Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Teruggevonden

Ik ben van die school die alles overal een beetje laat staan en dat het voor buitenstaanders compleet chaotisch lijkt, maar dat ik het zelf allemaal precies weet zijn.

Zo in de zin van “dát papiertje zit in drie gevouwen als bladwijzer in dát boek, en dat boek, dat ligt op de derde stapel van links op het vierde schap in het achterhuis, onder de DVD’s van The Godfather en boven de doos van OneNote”.

Of “ik heb mijn boekje achtergelaten in de keuken, in een roze plastiekzak samen met een handvol badges van Gentblogt, op de doos met blikken abrikozen, onder een stapeltje Humo’s”.

Patroonherkenning en een goed ruimtelijk geheugen komen mij daar bijzonder van pas: ik vind de dingen meestal snel terug.

Helaas, helaas, helaas. “Meestal snel terug,” op voorwaarde dat er niéts verlegd is. Want van zodra er ook maar één ding een andere plaats gevonden heeft, klopt het hele patroon niet meer, en dan word ik plots een hopeloze zoeker, zo van het soort dat tien keer over en weer kan gaan en nog niet vinden wat er eigenlijk heel de tijd al voor mijn ogen lag.

Met vijf andere mensen in huis, en vooral: met quasi niets van opbergruimte en zonder bijvoorbeeld bibliotheek of bureau in huis, is mijn “systeem” een recept voor miserie.

Ik wéét dat er hier in huis twee PSP’s liggen, ergens. En een Sony DCR-PC 110 waar ik heel erg tevreden van was. Maar ze zijn verdwenen. Ik weet niet waar precies: ergens in huis, dat wel. Die Sony bijvoorbeeld zit in een witte dichtgeknoopte plastiekzak, samen met alle nodige kabels en een vervangbatterij. Maar geen flauw idee waar die zak is.

Soms komt er zo iets plots tevoorschijn:

Twee net aangesneden boekjes

Eergisteren heb ik een net aangebroken schrijfboekje teruggevonden. ‘t Is die linkse, met misschien een maand of zo nota’s erin. Ik had het al opgegeven, en ik was die rechtse begonnen. Daarmee zit ik nu met twee boekjes, elk met ongeveer evenveel erin geschreven. Oh, ik kan daar lastig van lopen.

Maar aan de andere kant: wél goed dat ik mijn boekje teruggevonden heb. En hoe is het gebeurd? Op precies dezelfde manier als het verdwenen was: plots stond er een roze plastiekzak met een boekje en een handvolg Gentblogt-badges op de bank van de kinderen in de keuken. Waarvandaan? Geen flauw idee: ik had de hele keuken, en het hele huis trouwens, van voor naar achter al doorzocht.

Gremlins, denk ik. Of kinderen.

9 Reacties

  1. Mijn ogen flitsen wat groenig als ik naar die schriftjes kijk: ik sta er altijd van te kijken hoe net uw handschrift na al die jaren noteren nog is. Schrijft u snel? Of houdt u zich bewust wat in, om later nog alles te kunnen lezen?

  2. Oh, dat rechts was redelijk snel geschreven. Maar het is absoluut niet net hoor: ik kan het zelfs soms nuwelijks lezen. 🙂

  3. zo een boekskes zijn toch “plezanter” dan een word doc. enz he…

  4. Allez zeg! En hoe zijn die georganiseerd? Afgaand op de rest van de beschrijving gewoon chronologisch, met als organiserend principe “dat stond 3 bladzijden na een tekening van een schermpje van 300 x 272 pixels, ergens in het midden, twee woorden van een geonderstreept”? Of zijn er thematische boekjes, bv voor het gezin, voor het werk, voor gentblogt?

  5. Chronologisch, effectief. Ik weet wanneer ik wat ongeveer geschreven en/of getekend heb. 🙂

  6. Ik heb ook zo’n “afwijking” denk ik. Maar dan met files, en in welk submapje ik het heb achtergelaten en waar dat submapje ooit gestaan heeft. Of in welke maand ik die mail verstuurd of gekregen heb. Aaah, georganiseerde chaos is heerlijk.

  7. Ik heb nog twee paar schoenen in Madrid
    waarvan een paar dat me prima zit…
    zig.

  8. Ik ken het gevoel. Soms denk ik, ik neem de trein om weer eens in Madrid te zijn.

    Ik heb trouwens nog een zak met wasgoed in Parijs, als ik me niet vergis zit daar nog een favoriet hemd in. En in Berlijn heb ik nog een koffer staan, geen idee meer wat er zou kunnen in zitten.

Zeg uw gedacht

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