Ik ben wakker geworden rond een uur of vijf. Medische problemen, weetuwel. En dan weer om 5u20, en 5u30, en 5u45, en 6u. Dan ben ik maar in de zetel gaan zitten in plaats van in bed te kruipen. Medicamenten genomen, wakker op 6u10, 6u30, 6u35, 6u45, 7u.
(Ja, ik kan wakker worden en meteen daarna weer in slaap vallen, en ja, ik heb daar deugd van, zelfs als het maar vijf minuten is.)
Wakker om 7u30, en dan heeft het geduurd tot 9u—en tegen dan waren Sandra en de kinderen al weg: de doop morgen van Alice, nieuwste nichtje in de familie, gaan voorbereiden.
Ik ben blijven in bed liggen, met een paar uitzonderingen, tot denk ik halftwee.
En nu ben ik wakker, en ga ik de rest van de dag niets doen, en er mij niet schuldig over voelen.
Ik zou moeten naar de stad gaan inkopen doen, maar ik heb geen zin, en ik kan trouwens niet: gisteren en eergisteren stomgaweg met nieuwe schoenen gaan werken, wat wil zeggen dat ik vandaag met open blaren op mijn voeten zit.
Oh, nog zo’n post die al een eeuwigheid stond te wachten: de blufboeken van De Standaard.
Ik gelezen:
De naam van de roos (Umberto Eco) Ik ben er een keer of twee aan begonnen, en dan de derde keer in één ruk uitgelezen.
American Psycho (Bret Easton Ellis) Fluff. Ik vond er niets aan.
Catch-22 (Joseph Heller) Machtig goed. Tot zo ongeveer 3op een kwart van het einde, en dan begon het tegen te steken, herinner ik me. Maar de eerste drie vierden vond ik wel fantastisch goed. Misschien eens herlezen, want het is ondertussen ook alweer, oh 15 jaar geleden of zo.
The world according to Garp (John Irving) Goed. Ik herinner me niet veel, maar ik herinner me wel dat ik het goed vond.
Midnight’s Children (Salman Rushdie) Ik ben een onvoorwaardelijke Rushdie-fan. En Midnight’s Children is één van zijn allebeste. Beginnen lezen op het vliegtuig naar New York, een jaar of tien geleden, en daar op een paar dagen uitgelezen.
Brief aan Boudewijn (Walter van den Broeck) Ooit een stuk uit horen voorlezen op de radio, en meteen gekocht. Gelezen voor één of ander mondeling examen Nederlands, meen ik me te herinneren.
Nineteen Eighty Four (George Orwell) Verplicht gelezen op school, maar niet tegen de goesting.
Zen and the Art of Motorcycle Maintenance (Robert Pirsig) O ja. Paradigm shifting, azzet ware. Met zeer veel plezier gelezen en herlezen. Geen idee of ik het nu nog goed zou vinden.
The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy (Douglas Adams) Ja, natuurlijk wel gelezen. Bij herlezen bleek de speling wel erg dun: een hele stapel ideeën, maar niet echt uitgewerkt. Het radiostuk was beter dn het boek, en het computerspel ook.
De ontdekking van de hemel (Harry Mulisch) Door en door rot– en rotslecht boek. Pretentieus, saai, slecht geschreven. En pretentieus, had ik dat al gezegd? Harry “kijk eens hoe intelligent ik wel ben en wat voor een goede schrijver” Mulisch, bah. Oh, en veel te lang ook.
La peste (Albert Camus) Verplichte lectuur op school, en met enige tegenzin gelezen, meen ik me te herinneren.
Slaughterhouse 5 (Kurt Vonnegut) Godja. Niet echt mijn ding.
The Catcher in the Rye (J.D. Salinger) Wellicht tien jaar te laat gelezen, want ik vond het maar niets.
The French Lieutenant’s Woman (John Fowles) Gelezen nadat we in de klas verplicht waren geweest The Collector te lezen. Ik herinner me dat ik het goed vond. Denk ik. En de film heb ik nog altijd niet gezien.
The Golden Compass (Philip Pullman) Als J.K Rowling half zo goed zou schrijven, zou ik een tevreden mens zijn.
Gravity’s Rainbow (Thomas Pynchon) en Flaubert’s Parrot (Julian Barnes) en The Secret History (Donna Tartt) liggen al een tijdje op mijn stapel aan het gelezen worden boeken. Ik geraak er niet vooruit in.
Vijftien van de honderd gelezen, nog eens een stuk of drie bezig met weinig vooruitzicht dat ze uit gaan geraken, en dan nog een aantal van de lijst die ik ooit gekocht heb maar nog niet gelezen.
En ja, dat wil zeggen dat ik al die andere boeken niet gelezen heb. Wat zou ik me schamen?
Het was de laatste dag dat Vijf speelde, denk ik. Ik was bijna te laat—’t is te zeggen, ik was bijn meer dan een half uur te vroeg, want alleen door een half uur te vroeg te zijn kon ik vijf dagen aan een stuk de beste plaats van het hele huis hebben, links op de eerste rij verscholen achter de geluidsinstallatie—en ik reed op de fiets langs het Baudelopark.
Een juffrouw met een klipbord stond in het midden van de weg, en of ik een minuutje had?
Natuurlijk had ik een minuutje, ik ben een aimabele mens in het echt, echt waar.
Ze toonde mij een logo, en of ik kon zeggen wat dat logo me zegde.
“Fortis,” antwoordde ik, want het zag er een beetje uit als het Fortislogo.
“Oh,” zei ze, alsof nog niemand anders haar dat die dag gezegd had. Of het logo me zó iets meer zei: en ze ontplooide de folder waar het logo op stond een beetje meer. Een strook van foto’s met negerkindjes erop, die mij door de camera heen met grote ogen aankeken. Ik kon sympathiseren: het was schrikkelijk warm die dag.
Ze zei de naam van de organisatie waar ze voor werkte, ik ben ze nu vergeten. En of ik misschien kon raden waar die organisatie voor instond?
Ogen, schatte ik. “Staar? Cataract? In Afrika?” raadde ik.
“Oh,” zei ze, alsof ik de eerste was die dát als allereerste antwoord gaf. “Kent u —— misschien?”
Nee, ik kende —— niet. Maar het was blijkbaar wel ongeveer juist wat ik geraden had: iets met gezondheid, en ogen, en Afrika. Het kan ook ruimer geweest zijn dan ogen.
Het was een sympathieke dame, maar ik had plaatsen te zijn en dingen te doen, en het was tijd om voort te maken. “Kan ik een formulier krijgen? En hoeveel storten de mensen zo gemiddeld per maand?”
“Oh,” zei ze, alsof ik de allereerste mens was die ze niet met handen en voeten moest overtuigen. “Het hangt er een beetje van af, sommige mensen geven meer en andere minder. Maar mag ik u niet eerst wat meer vertellen over wat —— doet?”
