Alsof het allemaal niet genoeg was, heb ik ondertussen ook nog spelletjes te spelen.
Braid is mooi maar frustrerend: ik vind dat ik er teveel moet bij nadenken. Wel fijn om even tussendoor op te starten en een scherm of wat te doen, maar ik zie het mij niet op eentweedrie uitspelen. En nee, ik ben niét van plan om de walkthroughs op YouTube te gebruiken.
World of Goo heb ik ondertussen wél al uitgespeeld. Niet moeilijk, wel wijs. En nu doe ik om de zoveel tijd eens een level opnieuw om OCD te proberen halen. Oh, en ik loop de muziek ook voortdurend te neuriën.
Demigod is fijn voor met meer dan één mens samen, maar het is ontzettend verwarrend in het begin. Ik moet er (dan, ooit, eens) tijd voor vrijmaken en er wat ervaring mee opdoen. Nooit in mijn leven een tutorial zó gemist.
Sins of a Solar Empire is nu al een eeuwigheid mijn favoriete spel als ik ergens een uur of twee te verliezen heb: eindeloos herspeelbaar, uitstekende controls, de perfecte mix van RTS en 4X, en een waardige plaatsvervangen voor MOOII en GalCivII (real-time strategy / eXplore, eXploit, eXpand, eXterminate / Master of Orion II en Galactic Civilizations II, voor wie te lui is om er google op na te slaan).
(En nee, het is géén toeval dat de vier hierboven (vijf als ik GalCivII meetel, nog meer als ik de expansion packs van GalCiv die ik ook allemaal heb, meetel) via Stardock komen. Behalve dat ze bij Stardock heel goed bezig zijn als het op luisteren naar de Gewone Mens aankomt, dat ze dingen maken die door de band ook op mindere hardware draait en dat ze gewoon goed gerief maken, is hun visie op online kopen en vooral DRM bijzonder verfrissend. Voor mensen zoals ik, met verschillende computers die regelmatig geherinstalleerd worden, is het bijzonder fijn dat ik mijn gerief ongelimiteerd aantal keer kan downloaden en installeren. Oh, ik was ook nog Hinterland vergeten, ook via Stardock. Dat heb ik een tijdlang incidenteel gespeeld, vooral in bed als ik niet in slaap raakte, maar recent niet meer. Dringend nog eens downloaden en installeren op de laptop.)
…maar ‘t zijn dus niet de bovenstaande die me in mijn pen deden kruipen. Ik heb vorige week uiteindelijk toegegeven aan de verleiding en Red Alert 3 gekocht.
Hoooo boy. Talk about blast from the past. Het ziet er allemaal heel erg 2009 uit, met ontploffingen en lichteffecten en 3D en blinkend water en alles, maar behalve dat: gameplay! cut scenes! ham-fisted acting! voice-overs!
Het is net alsof, wahey-hey, het midden van de jaren 1990 helemaal terug is, en dat is in deze een bijzonder goede zaak. Over the top! Zelfrelativering!
ShortTask connects online job seekers with providers.
We allow online workers to select Tasks of their choosing and get paid in dollars. We provide individuals and businesses with access to millions of on-demand, skilled virtual workforce.
Okay. Kleine correctie aan wat ik zei: Demigod is moeilijk neer te leggen.
Ik had me teruggetrokken in het bureau omdat ik nog wat werk te doen had (donderdag er niet meer van gekomen wegens omstandigheden, dus nu in te halen — de dingen moeten gedaan zijn ongeacht wanneer, duralexsedlex), en toen was ik een tijdje bezig en toen dacht ik “ik ga nog keer die Demigod opentrekken, uit curieuziteit”.
Lap: anderhalf uur later had ik mijn eerste spelletje gewonnen. Op brute kracht, één tegen één met Rook tegen die die eigenlijk vooral goed kan genezen en niet echt aanvallen, en dan nog op de eenvoudigste modus, maar toch: gewonnen.
Hohoho.
Een waarlijk groots spel: zwaar geïnspireerd op Defense of the Ancients, dat zelf een mod is van Worcraft III; real-time strategy zoals Command and Conquer, maar dan tot zijn meest essentiële essentie gereduceerd. Afhankelijk van uw karakter ofwel één peetje dat te controleren is, en al de rest is supporting cast, ofwel één generaal die een legertje controleert. Daarnaast: een klein beetje gebouwupgrades, geld verdienen door dingen dood en kapot te doen. En daaraan toegevoegd een paar elementen uit RPG’s: mana en health potions, wapen– en armour-upgrades, een eenvoudige skill tree. En dááraan toegevoegd een stukje first person shooter-atmosfeer. RTS/RPG/FPS, als het ware.
Oh ja, en: eigenlijk gemaakt om multiplayer te zijn. Tot tien spelers tegelijk. En dat het moeilijk te winnen is zonder allianties te sluiten en zo.
Ik kan mij inbeelden dat dit met een paar mensen die het allemaal ongeveer even goed kunnen, onnoemelijk geestig moet zijn.
We doen bij ons op het werk—Namahn—al sinds jaar en dag een tweedaagse masterclass user-centered design. Gebruikersgericht ontwerpen, dat ze zeggen.
Daar zitten natuurlijk wel stukken informatie-architectuur (IA) in naast stukken meer zuiver user interface (UI), maar we komen de laatste tijd echt wel veel projecten tegen waar er ernstig over IA nagedacht moet worden. In grotere contexten dan zuiver één website of één intranet, in situaties waar tussen pakweg een dozijn tot een paar tienduizend man samen werkt aan en met allerlei informatie.
Dan zit dat nu in een samenraapsel van e-mail en netwerkschijven en lokale computer en ergens een website en een intranet en misschien een Sharepoint site (of tien, of honderd). En zit iedereen met vragen. Het begint soms met “hoe weet ik of dit document de laatste versie is van het document”, of “wie is nu eigenlijk verantwoordelijk voor deze informatie, en hoe kan ik de inhoud (laten) veranderen”, of “waarom krijg ik elke dag tweehonderd nutteloze mails en vind ik nooit terug wat ik eigenlijk nodig heb”.
Alleen de symptomen kunnen aangepakt worden, en dan werkt dat soms even. Een grotere harde schijf, een betere zoekfunctie, wat afspraken links en recht. Maar op den duur doen lapmiddelen het niet meer, en dreigt het allemaal een grote soep te worden.
En dan zitten mensen met meer fundamentele vragen. Situaties waar er wel eens naar een consultant gestapt wordt om antwoorden te vinden. En kijk, dat is waar wij willen bij helpen. Er zijn dingen waar geen consultants voor nodig zijn, da’s één. En zelfs als er naar externe mensen gestapt wordt, is het nuttig om zelf een degelijke basis te hebben: dan spelden ze moeilijker dingen op de mouw, enerzijds, maar anderzijds: dan wordt het gemakkelijker om de juiste vragen te stellen, en de antwoorden juist te situeren. En derderzijds: wij zijn (serieus!) van de filosofie “geef mensen hengels in plaats van fishsticks”.
Namahn to the rescue! Twee dagen masterclass! Enterprise Information Architecture!
Antwoorden op al uw vragen!
