk feitelijk, om het met Joke te zeggen, eigenlijk feitelijk…

Oh ja, en vrijdag is het oudercontact voor Zelie en Louis, en ik moet nog eens interviews doen voor een website die ik wil maken, en we hebben donderdag redactievergadering van Gentblogt, en ik ben nog altijd druk druk bezig met een Redelijk Complexe Site in Drupal.

Life-a, she’s-a good-a.

Oh, en ik heb op het interweb een aankoop gedaan waar ik helemaal van tril van opwinding. En nee, ik zeg niet wat.

• 1 - Prog Gold » Blog Archive » So You Think Hillary Will Be A Secular President Who’ll Kick Out The Fundies?
  Oh. My God.
  (tags: usa religion)
• 2 - DECOY MAGAZINE HOME - Welcome to Decoy Magazine, the premier place for collectors and antique lovers alike. We specialize in all types of decoys - duck decoys, fish decoys, owl decoys, any decoy you can imagine!
  DECOY MAGAZINE??
  (tags: weird)
• 3 - Process Explorer
  (tags: freeware utilities windows)
• 4 - First Look: Complete Watchmen Costumes Officially Revealed!! « FirstShowing.net
  Yay!
  (tags: watchmen movies comics)

Eens rondvraag gedaan bij de franstalige collega’s over Ishtar en Sandrine.

Ishtar

• J’en comprends que dalle.
• J’aurais du mal à voter pour ça.
• C’est pas une langue, elle fait que du bruit.
• Le concept est très urban trad.
• Je suis pas fana du tout.

Sandrine

• C’est une fausse Beyoncé quoi.
• C’est plus dansant que l’autre, quand même.
• Elle n’a pas une tête à s’appeler Sandrine.
• Elle ressemble à la fille qui jouait dans Fame.

En na een minuut of zo: “Bon, pour moi c’est bon hein Michel”, ‘t is te zeggen: “zet dat af want ik ben het beu”.

Et s’il fallait choisir entre les deux?

• Pf. La peste et le choléra.
• A la limite la seconde, c’est plus dansant.

Verfrissend.

Gunter Lamoot op vt4! Ook getest op dieren, een humorprogramma dat ik ofwel helemaal gemist heb de vorige keer, ofwel dat het pas vers nieuw is. Presentatie Hans “Commissaris O.” Otten en Roos “al geneukt vandaag” Van Acker, met Ann Van Elsen, Gunter Lamoot en Jacques Vermeire. Geen idee of het vaste panelleden zijn, semi-vaste panelleden, of telkens wisselende.

Ik ben in alle geval benieuwd welke Gunter Lamoot we te zien gaan krijgen. En Jacques Vermeiren is er niet lelijker op geworden, met verouderen. En Ann Van Elsen is precies blonder dan gewoonlijk.

En Gunter zit precies niet echt op zijn gemak.

Tiens, ze spreken van “Ann Van Elsen in Playboy”, en het is alsof ze daar niet in zou gestaan hebben. Làng geleden opgenomen, dus. Of is dit een heruitzending? I dunno.

Mm. Programma is al een tijd bezig, en Gunter heeft nog niets gezegd. Tiens, en Roos Van Acker heeft geen nek.

Oh, hang on: tien minuten en het eerste woord van Gunter. Krijgt geblinddoekt een banaan in zijn mond: “Felice! Jij hier?!” En het hele panel is hondeneten aan het eten. Yahey!

Hm. Een spelletje met nepvragen, dat duurde veel te lang en was niet silly genoeg. Het laten bewegen van levende standbeelden, daarentegen, was hilarisch goed. Startkabels! Grappige apen met het gezicht van Marc Reynebeau!

En van daar af, liep het allemaal helemaal vlot.

Kijk: ik vind het een goed programma. Gemoedelijk, niet overduidelijk dat er een script is, mensen die elkaar het licht in de ogen gunnen, degelijke presentatie van mensen die hun job kennen… een groot contrast met andere Vlaemsche humoorprograms.

Het heeft niet het wanhopig gemillimeterde dat Alles Kan Beter had of het ‘k wille maar ‘k een kunne niet van De Rechtvaardige Rechters, of het frenetische proberen-BBC-achterna-te-hollen-maar-daar-jammerlijk-in-mislukken van Spam.

Ik vraag me af wat hier eigenlijk het verhaal van is.

Ach ja, vandaag was er een altercatie op een trein in Wallonenland. Een reiziger was boos en wou een foto nemen van de treinbegeleider met zijn GSM, en de treinbegeleider wou daarop de GSM afpakken, en ze zijn beginnen vechten: dat is wat ik gehoord heb.

Collega Bilitis was ettelijke uren te laat op het werk, zij woont in La Hestre, in het midden van le pays des oualecops, en haar trein was afgeschaft, en dan weer niet, en dan wisten ze het niet, en dan weer wel, en dan zou hij niet rijden, enfin: miserie.