Nee, helaas, dat ik niet zoveel tijd had. Maar dat ik er zeker van was dat er met mijn geld goeie dingen zouden gedaan worden, en of ik het formulier misschien nu kon invullen?
Ze diepte een formulier voor een permanente opdracht op, en of ik wist dat mijn gift van de belastingen afgetrokken kon worden? Ik heb ze maar niet gezegd dat dat me eigenlijk niet zo hard kan schelen, dat ik niet zo’n formulierenterugvindmens ben, en dat die paar euro per maand het verschil niet zullen maken.
Ik heb zelf mijn naam en mijn adresgegevens ingevuld, en getekend en alles. Mijn rekeningnummer wist ik niet meer. Het is denk ik al dertig jaar hetzelfde, maar ik ken het nog altijd niet van buiten, op de laatste cijfers na: 123–33.
Ik heb mijn telefoonnumer achtergelaten, en dat ze me maar moest bellen, dan zou ik de eerste zeven cijfers nog doorgeven. Of ik vanavond thuis was? Nee, maar morgen wel, de hele dag.
En toen moest ik écht weg, en nee, ik had écht geen tijd om nog wat meer informatie over —— te krijgen, en een folder was ook écht niet nodig, dàg! en nog veel succes!
Het heeft een volledige week geduurd voor de juffrouw gebeld heeft.
Ik had ze vanavond aan de lijn: ik weet niet meer hoe ze er uit zag, ik weet niet meer wat het goede doel was waarvoor ze werkte, maar ze had wel een mooie stem aan de telefoon.
Ze heeft op drie minuten telefoon mijn rekeningnummer aangevuld (“…en de laatste cijfers had ik al!”), en helemaal op het einde van het gesprek zei ze “en misschien tot ziens”.
I hope not to seem unfriendly or make you feel unwelcome, but I noticed your username, and I am concerned that it might not meet Wikipedia’s username policy for the following reason: NO REASON GIVEN. After you look over that policy, could we discuss that concern here?
I’d appreciate learning your own views, for instance your reasons for wanting this particular name, and what alternative username you might accept that avoids raising this concern.
You have several options freely available to you:
If you can relieve my concern through discussing it here, I can stop worrying about it.
Your account has been blocked indefinitely because it is a blatant violation of our username policy - it is obviously profane, attacks or impersonates another person, or clearly suggests that your intention is not to contribute to the encyclopedia (see our blocking and username policies for more information). We invite everyone to contribute constructively to our encyclopedia, but users are not allowed to edit with inappropriate usernames, and trolling or other disruptive behavior will not be tolerated. Hersfold(t/a/c) 22:34, 31 July 2008 (UTC)
Ik blijf het gevoel hebben dat ik er nog iets meer mee moet doen, met die camera. Morgen eens een videoclip opnemen, denk ik, met allemaal beelden van kapotgaande huizen en zo.
Greetings from Russia to you dear friend!!! I do not know how I can start my letter to you. But I hope that you will read this letter with interest, YOUR HAPPINESS IS POSSIBLE IN IT! I HOPE THAT YOU WILL READ THIS LETTER VERY ATTENTIVE! PLEASE, IT WILL TAKE ONLY 5 MINUTES, BUT PROBABLY MY LETTER WILL CHANGE YOUR LIFE…… FOR THE FIRST!!! THIS LETTER FROM INTERNET DATING AGENCY. I GAVE THEM THIS LETTER AND TO ME HAVE TOLD THAT THEY WILL SEND LETTER TO Belgium. This letter will be short, I think. But if you will answer to me I will write more about me and about my life. My name is Elena. I’m from Russia, city St.-Petersburg. I have blond hair, green eyes. My measurements: 32B - 24 - 34, Height: 5 ‘ 2 “, Weight: 115 lbs I’m 27 years old woman. My Birthday on April, 05, 1981 The purpose of my letter: I will get Visitor Visa of Belgium on August. I want to arrive to Belgium, but I have no any friends or relativies who can meet me on airport. I really hope that you can do it for me. Probably we can develop our relations also. š So, please, write me on my E-MAIL: š
I hope that you will have interest after reading my letter. Also I have interest also. Please tell me: š 1 - Your name? 2 - Your city? 3 - Your age? 4 - Send me your photo also? 5 - you Would like to meet the woman for love? š Ok, I will close for now, but I will wait your answer so much! I really hope that you will give me chance to have meeting! Waiting for your answer, Yours friend Elena from Russia.
Ik was een template aan het proberen in WordPress 2.6 draaiende te krijgen, maar het deed niets.
‘t Is te zeggen: een vieze fout, zoals WordPress er wel vaker kan geven–kaboem, en geen verdere uitleg.
Wat prutsen verder: bleek dat er een query in een plugin zat die dit deed:
SELECT comment_post_ID, post_title FROM (comments LEFT JOIN posts ON (comment_post_ID = ID)) WHERE comment_approved = ‘1′ AND posts.post_status=’publish’ ORDER BY comment_date DESC
Om ze dan af te lopen tot een maximum van tien commentaren bij tien posts.
Zucht. De opgegeven reden was dat het ook moest werken met een versie van MySQL die geen LIMIT doet.
Mijn pen was op de grond gevallen, en de punt was niet meer wat hij moest zijn. En dus ben ik vandaag een nieuwe punt gaan halen:
Het was maar een klein deukje in mijn oude punt, en wat een wereld van verschil dat is—een mens krijgt er wel respect voor penpuntmakers van. In één richting lukte het wel, met de punt net zó gehouden. Maar van zodra ik mijn pen een beetje draaide, was het om zeep:
Alles gelukkig terug bij het oude met de nieuwe punt in de pen. En ik heb van de okkasie gebruik gemaakt om ook van inktkleur te veranderen, van bruin naar blauwzwart:
Nu nog mijn boekje terugvinden, want dat is mislegd geraakt tijdens de Gentse Feesten. Ergens in huis, ergens.
Some of you who have been following me over the past week or so have seen me get a bit upset at my iPhone 3G. Well, more to the point, the 2.0 operating system is what I’m mad at. The upgrade seemed like a good thing. However, I’m running into tons of trouble. I’ve had to completely restore it four times already, and am about to have to do it again. I’m completely baffled as to why this keeps happening. I’m adding my Apps through iTunes like you’re supposed to. I’m not doing anything weird with my iPhone. I’m simply trying to use it as intended.
The only thing I can assume it would be is that iPhone 2.0 is just not mature yet, much like Microsoft Vista when it was first released. What 2.0 alleges that it brings to the table is support for third-party Apps. However, and I’ve experienced this three times already, it just isn’t happening. I’m not talking about a small little reboot. I’m talking I have to completely wipe it out and restore everything from scratch. It’s getting very annoying, to say the least. I have to re-add the Web icons (which aren’t saved), adding account usernames and passwords, etc.