Zo van “hoe steken we al onze informatie in een sluitend geheel”. En van “hoe houden we bij wie wat waar wanneer gedaan heeft / aan het doen is / zal doen”. En “hoe vinden we in ‘s hemelsnaam de dingen terug”, en “hoe kunnen we nagaan of we wel goed bezig zijn”.
En ook wel van “hoe volwassen is onze organisatie eigenlijk als het op al die dingen aankomt” en “waar kunnen we realistisch gezien naartoe” en vooral “hoe geraken we van hier naar daar op een zo pijnloos mogelijke manier”.
Oh, en “wat voor technologie is er eigenlijk allemaal voor die dingen voorhanden”. En ook: “hoe zit dat nu met die hele web 2.0 en enterprise 2.0 en government 2.0 waar ze ons in de boekskes en op tinternet bijkans mee doodslaan”.
En daarnaast ook dingen als “hoe krijgen we iedereen aan boord” en “hoe houden we het boeltje in ‘s hemelsnaam recht als de consultants en de eerste enthousiastelingen verdwenen zijn”.
Gegarandeerd nuttig! Geen oeverloos gezwam, maar praktische antwoorden, oefeningen en levenslessen. Voor maximum acht man, twee dagen lang, 15 en 16 juni 2009, bij Namahn in Brussel, met danseressen, en ‘s middags is er lekker eten! (Ik weet niet van buiten hoeveel het kost, maar ik dácht ergens iets rond 1400 euro, wat eigenlijk wel serieus meevalt, eerlijk waar, op géén tijd is die investering teruggewonnen.)
Op de grillplaat lagen een paar tonijnsteaks, en voor zover ik dat kon zien, werd bijna niets van die rook ook effectief in de dampkap opgezogen. Zelfs al stond de dampkap op de hoogste stand, het hele huis zat onder de rook, en uit de uitlaat kwam helemaal niets.
Grmbl. Back to the drawing board, zeker? We gaan dan eens met Keukenman moeten overleggen: ze maakt precies ook een vreemd geluid, de dampkap.
Ingrediënten: vier kinderen, één zetel. Spelregels: het spel begint pas als er start gezegd is, iedereen moet iedereen eruit proberen krijgen, elk kind heeft tien leventjes; verder: anything goes.
Ze waren al een tijd bezig, en ‘t is eigenlijk verwonderlijk dat er geen echte ongelukken gebeurd zijn.
Zo. Colour me not surprised. (Ik had eerst openVLD hoger staan dan CD&V — na herziening van mijn antwoorden stond er een “geen mening” waar ik eigenlijk “niet akkoord” wou zetten.)
Een over-overloper, hoe moet een mens daar in ‘s hemelnaam mee omgaan?
21 april
Dirk Vijnck over Dedecker: “Tot mijn spijt moet ik afscheid nemen omdat ik het oneens ben met de koers van Lijst Dedecker. Dat schandaal was inderdaad de druppel die de emmer heeft doen overlopen. Jean-Marie Dedecker is daar echt te ver gegaan Een privédetective schakel je als echte liberaal niet in. Ik hoop terug bij een echte liberale partij te zijn.”
Dedecker over Dirk Vijnck: “mij ga je geen slecht woord over hem horen zeggen nu hij overgelopen is. Maar het enige wat hij deed op ons partijbureau was de broodjes ronddelen. Nu zullen we dat zelf mogen doen.”
Vijnck op de vraag of hem iets beloofd was: “Er zijn geen afspraken gemaakt.”
Bart Somers over die beloften: “Er zijn wel afspraken gemaakt. We hebben afgesproken dat we hem warm zullen onthalen en goed zullen helpen en omkaderen.
4 mei
Vijnck over OpenVLD: “Ik geef toe dat ik me heb laten misleiden en wens daar verder niet dieper op in te gaan. Maar bij nader inzien kan ik bij geen enkele andere partij, ook niet bij de Open VLD, de vernieuwing vinden die Lijst Dedecker aanbiedt.”
Dedecker over Vijnck: “Uiteraard ben ik gelukkig dat het vertrouwen is hersteld, en dat Dirk opnieuw heeft gekozen voor Lijst Dedecker. Hij was een van de eerste verkozenen van LDD , en ik was tegelijk verrast en ontgoocheld toen hij zijn overstap aankondigde.”
Since the Inauguration, all of these themes are being played far more loudly and openly. And somewhere between November 4 and this 100th day, the right wing has also begun to act on these beliefs in ways that push the whole process to the next level — the level where thoughts and beliefs begin to crystallize into action.
‘t Was event vandaag op het werk. Dat is meestal een lecture en dan eten, maar omdat het (minofmeer) de twintigste verjaardag was, en omdat er zware werken aan de gang zijn, was er een beetje meer: eerst lezing van Scott Berkun, dan optreden van Hus (Walter Hus op Decap-orgel en twee companen, op gitaar en drums), dan spelletjes van Tale of Tales en eten.
En achteraf gebabbel.
‘t Was wijs.
Scott Berkun was minder dan gedacht, maar Hus was dan weer meer dan gedacht: zo’n enorm Decap-orgel dat computergewijs aangestuurd wordt, daar kunnen dus wreed wijze geluiden uit komen.
Moeilijk op een GSM te vatten, dat wel, maar het filmpje (van het nummer Tom Simpson) geeft toch een idee:
‘t Is dus een mengeling van op voorhand geprogrammeerd en live gespeeld. Die podom-pom-pom in ‘t echt, dat klinkt als een soort reus die aan het neuriën is: bijna als een echte stem. Het grappige is dat we Walter dagen aan een stuk hebben horen zoeken naar precies dat geluid terwijl hij het nummer (denk ik) aan het componeren was.
Dan ging het de hele dag dus van podom-pom-pom, podom-pom-pom, met telkens kleine variaties in klank tot het blijkbaar perfect was.
L’être et le rien, van Sartres, dat was één van die boeken die ik op school moest (of mocht, ik weet het niet) lezen. Genóten, behalve van het happy end dan.
Nooit verlegen om een fijne opbeurende vertelling, Sartres: zijn toneelstukje Maison fermée was ook al zo’n dijenkletser.
Garcin wordt in een kamer geleid, en gaandeweg ontdekken we dat het eigenlijk de hel is, en dan komt er nog Inès en wat later Estelle bij, en ze zitten te wachten om gemarteld te worden maar er komt gelijk niemand, en dan beseffen ze het: de hel, dat is andere.
Dankbaar citaat voor allerlei: ik weet niet hoeveel keer ik dat op kaften en pennenzakken geschreven en gekerfd heb.
En kijk, deze mevrouw heeft zelfs het onder heur borsten getatoeweerd, dat de hel andere is:
Ik dacht, ik ga eens kijken naar de antwoorden van de verschillende partijen. En kijken wat het verschil maakt. In een spreadsheet, voor wie wil: stemtest2009.xls.
Er zijn een aantal zaken waar iedereen het roerend over eens is, en die dus het verschil niet maken:
De jobkorting mag niet enkel naar de laagste inkomens gaan. Lijkt me inderdaad logisch.
Vlaanderen moet meer geld besteden aan ontwikkelingshulp Loze woorden: iedereen is natúúrlijk voor. En uiteraard zal er niet veel veranderen als het tijd is om de beloften in te lossen (0.7%, iemand?).
