Archief voor augustus 2008

 

Farniente

vrijdag 1 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

De eerste dag van de vakantie, vandaag.

Ik ben wakker geworden rond een uur of vijf. Medische problemen, weetuwel. En dan weer om 5u20, en 5u30, en 5u45, en 6u. Dan ben ik maar in de zetel gaan zitten in plaats van in bed te kruipen. Medicamenten genomen, wakker op 6u10, 6u30, 6u35, 6u45, 7u.

(Ja, ik kan wakker worden en meteen daarna weer in slaap vallen, en ja, ik heb daar deugd van, zelfs als het maar vijf minuten is.)

Wakker om 7u30, en dan heeft het geduurd tot 9u—en tegen dan waren Sandra en de kinderen al weg: de doop morgen van Alice, nieuwste nichtje in de familie, gaan voorbereiden.

Ik ben blijven in bed liggen, met een paar uitzonderingen, tot denk ik halftwee.

En nu ben ik wakker, en ga ik de rest van de dag niets doen, en er mij niet schuldig over voelen.

Ik zou moeten naar de stad gaan inkopen doen, maar ik heb geen zin, en ik kan trouwens niet: gisteren en eergisteren stomgaweg met nieuwe schoenen gaan werken, wat wil zeggen dat ik vandaag met open blaren op mijn voeten zit.

Zozo. Een hele dag niets doen, dus.

Blufboeken

vrijdag 1 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Oh, nog zo’n post die al een eeuwigheid stond te wachten: de blufboeken van De Standaard.

Ik gelezen:

De naam van de roos (Umberto Eco)
Ik ben er een keer of twee aan begonnen, en dan de derde keer in één ruk uitgelezen.

American Psycho (Bret Easton Ellis)
Fluff. Ik vond er niets aan.

Catch-22 (Joseph Heller)
Machtig goed. Tot zo ongeveer 3op een kwart van het einde, en dan begon het tegen te steken, herinner ik me. Maar de eerste drie vierden vond ik wel fantastisch goed. Misschien eens herlezen, want het is ondertussen ook alweer, oh 15 jaar geleden of zo.

The world according to Garp (John Irving)
Goed. Ik herinner me niet veel, maar ik herinner me wel dat ik het goed vond.

Midnight’s Children (Salman Rushdie)
Ik ben een onvoorwaardelijke Rushdie-fan. En Midnight’s Children is één van zijn allebeste. Beginnen lezen op het vliegtuig naar New York, een jaar of tien geleden, en daar op een paar dagen uitgelezen.

Brief aan Boudewijn (Walter van den Broeck)
Ooit een stuk uit horen voorlezen op de radio, en meteen gekocht. Gelezen voor één of ander mondeling examen Nederlands, meen ik me te herinneren.

Nineteen Eighty Four (George Orwell)
Verplicht gelezen op school, maar niet tegen de goesting.

Zen and the Art of Motorcycle Maintenance (Robert Pirsig)
O ja. Paradigm shifting, azzet ware. Met zeer veel plezier gelezen en herlezen. Geen idee of ik het nu nog goed zou vinden.

The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy (Douglas Adams)
Ja, natuurlijk wel gelezen. Bij herlezen bleek de speling wel erg dun: een hele stapel ideeën, maar niet echt uitgewerkt. Het radiostuk was beter dn het boek, en het computerspel ook.

De ontdekking van de hemel (Harry Mulisch)
Door en door rot– en rotslecht boek. Pretentieus, saai, slecht geschreven. En pretentieus, had ik dat al gezegd? Harry “kijk eens hoe intelligent ik wel ben en wat voor een goede schrijver” Mulisch, bah. Oh, en veel te lang ook.

La peste (Albert Camus)
Verplichte lectuur op school, en met enige tegenzin gelezen, meen ik me te herinneren.

Slaughterhouse 5 (Kurt Vonnegut)
Godja. Niet echt mijn ding.

The Catcher in the Rye (J.D. Salinger)
Wellicht tien jaar te laat gelezen, want ik vond het maar niets.

The French Lieutenant’s Woman (John Fowles)
Gelezen nadat we in de klas verplicht waren geweest The Collector te lezen. Ik herinner me dat ik het goed vond. Denk ik. En de film heb ik nog altijd niet gezien.

The Golden Compass (Philip Pullman)
Als J.K Rowling half zo goed zou schrijven, zou ik een tevreden mens zijn.

Gravity’s Rainbow (Thomas Pynchon) en Flaubert’s Parrot (Julian Barnes) en
The Secret History (Donna Tartt) liggen al een tijdje op mijn stapel aan het gelezen worden boeken. Ik geraak er niet vooruit in.

Vijftien van de honderd gelezen, nog eens een stuk of drie bezig met weinig vooruitzicht dat ze uit gaan geraken, en dan nog een aantal van de lijst die ik ooit gekocht heb maar nog niet gelezen.

En ja, dat wil zeggen dat ik al die andere boeken niet gelezen heb. Wat zou ik me schamen?

Verkleding

vrijdag 1 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik weet hoe ik de kinderen naar FACTS 2008 ga sturen:

2713477584_3cbb7cd966 2714669341_1dcc87b51d

[bron]

Election season, motherfuckers!

vrijdag 1 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ah, The Daily Show…

Permanente opdracht

zaterdag 2 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Het was de laatste dag dat Vijf speelde, denk ik. Ik was bijna te laat—’t is te zeggen, ik was bijn meer dan een half uur te vroeg, want alleen door een half uur te vroeg te zijn kon ik vijf dagen aan een stuk de beste plaats van het hele huis hebben, links op de eerste rij verscholen achter de geluidsinstallatie—en ik reed op de fiets langs het Baudelopark.

Een juffrouw met een klipbord stond in het midden van de weg, en of ik een minuutje had?

Natuurlijk had ik een minuutje, ik ben een aimabele mens in het echt, echt waar.

Ze toonde mij een logo, en of ik kon zeggen wat dat logo me zegde.

“Fortis,” antwoordde ik, want het zag er een beetje uit als het Fortislogo.

“Oh,” zei ze, alsof nog niemand anders haar dat die dag gezegd had. Of het logo me zó iets meer zei: en ze ontplooide de folder waar het logo op stond een beetje meer. Een strook van foto’s met negerkindjes erop, die mij door de camera heen met grote ogen aankeken. Ik kon sympathiseren: het was schrikkelijk warm die dag.

Ze zei de naam van de organisatie waar ze voor werkte, ik ben ze nu vergeten. En of ik misschien kon raden waar die organisatie voor instond?

Ogen, schatte ik. “Staar? Cataract? In Afrika?” raadde ik.

“Oh,” zei ze, alsof ik de eerste was die dát als allereerste antwoord gaf. “Kent u —— misschien?”

Nee, ik kende —— niet. Maar het was blijkbaar wel ongeveer juist wat ik geraden had: iets met gezondheid, en ogen, en Afrika. Het kan ook ruimer geweest zijn dan ogen.

Het was een sympathieke dame, maar ik had plaatsen te zijn en dingen te doen, en het was tijd om voort te maken. “Kan ik een formulier krijgen? En hoeveel storten de mensen zo gemiddeld per maand?”

“Oh,” zei ze, alsof ik de allereerste mens was die ze niet met handen en voeten moest overtuigen. “Het hangt er een beetje van af, sommige mensen geven meer en andere minder. Maar mag ik u niet eerst wat meer vertellen over wat —— doet?”

Nee, helaas, dat ik niet zoveel tijd had. Maar dat ik er zeker van was dat er met mijn geld goeie dingen zouden gedaan worden, en of ik het formulier misschien nu kon invullen?

Ze diepte een formulier voor een permanente opdracht op, en of ik wist dat mijn gift van de belastingen afgetrokken kon worden? Ik heb ze maar niet gezegd dat dat me eigenlijk niet zo hard kan schelen, dat ik niet zo’n formulierenterugvindmens ben, en dat die paar euro per maand het verschil niet zullen maken.

Ik heb zelf mijn naam en mijn adresgegevens ingevuld, en getekend en alles. Mijn rekeningnummer wist ik niet meer. Het is denk ik al dertig jaar hetzelfde, maar ik ken het nog altijd niet van buiten, op de laatste cijfers na: 123–33.

Ik heb mijn telefoonnumer achtergelaten, en dat ze me maar moest bellen, dan zou ik de eerste zeven cijfers nog doorgeven. Of ik vanavond thuis was? Nee, maar morgen wel, de hele dag.

En toen moest ik écht weg, en nee, ik had écht geen tijd om nog wat meer informatie over —— te krijgen, en een folder was ook écht niet nodig, dàg! en nog veel succes!

Het heeft een volledige week geduurd voor de juffrouw gebeld heeft.

Ik had ze vanavond aan de lijn: ik weet niet meer hoe ze er uit zag, ik weet niet meer wat het goede doel was waarvoor ze werkte, maar ze had wel een mooie stem aan de telefoon.

Ze heeft op drie minuten telefoon mijn rekeningnummer aangevuld (“…en de laatste cijfers had ik al!”), en helemaal op het einde van het gesprek zei ze “en misschien tot ziens”.

Alsof ze daar echt naar uitkeek.

Stront

zondag 3 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Een update van iTunes! Hoera! Wie weet zal het nu géén half uur meer duren voor elke sync, dat hij zegt dringend te moeten backuppen!

En misschien zullen mijn applicaties niet meer om het kwartier vastlopen, dat ik een reset moet doen van de hele iPod!

…no such luck, dus. Mijn iPod voelt sinds hij zijn upgrade kreeg aan als was een karikatuur van een Windowscomputer in 1999.

Maar nu doet hij wel dit met de applicaties die ik gekocht heb:

Itunesunknown

Ze werken niet meer, dus.

Oh, en hij doet nu ook al drie keer na elkaar dit:

Itunesgroan

De audioboeken die erop staan hersynchroniseren, zonder aantoonbare reden.

I’m so happy.

Godsdienst, meneer

zondag 3 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Don’t bite the newcomers, of WP:BITE dat ze zeggen, is een fijne stelregel op Wikipedia.

Dan komt zo iemand binnen op Wikipedia, ziet hij/zij dat hij/zij een usernaam kan aanmaken, en maakt hij/zij om wieweetwelke reden 666thedevil666 aan.

Hey, waarom niet, juist? Ik zou ook GodEnKleinPierken kunnen maken, wat let mij?

Kijk: knippe de poeze zeggen de mannen:

User talk:666thedevil666

I hope not to seem unfriendly or make you feel unwelcome, but I noticed your username, and I am concerned that it might not meet Wikipedia’s username policy for the following reason: NO REASON GIVEN. After you look over that policy, could we discuss that concern here?

I’d appreciate learning your own views, for instance your reasons for wanting this particular name, and what alternative username you might accept that avoids raising this concern.

You have several options freely available to you:

Thank you. –PMDrive1061 (talk) 22:33, 31 July 2008 (UTC)

En welgeteld één minuut later:

 Your account has been blocked indefinitely because it is a blatant violation of our username policy – it is obviously profane, attacks or impersonates another person, or clearly suggests that your intention is not to contribute to the encyclopedia (see our blocking and username policies for more information). We invite everyone to contribute constructively to our encyclopedia, but users are not allowed to edit with inappropriate usernames, and trolling or other disruptive behavior will not be tolerated. Hersfold (t/a/c) 22:34, 31 July 2008 (UTC)
Way to bite the newbies.

Anna in ‘t wit

zondag 3 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Czech it out.

2728090874_8561a5598b_b

Zoek de Gentblogt-redactieleden

zondag 3 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Rechten

Joker Comedy Night

zondag 3 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Allez ju, allen daarheen.

Jokercomedynight

Henk, en Xander, en nog twee andere comedies die ook goed zijn. Het kan niet mis gaan, denk ik.

Gezichtsverf

zondag 3 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Zelie, kleurgecoördineerd met haar ogen:

Zelie

En Jan idemditto:

Jan

Let’s pray for Oprah

zondag 3 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ik heb plots een bewondering voor Oprah opgedaan:

Jezus Christus.

Dick move of the week

zondag 3 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Keep ‘em coming, mwaha.

Pakot!

maandag 4 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Alles gaat kapot! Mijn GSM heeft de geest gegeven. ‘t Is te zeggen: hij doet vreselijk raar.

Straks ga ik nog een nieuwe moeten kopen! Beeld u dat in! Een nieuwe GSM!

Chô. Zouden er geen goeie nieuwe GSM’s in de winkel liggen tegenwoordig?

(Build a man a fire, and he’ll be warm for a day. Set a man on fire, and he’ll be warm for the rest of his life. – T. Pratchett)

Desktop

maandag 4 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Iets voor iedereen… ironisch, blote wijven, Simpsons, emo-dingen, en Bill Kaulitz. In Photoshop of dergelijke te vergroten/kleinen naar smaak.

1217836013786

1217828940036

1217802616321

1217832142629

1217829923043

Meer, zoals altijd, op /wg/.

The girl in the window

maandag 4 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Mijn hart breekt stilletjes.

Als ons huis in orde zal zijn en de kinderen zijn wat groter, dan zou ik doodgraag kinderen opvangen, eigenlijk.

Ze zijn zo lief, meneer

dinsdag 5 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties


Jan wil iets from mvuijlst on Vimeo.

Kinderen lokken

dinsdag 5 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Mwaha.


Kinderen en camera’s from mvuijlst on Vimeo.

Ik blijf het gevoel hebben dat ik er nog iets meer mee moet doen, met die camera. Morgen eens een videoclip opnemen, denk ik, met allemaal beelden van kapotgaande huizen en zo.

Yours friend from Russia

dinsdag 5 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ahem. Ik ben al besteld, maar anders… 

Elena

Greetings from Russia to you dear friend!!!
I do not know how I can start my letter to you.
But I hope that you will read this letter with interest, YOUR HAPPINESS IS
POSSIBLE IN IT!
I HOPE THAT YOU WILL READ THIS LETTER VERY ATTENTIVE!
PLEASE, IT WILL TAKE ONLY 5 MINUTES, BUT PROBABLY MY LETTER WILL
CHANGE YOUR LIFE……
FOR THE FIRST!!! THIS LETTER FROM INTERNET DATING AGENCY.
I GAVE THEM THIS LETTER AND TO ME HAVE TOLD THAT THEY WILL SEND LETTER TO
Belgium.
This letter will be short, I think.
But if you will answer to me I will write more about me and about my life.
My name is Elena. I’m from Russia, city St.-Petersburg.
I have blond hair, green eyes. My measurements: 32B – 24 – 34, Height: 5 ‘ 2
“, Weight: 115 lbs
I’m 27 years old woman. My Birthday on April, 05, 1981
The purpose of my letter: I will get Visitor Visa of Belgium on August.
I want to arrive to Belgium, but I have no any friends or relativies who
can meet me on airport. I really hope that you can do it for me.
Probably we can develop our relations also.
š
So, please, write me on my E-MAIL:
š

I hope that you will have interest after reading my letter.
Also I have interest also. Please tell me:
š
1 – Your name?
2 – Your city?
3 – Your age?
4 – Send me your photo also?
5 – you Would like to meet the woman for love?
š
Ok, I will close for now, but I will wait your answer so much!
I really hope that you will give me chance to have meeting!
Waiting for your answer,
Yours friend Elena from Russia.

Nice pussy, ook.

Who will save your soul?

dinsdag 5 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Gnarls Barkley, that’s who.

Machtig.

Dr. Horrible

dinsdag 5 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Hoezee voor musicals.

Efficiënte SQL

dinsdag 5 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik was een template aan het proberen in WordPress 2.6 draaiende te krijgen, maar het deed niets.

‘t Is te zeggen: een vieze fout, zoals WordPress er wel vaker kan geven–kaboem, en geen verdere uitleg.

Wat prutsen verder: bleek dat er een query in een plugin zat die dit deed:

SELECT comment_post_ID, post_title FROM (comments LEFT JOIN posts ON (comment_post_ID = ID)) WHERE comment_approved = ‘1’ AND posts.post_status=’publish’ ORDER BY comment_date DESC

Om ze dan af te lopen tot een maximum van tien commentaren bij tien posts.

Zucht. De opgegeven reden was dat het ook moest werken met een versie van MySQL die geen LIMIT doet.

Zucht.

Moh

dinsdag 5 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Kijk wie daar nog eens op TV is en die gewonnen heeft met die quiz van op één.

Nieuwe punt

dinsdag 5 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Mijn pen was op de grond gevallen, en de punt was niet meer wat hij moest zijn. En dus ben ik vandaag een nieuwe punt gaan halen:

Nieuwe punt

Het was maar een klein deukje in mijn oude punt, en wat een wereld van verschil dat is—een mens krijgt er wel respect voor penpuntmakers van. In één richting lukte het wel, met de punt net zó gehouden. Maar van zodra ik mijn pen een beetje draaide, was het om zeep:

Kapotletters

Alles gelukkig terug bij het oude met de nieuwe punt in de pen. En ik heb van de okkasie gebruik gemaakt om ook van inktkleur te veranderen, van bruin naar blauwzwart:

Letters

Nu nog mijn boekje terugvinden, want dat is mislegd geraakt tijdens de Gentse Feesten. Ergens in huis, ergens.

Snicker

woensdag 6 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 15 reacties

Chris Pirillo:

Some of you who have been following me over the past week or so have seen me get a bit upset at my iPhone 3G. Well, more to the point, the 2.0 operating system is what I’m mad at. The upgrade seemed like a good thing. However, I’m running into tons of trouble. I’ve had to completely restore it four times already, and am about to have to do it again. I’m completely baffled as to why this keeps happening. I’m adding my Apps through iTunes like you’re supposed to. I’m not doing anything weird with my iPhone. I’m simply trying to use it as intended.

The only thing I can assume it would be is that iPhone 2.0 is just not mature yet, much like Microsoft Vista when it was first released. What 2.0 alleges that it brings to the table is support for third-party Apps. However, and I’ve experienced this three times already, it just isn’t happening. I’m not talking about a small little reboot. I’m talking I have to completely wipe it out and restore everything from scratch. It’s getting very annoying, to say the least. I have to re-add the Web icons (which aren’t saved), adding account usernames and passwords, etc.

Inevitably, something still keeps going wrong. Just when I think it’s a particular App that is causing the problem, I find out it is something else. I’ve tried and tried to narrow it down, to no avail. I have no trouble using Native Apps, by the way. I can go into Notes… although my notes weren’t saved. The moment I try to go into any third party App it will try to launch for a few seconds… and then crash. Every. Single. Third-Party. App. Crashes.

I get no error message. I get no joy. There’s no rhyme or reason to why this is happening. After a full restore, it will work for a little while, and then it starts happening again. So, I’m just resolved to not using any third-party Apps on the iPhone.

Dat is inderdaad wat mijn ervaring is, jawel. Er moest natuurlijk een steek naar Vista in zitten—niet dat ik ooit heb geweten dat Vista ooit ook maar een fractie zo slecht gewerkt heeft als mijn iPod nu, maar kom.

Oh, en kijk:

Mobileme

Ik moet ooit eens niet opgelet hebben of zo, want Apple heeft zo’n vieze MobileMe (en dan nog in het Nederlands, eikes bah—ik háát het als ze mijn voorkeuren niet respecteren, ‘t is al erg genoeg dat ik de “Belgische” iTunes moet ondergaan) geïnstalleerd in mijn Control Panel.

MobileMe, van al wat ik hoor, is trouwens óók al zo’n ongekend succesverhaal… aargh.

Mmme

En waarom loopt het allemaal een beetje in de soep? Zeer eenvoudig: omdat Steve Jobs het niet gebruikt. De man doet niets op of met het internet. En het is ongetwijfeld al een eeuw geleden dat hij nog eens iets heeft moeten/willen gebruiken dat lijkt op MobileMe. Vandaar.

Jawel, er zit een béétje leedvermaak in mijn irritatie, maar er zit vooral irritatie in mijn irritatie, omdat ik géld betaald heb voor mijn iPod en dat hij slecht werkt. Bah.

Achtermiddag

woensdag 6 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

En hoe was uw namiddag tot nog toe?

Nephthys in de tuin

Ik heb een zetel in de tuin (nu ja, op de koer) gezet, en ik heb een boek gelezen. Links van mij een ondertussen compleet verwilderd grasperk—gepland verwilderd, de volgende maaibeurt is voor 15 september—rechts van mij de op een paar maand tot een bos opgeschoten vlinderstruiken, op mijn schoot ronkend kat nummer één (Nephthys), aan mijn voeten onder de vlinderstruik kat nummer twee (Osiris).

En totale stilte op tweestemmig kattengespin na. En de lucht vol hommels, bijen, vliegen en zweefvliegen.

Robot Chicken doet Star Wars

woensdag 6 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Op de bus vandaag

donderdag 7 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 11 reacties

Zo. Ik ben vandaag de stad ingegaan, en ik heb mij op twee dingen nijdig gemaakt. Redelijk flink, als zeg ik het zelf, dat het maar twee dingen waren.

Nummer één: borstenhouders met van die doorschijnende bandjes.