Inevitably, something still keeps going wrong. Just when I think it’s a particular App that is causing the problem, I find out it is something else. I’ve tried and tried to narrow it down, to no avail. I have no trouble using Native Apps, by the way. I can go into Notes… although my notes weren’t saved. The moment I try to go into any third party App it will try to launch for a few seconds… and then crash. Every. Single. Third-Party. App. Crashes.
I get no error message. I get no joy. There’s no rhyme or reason to why this is happening. After a full restore, it will work for a little while, and then it starts happening again. So, I’m just resolved to not using any third-party Apps on the iPhone.
Dat is inderdaad wat mijn ervaring is, jawel. Er moest natuurlijk een steek naar Vista in zitten—niet dat ik ooit heb geweten dat Vista ooit ook maar een fractie zo slecht gewerkt heeft als mijn iPod nu, maar kom.
Oh, en kijk:
Ik moet ooit eens niet opgelet hebben of zo, want Apple heeft zo’n vieze MobileMe (en dan nog in het Nederlands, eikes bah—ik háát het als ze mijn voorkeuren niet respecteren, ‘t is al erg genoeg dat ik de “Belgische” iTunes moet ondergaan) geïnstalleerd in mijn Control Panel.
MobileMe, van al wat ik hoor, is trouwens óók al zo’n ongekend succesverhaal… aargh.
En waarom loopt het allemaal een beetje in de soep? Zeer eenvoudig: omdat Steve Jobs het niet gebruikt. De man doet niets op of met het internet. En het is ongetwijfeld al een eeuw geleden dat hij nog eens iets heeft moeten/willen gebruiken dat lijkt op MobileMe. Vandaar.
Jawel, er zit een béétje leedvermaak in mijn irritatie, maar er zit vooral irritatie in mijn irritatie, omdat ik géld betaald heb voor mijn iPod en dat hij slecht werkt. Bah.
Ik heb een zetel in de tuin (nu ja, op de koer) gezet, en ik heb een boek gelezen. Links van mij een ondertussen compleet verwilderd grasperk—gepland verwilderd, de volgende maaibeurt is voor 15 september—rechts van mij de op een paar maand tot een bos opgeschoten vlinderstruiken, op mijn schoot ronkend kat nummer één (Nephthys), aan mijn voeten onder de vlinderstruik kat nummer twee (Osiris).
En totale stilte op tweestemmig kattengespin na. En de lucht vol hommels, bijen, vliegen en zweefvliegen.
Zo. Ik ben vandaag de stad ingegaan, en ik heb mij op twee dingen nijdig gemaakt. Redelijk flink, als zeg ik het zelf, dat het maar twee dingen waren.
Nummer één: borstenhouders met van die doorschijnende bandjes.
Neen mevrouw, dat ziet er niet onopvallend uit. Dat ziet er lelijk uit. Er is niets mis met een zichtbare bh-band, en weinig valt zo op als iets dat probeert niet op te vallen. En vooral als het in het vet van uw schouders verzonken is. Neenee, niet dat ik iets heb tegen vrouwen die geen skeletten zijn: zo’n plastieken elastiek vanboven eet zich gewoon een weg in iedere schouder.
Oh, en in warm weer, zoals redelijk duidelik werd in de tien minuten dat ik naast zo’n examplaar zat op de bus, komen er van die vieze mini-zweetvijvers onder die bandjes. Een beetje gelijk een éénkleurige vloeistofdia. Ik vind vloeistofdia’s wijs, ik heb zelfs zo’n toestel van Mathmos staan, maar het is nit van het meest appetijtelijke op een schouder:
Nummer twee: grote zonnebrillen. Please.
Het is niet omdat Paris Hilton c.s. er zo aandoet… ik was naar een woord op zoek. Hip? Trendy?
Ik heb zo ongelooflijk veel spijt dat ik ze niet live gezien heb.
De mannen zijn dacht ik zo ongeveer allemaal ergens in de zestig. Ik kan me niet inbeelden wat voor een gevoel het moet geweest zijn, twintig of zo jaar geleden, dat een nummer als Is dit alles—dat begod voor mensen van tussen de dertig en de veertig relevant was—door een amorfe schaamhaarloze massa meegeschreeuwd werd.
Tijd om Klaar nog eens integraal op de iPod te zetten, me dunkt.
Ach, miserie: er is nooit genoeg tijd om nieuwe dingen te ontdekken, met al die goeie ouwe dingen.
Ik durf niet meer klagen, maar mijn rug doet vreselijk pijn en het is de schuld van De Lijn.
Er ligt zo’n kabelbeschermding over de Overpoort, aan de Voetweg, en de bus is daar vreselijk snel over gereden. Bus een halve meter naar boven en weer naar beneden: resultaat, niet zo goed.
Ai.
Het ging nog, deze namiddag, maar nu wordt het wel heel erg pijnlijk. Hopen dat het vannacht wegtrekt.
Ik heb nog eens zin om iets te programmeren. Iets grafisch, een spelletje, maar dan wel om na te denken—dus niet actiegewijs in 3D of zo.
Geen idee in welke taal ik het nu zou doen, en het kan me ook niet echt schelen. Java? Of flash? Of iets anders? Ik ga eens rond beginnen kijken.
Wát ik ga doen, dat weet ik wel al. Een eenvoudig spelletje dat ik ooit in de jaren 80 in C en dan C++ gemaakt heb, en dan in de jaren 90 in java (met Visual Café, ik ga het nooit vergeten), en daarna nog een paar keer in ColdFusion.
Een bord van 5×5, en men kan er dingen in schuiven van aan twee zijkanten. Doel is om vijf op een rij te hebben. Speler en computer doen om beurten een zet, en ‘t is met een eenvoudig minimax-ding om de zetten van de computer te berekenen.
In Harper’s vandaag, onder de titel “How Low Can Jacques Rogge Sink? Beijing and the spirit of ‘36″:
In an editorial last week the New York Times suggested that the International Olympic Committee, in its ceaseless shilling for China in the run-up to the games, had proven itself “beyond redemption”:
To win the coveted right to hold the Olympics, China promised to expand press freedoms for foreign journalists and dangled the prospect that, more broadly, human rights might also be improved. Instead, authorities have harassed and locked up critics, intimidated journalists, selectively denied visas, silenced grieving parents who lost children in the May 12 earthquake and relocated thousands of Chinese whose homes or businesses were seen as marring Beijing’s image.
Yet as the Times noted, the IOC “has enabled China at every step” Indeed, IOC president Jacques Rogge have been so embarrassingly craven to Chinese wishes that he looks to be playing roughly the role in 2008 that Nazi Propaganda Minister Joseph Goebbels played at the 1936 Olympics.
