Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: april 2008 (page 1 of 6)

Dernière

Maar wat bedenk ik nu plots?!

Ik heb verdorie nog geeneens gezegd dat Henk binnen zeer kort voor de aller-aller-aller-laatste keer Loebas speelt!

Zaterdag 10 mei in de Minard, om 20u.

De voorstelling nog nooit gezien? Haast u en koop kaarten! 

De voorstelling toch al gezien? Wel: een comedy-voorstelling, dat verandert in de loop van zijn bestaan. Het was al goed bij de try-outs, het was beter bij de première, en op al die maanden spelen is het gepolijst als een schoon gepolijst, euh, ding. Het zal, met andere woorden, een andere voorstelling zijn.

Wij gaan in alle geval, en we nemen vrienden en familie mee.

Del.icio.us op 30 april 2008

Neocube

Wil.

Hebben.

[theneocube.com]

 

Slik

Het is niet vaak dat ik onder de indruk ben van beroemde mensen, maar deze keer dus wel:

Hi mvuijlst,

neilhimself has been added to your friends list on Last.fm.

neilhimself’s profile page:
    http://www.last.fm/user/neilhimself/

Your profile page:
    http://www.last.fm/user/mvuijlst/

Best Regards,
The Last.fm Email Monkey

Slik. Slik. Slik.

Iets over HTML

Een korte uitleg over HTML voor mensen met een weblog die geen HTML kennen, en het eigenlijk ook niet willen kennen, maar dan van tijd tot tijd eens iets raars tegenkomen op hun weblog, en die zich dan ten onrechte dom voelen, of in alle geval vaak helemaal hulpeloos.

Zet u even neer, het kan een tijdje duren. Normaal doe ik hier een halve dag over, met veel handengezwaai en geteken erbij, met veel oefeningen en veel herhaling. Maar goed.

HTML is de taal waarmee webpagina’s gemaakt worden. Die ML op het einde van de afkorting staan voor “Markup Language”: het is een serie van codes die toegevoegd worden aan tekst, en met die codes (men noemt ze “tags”) wordt gezegd hoe de layout van de pagina er moet uitzien.

Een voorbeeld. Klik hier om een html-file in een nieuwe pagina open te doen. In elke webbrowser is er wel een mogelijkheid om de broncode van de pagina te bekijken (in Firefox is dat View > Page Source, of ctrl-U). Als je dat doet met de pagina van de vorige link, dan krijg je dit te zien:

<html>
 <head>
  <title>Welgekomen</title>
 </head>
 <body>
  <h1>Zet u</h1>
  <p>Drinkt iets. Gemakkelijk gevonden?</p>
  <p>Dit is een webpagina, met een beetje tekst erop. Kijk: <strong>deze tekst staat in het vet!</strong> En wat nu? <em>Deze tekst staat in het italiek!</em></p>
 </body>
</html>

Op het eerste gezicht ziet dat er misschien Chinees uit, maar het is écht niet zo ingewikkeld:

  • alles wat tussen < en > staat is een HTML-instructie (een “tag”).
  • een tag bestaat verplicht uit twee delen: een open-tag, en een sluit-tag.
  • zo open je een tag: <naam_van_de_tag>, en zo sluit je een tag: </naam_van_de_tag>.
  • binnenin de tag, tussen open en sluit, staat de inhoud. Die inhoud kan tekst zijn, en die inhoud kan ook andere tags zijn.

…en dat is het, eigenlijk. Zo. HTML heeft geen geheimen meer voor u. Al wat er nu overblijft, is een paar namen van die tags van buiten leren, en weten wat ze doen.

*
*    *

Terzijde, omdat de meeste mensen met een weblog er niet meteen mee gaan geconfronteerd worden behalve als ze aan hun template gaan prutsen: een webpagina heeft altijd dezelfde basisstructuur: een html-tag, met daarbinnen een head en een body. In de body staat de eigenlijke inhoud van de pagina die de bezoeker zal zien. In de head staan vooral technische instructies aan de webbrowser, dingen die de gebruiker niet meteen ziet op de pagina (zoals bijvoorbeeld de titel die de browser moet krijgen).