Plastiekbh

Neen mevrouw, dat ziet er niet onopvallend uit. Dat ziet er lelijk uit. Er is niets mis met een zichtbare bh-band, en weinig valt zo op als iets dat probeert niet op te vallen. En vooral als het in het vet van uw schouders verzonken is. Neenee, niet dat ik iets heb tegen vrouwen die geen skeletten zijn: zo’n plastieken elastiek vanboven eet zich gewoon een weg in iedere schouder.

Oh, en in warm weer, zoals redelijk duidelik werd in de tien minuten dat ik naast zo’n examplaar zat op de bus, komen er van die vieze mini-zweetvijvers onder die bandjes. Een beetje gelijk een éénkleurige vloeistofdia. Ik vind vloeistofdia’s wijs, ik heb zelfs zo’n toestel van Mathmos staan, maar het is nit van het meest appetijtelijke op een schouder:

SILVgreyelo

Nummer twee: grote zonnebrillen. Please.

625799506_7e497741c6

Het is niet omdat Paris Hilton c.s. er zo aandoet… ik was naar een woord op zoek. Hip? Trendy?

Nee, ik heb het weer: belachelijk.

Gnn

donderdag 7 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Must… not… post screenshot…

Ipoddink

Too late. ‘t Is nu dat verdriet, namelijk.

Doe Maar

donderdag 7 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik heb zo ongelooflijk veel spijt dat ik ze niet live gezien heb.

De mannen zijn dacht ik zo ongeveer allemaal ergens in de zestig. Ik kan me niet inbeelden wat voor een gevoel het moet geweest zijn, twintig of zo jaar geleden, dat een nummer als Is dit alles—dat begod voor mensen van tussen de dertig en de veertig relevant was—door een amorfe schaamhaarloze massa meegeschreeuwd werd.

Tijd om Klaar nog eens integraal op de iPod te zetten, me dunkt.

Ach, miserie: er is nooit genoeg tijd om nieuwe dingen te ontdekken, met al die goeie ouwe dingen.

McCain fundraising

donderdag 7 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Oops.

Ack

donderdag 7 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik durf niet meer klagen, maar mijn rug doet vreselijk pijn en het is de schuld van De Lijn.

Er ligt zo’n kabelbeschermding over de Overpoort, aan de Voetweg, en de bus is daar vreselijk snel over gereden. Bus een halve meter naar boven en weer naar beneden: resultaat, niet zo goed.

Ai.

Het ging nog, deze namiddag, maar nu wordt het wel heel erg pijnlijk. Hopen dat het vannacht wegtrekt.

Op zoek naar programmeertaal

donderdag 7 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 14 reacties

Ik heb nog eens zin om iets te programmeren. Iets grafisch, een spelletje, maar dan wel om na te denken—dus niet actiegewijs in 3D of zo.

Geen idee in welke taal ik het nu zou doen, en het kan me ook niet echt schelen. Java? Of flash? Of iets anders? Ik ga eens rond beginnen kijken.

Wát ik ga doen, dat weet ik wel al. Een eenvoudig spelletje dat ik ooit in de jaren 80 in C en dan C++ gemaakt heb, en dan in de jaren 90 in java (met Visual Café, ik ga het nooit vergeten), en daarna nog een paar keer in ColdFusion.

Een bord van 5×5, en men kan er dingen in schuiven van aan twee zijkanten. Doel is om vijf op een rij te hebben. Speler en computer doen om beurten een zet, en ‘t is met een eenvoudig minimax-ding om de zetten van de computer te berekenen.

Ha!

Op vakantie

donderdag 7 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

‘t Is eens wat anders dan Twitter’s fail whale:

Logo_planet

Vimeo is on vacation. We’ll be back in a few minutes.

Love ya,

Vimeo

Hout vasthouden dat het niet al te veel meer gebeurt, want ik ben echt wel verliefd op Vimeo tegenwoordig.

Belgisch weer

vrijdag 8 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Leutig.


Een fijn zomerweertje from mvuijlst on Vimeo.

I call Godwin!

vrijdag 8 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

In Harper’s vandaag, onder de titel “How Low Can Jacques Rogge Sink? Beijing and the spirit of ‘36″:

In an editorial last week the New York Times suggested that the International Olympic Committee, in its ceaseless shilling for China in the run-up to the games, had proven itself “beyond redemption”:

To win the coveted right to hold the Olympics, China promised to expand press freedoms for foreign journalists and dangled the prospect that, more broadly, human rights might also be improved. Instead, authorities have harassed and locked up critics, intimidated journalists, selectively denied visas, silenced grieving parents who lost children in the May 12 earthquake and relocated thousands of Chinese whose homes or businesses were seen as marring Beijing’s image.

Yet as the Times noted, the IOC “has enabled China at every step” Indeed, IOC president Jacques Rogge have been so embarrassingly craven to Chinese wishes that he looks to be playing roughly the role in 2008 that Nazi Propaganda Minister Joseph Goebbels played at the 1936 Olympics.

[…]

Is Rogge the head of the IOC or is he China’s propaganda czar? At this point, it’s impossible to know the difference.

Ahem.

Olympisch

vrijdag 8 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Zo, de Spelen zijn begonnen. Ik kijk alvast uit naar het synchroonzwemmen met Bia en Branca Feres:

Spelletje (i)

vrijdag 8 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Vanalles gedaan vandaag, en pas vanavond aan mijn spelletje begonnen. Het is Python geworden, de programmeertaal. Omdat ik er veel goed van gehoord heb, en omdat ik zin had om eens een taal te leren waar ik nog nooit in gewerkt had.

Het is een beetje objectgeoriënteerd, mijn spelletje, omdat dat nu eenmaal kan in Python. Het had ook niet-OO gekund, maar hey, zo is het nu eenmaal.

Het spelbord zit in een class, met een paar methodes eraan vast: eentje om het bord te tekenen, eentje om een zet te doen, en eentje om te kijken of er een winnaar is. En het bord zelf, de vakjes, zitten allemaal in één string van 25 karakters, haha.

Ik heb voorlopig enkel de hoofdloop van het spel staan: een nieuw bord maken, en zolang er geen winnaar is, de speler doen spelen. Uiteindelijk komen daar twee spelers in, nu heb ik alleen nog maar een functie voor menselijke speler (teken bord, vraag zet en zorg ervoor dat hij geldig is, doe zet).

En dit is wat het tot nog toe doet:

Turn 1

     a b c d e
   +===========+
 1 |           |
 2 |           |
 3 |           |
 4 |           |
 5 |           |
   +===========+
Player O, enter your move (a-e or 1-5):

Er zijn twee spelers, O en M. Het speelbord is 5×5, en spelers kunnen om beurten een zet doen aan de linkerkant of langs boven. Nu is speler O aan zet. Stel dat hij een pion op B binnenschuift, dan wordt dit de situatie:

     a b c d e
   +===========+
 1 |   O       |
 2 |           |
 3 |           |
 4 |           |
 5 |           |
   +===========+
Player M, enter your move (a-e or 1-5):

M zet een pion op 1, en daarmee verschuift de pion van O naar rechts:

Turn 2

     a b c d e
   +===========+
 1 | M   O     |
 2 |           |
 3 |           |
 4 |           |
 5 |           |
   +===========+
Player O, enter your move (a-e or 1-5):

…en zo dus verder. Het is niet compleet evident spelen, omdat het spelbord voortdurend verschuift, maar het is ook geen schaken natuurlijk. En na de negende zet kan het er bijvoorbeeld zo uitzien:

Turn 10

     a b c d e
   +===========+
 1 | M O M M   |
 2 | M O O     |
 3 | M M O O M |
 4 | O M O   M |
 5 |     O O   |
   +===========+
Player O, enter your move (a-e or 1-5):

Zo. Next up: de computer doen bewegen. Ik denk eerst eens random om te zien wat het doet, en dan eens brute kracht, drie ply of zo. En dan pas slimmer werken.

En dáárna: grafisch verzorgen.

Canon HF10, tussentijdse update

zaterdag 9 augustus 2008 in Internet, Sonstiges. Permanente link | 15 reacties

Ik had dus, samen met Pieter, Mich, Luc en de mevrouw die Imke Dielen schrijft, via de mannen van de reclameregie en de mannen van de PR van Canon, zo’n Canon HF10 gekregen. Van Canon. Om mee te prutsen.

‘t Is goedkoper om vier camera’s in bruikleen te geven dan één dag een stuk van een krantenbladzijde te kopen, vermoed ik, en in alle geval zal er wel een doordachte marketingstrategie achter zitten—mij kan het niet zoveel schelen: ik heb er een voorlopige camera aan over gehouden, en ik pruts graag met nieuwe dingen. Er was geen verplichting om er films mee te maken, er was ook geen verplichting om erover te schrijven, maar ik neem mijn niet-verplichtingen vaak even ernstig of zelfs ernstiger dan mijn verplichtingen, dus bij deze…

Er was ons gezegd dat we er filmpjes mee mochten/moesten maken onder de noemer freecording, en dat het toch ook één van de bedoelingen was om aan te tonen dat een videocamera méér is dan enkel “baby’s eerste stapjes filmen”.

Muh huh. Jaja, ik heb er filmpjes van andere dingen mee gemaakt—zelfs filmpjes die ik niet publiek mag zetten, ahaha!—maar ik film er toch maar mooi ook mijn kinders mee. Dat ze het mij eens proberen verbieden! Kijk, Louis deze namiddag, zoals wel meer gebeurt in niet te doorbreken concentratie aan het tekenen:


Louis tekent de zee from mvuijlst on Vimeo.

Hij heeft echt een zeer vreemde manier van tekenen, al jaren. Het lijkt wel alsof hij alles eerst in zijn hoofd maakt, en dat hij het dan in zo weinig mogelijk lijnen op papier zet. Rond 0:50 begint hij aan een dolfijn, waarbij hij van de staart naar boven gaat, dan rond de neus, en dan een vreemde bocht maakt naar onder—wat dan blijkt de onderkant te zijn van een flipper die erna pas een bovenkant krijgt.

Of pak die pelikaan die hij rond 1:30 tekent: hij is begonnen met wat lijnen onderaan, en dan de contouren, de vleugels, de snavel, en een visje in de snavel. En het is pas als men het geheel ziet, rond 2:55, dat die lijntjes van heel in het begin plots blijken de pootjes van het beest te zijn, die in de lucht flapperen achter zijn staart.

Weird.

Maar zodus. Canon HF, stand van zaken na een dikke maand: yes sir, I like it.

Dat is niet te zeggen dat het een perfect toestel is, verre van. Op een rij wat er aan schort:

  • Niet genoeg manuele controle. Ik ben gewoon dat ik op mijn fototoestel met de hand dingen kan instellen, ik ben geen point en shootmens. Als er een model zou zijn met meer manuele controle, dan koop ik dat. De focus verstellen is wat ik het meeste mis; dat is nu een nachtmerrie, het moet met een joystickje dat aan de zijkant van het schermpje zit, en dan pas na een vervelende operatie (“function”, naar beneden, naar beneden, naar boven, en dan links en rechts).
  • Slecht in laag licht. Tja, nogal wiedes. Het is HD (dat is dus 1920×1080 pixels!) en het is een minsukuul klein cameraatje, dus zit er een relatief minuskuul klein sensortje in. Hoe kleiner de oppervlakte van de sensor en hoe meer pixels er op zitten, hoe minder licht er per pixel kan opgevangen worden, da’s elementaire meetkunde. En dus is het huilen met een klak, in het donker. Lelijk beeld, en ontieglijk veel ruis. Vervelend, maar daar is niets aan te doen tenzij ik een stap hoger ga naar ofwel een grotere sensor, ofwel meer sensoren (één per kleur, bijvoorbeeld). Ik zou dat heel graag willen uittesten, maar ik vermoed dat dat dan wel een heel andere prijsklasse is, en (ahem) dat ik dan wel redelijk buiten het doelpubliek val met mijn weblog. Jammer. :)
    Ik had trouwens vroeger een Sony DCR-PC110, waar ik machtig content mee was, en daar zat een nightshot op. Ik wou dat dat ook op die Canon bestond.
  • Slecht in veel licht. Of beter: niet dat het slecht filmt, maar wel dat het lastig filmen is. Als het licht er rechtstreeks op zit. Er zit namelijk geen viewfinder aan de camera, het is allemaal met het LCD-schermpje te doen. Bummer.
  • Batterij. Ik heb het nog niet meegemaakt dat ik zonder batterij viel, maar ik ben dan ook zeer voorzichtig geweest, en ik heb er nooit een hele dag mee rondgelopen met het gedacht zomaar wat te filmen. Binnenkort vertrekken we op vakantie, en daar is het wél mijn bedoeling om rond te lopen en te filmen. En dus heb ik een tweede batterij gekocht, want met ongeveer een uur autonomie loopt een mens niet echt ver.

Wat ik er dan wel goed aan vind, na een maand?

  • Klein en handig. Het ding is 13 cm lang, en ongeveer 7,5 op 6,5 cm hoog en breed. Met de standaardbatterij erin weegt het 422 gram. Dat is kleiner en lichter dan de meeste lenzen die ik heb voor mijn fototoestel. Klein genoeg om in een vest– of broekzak te steken, en zéker klein genoeg om in een handtas mee te nemen.
    Overal meenemen = overal kans op films te maken = goed.
  • Ligt goed in de hand. Your mileage may vary, vrees ik redelijk hard, maar in mijn hand ligt die Canon dus wel zeer goed. Ik steek mijn rechterhand in de handbeugel, die net ruim en net spannend, net hard en net zacht genoeg is, en dan kan ik met mijn duim van mode veranderen (still, film, film review, still review—al is het in de praktijk enkel film en film review), kan ik met mijn middenvinger net rónd de bovenkant van de camera om ze aan en uit te zetten, ligt mijn duim op de start/stop-knop en mijn wijsvinger op het zoom in/uit-ding. Het zoom in/uit-ding dat trouwens verbazend precies is, een beetje zoals zo’n keyboardclitorisje als je het gewoon bent.
  • Degelijk beeld. Het is wat gewoon worden, maar het valt wel mee. In eerste instantie is het beeld wat flets, maar er zitten wat controles op, en met een béétje postproductie komt er redelijk wat in orde. Het is geen raw natuurlijk zoals op een digitale fotocamera, maar een mens leert ermee leven.

Canonbeeld1

  •  HD. Um, ja. Dat valt eigenlijk ook onder “degelijk beeld”, maar dan eerder onder “fuck maat, HD is eigenlijk wel serieus in orde”. De foto hierboven is een frame uit een filmpje. Een verkleinde frame uit een filmpje: 1280×720, het origineel is 1920×1080. Dat is akelig hoge kwaliteit voor bewegend beeld, vind ik.

Het editeren, op de computer, dat valt ondertussen wel mee. Ik heb het opgegeven om geavanceerde dingen te doen in AfterEffects of zelfs maar Premiere: dat duurt in alle geval een eeuwigheid om te renderen, en het is misschien één keer op vijf of zo dat het zonder problemen lukt. Al de andere keren loopt het vast, of is het bestand onbruikbaar, of is het iets anders.

Mijn workflow, als men dat al zo kan noemen, is tegenwoordig de volgende:

  1. Importeren via ImageMixer 3 (dat bij de camera meegeleverd zat).
  2. Editeren in Sony Vegas Pro 8. Niet echt goedkoop—366 euro—maar wel echt goed. Eenvoudig en toch krachtig, en vooral: werkt zonder ook maar het minste probleem met die AVCHD .m2ts-bestanden die uit de camera komen. En vooral vooral: rendert snel en degelijk en zonder ook maar één keer te crashen tot nog toe.
  3. Export naar mp4 (MainConcept AVC/AAC, 1280×720, 25fps, vbr avg 4mbps – max 10mbps.
  4. Upload naar Vimeo.

Mijn punt is: met de juiste software is het totaal pijnloos, en merkt men bijna niet dat men met HD bezig is. Tot het eindresultaat in hoge resolutie op het interweb staat, natuurlijk. Ik heb er nog geen andere dan computerdingen mee gedaan wegens dat we geen HD-televisie hebben, maar ik ga eerstdaags eens een compilatietje naar DVD schrijven en kijken wat dat geeft.

In conclusie: I like it how much, die Canon HF10? Wel: als ik het ding na mijn tijdelijk gebruik niet mag houden, vraag ik wat de restwaarde is, en ben ik er redelijk zeker van dat ik het koop.

Tenzij er een betere camera op de markt is ondertussen, een HF10–achtig toestel met iets meer manuele (focus-)controle en een betere sensor. En als ik de smaak van het filmen echt te pakken krijg, dan kan ik me inbeelden dat ik meer de prosumer-toer op zou gaan.

K-day minus 2

zaterdag 9 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Oh, oh, oh! Helemaal onder de radar voorbijgegaan, maar wél zo belangrijk!

Maandag, maandag, beginnen de verbouwingen aan onze keuken! Zondag maak ik foto’s van de keuken in de toestand vóór, steken we alles in dozen, en maandag, maandag, komen Peter en Freya onze nieuwe keuken installeren.

Het wordt ongelooflijk spannend: ze zijn er al een tijd mee bezig in hun atelier, het is allemaal maatwerk, en we hebben het nog niet gezien.

Span-nend!

‘t Is trouwens bijzonder vreemd: er liggen hier op dit moment zes meisjes te slapen boven. Anna en Zelie, maar daarnaast nog vier vriendinnetjes. Ter verlate okkasie van Zelie’s verjaardag: ze hebben op straat gespeeld en zelfsgemaakte pizza gegeten en dan ijs, en dan hebben ze tot elf uur naar muziek geluisterd en gespeeld op de kamer van Zelie.

Maar dat is niet vreemd. Wat er vreemd is, is dat we (vooral Sandra dan, ik heb wat in de living rondgepotterd) wat opgeruimd hebben. En wat een enorm verschil dat eigenlijk maakt: de living is plots weer min of meer leefbaar, en ik zie er weer wat klaarheid in.

Dat en de keuken vanaf maandag, en wie weet krijgen we nog ooit hoop op een zekere mate van afwerking van het huis. Zucht.

Spelletje (ii)

zaterdag 9 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Bijna geen tijd voor niets gehad, vandaag, maar in de rapte toch nog aan de slag gegaan met pygame.

Typisch, natuurlijk: ik zou eigenlijk moeten de computer moves programmeren, maar ik heb mij eerst op het grafische en op de distributie gegooid.

Nu ja, gegooid: eens uitgeprobeerd wat het allemaal doet. Ik heb een achtergrond en ik heb beeldjes voor de pionnen en zo. Qua teaserachtig, de beeldjes om aan te duiden dat het aan speler A of speler B is (de pionnen en zo zelf zullen niet zo irritant bewegen, natuurlijk):

O_animX_anim

En ik ben erin geslaagd om het in een executable te gooien. Nu ja, niet dat dat moeilijk was of zo, maar toch. Het voelt altijd fijn aan als iets gecompileerd kan worden.

Morgen verder!

(tussen het leeghalen van de keuken door, that is)

Oorlog!

zondag 10 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

‘t Is oorlog in Zuid-Ossetië!

Ossetiërs zijn een iraanse ethnische groep tussen onder meer Georgië en Rusland. Ik zeg, onder meer, want Ossetië, da’s het gebied pal in het midden van het kaartje hieronder:

Ossetië

Het zijn afstammelingen van de Alanen, die dan weer de enige Sarmaten waren die na de Gothische invasies overbleven, zo rond de derde eeuw na Christus.

Taal. Ze spreken Ossetisch, een Indo-Europese taal van de Iraanse tak, dat eigenlijk twee talen is: het Digorisch en het (mwha) Ironisch. De dichtst verwante mensen in termen van taal wonen tweeduizend kilometer verder in Tadzikistan. Oh, en er is ook nog een groep Hongaren die al eeuwen en eeuwen Hongaars spreken, maar die wel afstammen van een groep nomaden die een Ossetische taal spraken en die in de dertiende eeuw naar Hongarije gevlucht waren voor de Tataren.

Territorium. Van de achtste eeuw tot in de middeleeuwen was er een Alaans koninkrijk in de noordelijke Caucasus, maar die zijn uiteindelijk ook wegens de Tataren, ahem, verhuisd naar het zuiden. Uiteindelijk bleven daar drie onderscheiden gebieden over: westelijk Digor, Kudar in centraal Georgië, en Iron+noordelijk Digor in Rusland. 

Godsdienst. De meerderheid zijn orthodoxe christenen, maar met islamitische minderheden.

Giet die dingen allemaal in kaartjes, en je krijg een niet-overlappende lappendeken zoals die kaart hierboven. Maar zelfs zo’n kaart, met bijkomende complexiteiten van godsdienst en dergelijke erbij, benadert van ver noch van dicht de echte complexiteit op het terrein.

Want de Zuid-Ossetiërs, ‘t is te zeggen de “Georgische” Zuid-Ossetiërs en de “Ossetische”Zuid-Ossetiërs, leven al generaties in vrede—op een interludium in het begin van de Sovjetunie na dat wellicht meer met bolsjeviek/mensjeviek-manipulatie te maken had dan wat anders.

De nationalisten zijn wakker geworden eind de jaren 80: het Zuid-Ossetisch Populair Front, Ademon Nykhas. Ons territorium (wélk territorium?) moet een autonome republiek worden! En dan worden de Georgiërs onafhankelijk van de Sovjetunie, en dan verbannen zij regionale politieke partijen. En dan smijt Ademon Nykhas zich achter Rusland, en dan is het ruzie, en dan is plots Zuid-Ossetië de facto onafhankelijk.

