Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: november 2008 (pagina 1 van 8)

Del.icio.us op 30 november 2008

Zappa en ouders

Zo mooi: Frank in zijn woonkamer, met zijn ouders.

Zappaparents

Dat Life-archief heeft echt wel schatten zitten.

Entrepreneur

Bart vat het mooi samen. Ik ben eventjes, eventjes, een paar jaar lang, baas van een bedrijf van veertien man geweest.

Nooit meer. Nooit van mijn leven. Nooit.

Nee serieus: nooit.

Was ik niet van een trap gevallen en had ik geen jaar in hospitaal en bed en trekzetel gelegen, ik denk dat ik dood was nu. Of toch minstens dat ik depressies en maagzweren en hartaanvallen had.

Op den duur kocht ik om de tien dagen en nieuwe halveliterfles Maalox. En kreeg ik hartkloppingen als het nog maar over geld ging of over bedrijven op televisie.

Ik zie het gebeuren bij andere mensen rond mij, die een bedrijf willen starten of er al een tijd mee bezig zijn, of die zelfstandige zijn of willen worden, maar daar eigenlijk helemaal niet voor in de wieg gelegd zijn.

Even, losjes aan de hand van Bart’s presentatie, wanneer het géén goed idee is om entrepreneur te zijn.

  1. Geld is jouw ding niet.
    Een entrepreneur weet op elk gegeven ogenblik hoe het zit met de geldsituatie. Ruwweg hoeveel is er in kas, hoeveel zal er deze en volgende maand binnen en buiten gaan, wat zijn de vaste kosten, hoe zit het met de rentabiliteit, wat is de pipeline, en dergelijke.
    Weet je dat niet, of erger: kan het je niet echt schelen, dan ben je geen entrepreneur, en mag je nu stoppen met lezen. En zoek iets anders te doen, snel.
  2. Je bent slordig.
    Een goede boekhouder kan helpen, maar een entrepreneur verliest geen facturen. Houdt zijn deadlines in het oog. Is nauwkeurig, vooral als het op geld aankomt.
  3. Je hebt teveel scrupules.
    Kom kom, niet tegenstribbelen. In de zakenwereld moet je liegen. “Ja meneer de klant, natuurlijk hebben wij mensen genoeg.” “Uiteraard kunnen wij dat.” “Jazeker, het geraakt zonder enige twijfel nog dit kwartaal afgerond.”
  4. Je bent niet sociaal genoeg.
    Je hoeft geen met olie ingesmeerde aalachtige verkoper te zijn, maar je mag ook niet bang en/of vies zijn van de mensen. De harde realiteit is, ook hier, dat je meer dan veel moet “doen alsof”. Aanpappen met de juiste mensen.
  5. Je hebt niet genoeg geld.
    Als je een bedrijf begint en je hebt niet genoeg geld hebt om iedereen inclusief jezelf gedurende pakweg een half jaar een loon uit te betalen: vergeet het.
  6. Je kunt geen nee zeggen.
    Zeer vaak een gevolg van nummer 5. Als je geen geld hebt, neem je alles aan dat zich aanbiedt. Het begint met geen nee durven zeggen, en het eindigt met geen nee kunnen zeggen. En voor je het weet, zit je met een onoverzienbare puinhoop aan oninteressante, tijdsopslorpende, moreel-drainerende kutprojecten. Die je niet kan afsluiten omdat je het geld nodig hebt.
    Welkom in de Spiraal Des Doods.
  7. Je wilt geen nee zeggen.
    “Oh, daar zullen we wel tijd voor hebben.” “Dat pakken we er wel tussendoor.” “OK, het betaalt niet veel, maar het is toch wel verdomd interessant, nee?” “Normaal gezien zouden we zoiets niet doen, maar omdat gij het zijt…”
    Focus is uw vriend. Zoniet: Spiraal. Des doods. Hallo!
  8. Je doet het eigenlijk niet graag.
    Je hebt een bedrijf maar eigenlijk zou je liever geschiedenis studeren. Je maakt raamkozijnen maar eigenlijk zou je liever schilderen. Je bent verkoper maar eigenlijk zou je liever manager zijn. Of omgekeerd.
    Burn-out in drie… twee… een…
  9. Je mengt vriendschap en zakendoen.
    Als je de baas bent, ben je niet de vriend van je werknemers. Vergeet dat.
    Zaken doen met vrienden? Het is niet onmogelijk, mits onnoemelijk duidelijke afspraken, maar het is absoluut niet aan te raden.