Ik ga in het vervolg alleen kijken naar dingen die binnen body gebeuren.

Terzijde voor puristen en mensen die er al meer van afweten: ik wéét dat ik soms verkeerde dingen zeg. Eigenlijk is <html>…</html> een element, waarbij <html> en </html> de open en close tags zijn, bijvoorbeeld. Maar dat maakt niet echt veel uit.

Om te beginnen: bekijk nog eens het voorbeeld hierboven. Die HTML zit eigenlijk in elkaar als een hele reeks doosjes, of Russische poppetjes:

  • een “doos” <html> … </html>
  • binnen die html-doos staan er twee andere “dozen”:
    <head> … </head> en <body> … </body>
  • binnen de body-doos staat een <h1>-doos, en dan twee <p>-dozen.
  • in de <h1>-doos en de eerste <p>-doos staat enkel tekst, in de tweede <p> staat ook tekst, maar daar zit één stukje tekst in een <strong>-doos, en een ander in een <em>-doos.

Zo kun je je ook een HTML-pagina voorstellen, als een in elkaar genestelde reeks doosjes:

Htmldink1

De gebruikte tags in de body in het stukje hierboven:

  • h1: een hoofding
  • p: een paragraaf
  • strong: tekst in het vet
  • em: tekst italiek (em van emphasis)

In wat meer detail.

<h1>…</h1>

Een hoofding, en wel van niveau één. Er bestaat ook een h2, h3, h4, h5 en h6.

In de praktijk ga je die hoofding-tags niet echt gebruiken binnen een weblogpost, maar je gaat ze wel terugzien in de templates: zo is de titel van het weblog vaak een h1, is een ondertitel een h2, en zijn de titels van de blogposten h3’s.

<p>…</p>

Een paragraaf. Okay. Een eerste eigenaardigheid van HTML: HTML trekt zich niéts aan van we paragraafindeling in de broncode.

Als ik in plaats van wat hierboven staat dit had gezet, zou dat niets veranderd hebben aan het uitzicht:

<h1>Zet                               u</h1>
<p>Drinkt iets.
Gemakkelijk
                                            gevonden?</p>

Alles wat zonder tags staat, wordt gewoon na mekaar getoond op de pagina. Alles wat meer dan één spatie is tussen woorden (meer spaties, tabs, enters, returns of watdanook), wordt genegeerd.

Wil je tekst die in paragrafen onderverdeeld is, dan moet je die in html-paragrafen steken, ‘t te zeggen, de inhoud van elke paragraaf tussen <p> en </p> zetten.

Tussen haakjes voor de WordPress-gebruikers die nu in koor roepen “Jamaar Michel ik maak mijn teksten niet aan met de WYSIWYG-editor maar in code view, en ik gebruik daar helemaal geen <p>’s of zo!” — ja, inderdaad. Dat is omdat WordPress “lijn1 [enter] [enter] lijn2” achter de schermen vertaalt naar <p>lijn1</p><p>lijn2</p>. Dankuwel WordPress! (En meteen weten diezelfde gebruikers waarom het soms in de soep loopt als “lijn1 [enter] lijn2” gewoon na elkaar getoond wordt als “lijn1 lijn2”.

<strong>…</strong>
<em>…</em>

Respectievelijk vet en italiek.

Aha. Nog een nieuw concept: er zijn binnen de body twee soorten tags. Dingen als h1 en p die op een nieuwe lijn beginnen, en dingen als strong en em die niet op een nieuwe lijn beginnen.