En dan is Putin aan de macht in Rusland, en dan is Saakashvili de meest pro-Westerse mens in de buurt, en dan is het ruzie, en dan vragt en mens zich af wie de slachtoffers zullen zijn.

The Republic of South Ossetia consists of a checkerboard of Georgian-inhabited and Ossetian-inhabited towns and villages. The largely Ossetian capital city of Tskhinvali and most of the other Ossetian-inhabited communities are governed by the separatist government, while the Georgian-inhabited villages and towns are administered by the Georgian government. This close proximity and the intermixing of the two communities has made the conflict in South Ossetia particularly dangerous, since any attempt to create an ethnically pure territory would involve population transfers on a large scale.

Maar het is dus veel erger dan dat, het is hetzelfde als in voormalig Joegoslavië: bijzonder veel gemengde huwelijken. En wordt het allemaal nog pijnlijker.

Oh, zucht.

Never can say goodbye

maandag 11 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Black_moses 71ca820dd7a00b7d7bfcd010.L

RIP, Isaac Hayes.

Spelletje (iii)

maandag 11 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Hah, alsnog nog een stamp aan mijn spelletje gegeven. De belangrijke zaken eerst, natuurlijk: nog niets gedaan aan de intelligentie van de computerspeler, nee, maar er staan wel nooit twee gelijke X- of O-tekentjes op het scherm!

Wel wat teleurstellend: met py2exe geraakt zo’n programmaatje wel gecompileerd, maar dan wordt iets dat oorspronkelijk och here 190 lijntjes was plots, pardaf, meer dan acht megabyte.

…maar het doet dus wat het moet doen, en het is eigenlijk wel een geestig spelletje, iets gelijk vier op een rij maar dan dynamischer:

Th_1 Th_2

Th_3 Th_4

Om beurten mogen spelers een zet doen, waarbij vanboven of van links een pion op het bord geschoven wordt. Een pion inschuiven doet de hele rij opschuiven, ook de lege ruimtes die erop staan. En het doet is vijf op een rij te hebben.

Wat ik nu heb doet zetten, het laat input toe zowel met muis als met keyboard, het weet wanneer een speler gewonnen heeft, en het kan herbeginnen of niet nadat iemand gewonnen heeft.

Morgen denk ik dat ik nog andere essentiële zaken ga toevoegen: animatie en geluid.

En dan eens een eenvoudig minimaxding erin steken. Een ply of drie, vier, misschien.

Dán.

Delicious daily blog post kapot

maandag 11 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Voor wie het zich zou afvragen, meer uitleg:

Hi everybody – let me explain a little bit about the status of this feature.

First, it turns out we messed up. We intended to just reproduce the old functionality – so the additional [delicious.com] was never supposed to be there, and neither was the apparent 50 posts limit…or the timestamp problems, or these errors.

This is a tough feature, with a disproportionate amount of complexity in it compared to it being a smallish part of Delicious (and used by a smallish number of people). It produces output that gets interpreted by several different kinds of endpoints (WordPress, Movable Type, etc.) – all with their own unexpected inconsistencies – and by individual servers with varying configurations. We rewrote a lot of this feature in order so that it could work on the new Delicious platform, and it seems that we didn’t do it quite right. This is frustrating for all of us.

Daily blog posting also contains a long-standing security issue: we ask for your blog password and we store it. We take security very seriously and we carefully safeguard those passwords, but we’d rather not even know that kind of information about systems that are external to Delicious.

So, we plan to try to shift toward encouraging community-maintained third-party plugins for this functionality, instead of having people depend on us to push updates from a central point. Sonnoprofondo has very helpfully pointed out Postalicious, which is a great example of this for WordPress: http://neop.gbtopia.com/?p=108

We’ll be trying to fix daily blog posting, though. The [delicious.com] thing should be gone soonish. I don’t have a schedule for when the whole thing will function properly, since it’s weird and we do have a lot of other things to work on, but we want to make it work. The people who use this are a minority of Delicious users, but I know you guys are some of our most devoted. Thanks for as much patience as you can muster.

 

Links van maandag 11 augustus tot dinsdag 12 augustus

dinsdag 12 augustus 2008 in Links, Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Delicious-links van maandag 11 augustus tot dinsdag 12 augustus:

WordPress naar Movable Type

dinsdag 12 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Ik ben eens nieuwsgierig: bij Bruno gelezen dat hij een poging tot heeft ondernomen om van WordPress naar Movable Type (MT) te migreren.

Ik ook!

  1. Naar Movable Type om te downloaden.
  2. Files uploaden naar een Dreamhostdomein dat leeg stond.
  3. ‘t Zijn meer dan tweeduizend files, dat gaat me te lang duren.
  4. SSH naar Dreamhost
  5. Downloaden en uitpakken:
    $ wget http://www.movabletype.org/downloads/MTOS-4.12-en.zip
    $ unzip MTOS-4.12-en.zip
  6. Naar mijn URL gaan. Ik krijg er dit te zien, en ik slaak alvast een diepe zucht:

Mtinstall01

  1. “Installing?” vraagt MT. MT zou dat moeten weten, dat ik aan het installeren ben. En wat daarna volgt (“If you are just starting with Movable Type, you may want to review the installation/upgrade guide posted on the Movable Type documentation site and view the Movable Type System Check to make sure that your system has what it needs”)—daar word zelfs ik nerveus van. Ik wil helemaal geen documenten lezen, en ik wil helemaal niet nagaan of mijn “systeem” wel heeft wat het nodig heeft.
    Vraag me niet waarom, maar na 8 seconden schiet MT in gang en gaat het verder naar een wizard-pagina:

Mtinstall02

  1. So far, so good. Nogmaals: ik wil eigenlijk helemaal niet weten wat Perl-modules zijn, maar bon.

 Mtinstall03

  1. MySQL database aanmaken in Dreamhost’s control panel.
  2. Gegevens ingeven:

Mtinstall04

  1. Mailconfiguratie. Oei. Ik weet het eigenlijk niet, of ik SMTP Server dan wel sendmail wil gebruiken. Ik vermoed dat er bij Dreamhost wel een sendmail zal staan, maar ik neem het zekere voor het onzekere en ik pak smtp.gmail.com.
    …ahem. Verkeerde keuze, ik kan niet genoeg gegevens invullen om het te doen werken, ik zou nog moeten STARTTLS aan moeten kunnen zetten, eventueel een poort in moeten kunnen geven en een wachtwoord:

Mtinstall06

  1. Dan maar sendmail. Dat lukt blijkbaar zonder problemen (leve Dreamhost!)
  2. Installatie gelukt!

Mtinstall07

  1. Tijd om een account aan te maken.

Mtinstall08

  1. …en dan een eerste weblog. MT, daar kan men meer dan één weblog op één installatie mee zetten, namelijk, al sinds jaar en dag.

Mtinstall09

  1. Done!

Mtinstall10

Mtinstall11

  1.  Ik zie een “import content”-link staan. Klikken, die handel. Okay, ik ben verward. Hoe krijg ik mijn gegevens daarin? De enige keuzes die ik heb, zijn “Movable Type”, “WordPress eXtended RSS (WXR)”, “Another system (Movable Type format)”. Ik wil van WordPress importeren, dus ik kies maar die WXR (nog nooit van gehoord, maar da’s misschien enkel ik). “Upload import file” is optioneel, hoe gaat dat mijn entries dan inlezen? Misschien krijg ik een tweede scherm als ik op “Import Entries” klik?

Mtinstall12

  1. Euh, neen dus:

Mtinstall13

  1. Dan maar op zoek naar zo’n WXR-file. Exporteren in WordPress, dat geeft me een XML-bestand, en dat moet ik dan weer uploaden. Benieuwd wat dat gaat geven.

Mtinstall14

(ondertussen is hij al meer dan een uur bezig op het bovenstaande scherm—meer nieuws als er meer nieuws is)

Movable Type, andermaal

dinsdag 12 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Oh zucht. Een testje gemaakt op Movable Type, geen foutboodschappen gekregen en op “view entry” geklikt:

Not Found

The requested URL /2008/08/ding-ding.html was not found on this server.

Additionally, a 404 Not Found error was encountered while trying to use an ErrorDocument to handle the request.

Aaargh.

Is het mijn eigen schuld? Mensen van SixApart zullen zeggen van wel, ik zeg van niet. In stap 15 van de installatie had ik dit gedaan:

Mtinstall09

De bedoeling was om de bestanden van mijn eerste weblog op te slaan in /home/blaffeture/saga.tsuk.org/saga_main, maar op de URL http://saga.tsuk.org/ te zetten.

Wat dus mislukt is, zonder ook maar één klacht van Movable Type: de files worden op http://saga.tsuk.org/saga_main/ gepubliceerd, maar daar klopt geen enkele verwijzing naar CSS of permalinks of dergelijke.

Awoert. Jaja, ik kan het met .htaccess en watnogallemaal verhelpen, en ik zou in de database vermoed ik kunnen gaan prutsen. Ik heb de root in het filesysteem aangepast, never mind dat de gepubliceerde bestanden dan in de root van de site staan waar ik ze eigenlijk niet wil.

Maar da soort niet-aandacht voor detail is wat mij verschrikkelijk tegen kan steken.

(en dat telkens opnieuw herpubliceren van bestanden van zodra er ook maar iets ingrijpends verandert, ik was vergeten hoe irritant ik dat vond :))

Scientology zijn fuckers

dinsdag 12 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Zover wáren we al, maar hier word ik ongemakkelijk van:

Having lost the rights to his songs two decades earlier, he was finally making some money voicing the character of Chef on “South Park.” But “South Park” lampooned Scientology, so the leaders wanted Isaac out.

Push came to shove on Nov. 16, 2005, when “South Park” aired its hilarious “Trapped in the Closet” episode spoofing Tom Cruise and John Travolta. “South Park” creator Matt Stone told me later that Isaac had come to him in tears.

“He said he was under great pressure from Scientology, and if we didn’t stop poking at them, he’d have to leave,” Stone said.

The conversation ended there. Isaac performed Chef’s signature song at the Blues Ball a week later with great delight. Although he was devoted to Scientology, he also loved being part of “South Park.” He was proud of it. And, importantly, it gave him income he badly needed.

But then came the stroke, which was severe. His staff — consisting of Scientology monitors who rarely left him alone — tried to portray it as a minor health issue. It wasn’t. Sources in Memphis told me at the time that Isaac had significant motor control and speech issues. His talking was impaired.

In March 2006, news came that Hayes was resigning from “South Park.” On March 20, 2006, I wrote a column called “Chef’s Quitting Controversy,” explaining that Hayes was in no position to have quit anything due to his stroke. But Scientology issued the statement to the press saying Hayes had resigned, and the press just ate it up. No one spoke to Isaac directly, because he couldn’t literally speak. “Chef” was written out of the show.

[…]

Sam Moore, who recorded those Isaac Hayes songs in the ’60s and loved the writer-performer like a brother, told me Sunday when he heard about the death: “I’m happy.” Happy, I asked? “Yes, happy he’s out of pain.” It was one of the most beautiful ideas I’d ever heard expressed on the subject of death.

But there are a lot of questions still to be raised about Isaac Hayes’ death. Why, for example, was a stroke survivor on a treadmill by himself? What was his condition? What kind of treatment had he had since the stroke? Members of Scientology are required to sign a form promising they will never seek psychiatric or mental assistance. But stroke rehabilitation involves the help of neurologists and often psychiatrists, not to mention psychotropic drugs — exactly the kind Scientology proselytizes against.

Aaargh.

Get an iPod

dinsdag 12 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Allez ju:

Z: Hello, I’m a Zune.

A: Hello, I’m an iPod.

Z: We’ve a lot in common these days.. we both

A+Z: …play MP3s,

A: …we play movies, we just get alo… (stopt)

Z: iPod? iPod? (klopje op schouder)

A: Hi, I’m an iPod.

Z: OK… we’re past that, we’re beyond that…

A: …yeah, I had to restart there. You know how it is.

Z: No, actually I don’t.

A: Huh, what? Zunes don’t have t… (stopt)

Z: Had him, then we lost him. I’m gonna get IT. Keep an eye on him.

Ze zouden moeten, ze zouden moeten.

Ahem. Sorry daarvoor.

De vergelijking gaat niet op, dat weet ik ook wel. En ik blijf mijn iPod alle dagen intensief gebruiken—Aurora Feint ftw!—het zal uiteindelijk allemaal wel goed komen.

Springfield Punx

dinsdag 12 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Dean T. Fraser doet Simpsonsachtig.

The-Joker-The-Dark-KnightCatwoman-Modern-Batman-ComicsSpock-Star-TrekThe-Penguin-Batman

Wijs!

Avonturen met Movable Type

dinsdag 12 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

‘t Is niet gelukt, mijn import. Maar ik zit er niet mee in—’t is niet voor vandaag of morgen dat ik voor mijn plezier een bestaand en werkend weblog ga overzetten naar een ander systeem.

Maar alla, ik herinner me toen WP nog de afkorting voor WordPerfect was en toen Movable Type net uitgekomen was en ik het voor het eerst aan de praat gekregen had… for old time’s sake dan maar eens een weblog met Movable Type doen werken.

Ik weet dat Maarten het niet erg vindt als men lastige opmerkingen geeft over zijn bedrijf, ze leren daar alleen maar uit—here goes dus. :)

Ik heb een Engelstalige versie van MT geïnstalleerd, en nu ben ik op zoek naar een manier om het geheel te lokaliseren in het Nederlands.

Met WordPress doe ik dat zo: ik zoek op Google naar “wordpress nederlands”, en de eerste link is http://nl.wordpress.net. Daar vind ik een link naar “download WordPress”, en op die pagina vind ik links naar WP in het Engels, WP in het Nederlands, en naar de Nederlandse vertaling van WP. Volg ik die laatste link, kom ik op een pagina met deze uitleg: “Als je de Engelse versie van WordPress hebt geïnstalleerd en je wilt graag overschakelen naar de Nederlandse vertaling van WordPress, download dan het nl_NL.mo bestand en volg de installatie instructies hieronder.”

Duidelijk.

Ik probeer hetzelfde met Moveable Type: eerste link is als ik “movable type nederlands” zoek, is http://www.sixapart.com/about/offices. Daar vind ik een link naar Movable Type Nederland, maar die link klopt niet: http://www.movabletype.org/sitenl.

Zoek naar “movable type dutch translation” geeft deze pagina, en daar staat in het marketingees een aankondiging: “Movable Type is fluent in French, German, Dutch, Spanish and Japanese too!”—maar geen link naar een downloadbare versie.

Okay. www.sixapart.be bestaat niet, www.sixapart.nl en www.movabletype.be zijn ingenomen door domeinsquatters en/of hostingbedrijven, www.movabletype.nl verwijst naar die niet-bestaande pagina van hierboven.

Zoeken naar “movable type dutch version” geeft een link naar Dutch Version Of Mt-3.31?, waar men bijna precies twee jaar geleden ook al een probleem had om een Nederlandse versie te vinden.

Okay. De URL van de Engelse versie is http://www.movabletype.org/downloads/MTOS-4.12-en.zip. Als ik daar de filenaam van afkap, krijg ik een directory (oooh, proper!) waar ik met een beetje zoeken http://www.movabletype.org/downloads/stable/MTOS-4.12-nl.zip vind.

Downloaden, over de Engelse versie kopiëren, en dat geeft… stuk niets. De site is verdwenen, en mijn administratiepagina’s zijn nog altijd in het Engels. Zucht. Alles verwijderen en herinstalleren dan maar, zeker?

Voor de goede orde nog eens: in WordPress is dat een operatie van vijf minuten.

update ook na een install is alles nog in het Engels, op het allereerste schermpje na dat me zegt dat ik moet inloggen. En dat scherm krijg enkel weg als ik voor al mijn bestaande entries republish doe. Ahem.

Verbouwingen: valse start, of toch niet

woensdag 13 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

We gingen aan de verbouwingen in de keuken beginnen maandag, maar uiteindelijk was dat toch niet zo: maandag zijn ze nog een laatste keer komen kijken naar waar wat zit qua verwarming en water en gas en electriciteit, en zijn ze nog een allerlaatste keer komen meten.

‘t Is pas donderdag dat ze de dingen komen installeren die ze de afgelopen weken gebouwd hebben. En dus moeten we morgen pas de keuken zo goed en zo kwaad mogelijk aan de kant zetten.

De keuken, die trouwens zoals de rest van het huis, een puinhoop is waar die twee kuisvrouwen van op televisie zouden gillend van weglopen. Zucht.

Zondag had mijn moeder al meegeholpen om een eerste batch zooi aan de kant te zetten: twee grote kasten leeggehaald, één ervan vehuisd naar onder de trap, alle sterke drank (tientallen! flessen) afgestoft en aan de kant gezet, de bovenkant van de hoge keukenkasten leeggemaakt, de vloer aan één kant van de keuken leeggehaald.

Niet dat er iets echt van te zien was, vandaag, maar bon, er is wel degelijk veel werk verzet. Morgen nog eens, dus. Zoveel mogelijk oppervlakten leeg.

Eén van de dingen die in de keuken moeten gebeuren, is dat de trap verstoken zal worden. Waar hij nu vertrekt van in de gang tussen de keuken en het bureau, zal hij vertrekken aan de andere kant van de muur, aan de ingang van de keuken. Dat wil dus zeggen dat we een gat in de muur moeten kappen, en dát wil zeggen dat we moesten weten of die muur dragend was of niet.

Onze architect (ha! tot dat is hij meteen gebombardeerd, bij deze!) is vanavond langsgekomen om te kijken.

Ahem.

Het zal wel kunnen hoor, de muur uitbreken, maar dan gaan we toch wat moeten stutten: die muur dient via-via voor de ondersteuning van een andere muur, en dan is er nog een balk die eigenlijk zou moeten steunen om die andere muur maar die nu steunt op twee verticale houten balken die steunen op een gebricoleerde valse houten balk die steunt op een oude houten balk die steunt op een console die uit de muur steekt, en dus gaan we een U-profiel tegen de oude buitenmuur zetten, ervan utigaand dat er waar vroeger de deuropening zat, wellicht een fundering zal zitten, desnoods 50 cm onder de huidige vloer… of zoiets.

Lang verhaal kort: het is allemaal mogelijk, er zal een oplossing gevonden worden, en met wat creativiteit gaan we zelfs zonder onze kop in te slaan naar boven en naar beneden kunnen gaan op die nieuwe trap.

Er moeten, om goed te zijn, namelijk minstens twee treden bijkomen, in vergelijking met de 15 die we nu hebben. En daarom zou het wel eens kunnen zijn dat we een stuk van een muur op het eerste gaan moeten uitbreken. En/of een kinderbalk zullen moeten uithalen.

Het uitbreken van de muur en het plaatsen van de trap zelf is trouwens géén werk. Het máken van de trap is wat meer werk, en het uittekenen van de oplossing ook. ‘t Is dus daarop wachten. Afijn: spannende tijden.

En dat allemaal tegen een achtergrond van allemaal nieuwe keukenkasten, en allemaal electriciteitswerken, en afvoerwerken, en dampkap en water en vanalles.

Vanaf donderdag.

White Apple logo of death

woensdag 13 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Oei. Als zelfs Brice boos is

The War Nerd

donderdag 14 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Net ontdekt, met veel dank aan Martin (gelukkige verjaardag een paar dagen geleden, trouwens!): Exiled Online.

Saakashvili just didn’t think it through. One reason he overplayed his hand is that he got lucky the last time he had to deal with a breakaway region: Ajara, a tiny little strip of Black Sea coast in southern Georgia. This is a place smaller than some incorporated Central Valley towns, but it declared itself an “autonomous” republic, preserving its sacred basket-weaving traditions or whatever. You just have to accept that people in the Caucasus are insane that way; they’d die to keep from saying hello to the people over the next hill, and they’re never going to change. The Ajarans aren’t even ethnically different from Georgians; they’re Georgian too. But they’re Muslims, which means they have to have their own Lego parliament and Tonka-Toy army and all the rest of that Victorian crap, and their leader, a wack job named Abashidze (Goddamn Georgian names!) volunteered them to fight to the death for their worthless independence. Except he was such a nut, and so corrupt, and the Ajarans were so similar to the Georgians, and their little “country” was so tiny and ridiculous, that for once sanity prevailed and the Ajarans refused to fight, let themselves get reabsorbed by that Colussus to the North, mighty Georgia.

Well, like I’ve said before, there’s nothing as dangerous as victory. Makes people crazy. Saakashvili started thinking he could gobble up any secessionist region—like, say, South Ossetia. But there are big differences he was forgetting—like the fact that South Ossetia isn’t Georgian, has a border with Russia, and is linked up with North Ossetia just across that border.

Fantastisch. Subscribed.

Oh, uitstekende analyse, ook.

Nadeel, voordeel

donderdag 14 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Aan de ene kant is het kakweer om op vakantie te zijn met vier kinderen: niet buiten te spelen, niet naar het park of de zee of de zoo, geen kano of kayak.