[…]
Is Rogge the head of the IOC or is he China’s propaganda czar? At this point, it’s impossible to know the difference.
Vanalles gedaan vandaag, en pas vanavond aan mijn spelletje begonnen. Het is Python geworden, de programmeertaal. Omdat ik er veel goed van gehoord heb, en omdat ik zin had om eens een taal te leren waar ik nog nooit in gewerkt had.
Het is een beetje objectgeoriënteerd, mijn spelletje, omdat dat nu eenmaal kan in Python. Het had ook niet-OO gekund, maar hey, zo is het nu eenmaal.
Het spelbord zit in een class, met een paar methodes eraan vast: eentje om het bord te tekenen, eentje om een zet te doen, en eentje om te kijken of er een winnaar is. En het bord zelf, de vakjes, zitten allemaal in één string van 25 karakters, haha.
Ik heb voorlopig enkel de hoofdloop van het spel staan: een nieuw bord maken, en zolang er geen winnaar is, de speler doen spelen. Uiteindelijk komen daar twee spelers in, nu heb ik alleen nog maar een functie voor menselijke speler (teken bord, vraag zet en zorg ervoor dat hij geldig is, doe zet).
En dit is wat het tot nog toe doet:
Turn 1
a b c d e +===========+ 1 | | 2 | | 3 | | 4 | | 5 | | +===========+ Player O, enter your move (a-e or 1-5):
Er zijn twee spelers, O en M. Het speelbord is 5×5, en spelers kunnen om beurten een zet doen aan de linkerkant of langs boven. Nu is speler O aan zet. Stel dat hij een pion op B binnenschuift, dan wordt dit de situatie:
a b c d e +===========+ 1 | O | 2 | | 3 | | 4 | | 5 | | +===========+ Player M, enter your move (a-e or 1-5):
M zet een pion op 1, en daarmee verschuift de pion van O naar rechts:
Turn 2
a b c d e +===========+ 1 | M O | 2 | | 3 | | 4 | | 5 | | +===========+ Player O, enter your move (a-e or 1-5):
…en zo dus verder. Het is niet compleet evident spelen, omdat het spelbord voortdurend verschuift, maar het is ook geen schaken natuurlijk. En na de negende zet kan het er bijvoorbeeld zo uitzien:
Turn 10
a b c d e +===========+ 1 | M O M M | 2 | M O O | 3 | M M O O M | 4 | O M O M | 5 | O O | +===========+ Player O, enter your move (a-e or 1-5):
Zo. Next up: de computer doen bewegen. Ik denk eerst eens random om te zien wat het doet, en dan eens brute kracht, drie ply of zo. En dan pas slimmer werken.
‘t Is goedkoper om vier camera’s in bruikleen te geven dan één dag een stuk van een krantenbladzijde te kopen, vermoed ik, en in alle geval zal er wel een doordachte marketingstrategie achter zitten—mij kan het niet zoveel schelen: ik heb er een voorlopige camera aan over gehouden, en ik pruts graag met nieuwe dingen. Er was geen verplichting om er films mee te maken, er was ook geen verplichting om erover te schrijven, maar ik neem mijn niet-verplichtingen vaak even ernstig of zelfs ernstiger dan mijn verplichtingen, dus bij deze…
Er was ons gezegd dat we er filmpjes mee mochten/moesten maken onder de noemer freecording, en dat het toch ook één van de bedoelingen was om aan te tonen dat een videocamera méér is dan enkel “baby’s eerste stapjes filmen”.
Muh huh. Jaja, ik heb er filmpjes van andere dingen mee gemaakt—zelfs filmpjes die ik niet publiek mag zetten, ahaha!—maar ik film er toch maar mooi ook mijn kinders mee. Dat ze het mij eens proberen verbieden! Kijk, Louis deze namiddag, zoals wel meer gebeurt in niet te doorbreken concentratie aan het tekenen:
Hij heeft echt een zeer vreemde manier van tekenen, al jaren. Het lijkt wel alsof hij alles eerst in zijn hoofd maakt, en dat hij het dan in zo weinig mogelijk lijnen op papier zet. Rond 0:50 begint hij aan een dolfijn, waarbij hij van de staart naar boven gaat, dan rond de neus, en dan een vreemde bocht maakt naar onder—wat dan blijkt de onderkant te zijn van een flipper die erna pas een bovenkant krijgt.
Of pak die pelikaan die hij rond 1:30 tekent: hij is begonnen met wat lijnen onderaan, en dan de contouren, de vleugels, de snavel, en een visje in de snavel. En het is pas als men het geheel ziet, rond 2:55, dat die lijntjes van heel in het begin plots blijken de pootjes van het beest te zijn, die in de lucht flapperen achter zijn staart.
Weird.
Maar zodus. Canon HF, stand van zaken na een dikke maand: yes sir, I like it.
Dat is niet te zeggen dat het een perfect toestel is, verre van. Op een rij wat er aan schort:
Niet genoeg manuele controle. Ik ben gewoon dat ik op mijn fototoestel met de hand dingen kan instellen, ik ben geen point en shootmens. Als er een model zou zijn met meer manuele controle, dan koop ik dat. De focus verstellen is wat ik het meeste mis; dat is nu een nachtmerrie, het moet met een joystickje dat aan de zijkant van het schermpje zit, en dan pas na een vervelende operatie (“function”, naar beneden, naar beneden, naar boven, en dan links en rechts).
Slecht in laag licht. Tja, nogal wiedes. Het is HD (dat is dus 1920×1080 pixels!) en het is een minsukuul klein cameraatje, dus zit er een relatief minuskuul klein sensortje in. Hoe kleiner de oppervlakte van de sensor en hoe meer pixels er op zitten, hoe minder licht er per pixel kan opgevangen worden, da’s elementaire meetkunde. En dus is het huilen met een klak, in het donker. Lelijk beeld, en ontieglijk veel ruis. Vervelend, maar daar is niets aan te doen tenzij ik een stap hoger ga naar ofwel een grotere sensor, ofwel meer sensoren (één per kleur, bijvoorbeeld). Ik zou dat heel graag willen uittesten, maar ik vermoed dat dat dan wel een heel andere prijsklasse is, en (ahem) dat ik dan wel redelijk buiten het doelpubliek val met mijn weblog. Jammer. Ik had trouwens vroeger een Sony DCR-PC110, waar ik machtig content mee was, en daar zat een nightshot op. Ik wou dat dat ook op die Canon bestond.
Slecht in veel licht. Of beter: niet dat het slecht filmt, maar wel dat het lastig filmen is. Als het licht er rechtstreeks op zit. Er zit namelijk geen viewfinder aan de camera, het is allemaal met het LCD-schermpje te doen. Bummer.