Um.

Ik ga er wat mee ophouden, denk ik. Ik krijg er spontaan het zuur van.

Del.icio.us op 29 november 2008

Allerlei sociale en web twee punt whatever dingen

Ik ben de blogs aan het lezen, en godja: het was vandaag Barcamp in Gent.

Waar ik niet naartoe geweest ben, nee. Zaterdag is een behoorlijk asociaal moment om dingen te organiseren: kinderen doen allerlei op zaterdag en zaterdag is de enige dag dat er boodschappen kunnen gedaan worden, om zo maar twee zaken te vertellen.

Ik had me even ingeschreven hoor, daar niet van, maar een paar dagen later had ik mezelf er alweer van gehaald. Ik heb zo de indruk, maar misschien is dat enkel de misantroop in mij die spreekt, dat het op dergelijke dingen altijd maar dezelfde mensen zijn die hetzelfde vertellen aan dezelfde mensen.

Maar alla. Ieder zijn goesting, wie ben ik om me daar in op te winden? Als ze een Barcamp tijdens de werkuren zouden doen, zou ik al een heel eind meer geïnteresseerd zijn.

Ik zal wel links en rechts de interessante presentaties zien, vermoed ik. Zoals die van Bart bijvoorbeeld. Ik lees niets nieuws, maar ik zie het wel mooi samengevat.

En daarnaast? Ik lees dat de Pecha Kucha hype is gaan liggen. Pecha ku-wat? Een presentatie-avond waarbij verschillende mensen iets moeten zeggen op 20 slides die elk gedurende 20 seconden getoond worden. Zes minuten en veertig seconden om iets over te brengen.

Ik denk dat dat me wel zou liggen, ik heb zelfs een paar dingen die ik denk te kunnen zeggen, maar ik was en ben niet enthousiast te krijgen voor het airtje dat er rondhing.

Er is er één, zo’n Pecha Kucha, in Gent op 3 december, en ook nu loop ik er zeer ver van warm voor.

Het is iets ondefinieerbaars hoor, want ik kan me inbeelden dat veel mensen er iets aan vonden en vinden, maar ik kreeg en krijg er de kriebels van. Het zal zijn dat ik in het begin van mijn loopbaan, bij Imschoot en bij Griffo, mijn bekomst heb gehad van arty farty en aanpalende.

Zijn er nog dingen? Oh ja: Smoelboek. Ik was begot administrator (“officer” volgens de smoelboek-newspeak) van een groep, en ik heb er zonet een stuk of tien administrators bijgemaakt. Vrijheid, blijheid. Zolang ik nu niet elke dag een pook in mijn ribben krijg van die groep — maar naar het schijnt van iemand die het kan weten *kuch*Els*kuch* kunnen groepen geeneens poken.

update Ah nee. “Officer” is gewoon nonsens. Dat heeft blijkbaar niets met de al-dan-niet-adminnigheid te maken, ‘t is gewoon iets dat er dan bij de gebruiker bij staat. Admins worden aangemaakt in de Members tab, ik had het kunnen weten. (En hadt gij gedacht dat ze die members alfabetisch zouden sorteren of zo? Baneen! Laat de mensen maar bladeren door twintig bladzijden random gesorteerde namen!)

Oh ja, en ik ben nu ook lid van een groep bij op LinkedIn: Wikipodium. Ik wist vaag van het bestaan van LinkedIn-groepen af, maar ‘t schijnt dat die ook kunnen gebruikt worden om te communiceren. Ook dat nog. Met een dagelijkse digest per mail gestuurd, blijkbaar.

Van mail gesproken: ik heb emailloze vrijdag gemist. Wat een totale nonsens, dat concept. Email bespaart massa’s tijd. Ik houd van email.

Oh kijk: ik kom op Pieter’s bericht van donderdag terecht. Dat hij mikt op één artikel per dag, een artikel met een idee en dat dan uitwerken. Ik bewonder hem daarvoor. Ik mik op niets, ik doe maar op goed komt het uit. Ik heb de laatste tijd ook steed minder tijd, maar ik vermoed dat dat niet tot uiting komt in wat ik schrijf: dat wal altijd al op goed komt het uit en op niets gemikt.