Aan de andere kant is het ideaal weer om des nachts te slapen.

Magere troost, ik weet het.

Meeeemories

donderdag 14 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Het probleem is vermijdbaar, ik weet het. Maar dan zou ik mijn iPod moeten hacken.

Geheugen

Gnn.

Verbouwingen: de keuken (i)

donderdag 14 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

De omvang van de ramp, vóór de werken begonnen, maandag:

L'ampleur de la catastrophe

…en van de verste muur op de foto hierboven gezien:

Keuken, voor verbouwingen

De ingang van de keuken is op de bovenste foto in het midden, en op de onderste foto uiterst rechts.

Wat er gaat veranderen:

  • Op tafel en stoelen, koelkast, diepvries en kookvuur na, vliegt alles buiten. Alles.
  • De muur als men binnenkomt (rechts van het midden op de bovenste foto), daar komt in het begin een magnetisch schrijfbord van boven tot onder, en vanaf ongeveer de balk tot het einde een ondiepe reekst kasten, ook van vloer tot plafond.
  • De balk die over de hele breedte gaat, wordt proper gezet.
  • De deur naar de tuin/koer wordt afgewerkt.
  • En het venster ook.
  • De twee radiatoren verdwijnen en worden vervangen door één lange radiator onder de venster.
  • Waar nu het schoolbord staat, komt, tot ongeveer in het midden van de keuken, een centraal eiland met een spoelbak.
  • Tegen de verste muur waar nu het kookvuur staat (in het midden op de onderste foto), komen kasten van boven tot onder (en die lopen meteen door tot in de bergruimte), met van venster tot vuur een werkblad.
  • De trap, die nu van de bergruimte vertrekt (het groot gat links van het schoolbord), zal van de andere kant vertrekken: daarvoor wordt de muur waar nu de donkerblauwe trekzetel staat afgebroken.
  • Er komt overal verlichting, en alles wordt helemaal afgewerkt.

He he.

In de loop van vroeger deze week was de inhoud van de kasten al grotendeels in dozen gestoken, was één van de twee grote kasten verhuisd en de andere helemaal leeggemaakt.

Resultaat was dan wel dat het er allemaal nog erger uit leek te zien dan het vroeger al was (en dat was al redelijk erg, ahem):

Keuken voor

Maar goed. Vandaag zijn we er voor ‘t echt aan begonnen. Diepvries verhuisd, één radiator weg, leidingen omgeleid naar de andere kant van de deur, en ondertussen bekisting rond de deur grotendeels af.

Chauffagepijp

Hier komen kasten

Morgen verder.

Klote-mimic

donderdag 14 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Er zit verdomme een mimic achter een rots in sokoban-level vijf. Ik ben net de mijnen helemaal doorgetrokken, en nu zit ik verdomme met een mimic achter die rots. Waar ik niets aan kan doen. Kijk maar:

nh

Dames en heren: het meest verslavende spel ter wereld. Maar oh. zo. frustrerend. bij momenten.

update never mind — ik heb mijn +2 boog omgord, een stapeltje +2 pijlen in de pijlenkoker gepleurd, en dan gewoon langs (door!) de steen geschoten. Einde polymorph, en wel zo:

You shoot 5 elven arrows.
The 1st elven arrow hits it.
The 2nd elven arrow hits it.
The 3rd elven arrow hits it.
You kill it!

Het bleek achteraf een giant mimic te zijn. Maakt niet uit: dood is dood, ha! ha!
En dan nu verder door die sokoban-level. Grr.

Al wie ook vastgezogen wil worden — Nethack is het allereerste dat ik op een nieuwe computer installeer — gaat als de ingezeepte weerlicht naar Nethack.org en downloadt!

Get out of bed hair

vrijdag 15 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 14 reacties

Ik heb een filosofische discussie met mijn madam, over de kapper waar zij naar gaat. En bij uitbreiding over de staat waarin de wereld zich bevindt, tegenwoordig.

Mijn argument gaat als volgt: als ze nét bij haar kapper buitengestapt zou zijn, en ze zou om het even wie tegenkomen in de stad en zeggen “chô, ik heb heel de voormiddag verhuisd in het stof, en op weg naar hier ben ik in een plensbui geraakt, en daarna liep ik in het park en sprong er toch wel een eekhoorn in mijn haar zeker! gelukkig dat ik die daar weg heb kunnen halen voor hij een nest bouwde, jammer dat ik wat in het wilde weg heb moeten knippen met mijn nagelschaar, want hij zat helemaal vast met zijn klauwen”, en als ze daarna zou zeggen “vindt gij ook niet dat het eens dringend tijd wordt dat ik naar de kapper ga, want met mijn haar in deze staat durf ik niet meer op straat komen?”

…dan zou iedereen, en ik herhaal: iedereen antwoorden “miljaar ja meiske, gij duts, verwent u keer en gaat gij maar rap naar de coiffeur, want zó kan het effectief niet meer”.

Echt iedereen dus.

Maar ze komt dus wel degelijk van bij de kapper met zo’n coiffure. Ik ben de allereerste om toe te geven dat ik er weinig van ken, van haarknipperij, maareuh. Pieken links en rechts, stukken eruit gehakt, platgeduwd aan de ene kant, plukjes lang aan de ene kant en plukjes bijna kaalgeschoren aan de andere kant… het enige wat voortdurend in mijn hoofd spookt (naast die onfortuinlijke eekhoorn) is ha ja, ‘t is een modern coupken hé madam.

En nee, dat heeft niets te maken met smaken of kleuren, dat is een filosofische discussie. Precies zoals van die kapotgescheurde jeans: objectief gezien trekt het op niets, maar wat ik dan maar voor het gemak “de mensen” zal noemen, vindt dat om de één of andere reden okay you ess ay.

Ik kan nog respect opbrengen voor punk zo rond 1980: dat was, heel eventjes, een échte fuck you naar het establishment. Maar sorry hoor, als Neiman Marcus ettelijke honderden dollars vraagt voor wat wij zelfs al in de jaren 1980 een spermabroek noemden, dan is de wereld om zeep:

NM-0M8L_mp NM-0M8L_zp

Ik herinner me nog goed wanneer ik—en samen met mij ongetwijfeld de verzamelde nog normaal redenerende mensheid in West-Europa en daarbuiten—definitief doorhad dat ze nu echt helemaal doelbewust met onze gonaden aan het spelen waren. Inderdaad, ik hoor het u denken:

Outofbed

L’Oréal Special FX Studio Out Of Bed. Om te beginnen, een haarverzorgingsproduct dat een langere naam heeft dan zo’n rashond uit een stamboom, daar is a priori al iets mis mee.

Maar daarnaast: het concept.

– Kellyyyyy! Komen eten!

– Jàààà! Ik kom!

– Kelly! Waar blijfdegij, jong?

– Ma! Zaagt zo niet! Ik kóóóóm!

– Kelly, nu! Ge zit al drie kwartier in die badkamer, we moeten direkt vertrekken naar tschool!

– Máááááá!!! Ik ben mijn haar aan ‘t doen!

En dan een kwartier later komt uw dochter naar beneden met haar waar een nest woelmuizen in gezeten heeft. Dat heeft een uur geduurd en een dagloon aan haarprodukt gekost om een resultaat te bekomen dat precies hetzelfde was geweest als ze haar haar twee weken lang niet gewassen had, en ongewassen en ongekamd naar beneden was gekomen.

De wereld is om zeep.

Wat is de volgende stap? Een manicure waar ze u met een speciaal lepeltje zwarte prut onder de nagels duwen? En dat ze dan voor u uw eigen nagels afbijten? Een verzorgingssalon waar ze u een handvol kaas in het kruis duwen en u dan een onderbroek met remsporen aantrekken?

Nee serieus: de wereld is om zeep. En dat van die coiffeur, trouwens: ik kan het persoonlijk weten, want mijn madam heeft mij gisteren naar haar coiffeur gestuurd. Ze had een afspraak voor mij gemaakt, en tegen dat ik daar goed en wel toegekomen was, was het al allemaal betaald ook. 

Binnenkomen, daar neerzitten, een ongetwijfeld vriendelijke dame neemt een scheermes en een slecht werkende schaar (ja, ik weet het, da’s een speciale schaar dat die zo slecht werkt) ter hand, en begint wat te hakselen in mijn kop. Ik verdenk ze ervan dat ze een ingebouwde timer heeft: mannen en kinderen een kwartier, vrouwen een half uur. En knip hak snij, en knip hak snij, en herhalen.

Een model? Hoho, that’s so 2005, m’dear. Akkoord, ik had mijn klassieke “doe maar iets” gezegd, maar toch. Beetje platduwen daar, beetje pulken hier, links wat knippen, rechts wat hakken, beetje door het haar wroeten, schraap schraap schraap met het scheermes in mijn haar, een plukje hier en een plukje daar… tijd! Klaar!

Ik had mijn bril niet op tijdens de esbattementen, en dat is wellicht maar goed ook. Ik herinner me uit vervlogen tijden dat ze na een knipbeurt met zo’n kwastje het haar uit uw nek wegbortselden, en dan zo’n speciale spiegel bovenhaalden. Met twee handvaten. En daarmee toonden ze dan in de spiegel vóór u hoe het er vanachter en opzij uitzag, en vroegen ze maar half retorisch “goed, zo?”

De dame die mijn haar, euh, “gedaan” heeft, had zo geen spiegel bij de hand. Ik vermoed dat daar een goede reden voor was:

Leve de kapper. Ahem.

Dat is de voorkant, hierboven. De zijkant heb ik in het passeren in de spiegel gezien, en ik kan me er niet toe brengen om er een foto van op het internet te zetten.

Maar ach, mij niet gelaten hoor, (de meerderheid van) het haar groeit terug, en als ze mij vreemd aankijken, zeg ik gewoon dat het een modern coupken is.

Iedereen zijn eigen manga-gezichtje

vrijdag 15 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Iedereen maakt er eentje, ik ook:

Faceyourmanga@zog.org_e0a0ad7d

Alhier brandt de lamp.

There are grey areas in war

vrijdag 15 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Propaganda, propaganda.

Niet zeker dat Fox wilde horen dat het Georgiërs waren die aan het bombarderen waren, toch ergens te bewonderen dat de man naar de pro-russen teruggekeerd is na de reclame.

Links van dinsdag 12 augustus tot zaterdag 16 augustus

zaterdag 16 augustus 2008 in Links, Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Delicious-links van dinsdag 12 augustus tot zaterdag 16 augustus:

Busy, busy

zaterdag 16 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Naar Bellewaerde geweest de hele dag (weird, maat, en vermoeiend!), en nu naar verjaardagsfeestje. Voornamelijk ene cadeautje gaan afgeven, maar mezelf kennende: ofwel ben ik binnen een half uurtje, drie kwartier terug, ofwel zal het iets later zijn.

update 5u30 ‘t is dus het tweede geworden.

Links van zaterdag 16 augustus tot zondag 17 augustus

zondag 17 augustus 2008 in Links, Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Delicious-links van zaterdag 16 augustus tot zondag 17 augustus:

Urf

zondag 17 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik ben toch een beetje voos: een hele dag rondslenteren in een pretpark is niet meteen de beste voorbereiding om op café te gaan zitten.

Vandaag wordt dus maar een dagje zetelzitten. Tja.

Ik ga ondertussen eens proberen uitvissen hoe ik filmpjes van die Canon HF10 op Linux kan binnentrekken. Ik voorspel niet veel goeds, eerlijk gezegd.

Pretpark

zondag 17 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 13 reacties

Een olifantenkerkhof, da’s waar olifanten naartoe gaan om te sterven. Sinds gisteren weet ik ook waar marginaal Noord-Frankrijk naartoe gaat om in de buitenlucht te roken: Bellewaerde.

De mannen hebben allemaal een bierbuik en staan vol lelijke tatoeages, de vrouwen hebben allemaal zes borsten en een sletstempel. En ook andere tatoeages, overal een beetje. De kinderen hebben zwarte driekwartsbroeken aan en zijn lijkbleek.

En allemaal, allemaal met een sigaret in hun mond. En geblondeerd.

Pas op, niet dat dat mij stoort of zo–ik liep er ook weer gelijk een vreemd soort schooier bij–maar het is erg wat een mens opvalt als hij nooit buiten het centrum van Gent buiten komt.

AVCHD op Ubuntu

zondag 17 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Een HD-camera op Windows, daar heb ik ondertussen geen problemen meer mee. De mt2s-bestanden van de camera naar de harddisk overzetten, ruwe selectie en eerste cut in Sony Vegas, en als het echt nodig zou zijn: speciale effecten in AfterEffects. Easy-peasy.

Maar ik ga op vakantie met een Linuxlaptopje, en op Linux is het allemaal niet zo evident, nee meneer.

Lang verhaal kort: er zijn ongetwijfeld manieren om te editeren op Linux. Maar ik ga er mij niet mee bezighouden. Voor zover ik zie, zou het in ieder geval eerst om te zetten zijn naar een ander formaat, en dan prutsen en doen.

Ik ben erin geslaagd om mijn camera te mounten, en de filpjes te downloaden. Het is nog USB1 dus het is hondstraag, en het zal in twee bewegingen moeten gebeuren (eerst naar interne harddisk, dan naar externe harddisk- want er zit maar één USB-poort in de computer, maar hey: moeilijk gaat ook.

Links voor zondag 17 augustus (16:13 tot 22:59)

maandag 18 augustus 2008 in Links, Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Delicious-links voor vandaag:

BMW ZX-6 concept

maandag 18 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Wohow.

BMW-ZX-6-Concept-2-lg

Meer moois alhier.

Links voor maandag 18 augustus (00:51 tot 15:28)

maandag 18 augustus 2008 in Links, Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Delicious-links voor vandaag:

Huitlacoche in België?

maandag 18 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Ik zou heel, heel graag eens huitlacoche eten. Niet te vinden in België, natuurlijk.

Dus maar op het internet op zoek gegaan, en uitgekomen op GourmetSleuth.com. Meteen twee dozen besteld: ik heb me geïnformeerd, en huitlacoche in blik is natuurlijk geen verse huitlacoche, maar is daarom hoegenaamd niet minder goed.

Als het bevalt, koop ik nog, en dan maken dat klaar, samen met, oh, haggis of zo, om de nieuwe keuken feestelijk te openen.

Huitlacoche, trouwens, is een soort beschimmelde maïs, en ziet er zo uit, voorhet niet zag zitten om zelf Google open te trekken:

them's good eats them's good eats

Niets gedaan, vandaag

maandag 18 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Twee dagen op rij van hetzelfde, vrees ik.

Ja, zo gaat de vakantie wel zeer rap voorbij natuurlijk. Gisteren de hele dag niets liggen doen wegens pampus–ik had dus een excuus–maar vandaag was het niet veel beter.

We zijn onze pupillenafstand gaan laten opmeten door Michel-de-man-van-de-brillen (Optiek Het Oog, Polderdreef 4a – 9840 De Pinte, voor al uw brillen, contactlenzen, hoorapparaten en dergelijke — nu ook met fontein in de etalage, met gerecycleerd water waar kinderen hun handen niet mogen insteken en ze daarna aflikken): de glazen van onze zonnebrillen waren namelijk binnengekomen.

Haja, we hadden een folietje gedaan: zonnebrillen waar we ook echt door konden kijken, as opposed to brillen die over brillen aangedaan moesten worden.

Mijn zwarte Ray-Ban Wayfarer met donker glas was binnen, maar de afstand tussen mijn pupillen en de stand ervan ten opzicht van mijn neus en de hoogte ten opzicht van mekaar moesten nog opgemeten worden.

Ik kreeg de getallen 31 en 36 te horen, en dat bleek zodanig atypisch te zijn dat het meer dan eens gemeten werd, en dan nog eens, euh, weet ge wat? we gaan elk oog apart meten. Ik voelde mij helemaal dysplastisch (of was dat leptosoom? pyknisch? mijn Kretschmer laat me in de steek), maar ach, het bleek niet normaal te zijjn, maar ook niet compleet abnormaal.

Ik vermoed dat hij dat tegen iedere gehandicapte mens zegt, bless his little heart.

Morgen! misschien al, en anders overmorgen! zijn ze klaar, onze brils, en mogen we er om gaan! Wij gaan zo über-cool zijn dat het daar op Kos geen 33 maar 23 graden zal zijn!

On a related note: één brood, twee broons. Eén bril, twee brils. Zo is dat, en niet anders.

Oh, en dan zijn we nog naar de Colruyt geweest ook. En er staan al drie en een halve kast in onze keuken, en de bekisting rond de deur is in orde, en het water is omgeleid, en de isolatie is in orde gemaakt rond de deur. Morgen foto’s!

Oh, en ik zit een beetje vast met mijn Elf Ranger in Nethack. Herbegonnen met een Human Valkyrie.

Driehonderzestig graden

maandag 18 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties


Cut Chemist – 1st Big Break from eyestorm on Vimeo.

Links voor maandag 18 augustus (20:17 tot 23:23)

dinsdag 19 augustus 2008 in Links, Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Delicious-links voor vandaag:

Opatuur verhuist naar de Centrale

dinsdag 19 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Opatuur verhuist naar de Centrale, de zondagavond, vanaf binnenkort.

De Centrale en ons huis, dat verhoudt zich zo:


Grotere kaart weergeven

Het begint op 14 september met de Brazilianen Weber Iago (van het kwartet, onder meer) en Victor Da Costa (van het trio, onder meer).

Ik denk dat ik weet hoe ik mijn zondagavonden ga spenderen.

Links voor dinsdag 19 augustus (00:08 tot 11:23)

dinsdag 19 augustus 2008 in Links, Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Delicious-links voor vandaag:

Muxtape, oops

dinsdag 19 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Muxtape

Muxtape will be unavailable for a brief period while we
sort out a problem with the RIAA.

Ahem.

Del.icio.us op 19 augustus 2008

dinsdag 19 augustus 2008 in Links. Permanente link | Geen reacties

Gunter Lamoot: softie

woensdag 20 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 12 reacties

Binnen een paar maand doet Gunter Lamoot een nieuwe show.

Uw Beste Vriend was, euh, bij tijd en wijlen niet meteen de meest positieve ervaring te noemen. Zeer vaak zeer grappig, maar niet altijd om opgewekt buiten de zaal te komen.

En dat is raar, want ik heb al genoeg optredens van Gunter gezien waar ik wél met een goed gevoel naar buiten kwam. Zijn Snieklaas-cover op Comedy Zone een tijd geleden bijvoorbeeld was meesterlijk goed, en ik heb hem nog nooit anders dan aangenaam weten zijn op een podium als hij iets moest presenteren.

Gunter Lamoot op het podium, dat is voor veel mensen synoniem met gevaarlijk! en ook wel alles kan gebeuren! en ook wel als het goed is, is het zeer goed—maar als het slecht is… oei.

Ik was het meest onder de indruk van ook een Comedy Zone-moment, waar hij iets deed met een kwis (antwoorden op de vorige vraag, met iemand uit het publiek), en dat de dame uit het publiek het helemaal niet door had.

Gunter had de zaal in zijn hand—en hij had op dat moment die dame kunnen met de grond gelijk maken, en 98% van de zaal had in zijn broek gedaan van het lachen. Maar hij deed dat niet, en het was ontroerend en grappig en helemaal feelgood tegelijkertijd.

Laat dat nu precies zijn waar zijn nieuwe ding over gaat gaan. Softie gaat het heten, en al is niet helemáál duidelijk waar het over zal gaan, het is wél de bedoeling dat de mensen met een goed gevoel buiten komen.

Ik ben eerlijk gezegd helemaal nerveus, want ik kan me inbeelden dat het echt verschrikkelijk goed zou kunnen zijn.

Tijdens de Gentse Feesten waren er try-outs voor Softie in Vijf—een fijn programma georganiseerd door Ilse, met naast Gunter ook Wim Helsen, Henk Rijckaert, Begijn Le Bleu en Iwein Segers, en dat al wie er niet bij was, iets bijzonder goed gemist heeft—en waren er brainstorms voor Softie tijdens Bataclan.

Eén van de dingen die er wellicht zullen inzitten, is dit:


Mijnheer Roger from mvuijlst on Vimeo.

Gunter Lamoot zingt Gunter Lamoot van 25 jaar geleden. Echt, dus. Zichzelf toen hij dertien was. Ik heb hem een keer of zes, zeven gezien in het echt tijdens de Feesten. De laatste paar keren heb ik niet naar het podium gekeken maar naar het publiek: voor zover ik zag, zaten ze zonder één uitzondering met een glimlach te kijken.

Zo’n warme, ontroerde glimlach.

Geverfde vrouw (en man)

woensdag 20 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Jan en Anna op stap met mij in Bellewaerde, de andere waren aan het wachten op een boot, drie kwartier aan een stuk.

Gezichtsverf

Ze glunderden helemaal, de zoetjes. :)

En Anna deed van Ik ben een kleiiinnn konijntje:

Gezichtsverf

En ook wel van hihihi:

Gezichtsverf

De heer Lamoot op TV

woensdag 20 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Oh trouwens: allemaal kijken naar Zomer 2008 morgenavond! Als het een beetje meezit komen er foto’s op de televisie die ik persoonlijk zelf ingescand heb (ahem, ahem :).