Die strong en em zijn gemakkelijk te ontcijferen als je de begin-tag als “dinges áán” leest en de eind-tag als “dinges uit”:

<strong>hallo en <em>goedemorgen</em> dit is een</strong> boodschap <em>voor u</em>

wordt dan

(vet aan) hallo en (italiek aan) goedemorgen (italiek uit) dit is een (vet uit) boodschap (italiek aan) voor u (italiek uit)

en dat geeft

hallo en goedemorgen dit is een boodschap voor u

Opgelet! Je moet tegelijkertijd ook de gedachte van de doosjes of de Russische poppetjes in het achterhoofd houden! Dit kan niet:

<strong> iets vet <em>italiek en vet </strong> italiek en niet vet </em> niet meer italiek en niet meer vet

Ik heb vet aangezet, en dan italiek aan, en dan probeer ik vet uit te zetten. Dat kan niet: eerst moet dat italiek uit, en dan pas kan ik vet uitzetten. Anders klopt het verhaal met de doosjes niet meer.

Dat moet dan zoiets worden, waarbij de open-tags en de sluit-tags elkaar niet overlappen:

<strong> iets vet <em>italiek en vet </em></strong> <em>italiek en niet vet </em> niet meer italiek en niet meer vet

Andere tags van hetzelfde genre als <strong> en <em> zijn bijvoorbeeld

  • <u>: onderlijnen, zo: onderlijnd
  • <s>: doorstrepen, zo: doorstreept
  • <tt>: in “getypte tekst” zetten, zo: getypte tekst

*
*    *

Dat was de basis. “Maar Michel, hoe zit dat met links? En vooral: wat is dat allemaal met beeldjes? Dát is eigenlijk waar ik benieuwd naar was!”

Ik zou het kunnen voor een tweede keer houden, maar ach, kom, zo moeilijk is het ook niet. Te beginnen met links.

Links

Een link is een tag zoals strong en em: kan in het midden van een lijn gebruikt worden zonder een nieuwe paragraaf te veroorzaken.

Alle links gebruiken dezelfde tag: <a>…</a>. Als ik wil dat “hiero” in de paragraaf “Klik zeker ook hiero.” een link wordt, dan doe ik dat zo:

<p>Klik zeker ook <a>hiero</a>.</p>

 En hoe wordt dan gezegd waar de link naartoe moet? Aha! Met een parameter. Verschillende tags kunnen verschillende parameters hebben (ook meer dan één). Die parameters worden in de open-tag gestopt; de parameter die aan de a-tag wordt toegevoegd om te zeggen waar de link heen moet, is de href-parameter—als volgt;

<p>Klik zeker ook <a href=”URL”>hiero</a>.</p>

Dat zegt het volgende: “hiero” is een link, en als men op de link klikt, dan moet de browser surfen naar het adres dat in die href staat.

Een andere mogelijke parameter voor de a-tag is target: dat zegt waar de link naartoe moet gaan. Als je geen target-parameter ingeeft, zal de link gewoon in hetzelfde venster open gaan, maar het kan ook anders:

<p>Klik zeker ook <a href=”URL” target=”_blank”>hiero</a>.</p>

als target gelijk is aan “_blank”, dan zal de link in een nieuw venster opengedaan worden. (Door de band niet gebruiken, trouwens, die target=”_blank”, links die in een ander venster open gaan zonder dat de gebruiker daar zelf voor gekozen heeft, zijn gewoon vies. Maar dat is nog een andere discussie.)

Beelden

Beelden, da’s een beetje gelijk links: een tag met een paar parameters.

De tag hier is <img>, en de belangrijkste parameter is src, waarin gezegd wordt wat de URL van het beeld is.

Dat ziet er dan zo uit:

<img src=”URL” />

“HOLA BEER!” hoor ik u in koor roepen! “Dat is een tag die open gedaan wordt, maar die wordt niet meer dichtgedaan! Leugenaar! Awoert! Mijn geld terug!”

Ah, wel. De tag wordt wél dichtgedaan. Als er tussen begin– en eind-tag niets staat, dan kan de HTML-code afgekort worden. Een lege paragraaf kan men op twee manieren schrijven:

<p></p>

of

<p />

…en dat is dus precies wat er hier gebeurt: om allerlei historische redenen is de <img>-tag altijd al leeg geweest. Het mag zo geschreven worden:

<img src=”URL”></img>

…maar in de praktijk doet niemand dat.

