Bart vat het mooi samen. Ik ben eventjes, eventjes, een paar jaar lang, baas van een bedrijf van veertien man geweest.
Nooit meer. Nooit van mijn leven. Nooit.
Nee serieus: nooit.
Was ik niet van een trap gevallen en had ik geen jaar in hospitaal en bed en trekzetel gelegen, ik denk dat ik dood was nu. Of toch minstens dat ik depressies en maagzweren en hartaanvallen had.
Op den duur kocht ik om de tien dagen en nieuwe halveliterfles Maalox. En kreeg ik hartkloppingen als het nog maar over geld ging of over bedrijven op televisie.
Ik zie het gebeuren bij andere mensen rond mij, die een bedrijf willen starten of er al een tijd mee bezig zijn, of die zelfstandige zijn of willen worden, maar daar eigenlijk helemaal niet voor in de wieg gelegd zijn.
Even, losjes aan de hand van Bart’s presentatie, wanneer het géén goed idee is om entrepreneur te zijn.
- Geld is jouw ding niet.
Een entrepreneur weet op elk gegeven ogenblik hoe het zit met de geldsituatie. Ruwweg hoeveel is er in kas, hoeveel zal er deze en volgende maand binnen en buiten gaan, wat zijn de vaste kosten, hoe zit het met de rentabiliteit, wat is de pipeline, en dergelijke.
Weet je dat niet, of erger: kan het je niet echt schelen, dan ben je geen entrepreneur, en mag je nu stoppen met lezen. En zoek iets anders te doen, snel. - Je bent slordig.
Een goede boekhouder kan helpen, maar een entrepreneur verliest geen facturen. Houdt zijn deadlines in het oog. Is nauwkeurig, vooral als het op geld aankomt. - Je hebt teveel scrupules.
Kom kom, niet tegenstribbelen. In de zakenwereld moet je liegen. “Ja meneer de klant, natuurlijk hebben wij mensen genoeg.” “Uiteraard kunnen wij dat.” “Jazeker, het geraakt zonder enige twijfel nog dit kwartaal afgerond.” - Je bent niet sociaal genoeg.
Je hoeft geen met olie ingesmeerde aalachtige verkoper te zijn, maar je mag ook niet bang en/of vies zijn van de mensen. De harde realiteit is, ook hier, dat je meer dan veel moet “doen alsof”. Aanpappen met de juiste mensen. - Je hebt niet genoeg geld.
Als je een bedrijf begint en je hebt niet genoeg geld hebt om iedereen inclusief jezelf gedurende pakweg een half jaar een loon uit te betalen: vergeet het. - Je kunt geen nee zeggen.
Zeer vaak een gevolg van nummer 5. Als je geen geld hebt, neem je alles aan dat zich aanbiedt. Het begint met geen nee durven zeggen, en het eindigt met geen nee kunnen zeggen. En voor je het weet, zit je met een onoverzienbare puinhoop aan oninteressante, tijdsopslorpende, moreel-drainerende kutprojecten. Die je niet kan afsluiten omdat je het geld nodig hebt.
Welkom in de Spiraal Des Doods. - Je wilt geen nee zeggen.
“Oh, daar zullen we wel tijd voor hebben.” “Dat pakken we er wel tussendoor.” “OK, het betaalt niet veel, maar het is toch wel verdomd interessant, nee?” “Normaal gezien zouden we zoiets niet doen, maar omdat gij het zijt…”
Focus is uw vriend. Zoniet: Spiraal. Des doods. Hallo! - Je doet het eigenlijk niet graag.
Je hebt een bedrijf maar eigenlijk zou je liever geschiedenis studeren. Je maakt raamkozijnen maar eigenlijk zou je liever schilderen. Je bent verkoper maar eigenlijk zou je liever manager zijn. Of omgekeerd.
Burn-out in drie… twee… een… - Je mengt vriendschap en zakendoen.
Als je de baas bent, ben je niet de vriend van je werknemers. Vergeet dat.
Zaken doen met vrienden? Het is niet onmogelijk, mits onnoemelijk duidelijke afspraken, maar het is absoluut niet aan te raden.
Um.
Ik ga er wat mee ophouden, denk ik. Ik krijg er spontaan het zuur van.
Dat is wat achteraf, tijdens de afterbarcamp ook naar voor kwam. Niet iedereen hoeft ondernemer te zijn, je hebt van alle soorten nodig.
Er zijn vier productiefactoren, en ondernemersschap is er maar één van.
Mooie samenvatting van potentiële valkuilen in dit land van Unizo. Een paar mensen die me lief zijn kunnen tekst, uitleg en littekens geven.
Het wordt tijd dat ze bij Unizo u eens als spreker uitnodigen.
lol, ik faal in al die categoriën, vooral over dat laatste is mijn spontane gedacht hierover dat je dus als zakenman een soortement automaat met een heel ander soort ‘gedrag’ moet zijn. Verloochenen wie je zelf bent en daar ben ik zowizo al tegen, dat doen al te veel mensen op deze aardkloot. En dat neem je eigenlijk ook mee naar huis op den duur.
@michel: deze post (en jouw ervaring hierin) is exact waarom ik je graag op een volgende Barcamp zou zien.
@CosmicD: nogal enggeestig, vind ik. “Verloochen wie je zelf bent” ? Ik heb op geen enkel moment het gevoel dat ik mezelf verloochen.
[...] in te vliegen. Had ik die presentaties twee jaar geleden gehad, had ik mijzelf de vragen uit de de post van Michel twee jaar geleden gesteld, … Niemand vertelde het mij zo duidelijk, zoals het is. Iedereen [...]
[...] Hier bijvoorbeeld. Een blogpost die reageert op een presentatie, de stof uit de presentatie toepast op een eigen situatie en er eigenlijk een stukje aanvulling op geeft. En wat verschijnt er dan op twitter? [...]
Ow shit.
Heb je zoiets voor “vrije beroepers” ook?
@bert: mja, ik had er eigenlijk moeten bij zeggen dat ‘ik’ dat zo zou denken over mezelf en niet veralgemenen. ‘t is wat ik er dus als buik gevoel bij heb voor mezelf dan natuurlijk. Er zijn er idd die dat goed kunnen en daar geen probs mee lijken te hebben.
Ik ben blij dat er ook eens iemand zegt dat niet iedereen hoogdringend ‘entrepreneur’ moet worden. Ik werk heel graag in dit grote lompe mastodont bedrijf. Dat is mijn ding. Ik zou zot worden van de mentale eenzaamheid als ik mijn eigen zaakje zou moeten beginnen. Hoe meer mensen op de werkvloer, hoe beter. zo lang ik maar mag thuiswerken om nota’s te schrijven.
[...] klinkt als “goed in elkaar gestoken”, vond ik Bart’s presentatie over ondernemen, alsook de post waarmee Michel er op in pikt. Ik heb in maart van vorig jaar eens een avond voor KVIV-IT gaan presenteren, en één [...]
bijkomend detail: een gezin met 4 kinderen hebben is al een hoop verantwoordelijkheid
ik kan me inbeelden dat je dan moeilijk met een rustig gemoed aan zoiets kan beginnen.
goeie punten desalniettemin.