Het is onmogelijk met Vlaams Belang een regering te vormen Ik had ergens gedacht dat LDD dat niet a priori zou zeggen, maar volgens de stemtest dus wel.
Wie op een lijst verkozen wordt, moet zijn of haar mandaat opnemen Ook hier: iedereen het roerend eens, en iedereen zal er zijn voeten aan vegens eens het zover is.
Op LDD na, is iedereen het ook hierover eens:
Te veel aandacht voor zwakkere groepen in het onderwijs haalt de kwaliteit niet naar beneden. LDD geeft in zijn uitleg wel geen verklaring van hun standpunt. Er staat dat ze vinden dat de financieringscriteria (samengevat, als ik het goed begrepen heb: “hoe minder leerlingen gebuisd, hoe meer geld de school krijgt”) moete afgeschaft worden.
Wie een auto ouder dan 10 jaar vervangt, moet een premie krijgen. De uitleg van LDD is wel een fijne twist op de vraag: zij zien in die premie geen aanmoediging om milieubewuster te zijn, maar wel een verdoken steun aan de autoconstructeurs. Zij moeten hun auto’s maar goedkoper maken als ze meer willen verkopen, zegt LDD, in plaats van dat op de staat af te schuiven. Goedje!
De VRT moet reclame kunnen uitzenden. Alleen LDD wil dat niet. Zij willen dan ook de openbare omroep afschaffen: eerst wat laten leegbloeden is een goed idee.
Wonen in de stad moet financieel aangemoedigd worden. LDD vindt dat discriminatie van de gemeenten ten opzichte van de stad. Zucht.
Vlaamse overheidsbedrijven moeten een minimum aantal gehandicapten in dienst nemen. De positie van LDD is niet helemaal duidelijk op de site van de Standaard (er zijn wel meer dingen mis met hun Flash-applicatie), maar ik vermoed dat ze zeggen dat gehandicapten niet speciaal moeten behandeld worden. Als ze goed zijn, mogen ze natuurlijk komen werken, en als ze het werk eigenlijk niet kunnen, dan niet. Ik moet zeggen dat ik het daar eigenlijk wel mee eens ben. Een handicap mag geen reden voor discriminatie zijn, noch positief noch negatief.
De sp.a is ook op een paar vragen helemaal afwijkend van de rest. Op hen na, vindt iedereen dat:
Het moet makkelijker worden om een windmolen in je tuin te plaatsen. De sp.a zit blijkbaar bijzonder hard op hun windmolens-in-zee-stokpaardje. Zij vinden het niet zo nodig dat mensen zelf een beetje voor hun energievoorziening instaan. Geldt dat dan ook voor zonnepanelen?
Polen en Roemenen moeten het recht krijgen om in Vlaanderen te komen werken. Neen, zegt de sp.a. Er moeten eerst nog voorwaarden voldaan worden voor die leden van de EU echt leden van de EU worden. Go figure.
En alleen Groen! is afwijkend als het op stakingen van het openbaar vervoer aankomt. Voor alle andere partijen is het evident dat
Als De Lijn staakt, moet er een minimumdienst zijn. …al wordt het wel wat afgezwakt in de uitleg vna het standpunt: “we willen het stakingsrecht niet beperken, maar we vragne het personeel van de lijn wel te kiezen voor alternatieve actievormen waarmee de reizigers niet getroffen worden”.
SLP, Groen! en sp.a vissen voor een groot deel in dezelfde vijver. Die drie partijen zijn het eens over het volgende:
Ouders van kinderen die vaak spijbelen, moeten niet gestraft worden.
Middelbare scholen mogen niet de mogelijkheid krijgen om dure schoolreizen te organiseren.
Trager rijden bij smogalarm moet niet worden afgeschaft.
De Vlaamse regering moet geen stappen zetten om Vlaanderen onafhankelijk te maken.
Cultuurprojecten met weinig bezoekers moeten niet minder subsidies krijgen.
Het toelaten van supertrucks op de weg is geen goed idee.
Op de drukste autosnelwegen moet er geen extra rijstrook komen.
De Lange Waperbrug in Antwerpen moet niet zo snel mogelijk worden gebouwd.
Bouwgronden die lang niet bebouwd worden, moeten worden belast.
Het mag niet makkelijker worden om grote winkelcentra in te planten.
Overheidspersoneel achter het loket mag een hoofddoek dragen.
Wie meer verdient, moet meer betalen voor de zorgverzekering; wie minder verdient, moet minder betalen.
Uitbreiding is niet de allergrootste prioriteit in en rond de Antwerpse haven.
Strenge geluidsnormen rond de luchthavens zijn belangrijker dan econmische groei.
De wachtlijsten in de gehandicaptensector wergwerken, is belangrijker dan belastingen verlagen.
De maximumsnelheid op de Brusselse Ring moet worden verlaagd tot 100 km per uur.
LDD en OpenVLD zijn allebei liberaal, zeggen ze. Even nakijken wie het liberaalst is? LDD verschilt van iedereen op een aantal vlakken, maar hoe verschillen ze van OpenVLD?
In het lager onderwijs moeten sommige vakken in het Frans kunnen worden gegeven. OpenVLD zegt ja: zowel Frans als Engels moeten kunnen, meertaligheid is een troef en kan niet vroeg genoeg beginnen. LDD zegt nee: taal moet in specifieke taallessen.
Trager rijden bij smogalarm moet worden afgeschaft. LDD vindt dat ook: snelheidsbeperkingen bij smog zijn wetenschappelijke onzin. Fijn stof moet structureel aangepakt worden, niet door auto’s 30 km per uur minder snel te laten rijden, en trouwens: de grootste vervuilers zijn de bussen en vrachtwagens, en die rijden hoedanook al traag. OpenVLD vindt het wel een goede maatregel, die “haar nut al bewezen” zou hebben. En dat het ook een belangrijk psychologisch effect heeft.
De kabinetten van de Vlaamse ministers moeten worden afgeschaft. OpenVLD: nee, da’s niet realistisch. Ze moeten wel afgeslankt worden. LDD (die natuurlijk in de verste verte geen kabinet heeft, en die paniek sloeg als ze geen fractie meer waren): kabinetten moeten weg. Ambtenaren moeten beleid voorbereiden, en ministers moeten beleidskeuzes maken. Het probleem nu is dat de ambtenaren gepolitiseerd zijn aan de top, waardoor spanningen optreden met ministers, die dan omzeild worden door een mega-kabinet aan te stellen. Tegelijkertijd met de afschaffing van de kabinetten, moet de (hoge) ambtenarij gedepolitiseerd worden.
De Vlaamse en federale verkiezingen moeten samenvallen. OpenVLD vindt van wel: dan is er meer politieke stabiliteit en minder job-hoppen. LDD is niet akkoord, maar omzeilt de vraag wel: zij willen gewoon de federale verkiezingen afschaffen.
Engels moet worden erkend als een officiële taal in Brussel. LDD vindt van niet: het zou teveel kosten voor te weinig opbrengst. Investeer liever in opleiding van het personeel. OpenVLD vindt dat het Engels een “onhaaltaal” moet worden, maar niet op gelijke voet mag gesteld worden als Nederlands of Franse. Ze vinden dus eigenlijk ook niet dat het een officiële taal moet worden. Trr.