En dat zint me best: het kan me niet schelen, echt, echt, echt, niets schelen wat wie dan ook er van vindt. Stream of consciousness mevrouw mijnheer.

Weblogs lezen

Wie heeft er eigenlijk tijd om al die weblogs te lezen, vraag ik me alsmaar vaker af.

Ik heb vanavond voor het eerst sinds vorige week zondag mijn weblogfeedlezer opengedraaid. Benieuwd wat ik allemaal gemist heb.

Zapruder

Omdat het fascinerend blijft, en dat ik er daarnet toevallig voorbijkwam:

De 10 beste Sinterklaas-gadgets

Kijk, als het goed is, mag het ook gezegd worden. Ik kreeg deze mail vanmorgen in de brievenbus, en ik dacht zowaar een hele paragraaf lang dat het een persoonlijke mail was.

Ik ben er zeker van dat het allerlei Regels Van De Marketing schendt — te lang, niet gefocused, niet vanalles en nog wat, teveel vanalles en nog wat anders — maar mij hadden ze alvast, euh, vast.

Er stonden enkel links bij de producten zelf, niet bij de bedrijfsnaam en zo; ik heb er een aantal links en beelden aan toegevoegd omdat het nu eenmaal het internet is, maar voor de rest is dit wat ik binnenkreeg:

==================

Ha die Michel,

Als waarnemend directeur van The Gadget Company (die graaibaas van een directeur van ons vertrekt rond dit tijdstip voor een maand naar de Bahama’s om kleurrijke drankjes te drinken waar van die kleine parasolletjes uitsteken) vertel ik je waarschijnlijk schokkend nieuws: aanstaande vrijdag is het Sinterklaas. ‘Schokkend’ omdat heel veel mensen nog steeds geen Sinterklaas-cadeaus ingeslagen hebben, en van de mensen díe ingekocht hebben zijn de cadeaus bar inspiratieloos.

Dat blijkt althans uit onderzoek dat ik een stagiaire (voor straf) heb laten doen omdat ze ons nieuwe Jura-koffiezetapparaat gemold heeft. Derhalve heb ik haar 2 uur in de kou voor de Bijenkorf aan het Damrak gezet om te inventariseren wat mensen zoal kopen voor Sinterklaas. De resultaten zijn wederom schokkend.

Naast de gebruikelijke hoeveelheid Playstations, Wii’s en Xboxen gaan er belachelijk veel bordspellen over de toonbank. Het meest opvallende was het bordpsel ‘Anti-Monopoly‘ dat op nummer 7 staat in de Bijenkorf top 10. Het is een variatie op het beroemde spel, en draait erom een ‘dynamische balans te vinden tussen monopolies en concurrentie’. Een prima cadeau voor iemand die bij Microsoft werkt, maar de meeste mensen doen liever iets anders in hun vrije tijd.

Leuke dingen. Zoals elkaars radiografische helikopters uit de lucht schieten. Zoals drumsticks waarmee je tegen elk oppervlak kunt drummen. Zoals de simpelste videocamera ooit. Zoals een wifi-konijn dat je email ophaalt en voorleest. Zoals een kraan waarbij het warme water dat eruit komt rood van kleur is. Om een lang verhaal kort te maken: we hebben weer een sloot aan kekke gadgets voor je waarvoor je de vrieskou niet in hoeft en waar mensen gegarandeerd blij van worden.

De best verkochte gadgets van dit moment in willekeurige volgorde (behalve die eerste).

Flip-minoFlip Mino
De best verkopende gadget van dit moment. ’s Werelds handzaamste en simpelste videocamera ooit. Met de Flip kun je voor het eerst video’s opnemen wanneer je wilt, zonder het gedoe en de kosten van een grote videocamera. Want wat is het laatste moment dat je eigenlijk op video had willen vastleggen, maar niet kon omdat je geen videocamera bij de hand had? Toen je collega’s aan het pesten was met een R/C helikopter? Toen je dochter voor het eerst van de glijbaan afkwam? Of toen je hond verkleed was als Yoda uit Star Wars? De Flip Mino is zo makkelijk in gebruik dat iedereen van 5 tot 105 voor regisseur kan spelen: druk op de grote aan-knop, druk op de rode knop, focus op iets boeiends met het 1,5 inch scherm en boem, je bent Stanley Kubrick. Geen draden, geen drivers. Simpel.