Batterij. Ik heb het nog niet meegemaakt dat ik zonder batterij viel, maar ik ben dan ook zeer voorzichtig geweest, en ik heb er nooit een hele dag mee rondgelopen met het gedacht zomaar wat te filmen. Binnenkort vertrekken we op vakantie, en daar is het wél mijn bedoeling om rond te lopen en te filmen. En dus heb ik een tweede batterij gekocht, want met ongeveer een uur autonomie loopt een mens niet echt ver.
Wat ik er dan wel goed aan vind, na een maand?
Klein en handig. Het ding is 13 cm lang, en ongeveer 7,5 op 6,5 cm hoog en breed. Met de standaardbatterij erin weegt het 422 gram. Dat is kleiner en lichter dan de meeste lenzen die ik heb voor mijn fototoestel. Klein genoeg om in een vest– of broekzak te steken, en zéker klein genoeg om in een handtas mee te nemen. Overal meenemen = overal kans op films te maken = goed.
Ligt goed in de hand. Your mileage may vary, vrees ik redelijk hard, maar in mijn hand ligt die Canon dus wel zeer goed. Ik steek mijn rechterhand in de handbeugel, die net ruim en net spannend, net hard en net zacht genoeg is, en dan kan ik met mijn duim van mode veranderen (still, film, film review, still review—al is het in de praktijk enkel film en film review), kan ik met mijn middenvinger net rónd de bovenkant van de camera om ze aan en uit te zetten, ligt mijn duim op de start/stop-knop en mijn wijsvinger op het zoom in/uit-ding. Het zoom in/uit-ding dat trouwens verbazend precies is, een beetje zoals zo’n keyboardclitorisje als je het gewoon bent.
Degelijk beeld. Het is wat gewoon worden, maar het valt wel mee. In eerste instantie is het beeld wat flets, maar er zitten wat controles op, en met een béétje postproductie komt er redelijk wat in orde. Het is geen raw natuurlijk zoals op een digitale fotocamera, maar een mens leert ermee leven.
HD. Um, ja. Dat valt eigenlijk ook onder “degelijk beeld”, maar dan eerder onder “fuck maat, HD is eigenlijk wel serieus in orde”. De foto hierboven is een frame uit een filmpje. Een verkleinde frame uit een filmpje: 1280×720, het origineel is 1920×1080. Dat is akelig hoge kwaliteit voor bewegend beeld, vind ik.
Het editeren, op de computer, dat valt ondertussen wel mee. Ik heb het opgegeven om geavanceerde dingen te doen in AfterEffects of zelfs maar Premiere: dat duurt in alle geval een eeuwigheid om te renderen, en het is misschien één keer op vijf of zo dat het zonder problemen lukt. Al de andere keren loopt het vast, of is het bestand onbruikbaar, of is het iets anders.
Mijn workflow, als men dat al zo kan noemen, is tegenwoordig de volgende:
Importeren via ImageMixer 3 (dat bij de camera meegeleverd zat).
Editeren in Sony Vegas Pro 8. Niet echt goedkoop—366 euro—maar wel echt goed. Eenvoudig en toch krachtig, en vooral: werkt zonder ook maar het minste probleem met die AVCHD .m2ts-bestanden die uit de camera komen. En vooral vooral: rendert snel en degelijk en zonder ook maar één keer te crashen tot nog toe.
Export naar mp4 (MainConcept AVC/AAC, 1280×720, 25fps, vbr avg 4mbps – max 10mbps.
Mijn punt is: met de juiste software is het totaal pijnloos, en merkt men bijna niet dat men met HD bezig is. Tot het eindresultaat in hoge resolutie op het interweb staat, natuurlijk. Ik heb er nog geen andere dan computerdingen mee gedaan wegens dat we geen HD-televisie hebben, maar ik ga eerstdaags eens een compilatietje naar DVD schrijven en kijken wat dat geeft.
In conclusie: I like it how much, die Canon HF10? Wel: als ik het ding na mijn tijdelijk gebruik niet mag houden, vraag ik wat de restwaarde is, en ben ik er redelijk zeker van dat ik het koop.
Tenzij er een betere camera op de markt is ondertussen, een HF10–achtig toestel met iets meer manuele (focus-)controle en een betere sensor. En als ik de smaak van het filmen echt te pakken krijg, dan kan ik me inbeelden dat ik meer de prosumer-toer op zou gaan.
Oh, oh, oh! Helemaal onder de radar voorbijgegaan, maar wél zo belangrijk!
Maandag, maandag, beginnen de verbouwingen aan onze keuken! Zondag maak ik foto’s van de keuken in de toestand vóór, steken we alles in dozen, en maandag, maandag, komen Peter en Freya onze nieuwe keuken installeren.
Het wordt ongelooflijk spannend: ze zijn er al een tijd mee bezig in hun atelier, het is allemaal maatwerk, en we hebben het nog niet gezien.
Span-nend!
‘t Is trouwens bijzonder vreemd: er liggen hier op dit moment zes meisjes te slapen boven. Anna en Zelie, maar daarnaast nog vier vriendinnetjes. Ter verlate okkasie van Zelie’s verjaardag: ze hebben op straat gespeeld en zelfsgemaakte pizza gegeten en dan ijs, en dan hebben ze tot elf uur naar muziek geluisterd en gespeeld op de kamer van Zelie.
Maar dat is niet vreemd. Wat er vreemd is, is dat we (vooral Sandra dan, ik heb wat in de living rondgepotterd) wat opgeruimd hebben. En wat een enorm verschil dat eigenlijk maakt: de living is plots weer min of meer leefbaar, en ik zie er weer wat klaarheid in.
Dat en de keuken vanaf maandag, en wie weet krijgen we nog ooit hoop op een zekere mate van afwerking van het huis. Zucht.
Bijna geen tijd voor niets gehad, vandaag, maar in de rapte toch nog aan de slag gegaan met pygame.
Typisch, natuurlijk: ik zou eigenlijk moeten de computer moves programmeren, maar ik heb mij eerst op het grafische en op de distributie gegooid.
Nu ja, gegooid: eens uitgeprobeerd wat het allemaal doet. Ik heb een achtergrond en ik heb beeldjes voor de pionnen en zo. Qua teaserachtig, de beeldjes om aan te duiden dat het aan speler A of speler B is (de pionnen en zo zelf zullen niet zo irritant bewegen, natuurlijk):
En ik ben erin geslaagd om het in een executable te gooien. Nu ja, niet dat dat moeilijk was of zo, maar toch. Het voelt altijd fijn aan als iets gecompileerd kan worden.
Morgen verder!