De Vlaamse regering moet stappen zetten om Vlaanderen onafhankelijk te maken. OpenVLD is tegen separatisme. (schamper lachje) LDD is consequent: België is achterhaald, verlos het dan gewoon uit zijn lijden.
Cultuurprojecten met weinig bezoekers moeten minder subsidies krijgen. LDD is het daarmee eens: cultuur is niet “voor” de mensen maar “van” de mensen. OpenVLD is politiek correcter: cultuur louter kwantitatief benaderen, leidt tot verarming.
Het toelaten van supertrucks op de weg is een goed idee. Nee, zegt OpenVLD. De wegen zijn daar niet voor uitgerust. We kunnen wel EcoCombi’s doen, die zijn in bijvoorbeeld Zweden en Finland al helemaal ingeburgerd. Ja, zegt LDD. In landen als Finland en Zweden zijn supertrucks al een groot succes.
Scholen moeten kinderen verplichten om ook op de speelplaats Nederlands te praten. Ja, zegt LDD. Geld krijgen van Vlaamse Gemeenschap = Nederlands als voertaal. Nee, zegt OpenVLD: iemand verplichten in zijn vrije tijd deze of gene taal te spreken, is een inbreuk op zijn fundamentele vrijheid.
…pfeh. Een mens zou er uren naar kunnen kijken, naar al die gelijkenissen en verschillen tussen partijen.
En uiteindelijk is er vooral één conclusie te trekken: die hele stemtest is voor een heel groot deel bedriegtenboel.
Neem die vragen over Engels in Brussel of supertrucks waar OpenVLD het zogezegd oneens zijn: eigenlijk, aan hun uitleg te lezen, zijn ze het wél eens. Maar het is wel een onderscheidende factor in het bepalen van een resultaat.
Vragen zijn ongenuanceerd, antwoorden zijn verplicht ja of nee en dus nog ongenuanceerder. En wat erger is: er wordt niet gevraagd naar het waarom van een ja of nee. Als sp.a zegt dat ze tegen windmolens in de tuin zijn, dan wou dat bijvoorbeeld niet zeggen dat ze tegen windenergie waren, maar het kwam wel zo over.
Ach ja.
En zo blijven we met hetzelfde probleem zitten als al een tijd: waar in ‘s hemelsnaam voor stemmen?
Tot gisteren was hij ervan overtuigd dat het in politiek allemaal om de principes te doen is, dat al wie aan politiek doet dat zonder enig winstbejag doet, zonder enige vorm van achterdeurengesjacher.
Hoor hem bezig in de krant vandaag, over de belofte van OpenVLD om een nobele onbekende een parlementair mandaat te geven of althans iets dat net zoveel betaalt:
De afsprakennota kan geen klein campagne-incident blijven. Het is een majeure blaam op het blazoen van voorzitter Bart Somers van Open VLD en van de politieke secretaris Kris Luyckx. Hun geloofwaardigheid, straks in de debatten, is onderuit gehaald. Zij zijn verworden tot de kooplieden van de nationale politiek. Neen, tot de sjacheraars ervan. Kooplieden zijn ernstige mensen.
Awoert Bart Somers en Kris Luyckx! Slechte, sléchte mensen!
Beseft Somers dat hij hiermee het recht verbeurd heeft om over politieke ideeën te debatteren? Weet hij dat deze brief aan zijn carrière zal blijven plakken als een vieze kauwgum waar hij maar niet van afgeraakt? Heeft hij de golf van verontwaardiging gevoeld die gisteren over Vlaanderen spoelde? De excuses van de partijvoorzitter, gisteren, klonken onwezenlijk hol. Kopstukken als Guy Verhofstadt, Patrick Dewael, Karel De Gucht en anderen wensten gisteren niet te reageren op de zaak. Het zegt alles over hun politieke moed.
Ooh, ik word er zelf helemaal verontwaardigd van, zo érg allemaal!
Maar wacht, het kan met nóg meer pathetiek, lees maar:
Dat mensen als de ervaren Somers – toch een gewezen minister-president van Vlaanderen – en de nieuwkomer Luyckx hun eigen geloofwaardigheid op het spel zetten met dergelijke verwerpelijke manoeuvres is lang niet het ergste. Wél dat deze mensen uit kortzichtig eigenbelang schade toebrengen aan het geloof dat we hebben in de democratie en de politiek. En in de mensen die het politieke debat incarneren. Deze krant kijkt met bitterheid naar de sjacheraars van de politiek. Straks, op zeven juni, hebben we een afspraak met de politici. Late [sic] we dan de ‘afsprakennota’ op tafel leggen.
Ja, late we dat doen. Met bitterheid naar de sjacheraars van de politiek kijken, samen met “deze krant”.
Komaan jongens! Is Vandermeersch écht zo naief?
Nee, natuurlijk niet. Is er iemand die eraan twijfelt dat Vijnck gelijkaardige beloften — dan wel niet op papier, wellicht — gekregen heeft van Dedecker om terug te keren?
Nee, natuurlijk niet. Uiteraard weet Vandermeersch dat het er overal zo aan toe gaat. Tien, honderd, duizend jaar geleden was het zo, en binnen tien, honderd en duizend jaar zal het nóg zo zijn.
En spaar mij al het verontwaardigde gezaag en geblog over de slechte OpenVLD hier en de antipolitieke Somers daar.
Niet iedereen is zo achterlijk om de bewijzen van het “sjacheren” op papier te laten staan, en niet iedereen is zo dom om het te doen met een pluimgewicht als Vijnck, die dan nog eens heel erg onbetrouwbaar blijkt. Dat kan OpenVLD aangewreven worden, dat ze onhandig geweest zijn.
Maar met een column als deze, vol gemaakte, doorzichtige, opgeklopte nep-verontwaardiging maakt vooral Peter Vandermeersch zich belachelijk.
Digital books change the landscape . After suffering through scanning many of my old, rare, and government issue books, I decided to create a book scanner that anybody could make, for around $300. And that's what this instructable is all about. A greener future with more books rather than fewer books. More access to information, rather than less access to information. And maybe, years from now, a reformed publishing/distribution model (but I'm not holding my breath…).
Two articles published in Nature today focus on Homo floresiensis — one describes how its brain could have dwarfed to its unusually small size, the other how its large feet, similar to those of chimps, would have allowed it to walk efficiently but probably not to run well on two legs.
Orang Pendek (Indonesian for "short person") is the most common name given to a cryptid, or unconfirmed animal, that reportedly inhabits remote, mountainous forests on the island of Sumatra.
Push away those vile stereotypes. Llamas are more than mere walking sweaters or Internet meme fodder. For one thing, they jump high enough to warrant a competitive circuit. They also make excellent guard animals for smaller beasts, such as alpaca or sheep.
Onderaan de mails die wij op het werk versturen, staat zo’n handtekening. Niet zo’n opzichtig “al wat hier staat kan nooit tegen ons gebruikt worden en het is confidentieel en waarschijnlijk per vergissing bij u beland en vernietig deze mail zonder hem te lezen en vergeet het milieu niet bij het niet uitprinten”-gedoe, daar doen wij niet aan mee.