En om het allemaal nog een klein beetje verwarrender te maken: de meeste webbrowsers zijn heel erg lief voor slecht geschreven HTML en maken er geen groot probleem van als er in de plaats van <img /> gewoon <img> staat—dus in de plaats van een lege open-en-sluiten-tag enkel een open-tag. Het zou niet mogen, maar ze doen het wel.

*
*    *

Zo. Als alles een beetje meezit, dan begrijpt u nu wat dit betekent:

Voor alle luie drollen, hier een code om rechtstreeks te knippen en te plakken:
<a href="http://blog.bmaes.be/2008/04/12/houd-de-charlekijn-open.html"><img src="http://blog.bmaes.be/wp-content/charlekijn.png"></a>

Als het moet, want dit staat allemaal al sinds meer dan tien jaar zeker duizend keer uitgelegd op het interweb, kan ik meer vertellen over

  • genummerde en niet-genummerde lijsten
  • tabellen
  • <div>s en <span>s
  • flash en gelijkaardige

En als het écht moet, dan vertel ik graag meer over css, en javascript en dingen.

Nieuw op het interweb

Kijk nu wat er nieuw is in het weblogospherium: Rendv’s weblog.

Juig!

Verzin uw eigen omschrijvingen

Zo.

A_Lump_of_Lemurs

You're_So_Foxy

Meligheid is weer in. Handig voor op de desktop, ook.

Doe eens een uitstekende cover

Oh. De videokwaliteit is niet om over naar huis te schrijven, maar: oh. Prince doet een cover van Radiohead’s Creep. Op zich is dat al een machtig goed nummer. Maar: oh.

[via, en ik ben het helemaal met Dooce eens]

Blackberry (suite et fin)

Zes centimer breed, tien centimeter hoog, anderhalve centimeter dik, 110 gram. Een minuskuul keyboard, een klein verlicht trackballetje, een helder schermpje van 320×240 pixels, USB, koptelefooningang, 2 megapixel-cameraatje: de Blackberry Curve die ik een kleine twee weken in bruikleen gekregen heb.

update voor de duidelijkheid: in bruikleen gekregen van een PR-bureau met de vraag er iets over te schrijven!

Downloads_four_1280

Ik heb hem na heel wat voeten in de aarde, een kleine twee weken gebruikt over een periode van een maand: de bijna-twee weken in Amerika was het technisch werkloos wegens dat mijn abonnement daar niet werkte.

Jaja, meneer mevrouw: plat op de buik voor de commercie. Wel: er is goed nieuws, en er is slecht nieuws.

Ik neem er even mijn vooroordelen bij, van vóór ik het ding in handen had:

  • het is een ding dat vooral gemaakt is om mail na te kijken: de hoofdbedoeling is misschien om mail na te kijken, maar deze Curve is een multimediading, met alles erop en eraan—browser, muziek, filmpjes, trala.
  • het werkt met push in plaats van pull, alle mail gaat via een centrale server bij RIM: ja, inderdaad. Mail komt binnen op de servers van RIM, en worden dan naar de Blackberry geduwd. Als er mail is, laat het ding het u weten, en met een druk op het trackballetje (dat witte ding in het midden, een hard balletje als en omgekeerde muis) is men op weg om de mail te lezen.
  • het geeft problemen met opmaak van mails: inderdaad. HTML-mails worden niet integraal doorgesturd.
  • het zijn logge brooddozen, gelijk veel te brede GSMs: neen dus. De Blakberry Curve is een klein, handig ding, dat toch stevig aanvoelt, en geenszins breekbaar. Ik heb me zelfs nooit zorgen gemaakt om het scherm.
  • het doet lastig met IMAP: het doet niets met IMAP.
  • alle ministers en ministerabels en politiekerders in België in het algemeen, hebben er één: hoe meer ik rond me kijk, hoe meer ik mensen er mee zie zitten, op de trein bijvoorbeeld

Ik zat er niet zo ver naast, dus. Wat ik niet wist en waar ik wel achter gekomen ben:

  • Het werkt verslavend, zo’n Blackberry: de gedachte voortdurend zijn allerlaatste mails te kunnen nakijken, is, euh, leutig. Een mens wordt teleurgesteld dat er niet méér mails per minuut binnenkomen.
  • Het is een klein ding, dat zeker, en het keyboard is minuskuul. Zoals in “typen met de nagels, niet met de vingertoppen”. Ik ben begonnen met mijn wijsvinger, op géén tijd overgestapt op één duim(nagel), en nog op de eerste dag naar twee duimnagels. Het gaat verbazend sneller dan verwacht. Het is een nachtmerrie om daarna op een gewone telefoon te typen, of zelfs op een iPhone/iTouch. Zelfs al zijn ze minuskuul en staan ze enorm dicht bij elkaar: niéts verslaat voelbare feedback van echte knoppen.

Ik had al een tijdje een Nokia N95, ondertussen ben ik over en weer naar Miami gegaan en heb ik een iPod Touch gekocht. Dat kan niet anders dan mijn opinie over de Blackberry kleuren.

Even een aantal functies vergelijken, in willekeurige volgorde.

Telefoneren: de cijfertoetsen van de Blackberry zijn echt te klein, maar daar staat tegenover dat een normaal mens in het meerderheid van de gevallen uit zijn adresboek zal bellen. En daar blinkt het trackballetje uit in bruikbaarheid, en verslaat het de zoekfunctie van een traditionele telefoon met zeer veel voorsprong.

Foto’s: duh, N95 natuurlijk. De twee megapixels van de Balckberry is echt niets meer, en de kwaliteit is ook niet om naar huis te schrijven. Maar om echt foto’s te nemen is het natuurlijk nog altijd beter om een klein draagbaar echt fototoestel op zak te hebben. (En de iPod neemt geen foto’s, natuurlijk.)

Webbrowsen: de ingebouwde browser van de iTouch is uitstekend, die van de N95 is degelijk, die van de Blackberry is minder goed. Wat mij in eerste instantie het meeste tegenstak, was dat ik geen “muispijltje” zag: het trackballetje gaat van link naar link en door de pagina’s, maar ik zie niet waar ik mee bezig ben. Misschien mis ik iets, maar bon.

The point is moot, natuurlijk, als men Opera Mini installeert. Maar dan steekt een ander probleem van de Blackberry de kop op: geen 3G. Dat is traag, man, tráág! Het verschil tussen wel en geen 3G is on-ge-loof-lijk.

Muziek en video: hey, die iPod is een iPod. En hij heeft meer geheugen en een groter scherm. No contest? Wel, de N95 kan muziek laten spelen die hoorbaar (zéér hoorbaar) is, en de Blackberry heeft een goeie muziekspeker. De Blackberry kan ook meer videoformaten afspelen dan de iPod (al lukte het niet meteen om een grote video afgespeeld te krijgen, ‘t zal wel iets met een codec te maken hebben). En de N95 heeft ook een radio.

Euh, nee. Sorry. No contest voor de iPod. 🙂

Batterij: de N95 zuipt snok. In gebruik haal ik er een dag uit, en dat is dan absoluut géén intensief gebruik. Met UMTS aan en wat gesurf, of met GPS, is de batterij op anderhalf uur of zo plat. Fimpjes en muziek gaan iets beter, maar het houdt het geen drie uur uit op muziek. De iTouch doet het beter met muziek en film: op het vliegtuig heb ik er drie afleveringen van Lost uitgekregen, en dan nog een aflevring van Heroes, en dan nog een uur of twee muziek. Dat is redelijk indrukwekkend. Maar met netwerk is het ook huilen met pet: op een uur of drie occasioneel email bekijken en niets anders doen is de batterij op.

De Blackberry, daar heb ik niet echt filmpjes of zo op afgespeeld, maar ik heb er in de eerste week wel ooit eens twee en een halve dag relatief intensief mail mee nagekeken (zoals in: om de paar minuten). En ik heb nooit het gevoel gehad dat ik te weinig batterij zou hebben.