(tussen het leeghalen van de keuken door, that is)
Ossetiërs zijn een iraanse ethnische groep tussen onder meer Georgië en Rusland. Ik zeg, onder meer, want Ossetië, da’s het gebied pal in het midden van het kaartje hieronder:
Het zijn afstammelingen van de Alanen, die dan weer de enige Sarmaten waren die na de Gothische invasies overbleven, zo rond de derde eeuw na Christus.
Taal. Ze spreken Ossetisch, een Indo-Europese taal van de Iraanse tak, dat eigenlijk twee talen is: het Digorisch en het (mwha) Ironisch. De dichtst verwante mensen in termen van taal wonen tweeduizend kilometer verder in Tadzikistan. Oh, en er is ook nog een groep Hongaren die al eeuwen en eeuwen Hongaars spreken, maar die wel afstammen van een groep nomaden die een Ossetische taal spraken en die in de dertiende eeuw naar Hongarije gevlucht waren voor de Tataren.
Territorium. Van de achtste eeuw tot in de middeleeuwen was er een Alaans koninkrijk in de noordelijke Caucasus, maar die zijn uiteindelijk ook wegens de Tataren, ahem, verhuisd naar het zuiden. Uiteindelijk bleven daar drie onderscheiden gebieden over: westelijk Digor, Kudar in centraal Georgië, en Iron+noordelijk Digor in Rusland.
Godsdienst. De meerderheid zijn orthodoxe christenen, maar met islamitische minderheden.
Giet die dingen allemaal in kaartjes, en je krijg een niet-overlappende lappendeken zoals die kaart hierboven. Maar zelfs zo’n kaart, met bijkomende complexiteiten van godsdienst en dergelijke erbij, benadert van ver noch van dicht de echte complexiteit op het terrein.
Want de Zuid-Ossetiërs, ‘t is te zeggen de “Georgische” Zuid-Ossetiërs en de “Ossetische”Zuid-Ossetiërs, leven al generaties in vrede—op een interludium in het begin van de Sovjetunie na dat wellicht meer met bolsjeviek/mensjeviek-manipulatie te maken had dan wat anders.
De nationalisten zijn wakker geworden eind de jaren 80: het Zuid-Ossetisch Populair Front, Ademon Nykhas. Ons territorium (wélk territorium?) moet een autonome republiek worden! En dan worden de Georgiërs onafhankelijk van de Sovjetunie, en dan verbannen zij regionale politieke partijen. En dan smijt Ademon Nykhas zich achter Rusland, en dan is het ruzie, en dan is plots Zuid-Ossetië de facto onafhankelijk.
En dan is Putin aan de macht in Rusland, en dan is Saakashvili de meest pro-Westerse mens in de buurt, en dan is het ruzie, en dan vragt en mens zich af wie de slachtoffers zullen zijn.
The Republic of South Ossetia consists of a checkerboard of Georgian-inhabited and Ossetian-inhabited towns and villages. The largely Ossetian capital city of Tskhinvali and most of the other Ossetian-inhabited communities are governed by the separatist government, while the Georgian-inhabited villages and towns are administered by the Georgian government. This close proximity and the intermixing of the two communities has made the conflict in South Ossetia particularly dangerous, since any attempt to create an ethnically pure territory would involve population transfers on a large scale.
Maar het is dus veel erger dan dat, het is hetzelfde als in voormalig Joegoslavië: bijzonder veel gemengde huwelijken. En wordt het allemaal nog pijnlijker.
Hah, alsnog nog een stamp aan mijn spelletje gegeven. De belangrijke zaken eerst, natuurlijk: nog niets gedaan aan de intelligentie van de computerspeler, nee, maar er staan wel nooit twee gelijke X- of O-tekentjes op het scherm!
Wel wat teleurstellend: met py2exe geraakt zo’n programmaatje wel gecompileerd, maar dan wordt iets dat oorspronkelijk och here 190 lijntjes was plots, pardaf, meer dan acht megabyte.
…maar het doet dus wat het moet doen, en het is eigenlijk wel een geestig spelletje, iets gelijk vier op een rij maar dan dynamischer:
Om beurten mogen spelers een zet doen, waarbij vanboven of van links een pion op het bord geschoven wordt. Een pion inschuiven doet de hele rij opschuiven, ook de lege ruimtes die erop staan. En het doet is vijf op een rij te hebben.
Wat ik nu heb doet zetten, het laat input toe zowel met muis als met keyboard, het weet wanneer een speler gewonnen heeft, en het kan herbeginnen of niet nadat iemand gewonnen heeft.
Morgen denk ik dat ik nog andere essentiële zaken ga toevoegen: animatie en geluid.
En dan eens een eenvoudig minimaxding erin steken. Een ply of drie, vier, misschien.
Hi everybody - let me explain a little bit about the status of this feature.
First, it turns out we messed up. We intended to just reproduce the old functionality - so the additional [delicious.com] was never supposed to be there, and neither was the apparent 50 posts limit…or the timestamp problems, or these errors.
This is a tough feature, with a disproportionate amount of complexity in it compared to it being a smallish part of Delicious (and used by a smallish number of people). It produces output that gets interpreted by several different kinds of endpoints (Wordpress, Movable Type, etc.) - all with their own unexpected inconsistencies - and by individual servers with varying configurations. We rewrote a lot of this feature in order so that it could work on the new Delicious platform, and it seems that we didn’t do it quite right. This is frustrating for all of us.
Daily blog posting also contains a long-standing security issue: we ask for your blog password and we store it. We take security very seriously and we carefully safeguard those passwords, but we’d rather not even know that kind of information about systems that are external to Delicious.
So, we plan to try to shift toward encouraging community-maintained third-party plugins for this functionality, instead of having people depend on us to push updates from a central point. Sonnoprofondo has very helpfully pointed out Postalicious, which is a great example of this for Wordpress: http://neop.gbtopia.com/?p=108
We’ll be trying to fix daily blog posting, though. The [delicious.com] thing should be gone soonish. I don’t have a schedule for when the whole thing will function properly, since it’s weird and we do have a lot of other things to work on, but we want to make it work. The people who use this are a minority of Delicious users, but I know you guys are some of our most devoted. Thanks for as much patience as you can muster.
Naar mijn URL gaan. Ik krijg er dit te zien, en ik slaak alvast een diepe zucht:
“Installing?” vraagt MT. MT zou dat moeten weten, dat ik aan het installeren ben. En wat daarna volgt (“If you are just starting with Movable Type, you may want to review the installation/upgrade guide posted on the Movable Type documentation site and view the Movable Type System Check to make sure that your system has what it needs”)—daar word zelfs ik nerveus van. Ik wil helemaal geen documenten lezen, en ik wil helemaal niet nagaan of mijn “systeem” wel heeft wat het nodig heeft. Vraag me niet waarom, maar na 8 seconden schiet MT in gang en gaat het verder naar een wizard-pagina:
So far, so good. Nogmaals: ik wil eigenlijk helemaal niet weten wat Perl-modules zijn, maar bon.