Medium_tandem-2Picooz R/C Helikopter
PicooZ is de eerste écht betaalbare, en écht goed bestuurbare radiografisch bestuurbare helikopter.

Het ding is zo groot als de palm van je hand, maar vliegt zo goed dat het verslavend is.

Picooz R/C Helikopter Battle Pack
Kost wat meer, maar dan heb je ook wat. Je krijgt een rode en een blauwe helikopter thuis gestuurd, en in beide helikopters zit een infrarood-beam ingebouwd waarmee je elkaar uit de lucht kunt schieten.

Dartpijltjes kapstok
De meeste kapstokken zijn saai. Dit zijn drie dartpijltjes die je in je muur kunt schroeven, en waar je vervolgens je jassen aan kan ophangen. Dat lees je goed: er steken dus straks drie dartpijltjes uit de muur in je hal.

Kraanverlichting
Kraanverlichting is een opzetstuk dat je op de tuit van je kraan schroeft waardoor de waterstraal licht gaat geven. Wanneer je koud water laat lopen is de waterstraal blauw, en zodra je warm water laat stromen wordt de straal
rood. Cooool!

PixelblocksPixelblocks
PixelBlocks zijn kleurrijke pixelblokjes die je aan elkaar kunt klikken waardoor je figuren kunt maken. Het is een goed bewaard geheim dat anonieme PixelBlock-creaties in iedere grote stad te zien zijn op openbare plekken.

Rock Beat Drumsticks
Plastic drumsticks waarbij je geen drumstel meer nodig hebt! Wanneer je op een hard oppervlak trommelt komen drums-geluiden uit de speakers.

En nog wat tips voor mensen die surprises maken. Cadeaus onder de 10 euri.

Flexvaas2Le Sack
Vazen zijn cool! Ja, echt. Le Sack tenminste wel, je krijgt ‘m volkomen plat thuisgestuurd. Maar als je Le Sack onder warm water houdt, kun je ‘m zelf vormen. Hou ‘m onder koud water en het plastic wordt hard in de vorm die je net gecreëerd hebt. Is
dat cool!

Hotpacks
Weet je wat zuigt? Kou. Dat moet je dus niet hebben, helemaal niet met van die superstormen van tegenwoordig. Warmte, daarentegen, is hartstikke kek. Drie keer raden waar deze Hotpacks voor zorgen in je handschoenen…

2257_dead_fred4Dead Fred
De coolste pennenhouder die je ooit gezien hebt. Dead Fred is een plastic poppetje dat eruit ziet alsof het net is vermoord. Er zit een gat ter hoogte van z’n hart, en daar kun je je pen in steken.

Of je nou bij ons je Sinterklaascadeaus koopt of niet Michel, één ding: geef iets keks dat ze onthouden. En dus niet Anti-Monopoly. Een hele fijne pakjesavond van iedereen bij The Gadget Company.

Groetjes,
Alexander Klöpping
Waarnemend directeur
The Gadget Company

PS: Weet je niet meer met welk email adres je bij ons geregistreerd hebt? Nou dit is ‘m hoor: [mijn adres]
PSPS: Wil je geen kekke onderzoekjes van stagaires van ons meer ontvangen? Dan kun je hier uitschrijven: [link]

==================

Nicely done. Nicely done.

Mijn oog

Zo enorm vies: mijn rechteroog doet al heel de dag raar. Heel gisteren, dus. Niet vandaag. Alhoewel, nu nog altijd, dus technisch is dat ook nog vandaag en is het dus al twee dagen– ’t is lastig rekenen als men laat opblijft.

Het is iets tussen een tic en nystagmus, niet heel de tijd maar toch vaak genoeg om lastig te zijn.

Benieuwd wat er nú weer kapot is aan mij.

Honden zijn vies en ze stinken

Maar sommige honden zijn wel cool. Op het werk vroeger was er een café op de hoek. Nu ja, een café op elk van de twee hoeken. De ene kant was een oudeventencafé, en de andere kant ook, maar daar liep wel een sympathieke juffrouw rond.