Nee, gewoon: naam, url, gsm en dan één zinnetje, “Minding the customer throughout.”
Welnu, als mijn baas mailt vanop zijn telefoon, dan staat daar onderaan een ander zinnetje. Iets als “Composed tersely on tiny kybrd.”
En ik vind dat dus zó een ongelooflijk goed idee–zowel nuttig en informatief als grappig en poëtisch tegelijk–dat ik het gepikkendiefd heb voor als ik op de iPod mails schrijf.
1. Een eeuwigheid op een trein vol mentaal gehandicapten gezeten. (Verstandelijk andersvaliden?) Vriendelijke mensen, daar niet van. Maar werken wordt zo moeilijk als ze voortdurend vragen van “een dubbeldekker hé?” en “we gaan naar Brussel hé?” en “we zitten in de trein hé?”
2. Ik sta aan Brussel Noord en ik moet naar het Vlaams Parlement. Ja, ik weet het, Brussel Centraal, en dan Kunst-Wet, maar bon. Ik sta dus aan Noord, en ik ben gehaast, ik denk: ik neem een taxi. Er stonden drie taximensen daar naast de trap aan de uitgang op het plein. Ik naar de eerste: “le parlement flamand, rue Ducale”. Want in Brussel spreek ik eerst Frans, en als ze het niet verstaan of het accent is me te afgrijselijk, dan pas ga ik naar Nederlands over, ‘t is gemakkelijker op die manier. “Pardon?” “Rue Ducale,” zei ik. “à la fin de la rue de la Loi, et puis à droite” zei ik. “Connais pas monsieur”, “rue Ducale? ça me dit rien monsieur”, “parlement? il y a un parlement ici un peu plus loin et puis à gauche, mais j’sais pas si c’est le flamand ou quelque chose d’autre”. Of ik mocht instappen en gewoon zeggen hoe te rijden? “Non monsieur, désolé.” Ik ben te voet gegaan en met de metro. En ik heb wel drie keer een collega aan de lijn gehad om te vragen waar ik precies moest zijn.
3. Ik zat in een vergaderzaal in het Vlaams Parlement een dossier te bekijken. Zo’n grote, grote, houten vergadertafel. Ik ben aan het lezen, en plots loopt er een klein beestje over mijn papier. Veel te groot om een pseudoschorpioen te zijn — ik kijk dichterbij: een termiet.
Hier en daar hoorde je waarschijnlijk al verhalen rond een bepaalde actie #intothewild. Echt nieuwsgierig naar wat dat allemaal geweest is? Check de Standaard Magazine nu zaterdag! En laat ons weten of het de moeite was om nieuwsgierig gemaakt te worden.
Handen omhoog al wie nieuwsgierig gemaakt werd!
Ja, ik had het even zien over en weer flitsen op Twitter. Zuiver toevallig, ik zit echt niet zoveel op Twitter meer. Ik doe een knippenplak van alles wat er verscheen:
imkedielen: Het was zo bijzonder leuk dat ik bijna niet meer terug naar de bewoonde wereld wou! #intothewild thx @iedereen
ntone: @imkedielen het was puur genieten! #intothewild
ntone: Wakker worden in eigen bed= meh… #intothewild wakker worden= ZALIG!
ntone: @boskabout volgende week #intothewild
ntone: Bijna 24u overleeft #intothewild zonder gsm, trug in de beschaving en verslaving is trug!
ntone: @zofie mss moeten we een afkickprogramma opzetten #intothewild
sart68: werkt aan #intothewild.
ntone: Zin on terug nr #intothewild te gaan en alleen te zijn met mijn gedachten…
sart68: @ntone same here. En de foto’s zijn zalig, al zeg ik het zelf. #intothewild
imkedielen: #intothewild heimwee…
ntone: @sart68 k kijk er nr uit! #intothewild
ntone: Mijn eigen #intothewild plekje! Mijn eigen stukje paradijs… #inviteonly
imkedielen: @me4all niet bepaald we hebben een ‘actie’ ondernomen, meer hierover in De Standaard Magazine van komend weekend #intothewild
lievenvos: @ntone wat is dat #intothewild feitelijk ?
ntone: @lievenvos het weekend brengt raad…. #intothewild
sart68: gaat maar es beginnen aan haar stuk voor De Standaard Magazine #intothewild
sart68: oh, mooie omschrijving gevonden voor @ntone #intothewild
ntone: @sart68 een prachtomschrijving! #intothewild
ntone: Wisten jullie trouwens dat #intothewild ook een prachtfilm is? @Leenta heeft er mij net op gewezen
CHouttave: @ntone #intothewild is voor mij op de eerste plaats een onvergetelijke, fantastische, prachtige ervaring… Ik wil terug! zelf met beestjes!
ntone: Who is up for a movienite @my place? #intothewild
sart68: @ntone volgende week donderdag? Ik breng #intothewild en het magazine in preview mee, jij de stoemp.
sart68: @ntone oeh, ik kan donderdag niet. Another day. #intothewild
sart68: @ntone schrijf mij maar op voor woensdag. #intothewild
sart68: gaat thuis verder schrijven #intothewild
LimeBlogt: @ntone #intothewild is nog mooier in’t echt
ntone: @limeblogt i know, was er dit weekend #intothewild (ok bij mij was t geen alaska!)
ntone: Volgende woensdag: Eet-en-Filmavondje bij mij thuis! We kijken naar Into the Wild. DM mij voor inschrijving! #intothewild #movienite
ntone: Merken dat ik best nog wel geslaagde fotootjes heb van #intothewild
ntone: Een mooie foto bewerken van @CHouttave #intothewild
imkedielen: Leren leven zonder internet is een uitdaging. Een grotere dan 24 uur #intothewild
Volgens de zoekfunctie van Twitter: vier tweets van @imkedielen, acht van @sart68, zeventien van @ntone, ééntje van @limeblogt en ééntje van @chouttave. Allemaal boodschappen van elkaar aan elkaar over elkaar.
“Echt nieuwsgierig naar wat dat allemaal geweest is?” Euh, nee. Geïrriteerd, eerder. Ik zit helemaal aan de buitenkant, ik ben niet de hele tijd op Twitter geweest, ik heb een paar van de betrokken personen al ooit in het echt gezien, maar dat is het zowat.
Van de buitenkant gezien, afgaand op die Twitterzoekopdracht, ziet het eruit als een grotendeels mislukte poging om buzz te creëren via Twitter. Of die ene reactie van @lievenvos (“wat is dat feitelijk”) zou moeten tellen als massale nieuwsgierigheid, of het zou moeten zijn dat “iedereen” (wat “iedereen” ook moge betekenen in termen van Twitter natuurlijk) in persoonlijke boodschappen en mails en zo gereageerd heeft.
Ik word er alsmaar meer en meer moe van, van dergelijke dingen, ik. Als ik er al niet lastig van loop, wat hier meer het geval is.
‘t Zal wel de leeftijd zijn. En dat het bijna weekend is.
…maar is dat nu mijn idee, of is het een aanvoelen, of is het echt zo? Ik heb de indruk dat het zijn beste tijd wel gehad heeft, die hele Twitter. ‘t Is nog geen Second Life, maar het is toch ernstig aan het minderen, heb ik de indruk.