MySQL database aanmaken in Dreamhost’s control panel.
Gegevens ingeven:
Mailconfiguratie. Oei. Ik weet het eigenlijk niet, of ik SMTP Server dan wel sendmail wil gebruiken. Ik vermoed dat er bij Dreamhost wel een sendmail zal staan, maar ik neem het zekere voor het onzekere en ik pak smtp.gmail.com. …ahem. Verkeerde keuze, ik kan niet genoeg gegevens invullen om het te doen werken, ik zou nog moeten STARTTLS aan moeten kunnen zetten, eventueel een poort in moeten kunnen geven en een wachtwoord:
Dan maar sendmail. Dat lukt blijkbaar zonder problemen (leve Dreamhost!)
Installatie gelukt!
Tijd om een account aan te maken.
…en dan een eerste weblog. MT, daar kan men meer dan één weblog op één installatie mee zetten, namelijk, al sinds jaar en dag.
Done!
Ik zie een “import content”-link staan. Klikken, die handel. Okay, ik ben verward. Hoe krijg ik mijn gegevens daarin? De enige keuzes die ik heb, zijn “Movable Type”, “WordPress eXtended RSS (WXR)”, “Another system (Movable Type format)”. Ik wil van WordPress importeren, dus ik kies maar die WXR (nog nooit van gehoord, maar da’s misschien enkel ik). “Upload import file” is optioneel, hoe gaat dat mijn entries dan inlezen? Misschien krijg ik een tweede scherm als ik op “Import Entries” klik?
Euh, neen dus:
Dan maar op zoek naar zo’n WXR-file. Exporteren in WordPress, dat geeft me een XML-bestand, en dat moet ik dan weer uploaden. Benieuwd wat dat gaat geven.
(ondertussen is hij al meer dan een uur bezig op het bovenstaande scherm—meer nieuws als er meer nieuws is)
Oh zucht. Een testje gemaakt op Movable Type, geen foutboodschappen gekregen en op “view entry” geklikt:
Not Found
The requested URL /2008/08/ding-ding.html was not found on this server.
Additionally, a 404 Not Found error was encountered while trying to use an ErrorDocument to handle the request.
Aaargh.
Is het mijn eigen schuld? Mensen van SixApart zullen zeggen van wel, ik zeg van niet. In stap 15 van de installatie had ik dit gedaan:
De bedoeling was om de bestanden van mijn eerste weblog op te slaan in /home/blaffeture/saga.tsuk.org/saga_main, maar op de URL http://saga.tsuk.org/ te zetten.
Wat dus mislukt is, zonder ook maar één klacht van Movable Type: de files worden op http://saga.tsuk.org/saga_main/ gepubliceerd, maar daar klopt geen enkele verwijzing naar CSS of permalinks of dergelijke.
Awoert. Jaja, ik kan het met .htaccess en watnogallemaal verhelpen, en ik zou in de database vermoed ik kunnen gaan prutsen. Ik heb de root in het filesysteem aangepast, never mind dat de gepubliceerde bestanden dan in de root van de site staan waar ik ze eigenlijk niet wil.
Maar da soort niet-aandacht voor detail is wat mij verschrikkelijk tegen kan steken.
(en dat telkens opnieuw herpubliceren van bestanden van zodra er ook maar iets ingrijpends verandert, ik was vergeten hoe irritant ik dat vond :))
Zover wáren we al, maar hier word ik ongemakkelijk van:
Having lost the rights to his songs two decades earlier, he was finally making some money voicing the character of Chef on “South Park.” But “South Park” lampooned Scientology, so the leaders wanted Isaac out.
Push came to shove on Nov. 16, 2005, when “South Park” aired its hilarious “Trapped in the Closet” episode spoofing Tom Cruise and JohnTravolta. “South Park” creator Matt Stone told me later that Isaac had come to him in tears.
“He said he was under great pressure from Scientology, and if we didn’t stop poking at them, he’d have to leave,” Stone said.
The conversation ended there. Isaac performed Chef’s signature song at the Blues Ball a week later with great delight. Although he was devoted to Scientology, he also loved being part of “South Park.” He was proud of it. And, importantly, it gave him income he badly needed.
But then came the stroke, which was severe. His staff — consisting of Scientology monitors who rarely left him alone — tried to portray it as a minor health issue. It wasn’t. Sources in Memphis told me at the time that Isaac had significant motor control and speech issues. His talking was impaired.
In March 2006, news came that Hayes was resigning from “South Park.” On March 20, 2006, I wrote a column called “Chef’s Quitting Controversy,” explaining that Hayes was in no position to have quit anything due to his stroke. But Scientology issued the statement to the press saying Hayes had resigned, and the press just ate it up. No one spoke to Isaac directly, because he couldn’t literally speak. “Chef” was written out of the show.
[…]
Sam Moore, who recorded those Isaac Hayes songs in the ’60s and loved the writer-performer like a brother, told me Sunday when he heard about the death: “I’m happy.” Happy, I asked? “Yes, happy he’s out of pain.” It was one of the most beautiful ideas I’d ever heard expressed on the subject of death.
But there are a lot of questions still to be raised about Isaac Hayes’ death. Why, for example, was a stroke survivor on a treadmill by himself? What was his condition? What kind of treatment had he had since the stroke? Members of Scientology are required to sign a form promising they will never seek psychiatric or mental assistance. But stroke rehabilitation involves the help of neurologists and often psychiatrists, not to mention psychotropic drugs — exactly the kind Scientology proselytizes against.
A: …yeah, I had to restart there. You know how it is.
Z: No, actually I don’t.
A: Huh, what? Zunes don’t have t… (stopt)
Z: Had him, then we lost him. I’m gonna get IT. Keep an eye on him.
Ze zouden moeten, ze zouden moeten.
Ahem. Sorry daarvoor.
De vergelijking gaat niet op, dat weet ik ook wel. En ik blijf mijn iPod alle dagen intensief gebruiken—Aurora Feint ftw!—het zal uiteindelijk allemaal wel goed komen.
‘t Is niet gelukt, mijn import. Maar ik zit er niet mee in—’t is niet voor vandaag of morgen dat ik voor mijn plezier een bestaand en werkend weblog ga overzetten naar een ander systeem.
Maar alla, ik herinner me toen WP nog de afkorting voor WordPerfect was en toen Movable Type net uitgekomen was en ik het voor het eerst aan de praat gekregen had… for old time’s sake dan maar eens een weblog met Movable Type doen werken.
Ik weet dat Maarten het niet erg vindt als men lastige opmerkingen geeft over zijn bedrijf, ze leren daar alleen maar uit—here goes dus. :)
Ik heb een Engelstalige versie van MT geïnstalleerd, en nu ben ik op zoek naar een manier om het geheel te lokaliseren in het Nederlands.