En komt er een stukje Mijnheer Roger!

Links van dinsdag 19 augustus tot woensdag 20 augustus

woensdag 20 augustus 2008 in Links, Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Delicious-links van dinsdag 19 augustus tot woensdag 20 augustus:

Verbouwingen: de keuken (ii)

donderdag 21 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Zo. Een paar dagen werk verder, en het begint er al serieus op te trekken.

Wat er gebeurd is:

  • Zes kasten zijn weggehaald (een paar zelfs in stukken geklopt, hoera!) of staan klaar om weg te halen: twee grote bruine, twee grote witte en twee kleinere witte.
  • Een omkasting rond de deur is gemaakt.
  • Tegen één muur staan de nieuwe kasten er, met planken erin maar nog geen deuren eraan.
  • Tegen een andere muur staan de nieuwe kasten er ook, met laden erin maar ook nog zonder deuren.
  • De koelkast en de diepvries staan op hun definitieve plaats, en de deur van de diepvries is omgekeerd van draairichting, zodat het nu één groot Amerikaansefrigdiepvriesdink lijkt.

Alle kasten zijn leeggemaakt, alle dozen zijn leeggemaakt, en de nieuwe kasten zijn min of meer opgevuld met wat er uit de oude kasten en dozen komt. Er zal nog wat gesnoeid worden in de inhoud.

Kijk, zó zag het er in de bijkeuken uit vóór de werken:

Bijkeuken, voor

En dit is hoe het er zich nu verhoudt:

Bijkeuken, na

Er komen nog kasten boven de kasten die er nu staan en boven de koelkast/diepvries, en er komen ook nog deuren vóór de laden (die trouwens van die machtig grote laden zijn waar tot 50 (en in de onderste nog meer) kilo in kan, en die zo’n ongelooflijk anti-dichtsmijt-systeem hebben, dat de laden zelf zo helemaal zachtjes inschuiven de laatste paar centimeter — en ook dat het laden met onderverdelingen zijn, en ook dat ze helemaal tot op het einde kunnen uitgeschoven worden — gerief, dus).

O ja, en die zooi daar in de achtergrond, die wordt aangepakt van zodra de living boven zijn bibliotheek en zitgelegenheid heeft, en het achterhuis zijn bibliotheek.

De muur aan de ene kant was zo:

Keukenmuur, voor

Van links naar rechts is daarmee gebeurd: wit kastje weggesmeten, grote witte kast voorlopig gehouden om dingen in op te slaan, frigo en microgolf verhuisd, witte kast weg, radiator weg, wit kastje weg, kleine diepvries eronder bijna weg, grote diepvries verhuisd, hangkast aan de muur weg.

En dat ziet er nu zo uit:

Keuken, kasten Keuken, kasten

Keuken, kasten Keuken, kasten

Muur met kasten

De inhoud van de kasten is dus helemaal voorlopig: wat er in komt is al helemaal uitgekiend, namelijk. De linkerkast onderaan is voor de boekentassen en de sportzakken en zo van de kinderen, het kastje uiterst rechts is voor kuisgerief en strijkplank. En de drie in het midden zijn voor voorraad. Corn flakes, blikken, bokalen, dat soort dingen. Ja, da’s nogval veel plaats. En ja, we hebben dat nodig.

Wat wij nog gaan doen:

Zicht naar de koer

Behalve de inhoud van de kasten links: zo ongeveer alles wat op de foto staat leegmaken, zowel vanbinnen als wat er op staat.

Wat Peter en Freya gaan doen terwijl wij weg zijn:

Zicht naar de bijkeuken

Aan de linkerkant van de foto hierboven komen kasten, van het ene eind tot het andere. Voor eetgerief en ontbijtbenodigdheden, voor potten en pannen, voor bestek, voor glazen. Laden onderaan, daarboven een inox werkblad, en daarboven nog kasten. Dat wordt, zoals ik al zei, doorgetrokken in de bijkeuken met kasten bovenop de kasten die er al staan.

Waar nu nog een radiator staat, zal een centraal blok beginnen, dat net iets voorbij de poot van de tafel zal komen, en een centimeter of tien-twintig breder zal zijn dan de kolom waar nu die radiator staat. De breedte zal later aangevuld worden met een U-profiel om de muur op het eerste te ondersteunen.

Ondersteunen? Ha ja: waar nu de trekzetel staat (dat donker ding met een paars deken erop), zal binnenkort de trap naar het eerste vertrekken. Daar moet nog een gat in de muur voor gemaakt worden, en dat gat zorgt ervoor dat ondersteuning nodig zal zijn. Dat gat, en de vijftig of zo jaar geleden doorgesneden en/of doorgerotte balk op het eerste, waardoor ons huis jaren en jaren aan een stuk blijkbaar enkel recht bleef uit gewoonte, en niet wegens steunende muren of zo.

Maar dat gat, dat zal dus voor iets later zijn, want daar moet Stijn de aannemer nog een briefing voor krijgen van Elias de architect, en moeten er nog dagen afgesproken worden en zo.

Het centraal blok zal trouwens ook over de hele oppervlakte een ameliniumenen inoxenen werkblad hebben. Met in het midden een naadloos ingewerkte reuzengrote spoelbak waar de grootste Le Creusetpot ter wereld in past. En in het midden van de spoelbak een vergruizelaar.

En onder het blok ruimte, aan de ene kant, voor twee enorm grote verrolbare vuilbakken (één restafval, één PMD) en laden met allerlei gerief genre zeven en raspen en dergelijke, en aan de andere kant ruimte voor potten en pannen.

Spannend!

Ervandoor

donderdag 21 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Allez hoppa. We zijn zeven dagen lang naar het zonnige Kos. Er is daar ook internet, het schijnt, en ik heb speciaal voor de okkasie mijn GSM, die al een maand of zo af lag, opnieuw opgeladen.

Vier boeken en een harddisk vol films en televisieseries in de valies, en camera’s allerhande: een mens weet nooit dat daar iets te doen zal zijn, een mens is best op alles voorbereid.

Oh ja, en dus géén computer. Een linuxportable uit het jaar stillekes met één USB-poort en praktisch geen geheugen, da’s geen computer.

Voor de pikkendieven die zouden denken dat er hier een leeg huis staat waar in kan gestolen worden: er is huiszitting voorzien, er lopen twee waakkatten rond, en overdag tijdens de week wordt er naarstig gewerkt aan onze keuken. Hoezee!

Del.icio.us op 21 augustus 2008

donderdag 21 augustus 2008 in Links. Permanente link | Geen reacties

Dreamhost doet dat goed

vrijdag 22 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

10u55:

Hi,

My site at […] is down. No idea why!
Other sites on the same machine (e.g. […]) are still up.

Best regards,

Michel Vuijlsteke

11u01:

Hello,

I am very sorry for the downtime with this sub-domain. I tested this
just now and it appears to be working great. The server is not under a
high load and the Apache instance is up and running at this time.

Please test this now and let me know if you continue to have any issues!

Thanks!
Patrick M

Als het goed is, mag het ook wel eens gezegd worden. Ik heb eigenlijk al een hele tijd geen klagen meer van Dreamhost.

Toegekomen

vrijdag 22 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

We zijn dus toegekomen hé.

Het hotel blijkt op een uur of drie vliegtuig van thuis, plus meer dan drie kwartier busrit van de luchthaven te liggen, maar de kinderen hebben het allemaal overleefd.

We zaten uiteindelijk rond een uur of één ‘s morgens — twee uur lokale tijd, that is, in ons bed.

En de kinderen stonden er alweer vóór zeven uur.

We hebben een soort appartement, met twee grote kamers, een inkomsthal en twee badkamers met ligbad.

De ijsjes zijn blijkbaar niet heel de dag rond, maar enkel in periodes van “schep maar op tot de diepvries leeg is” rond tien uur en halfvier of zo. En da’s eigenlijk niet erg, want met het all you can eat-buffet ‘s morgens en ‘s middags zit een mens hier vol voor hij weet hoe laat het is.

Ik bleek bij het uitpakken mijn zwemgerief vergeten te zijn, hoe jammer. En ook mijn t-shirts en korte broeken. Tja. Pech. Blote voeten en opgestroopte mouwen zijn ook niet verkeerd, aan de rand van één an de zwembaden van het hotel.

Eén van de, jawel. Er zijn er twee grote en twee kleine, al is er maar één van met glijbanen. En we mogen, als we dat willen, alle zwembaden van alle hotels van de keten (er zijn er nog vier op dezelfde heuvel, blijkt) gebruiken.

Wat moet een mens meer hebben?

Ahem. :)

Ik heb nog praktisch geen foto’s gemaakt: als ik hier in het hotel foto’s maak rond het zwembad, voel ik mij een pedofiel en/of zo’n internetvoyeur, vooral omdat ik zo’n kanon op mijn camera zitten heb. Maar alla. Dat zal ook wel wennen, na een tijdje, vermoed ik;

All in, trouwens, is wel wijs. Jammer genoeg zit niet écht alles erin: we hebben vanmorgen al vijftig euro mogen uitgeven aan zonnecrème. Waarmee ons baar geld op is, en we de stad in zullen moeten trekken om vers geld te gaan halen.

Morgen, of zo. Of zo.

(En ondertussen heeft een vader van twee dochters van schat ik veertien en zestien die net voor mij zitten, zijn jongste dochter psychologisch gedwongen haar dagboek af te geven en te laten lezen. Eerte de laatste pagina (“papa gaat niet boos zijn, echt waar beloofd, echt waar niet, en ik ga geen enkele andere pagina lezen), en daarna de rest van het dagboek (papa zal niets aan mama zeggen, echt waar beloofd, ik wil gewoon weten wat je schrijft, en ik ga écht nie boos zijn, en we vertellen het niet aan mama als we thuiskomen, éch écht waar beloofd)… griezelig.)

Oei, daar is Sandra met de kinderen. Snel de computer wegsteken.

(we gaan naar het minder drukke zwembad, op verzoek van de verzamelde kroost)

Dag één

vrijdag 22 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Het is hier trouwens niet evident, internet: 5 euro voor een half uur, tsss. Ik ben niet van plan méér te doen dan van tijd tot tijd eens teken van leven geven.

Die ijsjes dus, dat vertaalt zich in dergelijke taferelen:

kos

En dit is zwembad één, net naast de eetruimte (een groot overdekt restaurant-kantine-achtig iets, en een half-overdekt openluchtachtig iets):

kos

Twee glijbanen en een kinderbadje, en meer dan dat is niet echt nodig. Louis is vandaag wel al bijna twee keer verdronken (echt!), dus helemaal veilig is anders.

Ter illustratie, niet dat hij er zo uitzag na zijn bijna-dood (“papa papa! mama! ik ben bijna verdronken! ik was al twee keer onder gegaan! dat is omdat ik nog niet goed kan ademen!” “ja meneer mevrouw, ‘t is waar: hij was al twee keer onder gegaan, en mijne zoon zei azo: ‘papa, daar is ter eentje aan het verzuipen’ en jaja”) — dit is hoe hij eruit zag als hij veel te koud had:

kos

Oneerlijk voorbeeld van de fauna aan de zwemdok, trouwens: dat was het enige mens dat ik heb zien roken in de buurt.

Het tweede zwembad heeft geen glijbanen, wel ook een kinderbadje, en was vannamiddag laat alsvast veel minder druk bezocht. Niet dat het ondoenbaar is: zelfs op het drukste van de dag is er plaats om te zitten, en is gegoochel met reserveren van ligzetels en badhanddoeken en dingen. (note to self: de truuk met de badhanddoek pas uitleggen de laatste dag dat we hier zitten)

kos

Oh, en tussen zwemdok één en zwemdok twee ligt de cocktailbar:

kos

Alles is er gratis, jawel. Niet dat ik er al veel gebruik van gemaakt heb: welgeteld een halve blue ikweetnietmeerwat, en voor de rest is het de gratis Cola Light, voor mij.

Oh, en uit ons venster (en van aan het zwembad) zien we Turkije:

kos

En voortvoorderest? Ah, rustig hé, rustig. Ik heb vier boeken mee, ik vermoed dat ik ze allemaal uit zal gelezen hebben tegen dat we naar huis gaan. ‘s Morgens ontbijt en aan het zwembad gaan zitten tot ‘s middags. Eten, en dan siesta–vandaag tot vijf uur, schandalig eigenlijk. En dan aan het zwembad gaan zitten tot het tijd is om te eten, en dan weer aan het water gaan zitten.

Ik heb al mieren gezien zo groot al muizen (nu ja, zo groot als bosmieren bij ons, maar meer uitgerokken), ik heb al een pissebed zeker drie keer zo groot als normaal gezien, ik heb al een hagedis gezien en een zwarte kever met haar op. Maar ik heb er geen foto’s van wegens dat ik besloten heb om mijn rug te sparen en mijn macrogerief thuis te laten, ha!

kos

kos

kos

kos

kos

De kinderen zijn nu met Sandra naar de muziekshow, ik zit nog wat op het terras wegens kloppende koppijn die al een paar dagen niet wil weggaan, maar we klagen niet, we klagen niet. (ze zijn net de volwassenenshow geëindigd met de plopdans, vrees ik)

kos

Ben ik dat alleen?

zaterdag 23 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Als ik mijn bril afzet, dan hoor ik de helft niet meer van wat er rond mij gebeurt. Het heeft niet met het gezicht niet zien te maken, want ik hoor ook de mensen die achter mij staan minder goed.

Weird.

Dag twee

zaterdag 23 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Zo. Onze eerste excursie in de vrije natuur zit er ook op: we zijn vanmorgen “naar beneden” gegaan. Met het shuttlebusje (een Griek die beestengeluiden nadeed en luid BAAI BAAI riep toen hij ons afzette, tot groot jolijt van de kinderen) naar de voet van de heuvel gereden, in de lokale minimarkt inkopen gedaan (twee ballen, voornamelijk, die een paar uur later al allebei zouden verloren raken, maar hey, ‘t is niet alsof we ons zorgen gaan maken), en dan naar strand en zee getogen.

Nu ja. Zee en strand. ‘t Is te zeggen: de zee is er wel, met aan de overkant Bodrum, maar het strand is er niet echt.

De mensen van ons hotel mogen zich neervlijen in de “Beach Garden” van ene Theophilos. Theofilos, dames en heren, heeft geen groene vingers.

Het moet gezegd dat Kos op het einde van de zomer wellicht niet het meest groene van alle landen is:

kos

kos

kos

De raven, of kraaien, of kauwen, of wat voor zwarte vogels het ook zijn op de foto hierboven, zitten liever in de schaduw–dat en dit hieronder: een duidelijker geval van mad dogs and Belgians was er vandaag niet te zien.

kos

Tel het aantal verschillende culturen in de foto hierboven, trouwens, ha!

Maar goed, Theofilos’ Beach Garden. Er heeft ooit grasachtige begroeiing op de grond gestaan, en er was een boom zichtbaar, dus technisch was het inderdaad een tuin, vermoed ik.

kos

En ook weer zuiver op technicaliteit was het een strand:

kos

Water aan één kant, check. Droog aan de andere kant, check. Er lijkt zelfs zand te zijn, maar dat is wat bedrieglijk: die bobbel linksachter Anna, is een zandzak. Of beter, één van een reeks reuzengrote zandcannelloni, die een soort platformpje zand van een meter of twee diep verhinderen in de zee te glijden.

En tussen het zand en de zee is er nog eens een meter of twee keien:

kos

Onze vriend Theophilos, of toch minstens zijn tuinarchitect, had het nog pittoresk gemaakt ook: om het einde van de Beach Garden aan te duiden was er een authentieke ruïne opgericht, compleet met kapotgegooide ruiten en verroeste implementen overal in de rondte. Net zoals die wereldoorlog-twee-bunker wat verder aan de kust, veilig afgesloten met een matrassenbodem met roestige kiekendraad — couleur locale!

kos

Maar ach, Jan en Anna hebben zeker drie kwartier aan een stuk keien in het water gegooid, en Zelie en Jan hebben op hun Thomas Cook-opblaasvlotjes in de zee gedreven, ze hebben zich geamuseerd. Zelie zei wel dat de zee in België wijzer is wegens strandwachters en zand en geen keien, maar ze hebben het niet echt aan hun hart laten komen.

kos

kos

En na een uur of twee of zo waren we het beu en zijn we weer naar boven gegaan. En dan hebben we gegeten, en dan hebben we een halve poging tot middagdutje gedaan (“ik wil niet slapen”–Anna), en dan zijn we weer naar het zwembad gegaan, en dan hebben we drank besteld voor de kinderen en dan heb ik mij op een zetel gelegd met mijn boek en een Cola Light, en dan heb ik in de zon gelezen, en dan heb ik mij nog maar eens twee (niet-alcoholische, zwak van mij, ik weet het) cocktails besteld, en nog wat gelezen, en nog Cola Light gedronken, en met Anna naar de reuzenmieren gekeken en ze overschitjes cocktail gevoerd, en dan nog wat gelezen, en dan naar de Engelsmans en de Hollanders die moesten voetballen geluisterd (oi! oi! over ‘ere!)…

kos

…en nog wat Cola Light gedronken en gelegen in de zon en gelezen, en dan was het tijd om met de kinderen naar het appartement te gaan om het chloor uit hun haar en hun ogen te wassen, en om mijn lange broek aan te trekken (geen korte broeken tijdens het avondeten!) en om wat foto’s op de computer te zetten (Linux en raw files en kleuren: niet leutig), en nu gaan we dus weer naar beneden gaan eten en dan gaan de kinderen naar de show, en dan is het tijd om te gaan slapen, denk ik.

Oh ja, vanavond nog zo’n spelletje met zo’n hockey-achtig ding met puntentelling en alles electrisch spelen met Louis, had ik beloofd. En dán slapen. Oh nee, nog wat Daily Show bekijken. En dán slapen.

update 21:20 — ondertussen gegeten, en twee van de vier zitten al in bed. De twee oudste hangen nog rond op de show, denk ik. En ja, we hebben van dat airhockey-shuffleboard-spel gespeeld: ik tegen Louis, en dan Louis tegen Jan. Morgen nog eens.

Het eten was, in tegenstelling tot tot nog toe, iets Griekser vanavond: lamsvlees en een soort worst, en gevulde pepers, en een soort zeer mals kalfsvlees. Geen ijs gegeten. Zelfs geen dessert. Al die Turkse Griekse desserten zijn hier om ter ‘t mierenzoetst, en een mens raakt dat redelijk snel beu gegeten.

Anna en Jan slapen in hetzelfde bed, en ik heb de twee andere bedden tegen mekaar geduwd. Kwestie van de kinderen te verrassen hé, elke avond dezelfde configuratie in de slaapkamer is voor niets goed, op vakantie.

Stand van zaken kwestie verwondingen: nog geen. Zelie heeft vanmorgen een tas warmachtige chocomelk op haarzelf gegoten en ik had enkel een in ijskoud water gezooide servet bij de hand, maar ze heeft vandaag verder niet geklaagd, dus ik vermoed dat het in order zal zijn.

Stand van zaken van het gebruind raken: Zelie en Louis zien er precies al wat bruiner uit:

kos

kos

Van Jan en Anna en van Sandra en mezelf zie ik het niet zo echt. Ik ben alleszins nog niet verbrand, ‘t is altijd dat.

Morgen, denk ik: opstaan, eten, aan zwembad liggen, eten, aan zwembad liggen, eten, spelletje spelen, slapen. O ja, en om halfacht naar de zonsondergang gaan kijken. Ik heb een heuvel gevonden die een prachtig uitzicht op de baai heeft, waar de zon net ondergaat over Turkije, én die volzit met krekels (voor Louis en Jan) en mooie bloemen (voor Anna en Zelie). Joy!

kos

kos

kos

(de laatste foto hierboven is niét vanop die plaats gemaakt, trouwens, want tegen dan had ik geen goeie lens meer op mijn fototoestel zitten om zonsondergangen mee te fotograferen)

De wereld verandert

zondag 24 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Ach, als ik daar allemaal mee zou inzitten, zou ik dit in het Engels moeten schrijven, een titel moeten geven als “tien redenen waarom Movable Type het moeilijk heeft”, of “zeven redenen waarom WordPress nog altijd beter is dan Movable Type” — en zou ik moeten wachten tot ik ook effectief tien of zeven redenen had.

Maar hey, het kan me niet zo schelen, dus schrijf ik maar wanneer ik daar zin in heb.

Want ik kwam net een illustratie tegen van hoe de wereld veranderd is:

Mtprobleem

Mijn computer had zichzelf herstart—een reeks van niet minder dan veertien updates voor Vista, gaande van de periodieke update van het Malicious Software Removal Tool en de Windows Mail Junk E-mail filter tot een paar security updates tot een update wegens veranderde wetgeving rond het zomer/winteruur in bepaalde landen.

Na zo’n reboot, die misschien eens om de paar weken gebeurt, is alles verbazend snel terug weer bij het oude, vaaral dan omdat mijn werk thuis zich vooral on-line afspeelt: Gran Paradiso en FeedDemon en Notepad++ in gang sleuren en alles staat min of meer weer zoals ik het achtergelaten had, met een hele roedel tabs open in alledrie.