Maar hey, dat is het leven, en het is eens zo en dan eens anders. Ik heb nog denk ik maar één keer een echt probleem met een afgeschafte Dampoort-Schaarbeek gehad.

Nee: wat ik bedacht, is dat het écht wel grappig is, zo op een vaste pendeltrein te zitten. In het gaan zit ik in de eerste wagon, in het terugkeren in de laatste of voorlaatste. En daar zitten dus ook altijd dezelfde mensen op, of toch bijna.

De meneer met de kruk die in de krant schrijft, de webmeesteres van het CGKR, de kaarters natuurlijk: eigenlijk is dat toch wel vreselijk wijs, zo mensen beetje bij beetje leren kennen? Ik slaap meestal, maar ik denk dat ik meer wakker ga blijven. Ik luister ongelooflijk graag naar hoe mensen tegen mekaar babbelen, en hoe ik dan over dagen en weken heen allemaal levens bij elkaar kan puzzelen.

Vroeger, op de trein naar Brugge, was dat ook zo. Dan was het meestal minder leutig, wegens jongeren met niet altijd de meest aangename levens of familiesituaties. Nu zijn het ambtenaren. Soms collega’s, soms vrienden, soms buren in Gentbrugge, soms mensen die elkaar alleen maar kennen van jaren op de trein.

Ik zou dat eigenlijk wel fantastisch vinden, om zo binnen een paar jaar ook met de mensen op de trein in gesprek te raken.

Joël Riguelle, burgemeester van Berchem-Sainte-Agathe.

(merci Vanessa)

Mensen die “is” schrijven als ze “eens” bedoelen.

Zoals in “Morgen ga ik nog is naar Brussel.”

Zo.  Dat weet u nu ook.

[via BoingBoing]

Oh, dit is blijkbaar al zeer oud. Neemt niet weg dat ik het koop als ik één van mijn PSP’s ooit terugvind.

• 1 - uncle dirty
  (tags: dirty weird photography)
• 2 - Adding Page Numbers to Google Documents
  (tags: hack howto Google)

Okay:

Beste weblogger

Wij gaan keet schoppen in het naar onze mening nogal grijze Vlaamse bloglandschap.

Graag hadden wij u via deze mail op de hoogte gesteld van ons initiatief.

Vriendelijke groet

Kanslooz-redactie

Wat nu? Kanslooz.be zegt dit:

Het domein is van ene Matthias Raemdonck, zegt dns.be me. Deze Matthias (Van) Raemdonck? Geen idee. Er is meer dan één koe die Blaar heet.

Pertinente vragen, lees ik:

Kutblogs in Vlaanderen: wie schrijft ze, waarover schrijven ze en waar kan je ze vinden? Op Don Quichotiaanse wijze trekken wij van leer tegen de alom tegenwoordige banaliteit. Kanslooz zet voor u de honderd grootste kutblogs op een rijtje, ongeacht hun thema en focus.

Awoert kutbloggers! Awoert navelstaarderij! Awoert invloed!

Zoals men in Gent zou zeggen: da ne stek maat voor die gasten van Metatale maat.

(ik wéét dat ik totaal inconsequent ben met mezelf, want wie weet is dit ook één van die griebelijke virals, maar hey, dít vond ik wel grappig)

update: zo, dat weten we dan ook weer. Geenstijl-wannabes. Die blijkbaar echt denken dat ik “erin getuimeld ben”. Oh boy.

Hoe, hoor ik u zich, in deze tijden van Eurovisiesongfestival, in koor afvragen, zou het nog zijn met Dana International? Wikipedia bracht uitkomst!

Ze heeft zwarte sneeuw gezien, een contract met Sony mislopen, ze is op haar wezen gegaan voor een miljard mensen die naar televisie aan het kijken waren, enfin, van die zaken waar minderen mensen deprimo van zouden worden.

Maar hela, vorig jaar stond ze er weer:

Jaha.

Ach, en als ik toch Youtube-fimpjes aan het posten ben—het gaat er hier proper uitzien binnen een paar jaar, als Youtube niet meer bestaat en als we allemaal haptische interfaces zullen hebben en 3D-schermen en dingen—waarom niet eens ons Gianna haar liedseken laten uitzingen, in plaats ze altijd net vóór het refrein af te breken, als de Fiat Bravo uit beeld is?

Leve Gianna Nannini!

Oh, ik eet zo graag sushi. Ik eet zó graag sushi. Morgen is het werken in Brussel en geen tijd voor iets anders dan iets van bij Exki, maar vrijdag!

Vrijdag moet ik allemaal beslommeringen in Gent en de buurt van Gent doen. Ik moet naar het administratief centrum gaan om een paspoort te gaan verlengen. En ik moet naar de bank waar ik al dertig jaar ga, gaan bewijzen dat ik ben wie ik al dertig jaar zeg te zijn of dat ik anders mijn rekeningen kwijtraak.