E-mail. De Blackberry is gebouwd om mail te lezen. Is het het toestel dat ik zou kiezen, als ik de keus zou hebben? Misschien.

Ik wou eigenlijk dat ik de drie toestellen kon combineren, maar zelfs dat is op dit moment niet voldoende. De N95 is met zijn 3G relatief bliksemsnel, en met GMail Mobile is het ongelooflijk handig om mails te lezen. De ingebouwde mailclient van de Blackberry is, tot mijn verbazing, toch maar bof. Het punt van zo’n Blackberry is dat de mails naar de Blackberry geduwd worden en je ze dus niet zelf moet afhalen, maar is niet echt de moeite:

  • doet geen threading zoals GMail, waardoor het onmogelijk is om een hele stapel conversaties tegelijk te volgen
  • de mails worden vermangeld: html-mails komen er niet door, met attachments wordt er onduidelijk omgesprongen
  • het is moeilijk of onmogelijk om in mijn mailarchief te zoeken, en dat is vitaal voor mij 
  • ik heb niet gevonden hoe ik mark all as read moet doen, en dus moest ik op den duur tientallen en tientallen mails die ik op mijn andere mailaccounts gelezen had en die niet meergesynchroniseerd waren, als “gelezen” aanduiden

Er bestaat wel een versie van GMail voor, en er zijn tussenoplossingen met GMail, gelukkig. Voor mij persoonlijkvolstond geen daarvan, maar de overgrote meerderheid van de mensen, denk ik, zullen wel hun gading vinden.

*
*    *

Ik heb veel plezier gehad aan de Blackberry. Het keyboard is wat het toestel maakt: het is een al bij al zeer goed klavier, en mails schrijven is geen gekkenwerk meer zoals het wel is bij telefoons met alleen getallen of waar je op het scherm zelf moet priegelen. En de trackball die erin zit, werkt vele malen beter dan pijltjestoetsen.

De e-mail push is natuurlijk een gemak, maar ik krijg teveel mails om er nog omver van te vallen: telkens ik mijn mail opentrek, heb ik nieuwe mail.

Het is een klein, fijn, mooi, handig toestel waar heel veel mensen heel gelukkig mee zouden zijn.

Ik ook, maar ik zou er geen kopen. en als ik er één zou hebben, zou ik moeten zoeken wanneer ik hem zou gebruiken. Mijn N95 telefoneert ook en maakt betere foto’s, heeft GPS en 3G. Mijn iPod Touch is ideaal voor muziek en video, en doet goed webbrowsen: als ik wil browsen, zet ik een Joiku-connectie op mijn N95 op en hang ik mijn iPod daar aan vast.

Maar vooral: als ik mails wil lezen, is de N95 voldoende. Als ik wil schrijven, dan heb ik mijn laptop mee. Waar ik, opnieuw via Joiku en de N95, mee op het échte internet kan.

Nijdig

Ja, ik kan mij nijdig maken in technologie.

Het zou moeten werken, het zou moeten samen werken, het zou moeten doen wat ik wil dat het doet, en het zou moeten goed werken.

Ik heb het hele weekend een netwerkverbinding niet aan de praat gekregen. Waarom? Ik weet het niet. De computer zegt me dat ik aan het netwerk hang, maar dan weigert hij te synchroniseren. Waaarom? Ik weet het niet. Gelukkig: ik ken er genoeg van om te weten dat ik er niet ga achter komen waarom het niet werkt. Leuk.

Ook: Els’ weblog verdwijnt regelmatig. Onzichtbaar voor een groot deel van de mensen, zichtbaar voor een ander deel. Ik heb precies hetzelfde gehad, en toen is het alleen overgegaan als ik van hostingpartij veranderd ben. Waarom? Chô, meneer, als we dát zouden weten…  het is iets met WordPress en hoe dat met fouten omgaat, en hoe het daarbij denkt slimmer te zijn dan wij.