Het is net zoals in de tijd van Second Life: in de mainstream geraakt, “iedereen” doet het tegenwoordig, bedrijven zitten er ook op, het komt op televisie en bij politici, maar dat “iedereen” erop zit, wil precies zeggen dat er een aantal die-hards heel erg intensief op zitten, en daarnaast heel erg veel nieuwe accounts die eventjes gebruikt worden en daarna niet meer.
Ik loop al van dinsdag met dat nummer van Walter Hus in mijn hoofd.
Ik zet het dan regelmatig eens op, ondanks de erbarmelijke beeld– en geluidskwaliteit. En dan dansen de kinderen mee, en alles.
Alleen jammer dat het zo kort is, van mij zou het wel vier keer zo lang mogen duren, de ene herhaling na de andere met kleine kleine modulaties en alsmaar meer en meer en climax. En dingen.
Namahn-event-gerelateerd trouwens: Michael en Aureia van Tale of Tales waren er ook, met allemaal spelletjes.
En ik heb sinds een hele tijd The Path niet meer gespeeld. Niet omdat het niet goed is, maar omdat ik het wil opsparen voor als ik er eens alle tijd voor kan maken.
Een weblog zonder spamfilter op de commentaren, dat is niet werkbaar.
Tot ergens in februri had ik al járen Spam Karma draaien als spamfilter. Een bijzonder degelijk ding, maar helaas: de ontwikkelaar heeft er na jaren zijn handen van afgetrokken, en een spam filter die niet verder ontwikkeld wordt, dat is eigenlijk een dooie spamfilter — zeker op een site waar soms vele (vele) honderden spamcomments per dag binnenkomen.
…en dus was ik overgestapt op Mollom, meer specifiek op de plugin voor WordPress die Mollom integreert in WordPress, WP Mollom (de layout van mijn weblog was er eerst, haast ik mij te zeggen!).
Dat werkte naar behoren, behalve dat er regelmatig, en de laatste tijd precies alsmaar meer, commentaren verdwenen, of er maar half op stonden, of dat de accenten er niet goed uitzagen of weg waren, afijn: niet zo goed dus.
Ik had er Matthias (de maker!) over gemaild, met wat concrete voorbeelden en een vermoeden wat het zou kunnen zijn, en kijk: er is vandaag zowaar een nieuwe versie, quasi op bestelling!
…dus met een beetje geluk zou het nu in orde moeten zijn.
Waarom het verkeerd liep? Commentaren die een CAPTCHA moesten invullen, de inhoud daarvan werd tijdelijk op dat CAPTCHA-scherm bijgehouden. Maar daar werd de character encoding niet goed behandeld. En nu wel.
Al er dingen moeten klaar zijn tegen dinsdag en het plan is om vrijdag door te werken en vrijdag blijkt plots iets anders te zijn en zaterdag schoolfeest en zondag turnfeest en moederdag en verjaardag van mijn vader…
Dan is dat niet zo fijn.
Er zijn duizend foto’s, zo lijkt het wel, maar voor zover ik zie zal het pas woensdag of donderdag zijn dat ik er naar zal kunnen kijken.
Nog één week en dan mag de riem af.
update Oh, en blijkbaar is het een probleem om te posten op mijn weblog. Deze stond vanmorgen met “connection refused” te blinken op mijn computer. Eens benieuwd of het allemaal kapot is. Zo ja: pech. ‘t Zal ook voor later deze week zijn.
update update Blijkbaar toch niet. Herposten en het was in orde.
Jasper: Wat is het verschil tussen spa en groen! inzake sociale zaken en leefmileu?
Caroline Gennez: Wij kiezen resoluut voor mensen. Jobs, sociale zekerheid, pensioenen, betaalbaar wonen…maar ook wij willen dat het blijft duren. Socialisme is simpel: we gaan voor een eerlijke samenleving. Het moet vooruit gaan (economische groei), blijven duren (duurzame groei die alle maatschappelijke kosten in rekening brengt!), en iedereen moet mee kunnen (sociaal). Bovendien wil sp.a samen werken met alle partijen ter linkerzijde en houdt groen! stevig de boot af. Mij zul je nooit Mieke Vogels zien viseren in een debat waar ook Filip De Winter of Jurgen Verstrepen zit, omgekeerd is dat spijtig wel soms het geval…
Ik moest vandaag werken. Dat kon ook in eenzame afzondering thuis gebeuren, maar ik had het graag in Brussel op het werk gedaan.
Dat was zonder mijn hoofd gerekend, dat de laatste weken — wat zeg ik, maanden— niet meer weet waar het staat.
Ik had dus doorgewerkt, op mijn desktopcomputer: altijd gemakkelijker om met meer dan één scherm te werken, een comfortabele zetel en een goed klavier en een goeie muis.
Mijn werk stond op een draagbare harddisk, voor het vervoer naar mijn laptop en het werknetwerk.
Ik zet vanmorgen aan naar het station: de fiets op.
Hola! Sleutel van mijn fietsslot: gisteren uitgeleend aan Zelie, en dat ik het vandaag terug moest hebben. Na wat zoeken gevonden, en opnieuw klaar voor aanzetten.
Wacht: ik zal de sleutel van mijn slot aan mijn sleutelbos hangen, anders geraak ik hem grad kwijt.
Euh, wacht. Waar zijn mijn sleutels? Niet in mijn zak, want gisteren was het te warm om mijn mantel aan te doen. Niet in de fietstas waar ze anders zouden zijn wegens dat ik er bij het thuiskomen mijn fietsslot mee open doe.
Geen idee.
Sandra, uit de keuken: dat zij die sleutels zondagmiddag op de buitenkant van de deur had gestoken toen we naar mijn ouders gingen en dat ik de deur dus had dichtgedaan en dus ik ze zeker zou mee moeten genomen hebben.
Ik-herinner-mij-daar-niéts-van.
En needless to say: de sleutels zaten er zondagavond toen we terugkwamen van mijn ouders, natuurlijk niet meer op.
Paniekscenario’s: stel dat in de loop van zondagnamiddag iemand langsgekomen is, de deur op slot gedaan heeft en de sleutels van de deur getrokken, en dat die in de loop van vandaag, als iedereen gaan werken is, terugkomt met een camionette en het hele huis leegmaakt?!
Er zijn weinig dingen die me kunnen schelen, besef ik op dat moment, maar er staan toch een hoop harddisken vol foto’s en filmpjes en zo, en die wil ik in geen geval kwijt zijn.
Naar het werk? Thuisblijven? Naar het werk?
De beslissing is snel genomen: ik blijf thuis.
Het komt mij nog goed uit, ik kan wat doorwerken in plaats van een kleine twee uur verliezen op de trein hene en weer, waar ik gegerandeerd toch in slaap val.
Maar dus de hele dag: knagen, knagen, knagen. Waar zijn die sleutels? Mijn rugzak doorzoeken, mijn fototas doorzoeken, nog eens voor de deur gaan kijken, par acquit de conscience nog eens in mijn fietstas, de inkom, de keuken kijken: niets.
Sandra komt ‘s avonds thuis, en ik maak mij al wat zorgen voor morgen: morgen is er dry run van een master class, ik moét daar naartoe. En slotenmakers, blijkt nu plotseling, zijn alleen maar open in de voormiddag.