En ik denk dat ik ‘s middags maar eens sushi eet. Meeneem als het niet anders kan, en als het wel anders kan, die minofmeer nieuwe in de buurt van het stadhuis.

• More woes for Wikipedia’s Jimmy Wales - web - Technology - smh.com.au
  Oh boy.
  (tags: wikipedia gossip)
• Application
  (tags: flash 3d interface inspiration)

Oh… soms zou een mens echt wel enorm spijt hebben dat het tegenwoordig allemaal met computers gedaan wordt:

(merci broodje liefde)

Vandaag is een slechte dag.

Vergeet uw toupet niet op het nachtkastje:

Yeah right, het is de hond die de mevrouw absoluut nodig heeft:

Het was een tijd triestig gesteld, met het graffitistraatje: vandalen, wildtaggen, vuiligheid. Gevolg: geen grote werken meer. Sinds kort gaat het weer de goede richting uit:

Het was oudercontact vandaag. Ze doen het alletwee goed, Zelie en Louis, da’s dus wel goed.

En dan lees ik dit.

Natuurlijk ben ik het niet altijd eens met de leraars en leraressen van de kinderen, het zou nog maar triestig zijn. Soms vind ik dat ze niet streng genoeg zijn, soms vind ik dat ze te streng zijn, soms vind ik dat ze te rechtlijnig zijn, soms vind ik dat ze te arbitrair zijn.

Maar geen haar op mijn hoofd dat er ook maar aan dénkt om hun gezag in twijfel te trekken bij mijn kinderen. Wij zijn de baas thuis, de juf en de meester zijn de baas in de klas, zo. is. dat.

Nee, we zijn geen onmensen, en ook geen reactionaire jaren-50-ouders, maar er moet duidelijkheid zijn. Ouders en leraars zijn partners in de opvoeding van de kinderen, en we moeten elkaar kunenn vertrouwen. Eén aspect van dat vertrouwen is dat we elkaars gezag niet ondermijnen, en dat we problemen eerst onder mekaar bespreken voor het naar de kinderen of–godbetert–de buitenwereld te brengen. Dat is precies hetzelfde als wat er tussen ouders gebeurt, en tussen ouders en grootouders.

En als we daar heel eerlijk in zijn: ik zie mijn kinderen liever dan zowat alles ter wereld, maar kinderen zijn kinderen, en géén volwassenen.

Leraars, die zitten tussen directie en leerlingen en ouders. En vooral ouders dan, die denken dat ze alsmaar mondiger moeten worden. Die wéten dat ze het allemaal beter weten. Die, manifest, denken dat ze even voortdurend in de klas aanwezig zijn als de leraar zelf. Er zéker van zijn dat ze alles beter weten. En in wiens ogen hun eigen kinderen àltijd gelijk hebben.

Problemen met de beslissingen van de leraar? Kan, natuurlijk. Maak een afspraak met de leraar, telefoneer eens of zo. Maar goeie help, via een weblog? Waar al die kindertjes die och here nooit iets gedaan hebben lustig mee kunnen lezen hoe een ouder de leraar van zijn zoon publiekelijk denkt te moeten vernederen?

Euh, nee. Nee, niet echt.

Maar bon. Ik sta nog altijd achter wat ik een paar jaar geleden –hey, in verband met hetzelfde weblog van dezelfde meneer!– al eens schreef:

Het ligt voorbij mijn grens, ik heb een oordeel, maar dat geeft mij het recht niet om te veroordelen. Want uiteindelijk: het zijn niet mijn zaken, en ik heb mij daar niet in te moeien.

Net zoals er ook wel mensen zullen zijn die er schande van spreken dat mijn dochter een weblog heeft, of dat ik foto’s van de kinderen post.

Als ik met mezelf in het reine sta, en in de spiegel kan kijken en “Ik sta recht in mijn schoenen” denken, dan heb ik iets van “als het u niet aanstaat: ik verplicht u niet om te lezen.”

En ach ja, ik had dit ook niet op het interweb moeten zetten, wie ben ik, etc.

Ik vraag het mij anders wel af hoor: zijn wij uitzonderingen op een soort nieuwe algemene regel of zo? Want ik hoor tegenwoordig niet anders dan dergelijke “mondige ouders”-verhalen…

Het leven, deze week, heeft redelijk erg gezogen. Van maandag tot en met vrijdag, en vrijdag was de kers op de taart.

Maar val ik daar de wereld mee lastig? Neeeuh!

Hey, kijk: we nemen nog zo’n pil tegen de pijn en we kruipen in bed, en morgen zal alles magischerwijs beter zijn. Is dat een deal?

Oh, ah ja: ik zet eens de commentaren af op dit bericht. En morgen, dan doe ik alsof het allemaal maar om te lachen was. Okay?

Deal!

• 1 - Why, oh WHY, do those #?@! nutheads use vi?
  Er… yes.
  (tags: vi)