Want al die programma’s onthouden wat er openstaat als ze uitgezet worden, namelijk. En zo ongeveer alle applicaties die in mijn webbrowser open stonden, staan nog altijd open als ik mijn browser weer opstart. Cookies, sessies, allerlei. De wereld is veranderd.

Maar dus niet, blijkbaar, Movable Type. Want ik kreeg dat scherm te zien:

Er deed zich een probleem voor.

[uitroepteken] Ongeldig verzoek

Ga terug

Wat een akelig, akelig scherm. En het illustreert ook perfect hoe die wereld veranderd is. In tweeduizend en pakweg drie zou dat nog een model van properteid geweest zijn, dat scherm, maar tegenwoordig doet het allerlei alarmbellen afgaan.

Om te beginnen: “Er deed zich een probleem voor”. Dat is passief geschreven, maar kom, da’s een detail. Nee: het is inderdaad wel zo dat er zich een probleem voordeed, maar moeten de mensen daarmee zo geconfronteerd worden?

“Ongeldig verzoek”. Euh… maar wácht eens, zegt de gemiddelde gebruiker, ik héb helemaal geen verzoek gedaan! Wat nu?

Oh, er staat een knop onderaan met een actie: “Ga terug”. Euh… hang on. Naar wát ga ik terug? Wat gaat er gebeuren als ik op die knop duw? Ga ik terug naar een andere website? Terug naar Oosterdonk? Terug naar… geen idee eigenlijk, want ik kóm helemaal nergens vandaan: dit is de pagina die mij voorgeschoteld werd toen mijn computer aanschoot.

Een onbekend probleem, geen idee wat, geen idee hoe op te lossen: zo wordt de gebruiker achtergelaten. Akelig indeed.

Hoe dan wel? Om te beginnen zou dit geval moeten voorzien zijn. Er zijn wel meer mensen die Firefox gebruiken. De stabiliteit soms van dat ding in het achterhoofd, zullen er ook wel meer mensen zijn die in het midden van hun werk afgebroken worden, om dan bij een herstart van Firefox automatisch op dezelfde pagina terug te komen.

Dus in het beste geval vermijd je de fout gewoon helemaal. Als het voor SixApart in orde is om in dergelijke omstandigheden gewoon verder te werken, werk dan gewoon verder. Als zij vinden dat het voor security-redenen beter is om, wat geen enkele andere applicatie die ik gebruik hen nadoet, nog eens te laten inloggen bij een stop en start van Firefox, laat de gebruiker dan inloggen. En breng hem daarna meteen naar de pagina waar hij was, uiteraard.

Als het niet kan om de fout te vermijden, dan zijn er standaardregels die zij daar bij SixApart ook wel zullen kennen: zorg ervoor dat het probleem duidelijk genoeg is, leg de schuld niet bij de gebruiker, geef een duidelijke oplossing. In dit geval moet de gebruiker weten dat hij niet verder kan werken zonder aan te melden, en moet hij opnieuw kunnen aanmelden, dus is het écht niet nodig om hem daar nog eens op te drukken: stuur hem meteen door naar de inlogpagina. Maar áls het zou nodig zijn, dan.

En in heldere taal, natuurlijk. En geen overbodige technische details maar wel beschikbaar voor wie ze zou willen. En een link naar meer uitleg en/of support en/of knowledge base indien nodig, en zoverder, en zoverder.

Wat er nu precies verkeerd is, weet ik nog altijd niet, trouwens. Achter de knop zit (acht <div>s diep!) deze code:

<button onclick=”history.back()” type=”submit” accesskey=”s” class=”primary-button”>Ga terug</button>

…wat me dus geen moer vooruit helpt. Gnn.

Dag drie

zondag 24 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Ja, érgens weet ik wel dat het waarschijnlijk geen goed idee is, zo in één keer van nooit een voet buiten zetten naar elke dag acht uur in de volle zon bovenop een berg op een eiland in de Middellandse Zee zitten, maar hey, ‘t is niet alsof ik het voor de rest van mijn leven ga doen, toch? En ik zal het dan wel compenseren met de rest van het jaar in de schaduw te zitten, nem.

…want dat was het dus toch wel, vandaag. Een nieuw boek bij de hand (shlock, vrees ik: Trudi Canavan’s Priestess of the White–Crossan’s Birth of Christianity ligt op mijn nachtkastje, maar is op de reis naar hier na nog ongeopend gebleven), de ligzetel in de volle zon gedraaid, en hopla, vertrokken voor een voormiddag. En dan eten, en dan de hele namiddag ook.

Ik krijg wel beweging hoor: om het half uur of zo om verse drank is ruim voldoende als oefening, vind ik.

En er is altijd wel iets te doen rond het zwembad, daarmee dat mijn boek nog niet uit is.

Fascinerende paringsrituelen bijvoorbeeld, elke dag, tussen de geslachtsrijpe mannetjes en vrouwtjes: voornamelijk duw- en trekspelletjes. De meisjes doen alsof ze het niet door hebben dat de jongens het alleen maar doen om een excuus te hebben om aan hen te potelen, en gedogen het dat ze om de zoveel tijd redelijk out of the blue in het water geduwd worden.

De jongens proberen zo onopvallend mogelijk uit te blinken in, euh, rondhangen. En in het water springen.

En de meisjes hangen in trosjes van drie rond, en vergelijken notities. Redelijk ontluisterende notitities.

Ik steek het erop dat ik een zonnebril heb met glazen-met-voorschrift. Daardoor kan ik de dag in de volle zon doorbrengen zonder mijn ogen dicht te moeten nijpen, en kan ik dus–het is nog altijd onverklaard waarom–beter horen wat er rond mij gezegd wordt.

Dingen die een mens soms hoort in het openbaar: vreselijk. Vanmorgen zat er een meisje van misschien elf jaar aan de ontbijttafel te zeggen dat ze heimwee had, en dat ze het toch jammer vond dat het binnenkort weer school was. De vader, een geblokte gebroste roodverbrande Antwerpenaar van schat ik eind de twintig, die trouwens gisterenochtend de kat die langskwam aan tafel een mep gegeven had met Het Laatste Nieuws (ik kan het niet uitvinden, echt waar), zat languitachterover in zijn stoel, zo ver als lichamelijk mogelijk was van zijn dochter. Hij had er al de hele tijd dat wij er in de buurt zaten nog niets tegen gezegd, en hij antwoordde nu ook niet rechtstreeks. Wel aan de tafel naast hem, een koppel dat ergens tussen Brabant, Antwerpen en Limburg woonachtig moet geweest zijn: “Hoe dat zij durft te klagen! ze is al twee weken met haar moeder op vakantie geweest, en nu een week Kos! ze weet zij niet hoeveel dat dat lolleken mij hier kost zeker?! Neije joeng, ze moet zij niet klagen, ze krijgt al twee van alles: twee verjaardagen, twee kerstdagen, ze heeft zij niet te klagen!”

Ik had een glas Cola Light bij de hand om mijn plaatsvervangende schaamte mee door te spoelen: de voordelen van een all-in-formule.

Veel Vlamingen in het hotel, trouwens. Ik dénk dat het wel eens de best vertegenwoordigde taalgroep zou kunnen zijn. En dan wellicht in gelijke hoeveelheden Hollanders en Engelsmans. Daarna Duitsers, en er is ook minstens één Franstalig Belgische familie, en er lagen alvast gisteren nog een roedeltje Bulgaren te drijven in het zwembad.

Ook gisteren was er plots een hele sportploeg uit Bodrum toegekomen. Dat, of een improvisatietoneelgezelschap dat voor de lol allemaal t-shirts van FC Bodrum aangedaan had, natuurlijk. Maar vandaag lijken die alweer weg te zijn.

Verder, euh, ja, niet veel te vertellen hé, als een mens zo de hele dag niets gedaan heeft. Wakker rond halfnegen of zo, ontbijt iets na negen, en dan in de zetel. Een bladzijde of tweehonderd verder: gaan eten. Het eten was deze middag nóg iets Griekser dan gisteren:

kos

Met de wijzers van de klok, van linksonderaan te beginnen: gebakkene patatten met boter en look en kruiden (alle dagen een beetje anders, nog nooit slecht geweest), een soort groententaart met van dat filo-achtig deeg, pikante pasta met vlees en tomaat (een lokale specialiteit, beloofde het plakkaatje–in alle geval het eerste (licht) pikante op het menu sinds we hier zijn), pizza (eh ja), drie hamburgerachtige griekse dingen, en in het midden: vis in citroendink.

Zelie ziet er met de dag meer moe uit, Louis lijkt er precies wat door te komen, Jan gaat gelijk een stoomtrein door, en Anna is, euh, wisselvallig. Van het ene moment op het andere kan ze zich leggen bleiren (zoals vannamiddag, toen Sandra (en zij dus ook) uit het groot zwembad kwam), en op andere momenten is ze dan weer zo braaf als iets (zoals vanavond, toen ik ze in bed legde: twee kussen en een knuffel, en hopla vertrokken).

Maar het kan soms wel echt erg zijn met Anna. Het ene momen is ze normaal.

kos

Daarna wil ze iets hebben en vraagt ze het lief:

kos

En dan krijgt ze het niet en probeert ze te intimideren:

kos

De volgende stap is dan luid protest:

kos

En daarna is het wenen. Hard en lang.

Gelukkig heeft ze vooralsnog the attention span of a gnat, en is het enorm gemakkelijk ze af te leiden. Vanavond moest ze gaan slapen en ze had geen zin. Crisis afgewend in één twee drie: “Anna, gaan we langs het water lopen?” “Water lopen?” “Ja, kijk, het water in het zwembad is helemaal groen!” “Groene water! Kijk papa, groene water! Jan! Groene water Jan!”

kos

(mission accomplished)

Bij Zelie is het vooral denk ik de chloor in het zwembad die haar parten speelt. De eerste ochtend had ze compleet opgezwollen ogen–sindsdien doen we een douche net voor het avondeten.

kos

kos

Heel de dag zwembad begint zijn vruchten af te werpen: Louis durft, weliswaar met zwembandjes, terug in het diep. Hoera!

kos

En het was vandaag piratendag. De gezichtsververs zijn, vrees ik, niet zo goed als die in Bellewaerde, maar ze hebben toch hun best gedaan. En nee: de kinderen eten écht niet zoveel ijs, voor familie die zich zorgen zou maken.

kos

Na het avondeten zijn de kinderen nog even naar het entertainment voor de kleinste kinderen getrokken. Anna heeft meegedaan zoals de grote, natuurlijk:

kos

En dan had ik Louis nog beloofd een spelletje luchthockey te doen, dus zijn wij met ons getweeën naar daar aangezet. In het naar het luchthockey gaan moesten we langs de dranktent passeren, en ‘t was daar ook al leutig. Ik vermoed dat we heel veel missen van het all-in-gevoel door daar niet tot ‘s avonds laat de gratis drank te zitten consumeren. Al weet ik niet of ik me goed zou kunnen houden bij taferelen als dit:

kos

Waarbij de blonde deerne, ik schat ze, oh, vijftien of zo? (maar het kan ook dertien of veertien zijn) in de korte tijdsspanne dat ik er was twee vodka-batida’s binnensloeberde, en een derde bestelde. En dat het noch haar eerste, noch haar laatste zouden zijn, en dat de ober er alleen maar mee lachte, en dat de jongen die ernaast zat al in zijn spreekwoordelijke handen aan het wrijven was, dat kon ik zelfs zonder bril eigenlijk ook wel zien. Zucht. Ik word daar te oud voor, denk ik. Binnen een paar jaar zal Zelie ook die leeftijd zijn.

Maar goed. Het zijn er twee geworden, spelletjes luchthockey, en dan ben ik met Jan en Anna naar bed gegaan. Ze waren, zoals ik al zei, voorbeeldig braaf. We hebben de lange omweg genomen, en gesproken over bang zijn in het donker–dat ik dat ook ben, maar niet als zij er zijn. En dat er veel sterren waren. Maar dat dát, en dát geen sterren zijn maar planeten, en dat dat gelijk de aarde is en de maan, maar veel verder weg. En dat dáár, al die lichtjes daar ver, dat dat Turkije was, een ander land dan het land waar Kos in ligt (ik vrees dat ze landen en planeten en steden en eilanden en continenten helemaal door elkaar gooien, maar ze kunnen er maar iets van onthouden, en ik geloof er niet in om kleine kinderen als debielen te behandelen).

En we hebben naar drie verschillende soorten krekelgeluiden geluisterd, en samen kunnen constateren dat er géén spinnen meer in de badkamers zaten (vanmiddag zat er een drie keer zo grote beige variant van de kraamwebspin in de badkamer, zó mooi dat ik er voor het eerst deze vakantie spijt van had dat ik geen macrolenzen meehad). Enfin, Jan en Anna waren voorbeeldig, dus, en ze zijn op geen tijd en zonder redeneren of klagen gaan slapen.

Ah, en we zijn inderdaad naar de zonsondergang gaan kijken. Net voor het eten: een afslag van één van de weggetjes hier in het hotelterrein, en dan alsmaar rechtdoor voorbij de roestige implementen en de rubberen tubes op de grond, tot we op een heuvelrug kwamen. Ik heb ervan genoten, Sandra iets minder wegens geen lange broek aan (en dat het wel lijkt alsof alle planten op de bergen van Kos doornen hebben). Louis en Zelie en Jan vonden het ook wel wijs: er zaten inderdaad overal beesten–wantsen, krekels, sprinkhanen, libellen, grote mieren–en we hebben een mooie zonsondergang gezien.

kos

kos

kos

Met krekels op de achtergrond, en de geur van rozemarijn. En–hoe schoon is dat niet?–met nét voor de zon onderging een Grieks-orthodox gezongen avondgebed dat ons vanuit de vallei in de verte toe kwam waaien.

kos

Dag vier

maandag 25 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Weggejaagd uit het restaurant door de Griekse avond!

De Griekse avond, dat vertaalt zich in een tweemansorkest dat honderdentwee variaties op de sirtaki-met-duizend-en-één-synthesizer-violen-en-een-drummachine presteert. Op volume veel te veel, en met vier vertraditionaliseerde dansers die ethnisch rondhossen en daarbij zoveel mogelijk mensen in een Griekse polonaise meesleuren. Hos. Hos. En dan hos, hos, en dan wat later in het liedje hos hos hos, en op het einde hoshoshoshoshos, want alle Griekse liedjes, dat is welbekend, beginnen te traag en eindigen te snel.

Het zal wel de schuld van de Turken zijn, weetikveel.

Maar alla. De kinderen waren allemaal doodmoe van nog een dag rond op in het zwembad te zitten zwemmen springen vliegen vallen en weer opstaan. En duiken, en bommetje spelen, welteverstaan.

kos

kos kos

kos

Anna was kapot. Ze had zelfs de fut bijna niet meer om alles na te doen en na te zeggen wat er in haar omgeving gebeurt. Wat ze dus anders normaal gezien elke dag, de hele dag doet. Doet Jan zo:

kos

…dan doet Anna ook zo:

kos

Het probleem is dat ze eigenlijk nog maar net geen middagdutje meer doet, en dat ze hier tegen de middag al doodmoe is. Maar dat ze het niet wil geweten hebben, en waar wij ons allemaal een beetje rustig leggen na het middageten, spelen Anna en Louis gewoon lustig en hard verder door.

kos

Waardoor ze tegen de avond met een vuilblik bij elkaar te rapen is. En dat dat elke dag een beetje erger wordt. Te hopen dat ze aan één weekend genoeg recuperatie zal hebben om weer naar school te gaan.

Eten is ook niet echt evident met Anna en Jan.

kos

Om verschillende redenen: Anna eet zo traag als iets, als we ze niet zouden tegenhouden zou ze een kwartier op een mondvol kauwen. En Jan eet gewoon niet. Als het op kiezen aankomt, is het geen enkel probleem: zo wou hij vanavond vastbesloten pasta! en ook frietjes! en ook worstjes! — ik heb hem gevraagd welke van de drie hij het liefst eerst zou eten. Pasta, was het.

…en dan heeft hij daar gezeten, zonder zijn eten aan te raken. Letterlijk zonder het aan te raken. Spelen, ja. En rondlopen, ook. Maar eten? Nada.

kos

kos

kos

Louis daarentegen, die verbaast ons met zijn eetlust. Vanavond heeft hij zowaar twee volle borden én een dessert naar binnen gewerkt:

kos

Ah ja, en verder dus geen nieuws vandaag, wegens zoals gisteren de hele dag niets gedaan behalve rond het zwembad gelegen. In mijn shlocktrilogie van Trudi Canavan zit ik in vergelijking met gisteren ruim zevenhonderd bladzijden verder, en ik ben toch wel zo slim geweest om mijn rechteronderarm, die wegens leeshouding meestal stil en in de volle vlakke zon zit deze namiddag te bedekken. Anders vrees ik dat het vel er af zou kunnen gestroopt geworden geweest zijn vanavond, zelfs met factor 30 erop gesmeerd.

Of toch:

kos

Vannamiddag dat spelletje met die puck en die luchdinges gespeeld met Jan. Een euro kost dat, en om ter teerst naar zeven punten. Ik heb rustig gespeeld, dat Jan wat kon volgen, maar die smeerlapperij is gewoon gestopt als het 4-2 was! Er zit dus niet alleen een aantal punten-limiet op maar ook een tijdslimiet, awoert! Volgende keer neem ik die puck gewoon mee, de valsspelers. Men houde het zich voor gezegd: ‘t is voor de fast en de furieus, niet voor vaders die eens rustig een spelletje willen spelen met hun jonge zoontjes.

Na zo’n paar dagen beginnen de mensen wel al wat bekend te worden. Niet dat ik socialiseer of zo, verre van. Observeren, ja. En er het mijne van denken. En de mensen bevooroordeeld catalogeren. De dame die al twee dagen dicht bij ons ligt aan het zwembad: een sympathieke dame, die ik ondertussen meer als Rubens’ Muze in mijn hoofd heb zitten dan als het oorspronkelijke Venus van Willendorf. Of Vicky Pollard, die er op het eerste gezicht, euh, wel, Vicky Pollard uitziet, en haar man een soort poor man’s Gazza, maar die uiteindelijk eigenlijk best sympathieke en vriendelijke mensen zijn, waar ik denk ik wel mee zou overeenkomen.

Of de turnjuffrouw met het blauwe zwempak, of broer en zus slack-jawed yokel, of de talloze (nu ja, een stuk of tien) juffrouwen die er zó van overtuigd zijn dat ze zó onweerstaanbaar knap zijn–maar dat eigenlijk helemaal niet zijn. Of de meneer van het ministerie (hij ziet er echt zo uit), of de familie Charleroi (ik vermoed dat ze van daar zijn), of, of, of.

Ik zal in ‘s mensens ogen ongetwijfeld “dien aardigaard met zijn donkere bril die altijd met zijn hemd aan zit en boeken leest” zijn. Of, ongetwijfeld, erger. N’importe, n’importe. Op zeer weinig mensen na (misschien die ene familie die overduidelijk uit Gent komt en de meneer verdenk ik ervan aannemer te zijn, of cafébaas), zal ik niemand nog zien en zal niemand mij nog zien, haha!

Zelie, trouwens, en Louis en Jan, die hebben wel vriendjes en vriendinnetjes gemaakt. Asociaal zijn is niet erfelijk, hoezee!

kos

Zelfs Anna heeft vriendjes gemaakt. Alhoewel dat zich bij haar nog uit als speelgoed afpakken, en dan wenen als de rechtmatige eigenaars het terug willen, uiteraard.

kos

Oh ja, statusupdate van de blonde deerne van gisteren (ik herzie mijn leeftijdsschatting naar veertien, tops): vanmiddag zat ze al onderuitgezakt aan de dranktent. En vannamiddag rond vijf uur heb ik ze haar drankje zien miszetten van zattigheid (pléts, vodka safari op de grond), en meteen daarna zichzélf zien miszetten van de zattigheid (pléts, juffrouw op de grond).

Waar zitten die ouders? ‘t Is een schande!

Ahem. De ouders, trouwens, zijn een ouder koppel: ik schat haar einde de vijftig, hem midden de zestig. Ik vind het opvallen, dat er hier in het hotel nogal wat oudere ouders zijn met jonge kinderen. En dan bedenk ik dat wij in onze wildste dromen nooit zouden gedacht hebben dat wij een dergelijke vakantie ooit zouden kunnen betaald hebben, en dat het misschien toch geen toeval is dat er niet zo enorm veel jonge mensen zijn. Of zelfs mensen van onze leeftijd.

Morgen, denk ik, gaan we toch eens ergens naartoe. Of niet, natuurlijk.

kos

Griekse desserten

dinsdag 26 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 15 reacties

Mijnheer mevrouw mejuffrouw, in exclusiviteit voor u vandaag uit het Verre Kos: een handleiding Griekse desserten.

Griekse desserten, da’s zo’n beetje zoals Mexicaans eten in het algemeen: bedriegtenboel. De Mexicanen hebben maar één set ingrediënten: versnipperd vlees, bonen, gesmolten kaas, pepers, maïs. Ze nemen die dingen, gooien ze bij elkaar, draaien ze in een tortilla, gooien er een kwak guacamole naast en hopla: een gerecht.