Go bleeding figure.
Sandra blijft ervan overtuigd dat ik de deur dichtgedaan heb, ik blijf er mij niéts van herinneren, en mij zelfs geen scenario te kunnen visualiseren van wat ik met mijn sleutels zou gedaan hebben: als ik alleen een fototas, een vest en een rugzak meeheb, zijn er nu eenmaal niet zo enorm veel plaatsen waar een sleutelbos met een sleutel of negen kan zitten.
In extremis ga ik nog eens alles af, schud ik met alles wat ik meehad (misschien zijn de sleutels in de voering gevallen?) — en dan rammelt mijn rugzak.
Waarna het plots wat opklaart: ik had mijn sleutels mee, en in een zijzak van de rugzak gestoken.
Crisis afgewend.
…maar dat wil wel allemaal zeggen dat nee, het niet zo goed gaat. Er zijn de laatste tijd meer en meer van die dingen: dingen laten liggen, andere dingen in huis verliezen, tijd genoeg die plots geen tijd meer blijkt te zijn, afspraken vergeten en pas nét op tijd (of eigenlijk net niet meer op tijd) mij herinneren…
O ja: als ik vanmorgen naar mijn werk was geweest zoals eerst voorzien was, dan zou ik daar gestaan hebben zonder het werk dat ik dit weekend gedaan had. Want die draagbare harddisk, die hing nog aan de computer.
Moet ge nu wat weten? Die ene dag dat ik eigenlijk maar twee dingen nodig heb — een computer en internet — besluit het huis het op te geven.
Een mens houdt het niet voor mogelijk: op twee stopcontacten na, in onze slaapkamer, zijn alle lichten en stopcontacten op het eerste en tweede verdiep uitgevallen.
De zekeringen? Nee meneer mevrouw, die staan allemaal op “alles A-OK”. Maar geen stopcontacten, geen licht. Een draad ergens los? Ik zou niet weten waar of hoe ik er iets aan kan doen.
Jongens toch.
Afijn. Ik lig dus in bed met de laptop, en een netwerkverbinding via de GSM. In het donker. Gniiii.
update Dat van die regen en die drup? Ik had ontdekt dat er beneden ook nog electriciteit was, en aangezien Sandra ging thuiskomen en ik toch niet in bed kon blijven werken wegens geen hand voor mijn ogen zien, was ik naar beneden verhuisd met de laptop. Ik had nog geen draad ingestoken toen om 21u40 plots alle electriciteit uitging. In heel het huis, van boven tot onder. Niets met de zekeringen, die allemaal nog op aan stonden, en gedurende een dik kwartier.
Om 22u ging alles weer aan, ook boven. Ik blij, kon ik verder werken aan de presentatie die op mijn desktopcomputer stond.
Desktopcomputer aangezet: nihil. Lichtjes aan, maar verder niets. Niet de minste beweging in ook maar één van de harddisken die erin zitten.
Dode computer. Op het beste moment dat een computer dood kon gaan. Met het werk van vrijdag en zaterdag op de harddisk die geen kik meer geeft. Dankuzeer, wereld.
Fuck. Gelukkig had ik het werk van gisteren en vandaag al naar een andere server gestuurd. Maar dat neemt dus niet weg dat er véél opnieuw te doen is.
Het wordt een lange nacht, en het wordt een nog langere week tot ik naar die computer kan (laten) kijken.
update2 …en om 22u15 was het weer allemaal weg, op licht en stopcontact in de keuken en stopcontacten in onze slaapkamer na.
Before Google came on the scene, book scanning was a tedious process that sometimes resulted in the death of a book. The software used to scan books, called Optical Character Recognition software or OCR for short, required each page of the book to be flat. Now anyone who's ever opened a book knows it's next to impossible for a book to lie flat without some sort of device. One solution to the problem was to use glass plates that individually flattened each page, but this method wasn't very efficient. The other solution was to chop off the book's binding, but that method destroyed the book. How was one to go about scanning a book quickly and efficiently without destroying it? It was a problem that vexed book scanners for years until Google came up with this solution
Ik maak mij toch wel echt ongerust over mijn computer.
Als ik hem aanzet, en de ventilator draait niet, is dat dan een teken dat de voeding kapot is?
Maar wil dat dan normaal niet zeggen dat er geen stroom meer naar het moederbord gaat?
En wat wil het zeggen dat ventilator niet draait, dat geen enkele harddisk spint, maar dat er wel wel lichtjes aan gaan op het moederbord, bijvoorbeeld naast de netwerkpoort?
En vooral: wat wil het zeggen dat de computer een heel hoge fluittoon voortbreng? Geen piep, maar wel zoiets dat klinkt alsof er iets electrisch aan de hand is?
Aargh. Ik ga morgen eens naar de computerboer bellen.
Mijn werk op de computer was weg wegens computer kapot (of, met wat geluk, wegens niet genoeg stroom zoals Luc zegt).
Dus herbegin ik met de moed der wanhoop op mijn laptop. Dat werkt, even, maar dan weer niet. En dan weer, en dan weer niet.
De stroom is ondertussen alweer een hele tijd uitgevallen, voor de hele buurt. Ik zie op het einde van de straat allemaal mannen in fluo-vesten druk lawaai maken, ik vermoed dus dat er Iets Ernstigs aan de hand is.
Maar dat belet dus niet dat ik me HAL9000 voel. Ik ben beetje bij beetje stroom aan het verliezen op de computer. Ik zet om het half uur mijn netwerk even aan, om het hoogstnodige van het internet te halen aan GPRS-snelheid, en dan weer weg te gaan. Ik zet het licht van mijn scherm op het minimum om zo weinig mogelijk stroom te verliezen, maar toch: de batterij slinkt zienderogen.
Oh kijk, het is weer terug, de stroom. Voor de tijd dat het duurt.
update “de tijd dat het duurt” was 18 minuten. Mijn batterij heeft nog 1 uur en 10 minuten stroom. En ze staan op het einde van de straat met vier man en een bobcat te graven.
update 2u38. Het was even weer terug, maar nu is het alweer een tijd weg. Nog 1 uur en 27 minuten in de batterij. Ik ga even buiten kijken wat ze aan het doen zijn.
2u45. Het is stil, aan het einde van de straat. Er ligt een hele berg aarde en er staat een staketsel met lampen om vanalles bij te lichten. Er is, voor zover ik dat zie (of het zou een héél diep gat moeten zijn) nog één eenzame ziel aanwezig. Ik hoor hem kloppen, iets hamer– of beitelachtigs, en van tijd tot tijd komt hij even boven water.
2u59. Ze kennen hun prioriteiten wel: de straatverlichting is zonet weer aangefloept. Nog altijd geen electriciteit in het huis. Ik begin me zorgen te maken over de diepvries.
3u15. Ik moet dingen van het internet hebben — screenshots, zaken die op een wiki staan. En ik moet ook dingen hebben die op een shared drive staan waar ik via VPN naartoe zou gaan. Maar nu lijkt zelfs GPRS het opgegeven te hebben. De man aan het einde van de straat is nog van tijd tot tijd aan het kappen, en mijn batterij zegt nog 43 minuten. Ik ga een half uur in bed gaan liggen, hopen dat er tegen dan weer wat stroom is.
