Bof. De Crem had gewoon in het parlement ‘et alors’ gezegd en zijn opinie gehouden voor de regionale tv ofzo.

Maar, langs de andere kant… Willen we iedereen het recht geven dingen te doen die eigenlijk niet mogen? Als je niks verkeerd doet, heb je geen nood aan privacy.

Langs nog een andere kant: wie zonder zonde is werpe de eerste steen… Wie is nog nooit zat geweest in het openbaar? Wie zou neen zeggen tegen een plezierreisje? Wie is volkomen eerlijk tov de overheid (nooit iets in het zwart, alles qua belastingen perfect,…)?

Mogelijk niet eens slechte publiciteit voor dat café btw.

(Voor Mijnheer de Minister daarentegen…).

De gemiddelde blogger heeft af en toe iets interessants te zeggen, en weet dat op zijn best in slechte tot matige zinnen te gieten. Maar de impact die ze hebben staat in geen geval in verhouding tot hun kunnen of hun credentials als publicisten.

Is dat “gevaarlijk”? Ja. Dat bericht over de dood van Steve Jobs soms vergeten?
Moet dat verboden worden? Nee.
Moeten we de meeste blogs relativeren? Ja, graag.

Misschien is het meisje te ver gegaan in haar beschrijvingen, maar melden dat Crembo niet doet wat hij geacht wordt te doen op dat moment is geen misdaad, het is een plicht…

En dat ik hoop dat hij zwaar, zwaar miserie krijgt met dit en andere dingen in dezelfde zin.

Overigens – doch dit is hineininterpreterung, weet ik – geeft de latere reactie van De Crem (iemand laten bellen, hierover liegen) aan dat er toch blijkbaar wel iets aan de hand was…

Dat andere, dat is enkel die dame die zegt dat iemand die werkt voor De Crem haar dat gezegd heeft. Terwijl hij al dan niet half of volledig al dan niet zwaar dronken was. Een man. In het buitenland. Tegen een aantrekkelijke (neem ik aan) Nederlandse. Op café.

Is dat niet mede gezegd om indruk te maken? Om de grote jan uit te hangen?

Ik weet het niet. En ik wil mij daar niet in moeien. Van wat ik ervan weet zou ik het nooit gedaan hebben, in haar plaats.

En “de rechter zal haar eventueel terechtwijzen”? Er zijn stápels situaties waar geen enkele rechter mij zou terechtwijzen als ik iets zeg, maar die ik toch best niet zeg. En waar ik het met mijn werkgever helemaal eens zou zijn als hij er mij voor zou ontslaan.

Bekijk het zo:

- bij moord is iedereen het eens dat de discretieplicht een stap opzij moet zetten;
- ingeval een klant zou melden dat hij 53 reed waar hij 50 mocht, zal iedereen er wel over eens zijn dat de discretieplicht wél geldt.

Welnu, dit geval (minister=zwaar dronken én erkent min of meer dat hij belastingsgeld aan het verdoen is) ligt ergens middenin. Sommige zullen vinden dat de discretieplicht zwaarder weegt, anderen net niet.

De dame in kwestie vond van niet. Dat was haar recht. Als ze een fout heeft gemaakt, zal de rechter haar eventueel terechtwijzen (alhoewel ze nu al goed geboet heeft m.i.)

Het is heel erg gemakkelijk om het amalgaam te maken en alles zwart-wit voor te stellen.

Discretieplicht of niet: er zijn dingen die je moet vertellen. Wat als een bardame hoort dat een klant een moord heeft gepleegd? Moet ze dat dan voor zich houden omwille van de zogenaamde “discretie”?

Nee, eenieder moet uitmaken vanaf wanneer een bepaald gegeven belangrijk genoeg is om de discretieplicht te overstijgen.

De dame in kwestie vond dat belangrijk genoeg. Dat was haar recht.

Als die juffrouw voor mij had gewerkt, had ik ze wellicht niet aan de deur gezet, maar er zou toch serieus wat gezwaaid hebben.

Je kan je niet achter een weblog of een disclaimer verschuilen om zomaar om het even wat te doen.

Maar nu, de bron van de zaak: de blogster. Ik zou mijn werknemer ook ontslagen moest ze dit uithalen, klant blijft koning. De klant moet zich niet gaan druk maken in mijn zaak, of al dan niet een werknemer hem gaat verklikken wat hij allemaal daar uitsteekt. Terwijl vele mensen vinden dat ze onterecht ontslagen is.. die mensen moeten mij toch wel is uitleggen wat zij ervan zouden denken moest hun werknemer in hun bedrijf, zo over een klant gaat rondbazuinen. Dear god zeg ik dan.

Maar ‘t is natuurlijk een andere zaak als hij agressief hijst tijdens de werkuren (en als ik het allemaal goed heb begrepen was dat het geval)…
Wat niet wegneemt dat de barvrouw een moraliserende aandachtshoer is.

Veel heeft te maken met hoe je omgaat met agressie.

Nathalie Lubbe Bakker maakt zich kwaad. Dat houdt haar tegen om haar verhaal zelf van verschillende kanten te belichten. Ze hoort maar één stem in haar hoofd: woede, ongeloof, walging. En zonder dat ze er erg in heeft laat ze haar woede – m.i. nog redelijk fatsoenlijk – aan het woord op haar blog.

Ook De Crem is kwaad en zit tjokvol agressie. Zeker nu hij in het nauw gedreven werd. Als hij die agressie publiek gaat uiten en afreageren zijn de gevolgen echter veel groter. Hij bestempelt de hele blogosfeer meteen als iets verderfelijks en heeft niet het verstand en hij heeft evenmin de juiste mensen om zich heen om alles rustig aan te pakken en even buiten de box te denken.

Wie toegang krijgt tot bepaalde communicatie- en machtsmiddelen die krijgt ook een bepaalde verantwoordelijkheid die evenredig is met de potentiële impact van die middelen, zeker als ze gebruikt worden in een vlaag van woede of ongenoegen. De verantwoordelijkheid van De Crem is wat dat betreft een pak groter dan die van Lubbe Bakker.

Het gaat ook niet op om Lubbe Bakker dezelfde verantwoordelijkheid aan te wrijven als pakweg een hoofdredacteur van een krant of een journalist. Die weten dat ze per dag een publiek hebben van bvb 100 000 lezers die verwachten dat ze door hen objectief geïnformeerd worden. Nathalie Lubbe Bakker had toen misschien honderd lezers die wisten dat Nathalie gewoon haar verhaal deed zoals Nathalie dat zag.

Dat neemt dus hoegenaamd niet weg dat Nathalie misschien met de bluts en de buil leert hoe ze dezelfde informatie, dezelfde gevoelens en hetzelfde verhaal misschien op een andere manier kan brengen zonder enkel haar verontwaardiging aan het woord te laten. Maar dat kan geen vereiste zijn.

Een blog is een prachtig speelveld om te leren hoe je allemaal kunt communiceren (en tegen wie). Iedereen kan plotseling leren hoe je via een geschreven en publiek medium kunt communiceren. En wat je ermee kunt bereiken. En wat je er dus ook mee kunt mispeuteren.

Vond het wel grappig dat je de redenering omdraaide en sprak over “wat als het jou overkwam?”. Ik heb iets gelijkaardigs gedaan en kwam totaal ergens anders uit.

http://bloggenisgevaarlijk.wordpress.com

mvg,

Hannes