Ook: ik heb één programma dat doet wat het moet doen, maar dan enkel als het niet bij mij thuis is. Ik verdenk de bloederige Apple bloederige Router ervan dat hij smeerlapperijen doet. Maar kan ik er iets aan doen? Nee, want de interface schermt me af van de Complexiteiten Des Levens. Ik ben te stom om er aan te komen want ik mag daar niet mee prutsen, zij weten wel beter.

Pas op: áls ik er zou aan kunnen komen, dan is er evenveel kans dat ik het finaal verkloot als er kans is dat ik het in orde krijg, natuurlijk. Maar wellicht zou het zijn als met mijn netwerkverbindingprobleem, gewoon niet te vinden wat of hoe.

Ook: ik wil foto’s op mijn iPod zetten. Die foto’s wil ik er op 1600 pixels breed op zetten, niét op 640 pixels breed. Ja, ik weet dat ik zoveel pixels niet tegelijkertijd op het scherm kan zien. Ik wil er een paar panorama’s op zetten die ik dan kan pannen en zoomen. En een paar hogeresolutiemacro’s van beesten, om mee te stoefen op straat.

Daar dient die bloederige tweevinger-zoomin-zoomuit voor, juist?

Nee, niet juist. De iPod Touch “optimaliseert” de foto’s voor mij. Six hundred and forty pixels should be enough for anybody, quoth Steven Jobs.

Bah. Om ze tegen de muur te smijten, soms, al die digitale dingen.

Nog een geluk dat ik een boekje heb waarin ik kan schrijven en tekenen.

En dat ik morgen nog eens een jobinterview mag afnemen.

Add, they just error

Spam van de week:

Caused machines, these. Though seemed we upgraded, problem started occurring enable. Realizing world everyone uses.

Does choosing, want on.

Included package below brief summary. Ask, first, before try make money off. Prefer separate, horizontal rule, lt. Test, well tried careful complete forget retains. Systems though seemed we. Maybe wont why doesnt. Servers managed readmeview all files msa other sites by.

Ability feature already turned change, do. Only, necessary, but good, idea parts. Bottom apparent, come date around guess. Sends says thank, then? Tried careful complete forget retains means dont? Charge anyone, so long. Security whole lines appear. Do since probably many.

Add, they just error.

Table of contents select from following to jump. If still having difficulty installing may wish. Mailto tag outside missing two caused machines these. Cookie library countdown image ssi gm table of! Mesage editing section, sends says thank then shows. Wont why doesnt, useful linking contact. Rick odonnell pointing, flaw providing, fix, optional? Submitters took references let doc everal die? Took references let doc! Work lynx based browser, add. Lta click looking, guestbooks noticed prefer. Short log those who have added actually writes entries! Prefer separate horizontal rule lt hrgt paragraph.

Listed here, that will be able, solve, your. Along it recipient mailing know mailprog.

Dingeslezer

Ik ga naar Amerika verhuizen, denk ik.

In mijn dromen (OK, in mijn nachtmerries, eerder) ben ik op vierjarige leeftijd verkocht aan een eeuwenoude gilde haruspexen, en spendeer ik al meer dan dertig jaar mijn dagen met beide handen in de buikholte van rottende karkassen (“leer hier maar al mee, we gaan dan later wel op verser materiaal overstappen”).

En in die dromen (nachtmerries)  (sommige nachtmerries) (ik ben niet abnormaal of zo) droom ik dan van een leven als tasseograaf, of kan ik mijn neurotisch spelen met kaarsen op café combineren met carromancie.

En dan word ik meestal wakker omdat ik dringend naar het toilet moet gaan.