We gingen er van tijd tot tijd een glas drinken. De juffrouw van het café had een nonkel Frank, en dan kwam die op onze schoot zitten en dingen.

Een nonkel Frank, da’s zo’n klein preutlekkerachtig beestje. Sommige mensen noemen ze ook wel Yorkshire terriers, maar eigenlijk heten die dingen nonkel Franks.

Afijn. Eigenlijk alleen maar omdat ik vandaag een nonkel Frank zag rondtrippelen in Brussel, en dat het allemaal terugkwam.

En kijk: nog een hondje.

hotdog

Del.icio.us op 28 november 2008

Lifted

Filmpje!

Zombie Tanja Dexters

Ik kan mij niet inbeelden dat Tanja Dexters helemaal tevreden was met het resultaat van de fotoshoot:

Zombietanja

Brrr. Ik zou er bang van zijn in het donker, denk ik.

Pieter De Crem heeft geen ongelijk

Ik kreeg het afgelopen uur een paar uitnodigingen om badges van vrije meningsuiting en gevaarlijk weblog en zo te plaatsen.

Um, nee. Nee bedankt.

Ik vind Pieter De Crem een voze hypocriet, maar om er meteen een hele storm en heisa rond te maken, da’s er ook wat over.

In de grond, au fond, ergens, heeft hij namleijk gelijk. Alleen is het dat het uit zijn mond redelijk belachelijk klinkt: was het Flahaut overkomen, hij was de eerste geweest om met ontblote borst op de barricaden te staan vendelzwaaien met de vlag van de vrije meningsuiting.

Maar in de grond, au fond, heeft hij wel gelijk: wij — en daarmee bedoel ik collectief om het even wie een mening uit — moet zich misschien wat vaker afvragen wat de gevolgen van zijn daden zijn. Nu het Crembo overkomt zit de halve weblogwereld blijkbaar (ik ben niet online geweest vandaag maar ik heb zo’n vermoeden aan de uitnodingen en de badges en dergelijke die ik toegestuurd kreeg per mail) op zijn kap.

Maar als het u zou overkomen? Of uw ouders? Of een vriend? Zat gesignaleerd in café X?

Jajaja, ik weet dat het anders is omdat De Crem een publiek persoon is en hij beter zou moeten weten en hij een representatiefunctie heeft en dat hij zich verschrikkelijk zou moeten schamen en dergelijke. En dat het niet om het zat zijn gaat, en dat het vooral over het liegen en de hypocrisie gaat.

Maar in de grond, au fond, ergens.

En dat dreigt een beetje verloren te geaan, in het hoera hoera wat zijn we toch leuk en goed bezig onder mekaar toffe jongens allemaal de ridders van het grote gelijk.

Iets publiceren is een verantwoordelijkheid.

Ik ben een gevaarlijk fenomeen

Na dagen van glashard ontkennen en dan genuanceerd ontkennen, vandaag in De Standaard: De Crem bekent telefoontje met baas blogster. En ook:

Minister van Defensie Pieter De Crem roept iedereen op zich te bezinnen over het ‘gevaarlijke fenomeen van webloggen’.

Pieter De Crem is een gevaarlijk, haatdragend, vies ventje. Nem.

Verbeten deed De Crem een oproep tot het halfrond: ‘Ik wil van deze gelegenheid en dit non-event gebruik maken om een gevaarlijk fenomeen in onze maatschappij te signaleren. Wij leven in een tijdgeest waarin het iedereen vrij staat naar goeddunken en zonder enige verantwoordelijkheid op blogs te gaan posten. Dit overstijgt zelfs het moddergooien. Het is bijna onmogelijk om zich daartegen te verdedigen. Iedereen van u is een potentieel slachtoffer.’ Luid applaus op de banken, zelfs hier en daar van de oppositie.

Ach, ach. Leef er maar mee, meneer De Crem. En ondertussen: hoe zat het nu met die vergaderingen in New York waarvan u eigenlijk al wist dat het niet door zou gaan?

Een mens moet zich eigenlijk maar één vraag stellen: hoe zou Pieter De Crem hiermee omgegaan zijn als hij in het halfrond zat en het bericht was over Flahaut geweest?

Juist.

Update trouwens:

gevaarlijk

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