Oh, meneer had iets anders besteld? Geen probleem, een ogenblikje–flibberdeflibber–een origamitruuk met de tortilla–en hopla, alstublieft, het ding dat u bestelde.

Bij Griekse desserten is de truuk honing. Veel honing. Honing, en noten. If in doubt, sprinkle and/or stuff with nuts and drown in honey.

Om te beginnen natuurlijk de traditionele desserten. Filodeeg, honing, noten, en honing. In een bad van honing. Met noten erover. Alles is hetzelfde hoor, maar net zoals bij de Mexicanen: gewoon anders gevouwen. Er zijn de bodempjes noten-met-honing met daarboven een toefje in honing gezooid filodeeg, in een bad van honing:

kos

Er zijn natuurlijk de traditionele pittoreske Chewbacca-dingetjes en de deegpiemeltjes, filodeeg rond noten met honing, overgoten met honing, gepresenteerd in een plas honing:

kos

…en gelijkaardige volkskundige dingen, natuurlijk: driehoekjes, opgerolde piemeltjes, of geïnspireerde combinaties, zoals deze in honing gemarineerde filo-cannelloni gevuld met chewbacca-haar vol honing met helemala in het midden, inderdaad ja, noten met honing. Die bij het opdienen, u raadt het, in een talloor honing zwommen:

kos

“En wat met niet-folkloristische desserten?” hoor ik u in koor denken. Ha, daar is aan gedacht. Ingenieus volk hoor, de Grieken. Cake? Geen probleem: cake, da’s praktisch een natuurlijke spons. Op een bed met notenpasta leggen die handel, in stukken kappen, en dan op een plateau met, haha, honing natuurlijk. Tot de cake het driedubbel van zijn gewicht in honing opgezogen heeft, en zompig genoeg is om aan de notenpasta te blijven plakken:

kos

Chocoladecake? Komkom, zelfde laken een broek: noten erin, honing erover, en for good measure er nog een plastiekzak vergruizelde noten bovenop uitstrooien:

kos

Zucht.

Nu, ik overdrijf misschien licht. Er zijn wel degelijk desserts in het dessertenbuffet die niet uitsluitend uit honing, noten en filodeeg bestaan. Daar gelden dan wel een aantal zeer strenge lokale wetten voor: overal moeten muizenstronten over gesmeten worden; als het enigszins mogelijk is, moet er geconfijt fruit in verwerkt worden; en als het pudding of andere dingen betreft die men normaal gezien in een kom verwacht, dan moet die omgekieperd worden op een plateau en opgediend worden met een taartenschep.

Een handvol voorbeelden ter illustratie. Oudgriekse choux-deeg-hamburgers met aardbeienconfituur en slagroomachtige dink ertussen? Jazeker, maar dan wél overgoten met muizenstront:

kos

Slagroomhoorntjes? Geen enkel probleem. Op voorwaarde dat het slagroom met groenroodgeel geconfijt fruit is, én dat het hoorntje in de muizenstront gedopt wordt voor het naar de verbruiker gaat:

kos

Chocoladetaart? Allez ju, als het echt moet. Vergeet de geconfijte kers niet, en zorg dat minstens twee randen van elk stuk in de muizenstront gewenteld zijn. Oh, er is nog wat ananasconfituur op overschot? Wurm dat tussen taart en kers, en snel wat!

kos

Vanillecrème? Flan? Helaba! Wat zitten die in een pot te doen met een scheplepel erbij? Uitsmijeren op een dienblad! En een handvol geconfijt fruit, én een paar soeplepels muizenstront!

kos

Ananas-mango-gelei? You know the drill. Ananas-mango-gelei met muizenstront–it’s not just a good idea, it’s the law:

kos

…en voor de traditionalisten, die al die buitenlandse nieuwlichterij maar niets vinden? Hiero:

kos

…een emmergrote pot honing.

Zucht.

Dag vijf

dinsdag 26 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

En voor de rest? Een dag naast het zwembad. Shlocktrilogie is op tweehonderd of zo bladzijden na, uitgelezen.

Anna heeft vanmorgen in het grote zwembad quasi alleen gezwommen:

kos

Jan en Louis zijn vanmorgen op tekenactiviteit gegaan.

kos

Louis heeft, zoals altijd natuurlijk, iets prachtigs gemaakt–maar ik was helemaal verbaasd van Jan, die normaal niet zo’n tekenaar is. Meer de man van de actie, was mijn gedacht. Wel, kijk:

kos

Hij had niet alleen een heel stuk van die dinosaurus binnen de lijnen gekleurd (hij heeft meestal niet echt zo enorm veel geduld voor die dingen, het gaat hem niet rap genoeg), maar vooral: hij had zowaar vuur boven de vulkaan getekend. In het oranje, en met vlammen! Du jamais vu, voor Jan.

Anna heeft gelijk een grote op een luchtmatras gelegen:

kos

…en vanmiddag heeft ze een heroïsch gevecht geleverd met een bord spaghetti.

kos kos
kos kos

Uiteindelijk heeft ze het opgegeven om met een vork te eten, en heeft ze de spaghettislierten één voor één in de cocktailsaus gedopt:

kos

Jan lijkt hier wel flink door te eten, maar uiteindelijk was die ene vork spaghetti zijn laatste, en heeft hij weer eens bijna de hele maaltijd lopen zagen om een dessert–dat hij niet krijgt, dus, als hij zijn echt eten niet opgegeten heeft.

kos kos

De spaghetti is blijven staan, en na veel aandringen heeft hij warempel nog eens een gezond bord eten binnengekregen. Waar gaan we dat schrijven! ‘t Was maar miniem, maar toch:

kos

Louis heeft een nieuwe cocktail ontwikkeld en hem ook een naam gegeven: een mengeling van frisdranken, en als men ze in de juiste volgorde “tapt”, blijven ze mooit gescheiden in het glas. Ik vrees dat ik de naam kwijt ben, maar de cocktail ziet er in alle geval zó uit:

kos

Louis heeft trouwens een franstalig vriendje opgedaan:

kos

En Zelie wordt alsmaar betere vriendinnen met een meisje uit Hamme, en dat haar ouders een café hebben, of volgens haar broer een restaurant, in alle geval soms helpt ze mee en het is op de hoek in de klas heeft ze nummer één.

kos

Niet dat ik Zelie uitvraag of zo, maar dat zij het me zelf gezegd heeft wegens dat ik ze met drie binnengesmokkeld heb in een bingo voor volwassen, waar ze anders niet aan mochten meedoen. Trr.

(Zeer vriendelijk meisje trouwens, en haar broer is ook ne wijzen–jammer dat ze niet dichter in de buurt wonen.)

Een dag zoals een ander, dus. Heel de dag aan het zwembad gelegen opnieuw, op die ene onderbreking van bingo na. Ouzo gedronken, en ook eens een Schirocco, jawel, zo wordt dat geschreven, een ouzococktail. En veel water en Cola Light. Wel, net zoals gisteren niet genoeg, vrees ik, dus wordt het een opnieuw een moeilijke nacht. Maar hey, we klagen niet.

De kinderen, ondertussen, worden alsmaar bruiner, en alsmaar zomeriger. ‘t Zal wat geven, als we terugkeren in België.

kos

kos

Zucht.

kos

Zaama zaama

woensdag 27 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Iedereen! Meedansen!

Nee serieus. En met de juiste bewegingen hé mensen.

Dag zes

woensdag 27 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Dag zes, echt waar? Al? Reeds?

De eerste paar dagen zijn zo traag als iets voorbijgekropen, maar eens de routine erin zat, vlógen de dagen voorbij. De voormiddag is op géén tijd gedaan: we komen van tafel ergens rond tien uur, dan is het ochtendanimatie en moeten de kinderen kiezen of ze mee doen, en dan is het twaalf uur dertig en wakey wakey shakey shakey Zaama Zaama-time, de clubdans en iedereen rond het zwembad.

En om ergens rond één uur gaan we eten, tot een uur of twee (Anna kan op één hap een half uur zitten sjieken), en dan gaan we even naar de kamer, nominaal om een siësta uit te voeren maar eigenlijk gewoon even over en weer omdat het te warm is om in de zon te zitten, en dan is het kwart voor drie en begint de namiddaganimatie bijna, en dan gaan we aan het zwembad zitten, en voor een mens er erg in heeft is het vijf uur en is het weer tijd voor Zaama Zaama, en dan blijven we nog drie of zo kwartier zitten, en dan gaan we naar de kamer om te douchen en propere kleren aan te trekken (en een lange broek voor mij), en dan is het iets na zeven en gaan we eten, en dan is het kwart na acht en begint de minidisco, en dan is het tijd voor de twee jongste om te gaan slapen en dan gaat één van ons mee, en dan is de dag gedaan.

Zoef!

Vandaag dus niet anders. De dagen lijken op mekaar, op één detail na: socialisering. Zelfs ik begin tegen de mensen te spreken. Er ontspon zich onder mijn neus zowaar een conversatie over vrouwenzaken en geboortes en baarmoedervormen onder mijn neus. En met de Engelsmans ging het over hotels, en met nog iemand anders ging het over kinderen…

Als we hier nog een week zouden zitten, zouden we gewoon allemaal kennissen bijgemaakt hebben.

Ik vermoed dat vooral Zelie het wat moeilijk zal hebben, want zij is echt wel al goeie vriendinnetjes met een paar meisjes. En jongens, eigenlijk. Louis fladdert zo wat van de ene naar de andere, heb ik de indruk, en Jan ook mee. Vannamiddag heeft hij bijna heel de tijd met een andere Jan gespeeld, één van de drie kinderen van de meneer en mevrouw die nu al dire dagen naast ons liggen aan het zwembad. En Anna, die wordt de helft van de tijd opgevangen door de vriendinnetjes van Zelie, en de andere helft van de tijd hangt ze bij ons (Sandra) rond, en in het zwembadje, en overal een beetje.

kos

kos

kos

kos

Morgen de laatste dag. Zo spijtig!

Nog een paar foto’s, en vrac, en jawel: ik heb het opgegeven om iets aan de kleuren te doen. Een goede zaak dan UFRaw bestaat hoor, onder Linux, maar goeie help wat een ramp op usability-vlak. En wat een driedubbele ramp op fotografisch vlak. ‘s Mensens respect voor de makers van Lightroom (en vermoed ik van Aperture, al heb ik het nog nooit gezien) schiet er pijlsnel de lucht mee in.

Aan tafel, vanavond:

kos

kos

kos

kos

kos

Op weg naar het appartement:

kos
kos

Slaapwel:

kos

kos

Del.icio.us op 28 augustus 2008

donderdag 28 augustus 2008 in Links. Permanente link | Geen reacties

Dag zeven

donderdag 28 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

‘t Is gedaan!

We hebben vandaag, euh, wel, aan het zwembad geleden. En gegeten, en aan het zwembad gelegen. Geen over en weer meer naar de kamer ‘s middags, want de kamer moest om twaalf uur ontruimd zijn.

De valiezen waren vanmorgen al aan het onthaal gedropt, dus niets heeft ons programma onderbroken, vandaag. En vanavond hebben we een kamer gekregen waar we een half uurtje in mochten douchen, we zijn helemaal op België voorbereid met lange broeken en pulls en zo in aanslag.

En nu net gegeten, en zometeen is het kinderdisco, en dan gaan we aan het onthaal zitten wachten tot de bus er is. Ergens rond 10u30. En dan een uur naar de luchthaven, en dan ergens na middernacht vertrekken, en ergens rond een uur of drie of halfvier toekomen.

En dan komt Els ons halen (leve Els!) en dan rijden we naar huis, en dan gaan we voor het eerst in veel te lang in een goed bed slapen. Hoera!

Maar ook: zo spijtig dat het gedaan is. Het zou gerust nog een week mogen duren, wat mij betreft. En ik heb er al spijt van dat we niet actiever sociaal gedaan hebben.

kos

Alla. E-mails en gsm-nummers zijn uitgewisseld, eens kijken of alvast Zelie en Axelle contact blijven houden.

Oh, nog één ding: ‘t was gisteren mijn verjaardag, en wegens vermoed ik opgave van geboortedata bij de reservatie wisten ze dat, hier in het hotel. Er stond een verjaardagstaartje in onze koelkast, hoe schattig is dat niet?

kos

…chocoladecake gedrenkt in rum en honing, met geconfijt fruit. En muizenstront rondomrond.

Griekenland, ik zal het missen. Volgend jaar opnieuw! (als we de lotto winnen en/of onze boot binnenkomt)

Keer eens terug van vakantie

vrijdag 29 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Het vliegtuig zou vertrekken om twintig na twaalf in de vlieghaven van Kos—maar toen we met d ebus toekwamen wist de dame van de touroperator ons te vertellen dat het zeker twee uur zou worden.

Niet, moet ik u niet vertellen, van het meest aangename nieuws om te horen als men met vier nu al doodmoeë kinders op stap is.

En ook niet van het aangenaamste: dat Kos-Hippocrates een luchthaven is waar geen enkele van de handelaars, van krantenwinkel/souvenirwinkel over snackbar tot duty-free (en daarmee hebben we ze meteen allemaal gehad) plastiek aanvaarden. En dat er in de wijde omgeving, volgens die mensen, géén geldautomaat is.

Yay!

Afijn. We zijn uiteindelijk ergens rond een uur of kwart na twee opgestegen, in een vliegtuig dat denk ik van hetzelfde merk was als dat waarmee we gekomen zijn, maar dan wel met een rij of vijf méér in het vliegtuig: er was in alle geval bijna geen plaats voor mijn knieën. Gelukkig heb ik niet echt problemen met in slaap geraken—ik was na een kwartier of zo al weg, maar toch.

Toegekomen in Brussel: Zelie was nog min of meer wakker te krijgen, en Anna lag in een halve coma dus dat was nog dat gemak, maar Jan moest naar het toilet, en vooral Louis, die gaat daar niet zo goed mee om, met wakker gemaakt worden in het midden van de nacht.

Komt daar nog bij dat het echt wel koud was voor die oververmoeide en Kos-temperaturen gewone kinderen, en dat we in een bus geladen werden die na tien minuten nog altijd niet gestart was.

Wij dachten dat het de schuld van een mevrouw was die op het vliegtuig zat met zo’n zuurstofmasker op, dat we daar op aan het wachten waren, maar neen: er kwam een tweede bus achter ons staan, en toen werd het plots te benauwd voor een meisje, en toen gingen de deuren niet open, en zei het meisjes dat ze moest overgeven, en ze stond naast mij en naast Zelie en naast Louis en ze hing over Anna’s buggy, en de deuren gingen écht niet open, en mensen begonnen te roepen naar de chauffeur, van “allei gást doe dies die deuren opeu der ies ier een maske ongemakkelik ont wurre”, en toen draaide iemand aan de noodopening en gingen de deuren nog altijd niet open en begon het meisje in het echt over te geven, een klein waterachtig plasje met allemaal stukjes oranje erin, en dan deed iemand in een veiligheidsvest wilde tekens dat we nog méér aan die noodopening moesten draaien, en begon die vent van buiten uit aan die deuren te sleuren, en ondertussen kwamen er dunne straaltjes overgeefvocht Manneken Pis-gewijs vantussen de over haar mond geklemde vingers gespoten, en toen ging de deur op een kier open en konden wij ons uit de bus wurmen en het meisje zich naar een rioolrooster spurten.

Afijn. We zijn uiteindelijk ergens rond vijf uur of zo met pak en zak in de aankomsthal toegekomen, en daar stond Els (leve Els!) ons op te wachten, en die heeft ons met onze eigen auto naar huis gevoerd.

En daar hebben we voor het eerst in een week in een goed bed geslapen.

En dan was ik wakker rond een uur of kwart na negen.

En nu ga ik ettelijke honderden foto’s eens bekijken in Lightroom.

Een pakje voor mij!

vrijdag 29 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Weinig zo wijs als een pakje dat toegekomen is! Er lag een briefje vna Taxipost, dat er een cadeautje voor mij klaarlag in het postkantoor aan de Oranjeberg.

Ik wist even niet wat het zou kunnen zijn, want het was, euh, alweer éééééuwen geleden dat ik nog eens iets online besteld had, ahem.

En toen wist ik het plots wel zeker: de extralange batterij voor de videocamera die ik in bruikleen heb (90 minuten is écht wel heel weinig als er meer dan zeven uur op de camera zelf past)! Een dikke week later dan het eigenlijk nodig was, maar bon.

Gezwind naar de post gefietst,  en het wás helemaal niet de batterij! Nee hoor:

Huitlacoche!

Hoezee! Hoera!

Sarah Palin

vrijdag 29 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Oh. Zou ik kunnen bezoekers lokken met allerlei zoektermen, zoals daar zijn Sarah Palin naked, of dingen als nude pictures of Sarah Palin, maar dat zou maar zwak zijn, nee?

In alle geval: de running mate van John McCain ziet er niet onsmakelijk uit —

Sarahpalin2

Ze klinkt helaas al heel wat minder appetijtelijk. Volgens canada.com:

Palin is the first woman to lead Alaska and is best known for aggressively pushing for drilling in the Arctic National Wildlife Refuge.

Ze is ook vier jaar jonger dan Barack Obama. Tja.

Open Monumentendag

vrijdag 29 augustus 2008 in Typepad. Permanente link | 14 reacties

 Sandra, vanuit de zetel achter mij, kloeg over de site van Open Monumentendag. Dat ze er niet in slaagde om te zoeken wat er in Gent te doen was.

Ik naar de website.

Oh boy. Oh boy, oh boy, oh boy.

Dit is waar Sandra over gestruikeld was:

Omd_select

Als ik een gemeente wil selecteren, komt er aan de linkerkant (waarom links als het overal elders rechts is?) een dingetje met twee pijltjes (waarom geen scrollbar?). Om naar beneden te gaan, is mijn eerste instinct, als er geen scrollbar staat, op het pijltje naar beneden te klikken. Dat was bij Sandra ook het geval. Noch bij mij, noch bij haar gaf dat enig effect, en dus heeft zij het opgegeven.

Even op een rij, te beginnen met het meest voor de hand liggende en tegen de borst stotende.


Origineel doen in user interfaces is geen goed idee
.

Geen. Goed. Idee. Zeer, zéér soms mag het wel eens. Als het een toepassing is voor een beperkt publiek, pakweg. Of als het een toepassing is waar de snelheid van werken bijzonder belangrijk is voor de gebruikers (denk aan de duizend shortcuts in Photoshop). Of als het een toepassing is waar men niet snel mág werken (denk aan een webgestuurd controlepaneel voor een kerncentrale). Of zo.

Het is niet alsof ik dat hier ter plekke uitvind, uiteraard. Jakob Nielsen verwoordt het azo:

Basic GUI widgets — command links and buttons, radio buttons and checkboxes, scrollbars, close boxes, and so on — are the lexical units that form dialog design’s vocabulary. If you change the appearance or behavior of these units, it’s like suddenly injecting foreign words into a natural-language communication. […] For some reason, homemade design’s most common victims are scrollbars. For years, we’ve encountered non-standard scrollbars in our studies, and they almost always cause users to overlook some of their options. […] Some of the world’s best interaction designers have refined the standard look-and-feel of GUI controls over 30 years, supported by thousands of user-testing hours. It’s unlikely that you’ll invent a better button over the weekend.

Een eenvoudige test, beste mensen van Open Monumentendag: kijk eens na hoeveel zoekopdrachten er zijn op de eerste acht gemeenten in elke mogelijke lijst (algemeen, en per provincie), en vergelijk die in een grafiekje met het aantal zoekresultaten op alle andere gemeenten.

En leg die resultaten dán maar eens uit aan de mensen van Lebbeke. Of Zomergem.


Affordances zijn geen optionele extra’s

Ik weet niet of er een goed Nederlands woord voor bestaat, maar affordances, dat zijn dingen die u een aanduiding geven dat er iets kan gedaan worden.

In onze keuken is het niet erg als er op de laden geen handvaten zitten: wij weten dat we er eventjes tegen moeten tikken om de laden naar buiten te laten schuiven. In een vliegtuig zou het géén goed idee zijn om de vakken van de handbagage zonder handvaten uit te werken: dan zouden de mensen niet weten dat die dingen open gaan, namelijk. En dan zouden ze gelijk apen op een kluit staan staren, rechtop in het gangpad, en dan zou het zeven keer zo lang duren als anders om een vliegtuig vol passagiers te krijgen.

Even terug naar het ding van hierboven, om een gemeente te selecteren. Ik ga het er niet over hebben dat ik heel erg graag zou hebben da the tscrollwiel vn mijn muis werkt. En zeker niet dat als ik geen muis bij de hand heb, ik dan net zo goed met een klomp beenhesp naar mijn scherm kan staan zwaaien als wat anders doen: accessibility is voor mietjes, meneer.

Nee, bekijk dit even:

Omd_select2

Wat zegt dit mij? Ik zie twee pijltjes, ik vermoed dat ik daarop kan klikken. Als ik er met mijn muis over ga, dan verandert er niets aan mijn muispijltje of aan het pijltje waar ik naartoe ga: dat zegt mij niets méér.