Met WordPress doe ik dat zo: ik zoek op Google naar “wordpress nederlands”, en de eerste link is http://nl.wordpress.net. Daar vind ik een link naar “download WordPress”, en op die pagina vind ik links naar WP in het Engels, WP in het Nederlands, en naar de Nederlandse vertaling van WP. Volg ik die laatste link, kom ik op een pagina met deze uitleg: “Als je de Engelse versie van WordPress hebt geïnstalleerd en je wilt graag overschakelen naar de Nederlandse vertaling van WordPress, download dan het nl_NL.mo bestand en volg de installatie instructies hieronder.”
Zoek naar “movable type dutch translation” geeft deze pagina, en daar staat in het marketingees een aankondiging: “Movable Type is fluent in French, German, Dutch, Spanish and Japanese too!”—maar geen link naar een downloadbare versie.
Zoeken naar “movable type dutch version” geeft een link naar Dutch Version Of Mt-3.31?, waar men bijna precies twee jaar geleden ook al een probleem had om een Nederlandse versie te vinden.
Downloaden, over de Engelse versie kopiëren, en dat geeft… stuk niets. De site is verdwenen, en mijn administratiepagina’s zijn nog altijd in het Engels. Zucht. Alles verwijderen en herinstalleren dan maar, zeker?
Voor de goede orde nog eens: in WordPress is dat een operatie van vijf minuten.
update ook na een install is alles nog in het Engels, op het allereerste schermpje na dat me zegt dat ik moet inloggen. En dat scherm krijg enkel weg als ik voor al mijn bestaande entries republish doe. Ahem.
We gingen aan de verbouwingen in de keuken beginnen maandag, maar uiteindelijk was dat toch niet zo: maandag zijn ze nog een laatste keer komen kijken naar waar wat zit qua verwarming en water en gas en electriciteit, en zijn ze nog een allerlaatste keer komen meten.
‘t Is pas donderdag dat ze de dingen komen installeren die ze de afgelopen weken gebouwd hebben. En dus moeten we morgen pas de keuken zo goed en zo kwaad mogelijk aan de kant zetten.
De keuken, die trouwens zoals de rest van het huis, een puinhoop is waar die twee kuisvrouwen van op televisie zouden gillend van weglopen. Zucht.
Zondag had mijn moeder al meegeholpen om een eerste batch zooi aan de kant te zetten: twee grote kasten leeggehaald, één ervan vehuisd naar onder de trap, alle sterke drank (tientallen! flessen) afgestoft en aan de kant gezet, de bovenkant van de hoge keukenkasten leeggemaakt, de vloer aan één kant van de keuken leeggehaald.
Niet dat er iets echt van te zien was, vandaag, maar bon, er is wel degelijk veel werk verzet. Morgen nog eens, dus. Zoveel mogelijk oppervlakten leeg.
Eén van de dingen die in de keuken moeten gebeuren, is dat de trap verstoken zal worden. Waar hij nu vertrekt van in de gang tussen de keuken en het bureau, zal hij vertrekken aan de andere kant van de muur, aan de ingang van de keuken. Dat wil dus zeggen dat we een gat in de muur moeten kappen, en dát wil zeggen dat we moesten weten of die muur dragend was of niet.
Onze architect (ha! tot dat is hij meteen gebombardeerd, bij deze!) is vanavond langsgekomen om te kijken.
Ahem.
Het zal wel kunnen hoor, de muur uitbreken, maar dan gaan we toch wat moeten stutten: die muur dient via-via voor de ondersteuning van een andere muur, en dan is er nog een balk die eigenlijk zou moeten steunen om die andere muur maar die nu steunt op twee verticale houten balken die steunen op een gebricoleerde valse houten balk die steunt op een oude houten balk die steunt op een console die uit de muur steekt, en dus gaan we een U-profiel tegen de oude buitenmuur zetten, ervan utigaand dat er waar vroeger de deuropening zat, wellicht een fundering zal zitten, desnoods 50 cm onder de huidige vloer… of zoiets.
Lang verhaal kort: het is allemaal mogelijk, er zal een oplossing gevonden worden, en met wat creativiteit gaan we zelfs zonder onze kop in te slaan naar boven en naar beneden kunnen gaan op die nieuwe trap.
Er moeten, om goed te zijn, namelijk minstens twee treden bijkomen, in vergelijking met de 15 die we nu hebben. En daarom zou het wel eens kunnen zijn dat we een stuk van een muur op het eerste gaan moeten uitbreken. En/of een kinderbalk zullen moeten uithalen.
Het uitbreken van de muur en het plaatsen van de trap zelf is trouwens géén werk. Het máken van de trap is wat meer werk, en het uittekenen van de oplossing ook. ‘t Is dus daarop wachten. Afijn: spannende tijden.
En dat allemaal tegen een achtergrond van allemaal nieuwe keukenkasten, en allemaal electriciteitswerken, en afvoerwerken, en dampkap en water en vanalles.
Net ontdekt, met veel dank aan Martin (gelukkige verjaardag een paar dagen geleden, trouwens!): Exiled Online.
Saakashvili just didn’t think it through. One reason he overplayed his hand is that he got lucky the last time he had to deal with a breakaway region: Ajara, a tiny little strip of Black Sea coast in southern Georgia. This is a place smaller than some incorporated Central Valley towns, but it declared itself an “autonomous” republic, preserving its sacred basket-weaving traditions or whatever. You just have to accept that people in the Caucasus are insane that way; they’d die to keep from saying hello to the people over the next hill, and they’re never going to change. The Ajarans aren’t even ethnically different from Georgians; they’re Georgian too. But they’re Muslims, which means they have to have their own Lego parliament and Tonka-Toy army and all the rest of that Victorian crap, and their leader, a wack job named Abashidze (Goddamn Georgian names!) volunteered them to fight to the death for their worthless independence. Except he was such a nut, and so corrupt, and the Ajarans were so similar to the Georgians, and their little “country” was so tiny and ridiculous, that for once sanity prevailed and the Ajarans refused to fight, let themselves get reabsorbed by that Colussus to the North, mighty Georgia.
Well, like I’ve said before, there’s nothing as dangerous as victory. Makes people crazy. Saakashvili started thinking he could gobble up any secessionist region—like, say, South Ossetia. But there are big differences he was forgetting—like the fact that South Ossetia isn’t Georgian, has a border with Russia, and is linked up with North Ossetia just across that border.
Aan de ene kant is het kakweer om op vakantie te zijn met vier kinderen: niet buiten te spelen, niet naar het park of de zee of de zoo, geen kano of kayak.
Aan de andere kant is het ideaal weer om des nachts te slapen.
