De ‘wij vs. zij’ rethoriek is wat we moeten overkomen, denk ik. We zijn sterk verweven – overal op de taalgrens en errond zal je frans-vlaamse families tegenkomen, en beide talen zijn prachtige voorbeelden van kruisbestuiving. Plus diversiteit is een toegevoegde waarde.

Enfin, het is allemaal heel triestig.

Ook ik ben akkoord met wat Steven zei :

Met andere woorden de huidige situatie is de grootste vijand van de toekomst van België als land.

En nog een opmerking : in het NCR handelsdagblad werd recent geopperd dat we echt (mal)chance hebben dat de euro bestaat : zonder de euro waren we ofwel als land failliet geweest wegens devaluatie van de bef, ofwel hadden we al snel een compromis gevonden om toch maar de economie te redden.
Maar nu met de euro modderen we maar lustig verder, alles werkt toch (schijnbaar) nog ?
Ik ben ervan overtuigd dat we, als belgië, elkaar nodig hebben, maar er zijn ingrijpende veranderingen nodig in de bestuursvormen en in het gedachtengoed, en dit van beide kanten.

Wat? Zeer hardnekkig is het verhaal dat arme Vlaamse soldaten in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog massaal een gruwelijke en vooral zinloze dood vonden omdat hun arrogante Franstalige officieren niet de moeite namen om Nederlands te spreken. In Vlaamsgezinde middens blijft dit verhaal tot vandaag een integraal deel van de gewijde geschiedenis.

Waar of vals? Sophie De Schaepdrijver, historica aan de Pennsylvania State University en auteur van het standaardwerk De Groote Oorlog: het Koninkrijk België in de Eerste Wereldoorlog, noemt het verhaal categorisch ‘een puur externe mythe’: “Extern in die zin dat noch in de dagboeken van de Vlaamse soldaten, noch in hun herinneringen die ze na de oorlog neerpenden het verhaal naar boven komt. Dit is een ideologische constructie die vooral na de oorlog, vanaf de jaren twintig geestdriftig wordt verspreid. De precieze oorsprong is moeilijk te achterhalen, maar het past duidelijk binnen de inspanningen van de (Vlaams-nationalistische, BB/JV) Frontbeweging, die na de oorlog geleidelijk wordt ingepalmd door Vlaamse collaborateurs.” De mythe was zo ruim verspreid dat De Schaepdrijver er zelf nog in heeft geloofd, maar uitvoerig onderzoek leverde geen enkel bewijs op.

Volgens diezelfde mythe zou het Belgisch leger ook voor 80 procent Vlamingen hebben bestaan, wat sommigen tot de wraakroepende conclusie bracht dat de Franstaligen veel minder kanonnenvlees moesten leveren. De Schaepdrijver ontkent dat cijfer formeel: “Het is moeilijk in te schatten hoe de verhouding precies zat – ik zou voorzichtig gewagen van 65 procent Vlamingen – maar het was in elk geval minder dan 80 procent. Dat verhaal van die 80 procent is grappig genoeg door de Belgische regering de wereld ingestuurd. Oorlogspremier De Broqueville was trots op dat cijfer: het was een compliment aan de Vlamingen én aan België, want het toonde aan dat de Belgische staat ook onder de Vlamingen tot loyauteit kon inspireren.”

Dat er weinig of niets van de mythe aan is, blijkt nog het sterkst uit het feit dat er zowel voor als tijdens de oorlog zeer veel aandacht was voor taalkwesties in het leger, maar dat er geen enkel spoor van de mythe in legerdocumenten is terug te vinden: “Natuurlijk was het Frans dominant, maar de verhalen over systematische kwaadwilligheid tegenover het Nederlands moeten zwaar genuanceerd worden. Men deed eerder systematische inspanningen om er iets aan te verhelpen. Hevige discussies over Nederlandsonkundige legerartsen of overwegend Franstalige legerbibliotheken zijn goed gedocumenteerd. Over Vlamingen die aan flarden werden geschoten omdat ze het Frans van hun officieren niet verstonden is volstrekt niets te vinden.”
Bovendien is het nog maar de vraag of meer Nederlandstalige officieren de oplossing ware geweest: “De mortaliteit in het Belgisch leger lag lager dan in eentalige legers.”

Hierbij een randopmerking: de Waalse soldaat die, doorgaans, alleen maar Picardisch of één van de Waalse dialecten sprak, zal wellicht even weinig Frans begrepen hebben als zijn Vlaamse collega! Hoe dan ook, in de loopgraven had je geen beveleln – in eender welke taal nodig – om te begrijpen dat je niet over de rand moest kijken of dat je bij beschietingen moest schuilen op bij gasaanvallen je masker aandoen. En als er dan “echt” gevochten werd, werden de aanvallen met fluitsignalen bevolen!

Imaginez que de l’autre côté du périphérique parisien, l’on parle flamand et qu’à Boulogne-Billancourt, qui compterait 80% de Francophones, il serait interdit à ces derniers de parler le français au conseil municipal, sous peine de poursuites.
Imaginez enfin que les Francophones aux droits si limités seraient installés là depuis deux, trois, quatre ou cinq générations. De vrais immigrés, en quelque sorte.

Hier wordt er niet vermeld dat het merendeel van die “ingeweken Franstaligen” na al die tijd nog geen deftig Nederlands praten. En dat die gemeenten in praktijk volledig verfanst zijn, ook al zijn het in theorie Vlaamse gemeenten.
Volgens mij is dit voor de meeste Vlamingen heel belangrijk, ze hebben schrik dat de verfransing van de rand rond Brussel zich verder gaat uitbreiden. Vandaar ook dat ze zoveel belang hechten aan de splitsing van de kieskring van BHV.

Pourtant, il y a des communes à facilités en Wallonie aussi, et là, il n’y a pas de loi antiflamands.

Misschien omdat een Vlaming die in Wallonië gaat wonen het vanzelfsprekend vindt van Frans te praten? Daardoor krijg je geen conflicten en geen redenen om van die vieze wetten op te stellen.
Voor de duidelijkheid : ik sta met stijgende verbazing te kijken naar wat “die Vlamingen” allemaal aan het uitsteken zijn (woon zelf al 10 jaar in Brussel) en houd mijn hart vast voor de toekomst maar ik vind dit niet echt een eerlijk artikel, het legt niet echt uit vanwaar die Vlaamse reflex vandaan komt. Ik geloof niet dat je dan volledig kan toeschrijven aan het feit dat er in de eerste wereldoorlog in het Belgische leger geen orders werden gegeven in het Nederlands.