Maar kijk, over divinatie gesproken: podomancie is levend en wel, en wordt zelfs per foto gedaan, tegenwoordig. Op de interwebs, natuurlijk. Zoals alhier over America Ferrera (een juffrouw die trouwens enkel in een wereld die naar de haaien gaat als Ugly kan omschreven worden):

As you look at her LEFT Big Toe, her DESTINY Toe, you can see that America is on path and happy with the direction of her life. You tell that by how straight and strong the LEFT big toe is. The nail on the DESTINY Toe is slightly tipping to the heavens which suggest that she is quite optimistic. Her second toe, the AIR or COMMUNICATION Toe, suggests that her communication with herself is very straight forward and honest. A the beginning of the nail bed you can see that there is a little congestion, which indicates at times she can get a little compulsive or inpatient with herself. The congestion at the edge of the COMMUNCATION Toe nail bed is indicative of a person who has a slight tendency to worry or wonder if she has said the right thing or if she was really understood. My guess is that America will say something and, on many occasions, rethink what she has said and perhaps wish she would have said it slightly different. Her third toe, the FIRE toe, is very straight and strong, meaning that she is a woman of her word and has great follow through and personal Fire in her life and ability to get things accomplished.

Zou er een markt zijn voor borstenlezers?

Van lang geleden

Muxtape zuigt. Dit ook, maar op een andere manier.

En niemand die klaagt over de dubieuze legaliteit. ‘t Zal niet lang duren, denk ik zo.

Allerlei

Ge zoudt moeten weten hoeveel dingen ik hier in draft heb staan, en die ik dan niet op mijn weblog zet.

Ik maak mij druk om dingen, en dan zie ik dat mensen rond mij die dingen ook doen, en dan slik ik mijn woorden weer in, natuurlijk. Het lucht wel op, mij ettelijke pagina’s lang nijdig maken. Dat wel.

Oh, en ik ben dus mijn mail aan het overzetten van een Gmail-account, een Telenet-account en twee nog andere account naar één Google Apps-account. Wat daarbij het langst duurt, is het overzetten van de honderdduizend of zo mails van GMail: dat is mail per mail, om de servers niet te veel te belasten, en dus duurt het dagen: hij zit nu aan 21 december 2006.

Zo weinig dat er veranderd is, en zo véél tegelijkertijd. Allemaal mensen die anderhalf jaar geleden veel meer in mijn leven waren, en allemaal mensen die anderhalf jaar veel minder in mijn leven waren.

Is dat iets periodieks, vraag ik mij plots af, dat het in de lente bergaf gaat met sommigens internetweblogdinges? Speciale omstandigheden daargelaten, zoals daar bijvoorbeeld bij i. en mij ook zijn: de cyclische natuur van het beestje valt me plots heel erg op.

Trouwens: ajuus Lilith, en het ga je goed.

In unrelated news: ik geniet van mijn iPod met video’s. Die nog een heel andere betekenis geeft aan “geen tijd meer over voor wat dan ook”: ik moet uiteraard mijn backlog van verschillende tientallen uren TED-video’s inhalen, maar ook Cult of UHF is afgrijselijk qua time sink: wie wil er niét nog eens Santa Claus Conquers the Martians bekijken?

Afijn, ja. En ondertussen worden zeventien projecten en andere dingen die dringend zouden moeten gedaan worden, naar achter geschoven.

Want hoeveel gemakkelijker is het niet om de gedachten op nul te zetten? Dan moet een mens niet denken aan de zwaarden van Damocles, namelijk.

Schoolfeest

Zo, da’s dan ook achter de rug.

Jan was, zoals vorig jaar, heel enthousiast op voorhand, maar vanmorgen had hij plots geen zin meer. Ik heb er wat op ingepraat, en toen ging hij het toch doen, maar nét voor hij zijn ding moest doen was het weer niets.

Gelukkig hebben we hem toch kunnen overtuigen. 

Jan en Jannes

Jan

Meester Johan

Lamia

Zelie had, zoals gewoonlijk, niet de minste last van zenuwen. Of het nu voor haar morrisdance-achtig nummer met de klas was of voor de schoolkoor: de show stelen, ja.

Zelie

Jan en Anna

Rose-Anne-Marie

De optredens dit jaar—ik kan me vergissen maar ik denk het niet—waren trouwens van een beduidend hoger niveau dan vorig jaar.

Het vijfde doet de funky monkey

En Louis heeft een solo gezongen!

Louis

Ballet

Meer foto’s op Flickr.

Older posts