Ik kan mij inbeelden dat het ab-so-luut niét (omaaigauwd!) met de standaard-webbrowser-dingen kon gemaakt worden, dit formulier: ah nee, da’s zo lelijk en grijs, en de mensen weten te goed hoe ze daarmee moeten werken, want ze worden nu eenmaal in, oh, al hun andere programma’s gebruikt, juist?

Maar is het dan écht zo moeilijk om iets dergelijks te doen?

Omd_select2b

En als men dan ergens in het midden van de lijst zit, dat dat er zó uitziet?

Omd_select2c

En als ik met mijn muis over die pijltjes boven en onder ga, dat die dan een beetje oplichten, zodat de mensen weten dat er iets zal gebeuren als ik erop klik? En dat donkergrijs blokjes in de scrollbar, dat ik dat ook kan slepen en dat dat ook een beetje oplicht (een randje errond of zo) als ik er met mijn muis over ga? En, om het helemaal in orde te maken, dat ik ook op de scrollbar boven en onder het blokje kan klikken om de lijst gemeentes per negen naar boven en onder te laten schuiven (of pak per acht, dat er een aanknopingspunt is)? Wat meer affordances, met andere woorden?

Nee, dat zou niet zo moeilijk zijn. Doet dat dan, dedju! Zoals het nu is, die scrolling in dat select)ding, wel: ik vind dat van een bijne criminele negligentie getuigen.

 

Een website is geen rebus

Hierzie, kijk en raad mee, beste kijkbuiskindjes:

Omd_access

Okay, ik zie naast “Toegankelijk” vier checkboxen staan. Dat eerste is een rolstoel, helder: zoeken naar monumenten die toegankelijk zijn voor rolstoelen.

Dat tweede is, vermoed ik, een oog. Zoeken naar monumenten die toegankelijk zijn voor blinden, schat ik. Dat derde, dat had ik dus echt waar eerst herkend als een een fa-sleutel, maar in de context kan het niet anders dan een oor zijn: zoeken naar monumenten die toegankelijk zijn voor doven. Ik weet niet wat ik me daarbij moet voorstellen, maar alla. Ik vermoed dat het zoeken is naar monumenten met gidsen in VGT?

Maar dat vierde: enig idee, iemand? Een mannetje? Een microfoontje? Een cocktailglas met een stokje erin? Toegankelijk voor mannetjes die stokstijf blijven staan?

Geen idee, echt niet.

Mystery Meat is de term voor het technisch gezien vleesproduct waar bijvoorbeeld Samson-worst van gemaakt is. Mystery Meat-navigatie in websites is van die navigatie waar je moet op klikken, of met de muis overgaan vóór je weet wat er achter zit.

Dit zijn mystery meat select boxen.

De meest eenvoudige oplossing zou geweest zijn om de icoontjes achterwege te laten en een tekst te zetten. Een andere, voor het “design” minder ingrijpende maar toch nog eenvoudige oplossing was wellicht om een tooltipje te laten verschijnen als je met de muis over de optie gaat.

Hier is gekozen voor een derde optie: een helpfunctie voorzien. (Klein richtlijntje tussendoor: als een eenvoudig zoekscherm een helpfunctie nodig heeft, dan is het niet echt een eenvoudig zoekscherm.)

Al gevonden, de helpfunctie? Jawel: dat minsukuul, lichtgrijs-op-donkergrijs vraagtekentje dat daar een beetje eenzaam helemaal rechts staat. Klik er gerust maar eens op…

Hoe? Er gebeurt niets? Aha, maar dan hebt u waarschijnlijk een webbrowser die ergens in de loop van de afgelopen drie jaar uitgebracht werd:

Omd_pop

‘t Is een pop-up-venster, namelijk. Dan moet je expliciet een uitzondering toevoegen met mijn browser. Ik heb dat dan maar gedaan. Blijkt?

Het is een mannetje, en een rechtopstaand mannetje is blijkbaar het internationaal aanvaarde icoon voor “Het personeel is op de hoogte van specifieke aandachtspunten in de omgang met mensen met een handicap”.

 

Leesbaarheid, hulp!

Ik heb niet zo’n al te beste ogen. Mijn bril corrigeert dat wel bijna allemaal, maar toch. Open Monumentendag is, dacht ik, voor iedereen toch?

Kan iemand me dan uitleggen wat in ‘s hemelsnaam de reden was om van die minuskule lettertjes te gebruiken?

Omd_font

Iedereen doet zijn goesting op zijn eigen website, vind ik, maar een website van de overheid moet standaard een leesbaar lettertype hebben. En nee, kom niet af met de dooddoener dat “mijn webbrowser dat toch kan vergroten”. Ja, dat kan, maar vind mij in een kamer vol Open Monumentendagbezoekers drie man die dát weet en ik trakteer u op een frisco.

Oh, en is iemand bereid om weddenschappen aan te gaan hoe leesbaar dit is?

Omd_kleur

Alvast op mijn computer, mijn monitor en voor mijn ogen, is dat oranje op grijs on-lees-baar. Het schettert en het blinkt, en mijn ogen gaan ervan tranen.

Het is verloren gezegd, vrees ik. Arty Farty kleine lettertjes, dat presenteert beter in een screen shot, vermoed ik. Of zo. Ik zie geen andere verklaring.

…en dan heb ik het niet eens over persoonlijke stokpaardjes zoals slechte kerning gehad:

Omd_banner

In “haal dit boek af”: waarom staat de i in “dit” tegen de t geplakt?
Of in “Standaard Boekhandel”: waarom staat er een pixel teveel tussen de twee a’s? En een pixel teveel links én rechts bij de a van “handel”?

Wat hierboven staat is—in des hemels naam—een grafische banner! Dat wil zeggen dat je het als maker tot de pixel onder controle hebt! Spendeer dan godverdomme een extra minuutje om het tot op de pixel goed te hebben!

 

Ach, ik mag me niet opwinden. Da’s niet goed voor een mens. Ik stop er dan maar mee, denk ik. Gnn.

Al kan ik nog wel een eindje verder gaan hoor.

Allez ju.

Om het af te leren.


Dat menu bovenaan, en de navigatie in het algemeen, en de pagina’s in het algemeen

Wat de hel is daar gaande? Wie de hel heeft dat een goed idee gevonden?

Navigeren op een website, ondertussen, na, oh, ik weet niet, tien jaar of zo, is toch wel bekende kost voor de meeste mensen, toch? Websitebouwers en—vooral—websitegebruikers?

Okay. Dit is de homepagina, juist?

Omd_home1

Zo ziet die er voor mij uit, tenminste. Voor de meerderheid van de mensen ziet ze er zó uit:

Omd_home2

Snel: wat gebeurt er als ik op “Contact” klik? En wat gebeurt er als ik op “Praktisch” klik? Op welke pagina zit ik, aan onderstaand menu te zien? Hoe geraak ik, als ik op het onderstaand menu zit, terug op de homepagina?

Omd_nav

Wat gebeurt er als ik op “Contact” klik? Dan kom ik op de de contactpagina terecht. Logisch. Jammer maar helaas: de pagina springt irritant flikkerend open en dicht. Dat is eraan gelegen dat er allerlei met Flash ingeladen moet worden, dat er eerst een foto getoond wordt in de hoofding, en aangezien ik dan met mijn muispijltje in de (nieuwe) hoofding sta, dat die foto meteen vervangen wordtdoor een groot grijs vlas, in een oogwenk, maar dan wel storend flitsend dus. Maar goed. Passons.

Wat gebeurt er als ik op “Praktisch” klik? Ah. Dan gebeurt er helemaal niets, en ziet de hoofding er zo uit:

Omd_hoofd2

– Hoe, maar waarom versprong ik daarnet van pagina als ik op “contact” klikte, en gebeurt er nu helemaal niets als ik op een nader item uit dezelfde list klik? Verklare wie verklaren kan. (Voor de goede order: ik kan zó twee, drie voor “ontwerpers” en/of programmeurs “geldige” redenen verzinnen hoor. Maar dat er beperkingen zijn in het CMS of dat het moeilijk te bewerkstelligen was, is géén reden. De gebruiker komt eerst, niet het programmeerframework.)

– Hoe, maar ik zat daarnet toch op de Contact-pagina? Waarom staat dat niet meer aangeduid? (Hint: we zitten nog altijd op de “Contact”-pagina, ‘t is gewoon dat het niet consistent is met wat er op de homepagina gebeurt: daar blijft “Home” in het vet en het oranje staan–wat overigens ook geen goede oplossing is, maar alla.)

– Als er toch een “Praktisch – Praktisch”-pagina is, waarom moet ik twee keer klikken om daarop terecht te komen? En wat zie ik nu? “Praktisch – praktisch”, “20 jaar OMD – Laatste updates”, “Jongeren – wedstrijd”? Zou het niet gemakkelijk zijn, om alle misverstanden te vermijden—pas op, ik ben geen ontwerper hé—om iets in deze zin te doen (maar dan wel dat oranje wat aanpakken, zo is het helemaal onleesbaar)?

Omd_hoofd2b

Op welke pagina ik zat, daarnet? Ik zat op de homepagina. Tiens, de homepagina, was dat niet die pagina met het “zoek per provincie”-formulier naast het menu? Neen, dat is niet zo. De homepagina is de pagina waar die grote foto van 2/3 van het hoofd van een doorschijnende meneer op staat, en daaronder een tekst over “20e editie – 20e eeuw”.

— Dat is nu toch ondertussen ook wel een basisregel, nee? Dat er voldoende onmiddellijk bruikbare informatie ergens bovenaan de pagina moet staan?

Nee dus, blijkbaar. Hoe geraak ik terug op de “homepagina”? Tja. Niét, dus, want we zitten al op de homepagina. Klikken op het logo doet helemaal niets. Klikken op “Home” doet ook helemaal niets.

— Ook dat is nu toch ongeveer een basisbeginsel? Dat er linksboven een logo staat en dat een klik daarop u naar de hompagina—’t is te zeggen de beginpagina zoals die ervaren wordt door de gebruiker—brengt?

Hoe geraak ik naar de “zoek per provincie”-“pagina”? Ah, eenvoudig: klikken op “Programma”. Inderdaad: klikken op “Programma”, om het even waar ik zit, geeft in de ruimte naast het menu een paginahoofding “Zoek per provincie”. Ik zou niet weten wat ik moet doen om het Programma te vinden.

— Heb ik nu al járen in een parallel universum geleefd of zo? Een link in een navigatiemenu, dat brengt u naar een pagina met dezelfde titel, of als er te weinig plaats is in het menu, naar een pagina met een vergelijkbare titel. Ik had vrede genomen met een paginatitel van “Zoeken in het programma”, of met een linktitel van “Zoeken”.

— Maar eigenlijk, eigenlijk, is het niet ondertussen min of meer algemeen gangbaar dat er ergens op een dergelijke site een rechtstreekse ingang naar een (eenvoudig) zoekformulier staat? Oh ja, inderdaad, kijk, daarboven rechts, precies waar ik het verwachtte. Ik ben op zoek naar OMDjunior, even ingeven… check it out!

Omd_zoeken

Wohow! Een nieuw uitzicht, met overal reclame! Funky! Kijk eens aan, de eerste link is meteen relevant! De titel (“20 eDitie20 eeuw”) is wel wat vreemd, maar kom. Klikken, die handel:

Not Found

The requested URL /nl/goto.cgi was not found on this server.

Okay… hoeveel dingen kan een mens verkeerd doen in één? Even tellen:

  1. Ik weet heus wel dat die zoekfunctie mij geen zoeken binnen de Open Monumentendagsite gaat geven, en dat het enkel een default-search van Zita is, maar hoeveel mensen weten dat nog? En hoe redelijk is het om dat te verwachten, als het op zowat elke serieuze site wél zo is dat er ergens (rechts)boven een zoekveld is?
  2. Vul een zoekterm in en klik op “zoeken”: het resultaat wordt in een nieuw venster geopend. Dat is degoutant. Uit algemeen principe, maar hier a fortiori: ik ben wég van de Open Monumentendagsite, en ik kan niet terugkeren door “back” te doen. Dat maakt het internet kapot.
  3. Het eerste zoekresultaat: de titel is nonsens. Paginatitels moeten de pagina juist omschrijven.
  4. Het tweede zoekresultaat (dat dus wél het correcte is, en alle lof gaat naar Google) heeft opnieuw een paginatitel die anders moet: “Open Monumentendag Vlaanderen” zou eigenlijk iets moeten zijn als “Jongeren – OMDjunior – Open Monumentendag”. Het moet duidelijk zijn aan de titel waar ik op terechtkom (en als er veel vensters openstaan is het handiger om de meest significante inhoud links te zetten, anders komen er misschien wel allemaal vensters met “Open Monumentenda…” in de taakbalk).

Het resultaat van klikken op de eerste link is een 404–pagina, ‘t is te zeggen dat de pagina niet (meer) bestaat.

  1. Ergens heeft iemand tijdens de ontwikkeling van de site, als het nog met voorlopige URL’s werkte, met een vorige versie, of wat dan ook, de site lang genoeg open laten staan zonder (afdoende) robots.txt-pagina, zodat de voorlopige/incorrecte/vorige pagina’s geïndexeerd zijn. Slordig.
  2. De 404–pagina is een vieze 404–pagina. Er zijn, opnieuw na ettelijke jaren ervaring, stapels richtlijnen van hoe een goede 404–pagina er moet uitzien: geef een boodschap in mensentaal, geef een richtlijn van waar naartoe (een index of een sitemap of een zoekpagina of zo), geef zeker ook een link naar de homepagina, geef eventueel de mogelijkheid om feedback te geven aan de “webmaster”.
    Die foutpagina, trouwens, wordt aan alle gebruikers voorgeschoteld die een verkeerd adres ingeven: probeer maar eens http://openmonumenten.zita.be/awoert-slechte-404-pagina.php.
  3. Eens het geweten was dat de “verkeerde” URL’s in Google terechtgekomen waren, had men als de weerlicht een automatisch doorverwijsscriptje moeten schrijven, zodat de gebruikers nooit met die foutboodschap geconfronteerd werden. Hoezo? Worden de statistieken niet dag na dag nagekeken op fouten soms?

 

Ach, het blijft écht maar doorgaan. Eéntje, echt nog ééntje, om het af te leren. Ik zit op deze pagina:

Omd_jongeren

Daar staan twee foto’s op. Lovenswaardig idee (al is het géén goed idee dat die foto’s in de header voortdurend verspringen: een gebruiker heeft een zeker houvast nodig, als hij op een link klikt, dan meteen “back” doet omdat hij merkt dat hij verkeerd zit, en hij komt dan terecht op een pagina waarvan het meest opvallende element, de banner bovenaan, helemaal veranderd is, dan vraagt hij zich denk ik misschien wel af waar hij nu weer terechtgekomen is, maar dat was mijn punt niet en ik had beloofd er maar ééntje meer te maken), lovenswaardig idee dus, en kijk wat er gebeurt als ik met mijn muis over zo’n foto beweeg:

Omd_beeld1

Dat vind ik dus een zeer goed idee. Een bijzonder goed idee… maar ook hier helaas close, but no cigar. Klikken op “Bezoek dit monument” brengt mij naar deze pagina:

Omd_beeld2

Een pagina zónder enige foto! Hoe-is-dat-in-‘s-hemelsnaam-mogelijk! En ja, ik weet dat het wellicht uit twee verschillende databasetjes komt, eentje met foto’s en eentje met het programma erin, maar dat is geen excuus. Het is een kleintje om dat mee te nemen. Gedomme.

(en merk ook op dat er helemaal onderaan zo’n peetje staat, nu helemaal zonder enige uitleg of vraagteken of watdanook) (het was ongetwijfeld te moeilijk om te programmeren dat daar in de plaats van dat rebus-hiërogliefje de zin “Het personeel is op de hoogte van specifieke aandachtspunten in de omgang met mensen met een handicap” zou staan)

(tijd dat ik weer mag gaan werken, denk ik)

Mijn vader is een grapjurk

vrijdag 29 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Dit lag op de keukentafel toen we thuiskwamen:

Welkom thuis

Eh heh. Heh. Heh. :)

Stamp, ai, krak

zaterdag 30 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ik kan niet slapen want mijn voet doet pijn.

De nog-niet-eens-affe-keuken jeeft daarmee zijn tweede slachtoffer geëist vandaag: Peter heeft een zwaar blad op zijn voet gekregen in zijn atelier, en ik ben stomgaweg met mijn blote linkervoet tegen een triptrap gestampt.

Het deed eerst afgruwelijk veel pijn, en toen enkel nog zo’n doffe kloppende pijn, maar nu doet het opnieuw actief pijn.

Gnnn. En als ik mijn tenen beweeg, doet het krak vanbinnen. Ik hoop dat ik niets gebroken heb of zo.

Grieks in mijn hoofd

zaterdag 30 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Ik heb op vakantie in Kos drie slechte boeken uitegelezen (nu ja, gewoon trash), en één goed boek bijna helemaal herlezen.

Het was eigenlijk wel grappig, dat laatste: rondlopen met een dik boek over de geschiedenis van het christendom in de jaren 30–40 van de eerste eeuw, laverend tussen de twee bars en de twee drankenautomaten in het restaurant, dat het niet te veel opviel dat ik heel de dag aan het drinken was. Ik bestelde telkens minstens twee Cola Lights, waarvan ik er één meteen opdronk en de andere voor een kwart, waarna ik de ijsblokken erin overgoot.

Om de zoveel keer vroeg ik er een cocktail bij. Niet-alcoholisch, vaak, maar regelmatig ook wel eens mijn lokale favoriete vakantiecocktail: ouzo, Galliano en grenadine. Ze noemden het een “schirocco”, net zoals een quiche lorraine enkel nog fonetisch parseerbaar was (qua textuur was het eerder iets tussen flan en plamuursel, qua ingrediënten leek het op opgesteven omelet met aardappelpuree en stukjes zwanworst, en qua smaak was het urgh, trouwens):

Quiche lorraine

Maar goed: dan liep ik rond, met blote voeten, een zwarte zonnebril, opgestroopte hemdsmouwen en een driekwartbroek, in de hand een overwegend Griekse cocktail. En in mijn hoofd discussies over sarcofiele dan wel sarcofobe religie, apokalyptische versus ethische eschatologie, en al dan niet kerygmatische apophthegmata.

Dat was ook Grieks, dus. En ook in mijn hoofd. Vandaar, euh, grappig.

Vond ik, op het moment toch.

Het lijkt nu al een stuk minder, eigenlijk. Misschien lag het aan de schirocco.

Eindelijk gedaan met de segregatie op school!

zaterdag 30 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 45 reacties

‘t Is voorbij, de tijd dat leraars die niet roken maar toch bij de toffe leraars horen, verplicht worden in het rokerskot te gaan zitten!

Alle Vlaamse scholen zijn vanaf maandag volledig rookvrij. Begin dit jaar kon je nog leerkrachten en leerlingen op bijvoorbeeld de speelplaats een sigaret zien opsteken, maar dat is voorgoed verleden tijd. Het rookverbod geldt zowel in gesloten als open plaatsen en zelfs tijdens uitstapjes buiten de school. De aparte rookruimte voor leerkrachten wordt afgeschaft – ‘leerkrachten moeten het goede voorbeeld geven’, zegt minister Frank Vandenbroucke. Het rookverbod geldt ook voor ouders of andere schoolbezoekers.

Een uitstekende zaak, vind ik dat.

Volgende stap: winkelstraten. Of zo. :)

Del.icio.us op 30 augustus 2008

zaterdag 30 augustus 2008 in Links. Permanente link | Geen reacties

9999 pixels

zondag 31 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Ik ben door de foto’s van op vakantie aan het gaan, en van tijd tot tijd zitten daar een serie foto’s bij waarvan het de bedoeling was er een panorama van te maken:

Kos

Ik heb er ook een versie van die 19388 op 2614 pixels is, maar die raakte niet op Flickr, ha!

Een plaats voor alles

zondag 31 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

…en alles op zijn plaats.

Dat is het plan, toch. Zo hebben we tegenwoordig ook lades voor kruiden. Kruiden in dozen en zakken alhier, kruiden in draaidispensatoren aldaar, potjes en brol alginder. En de kruiden in potjes die we regelmatig gebruiken, die komen alhier in terecht, naast het kookvuur:

Schof voor kruiden

Ha. Aan alles is gedacht, meneer. Morgen (straks) zet ik eens wat fotoots online van de vooruitgang sinds vorige week. De omvang van de ramp is ondertussen ook te zien op een inderhaast gemaakte Photosynth, en wel alhier.

(Photosynth moet geïnstalleerd worden, en het werkt niet overal, maar als het werkt dan is het wel wijs.)

Keukensynth

Zelie springt in het water

zondag 31 augustus 2008 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Omdat ik ook eens zin had om zo’n montage te doen. Niet dat ik er veel tijd in gestoken heb, of dat het voorbereid was of zo.

Zelie springt

Als ik het wél zou voorbereid hebben, zou ik ervoor gezorgd hebben dat er geen massa’s volk tegelijkertijd aan het over en weer lopen waren in en rond het zwembad, namelijk. :)

Del.icio.us op 31 augustus 2008

zondag 31 augustus 2008 in Links. Permanente link | Geen reacties

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338