Gisteren stonden we met Gentblogt in de pacificatiezaal van het stadhuis in Gent. De bedoeling was om een paar laptops en een paar grote monitors te staan hebben. Ik héb een paar grote monitors, dat kwam dus goed uit.
…maar toen ik naar huis fietste om de monitors (of toch minstens één ervan) te gaan halen, bleek plots dat ik helemaal vergeten was dat het van die digitale dingen zijn, witte fiches in plaats van blauwe, en dat ik begod niet meer wist waar ik de juiste draden kon vinden om ze alsnog op de analoge uitgang van de laptops te vijzen.
Ik heb dan maar de computer en beide monitors losgemaakt uit hun Kabelsalat, en Els heeft ze (merci Els!) een tijdje later naar het stadhuis gevoerd, allemaal samen, met ook nog een verdeelschakelaardink.
Gevolg: alles was losgekoppeld. En nu moet ik alle weer aankoppelen. Zoals altijd begin ik daaraan met de beste bedoelingen, en zoals altijd zal het binnen een week of een maand alweer de goorste hoop ineengestrengelde kabels zijn die god in zijn rijk heeft.
Haha, ach ja, die snoeren en de spontane verwarring ervan… Ik ben allang blij dat er allang niet meer zoveel snoeren zijn die zo’n plug-met-vastschroefdinges hebben die de kluwen nog moeilijker te ontwarren maken. Poe.
Charles heeft alles gedragen ze!
Wireless FTW, alleen: voor monitors zal dat wel nooit iets worden, zeker?