Maar zo ongelooflijk wijs dat dat is!
Daarnet belde er iemand aan de deur. Ik mijn hoofd uit het venster gestoken: Esthée. Of Zelie thuis was?
– Nee, sorry, ze zijn naar de scouts.
– Oh, jammer. Kan gebeuren hé!
– Yep! Niets aan te doen!
…en dan ging ze terug naar huis.
Ik vind dat dus fantastisch, dat de kinderen in de straat bij elkaar aanbellen om samen te spelen. En soms zit er hier eentje binnen van wat verder op straat, en soms zitten de onze bij hen: machtig.
Wat Michel? Gaat gij nooit op het goe-valle’t-uit meer aanbellen bij vrienden? Zondag binnenvallen met een doos taart in uw zak?
Meer doen, wij zijn ook maar kinders.