Beeld u in dat dit in het midden van de nacht gebeurt en dat ik het niet zou weten: ik denk dat ik om 12u nog niet wakker zou worden.
De dingen zijnde zoals ze zijn, heb ik gelukkig een iPod die als alarm kan dienen.
Het ziet ernaar uit dat het alleen mijn voeding is die dood is. Ik heb al één harddisk uit de computer gehaald en in zo’n USB-naar-SATA-doos gestoken, en dat ziet er allemaal in orde uit.
Ik kopieer de dringendste zaken en dan kan de computer binnen bij de computermaker. Voor een nieuwe voeding, en als we toch bezig zijn, een nieuwe harddisk en een nieuwe grafische kaart.
Maar manneken ben ik blij dat het niet zo erg is als ik dacht dat het was.
Ik heb foto’s gemaakt dit weekend die ik echt niet kwijt wou, namelijk.
“Het podium is reusachtig groot, en dat neemt natuurlijk veel plaats in beslag,” weet André Vermeulen. Jawel, het is alweer zover.
Ah, en het is alsof het nooit weggeweest is: twee presentatoren die het nodig vinden om te ROEPENNNN in de microfoon, ik denk dat ze daar speciale instructies voor krijgen. Allez hop, en de mevrouw strunkelde al over het Frans.
Ze laten er geen gras over groeien, ik was al even bang dat ze die meisjes van Junior Euroson gingen doen zingen.
Nummer één! Andrea Demirovic voor Montenegro. Disco! A thousand and one strings! En een dansende homo!
Nummer twee! Oei, ‘t is een ontsnapt kinderprogramma uit Tsjechië, met iets kermisachtig en zigeunerachtig. Leutig. Het lijkt wel heel erg op Hernando’s Hideaway in de versie van Krazy Spacey Macey, maar dat mag geen probleem zijn.
Nummer drie! En ‘t is al meteen Belgen! De meneer doet zo’n Elvisding. De muziek staat te luid. Verder: schoon decor. En een beetje knullig dat hij met twee micro’s staat te zingen. Fijn gitaarintermezzo, ook. Beleefd applaus in de zaal. Weinig kans dat we door die halve finale raken.
Nummer vier! Hola! ‘t Is Jean-Baptiste Mondino, maar dan niet met een neger. Wit-Rusland (ik dacht dat het tegenwoordig Belarus moest zijn?) met een slecht zingende strandjeanet. ‘t Zal wel veel punten krijgen, maar het is eigenlijk zo slecht dat het niet echt meer grappig is. En de jaren 80 zijn aan de telefoon, ze willen zowel hun haar als hun gitaar terug.
Nummer vijf! Zweden, Malena Emman, met een liedje in het Engels en het Frans. Komisch en opera, zeggen ze. Als I Treni Di Tozeur — nog altijd met voorsprong het beste Eurovisienummer ooit — ons iets leert, dan is het wel dat opera het goed doet in die dingen. ‘t Is wel een schone madam, die mevrouw. Ze had mij, eigenlijk, bij de eerste seconde, met haar knipoogje. Maar zelfs los daarvan: wereldnummer. Bombasmisch, over the top, helemaal zoals het moet. Het zal wel niet zo goed scoren.
Nummer zes! Armenië! De commentaarstemmen op BRT zeggen dat het het eerste mooie nummer is van de avond, iek zaan ies benieft. Zozo. Het begint net zoals Im nin’alu, en het gaat eigenlijk een beetje op dat elan verder: industrie met etniek. Jump, jump it up through your lord. Dup dup dup ti tiger met jurassic sister hoor ik ze zingen. Ik vermoed dat dat niet is wat de tekst eigenlijk zegt. Fijn nummer, verder.
Oei, nummer zeven. Andorra staat met half het land op het podium. Oei, ‘t is gelijk een poging om een parodie van Abba te doen, met een pastiche van Gerry Halliwell aan de micro. Afijn. Het oog wil ook wat. Met het volume op niet zo luid is het doenbaar, er zitten een paar mevrouwen bij met zeer lange benen. Oei, straks waaien ze nog weg! Die windmachine staat echt wel te hard.
Nummer acht! Eén van de bekendste rockbands van Zwitserland — ik ruik zo’n Clouseauverhaal opkomen.
Oh boy. het is een zanger van de school van in mekaar gedoken geconstipeerd naar de camera kijken en dan tegen de goesting wat op en neer springen met één vinger in de lucht. Don’t quit yer day jobs just yet, boys.
Nummer negen! Onze eigen Hadise! Met haar verrassingskleed! Goed van poten en oren voorzien! Het doet allemaal heel erg Shakira aan, of is dat mijn idee? Ik heb het nummer nu al meer dan één keer gehoord, dus ik ben bevooroordeeld vermoed ik. Maar ik vind het wel goed. Met die Turkse diaspora zou het al vreemd zijn als ze er niet door zou zijn. Het lijkt wel alsof ze bijna niet zingt, en dat ze er heel moe uit ziet. Maar bon.
Nummer tien! We zijn voorbij halfweg! De tijd vliegt! Uitroeptekens! Israël doet nog eens zo’n typisch nummer. Allez ju, dat het over is. Oh help, ze kloppen nog wat op trommels. There must be another way, hoor ik ze zingen: ja, alstublieft. Wel sympathiek dat het joden en arabieren zijn en zo, maar ‘t blijft maar saaitjes.
Oh kijk, daar zijn de presentatoren weer. Met humor. En de traditionele hyperactieve reporter in de green room.
Nummer elf! Bulgarije! Een meneer die weggelopen is uit Keromar, en een mevrouw met Big Hair zoals dat in de jaren 80 nog mocht gedragen worden zonder risico op boetes. Euh. En verder is het precies de eindronde in een provinciaal kampioenschap krijsen: wel ergens interessant, maar niet meteen voor minuten aan een stuk.
…Mrfhuh? Ik was even in slaap gesukkeld. Nummer twaalf is een slaapliedje uit IJsland. Een figurante uit een Disneymusical op het scherm, met zo’n standaardnummer. Next.
Nummer dertien. Typische Macedonische rock, ‘t schijnt. Blijkbaar is in Macedonië de tijd blijven stilstaan op MTV anno 1986. The hair! Thair! My eyes! It burns!
Nummer veertien: allemaal elfjes uit Roemenië. Ik ga nog maar eens de muziek afzetten en naar benen kijken, denk ik.
…of nee, toch niet. Er is weinig, echt waar, weinig zo irritant als een zanger of zangeres die dwangneurotisch met haar vingers spasmodisch open en toe gaat over haar micro. Ik word daar helemaal ambetant van.
Nummer vijftien: Finland. ‘t Is van rap. En van zwaaien met vuur. En van beats. En het klinkt als Leila K toen ze Open Sesame deed, en dan klinkt het als nog iets anders, en dan als nog iets anders. Een soep, dus. Next.
Chello again this is green room! D’you know what’s this? This is official cd!
In Russia, grammar learns you, overduidelijk. Dat komt ervan, geen lidwoorden hebben.
Nummer zestien, Portugal, zou ik eigenlijk helemaal niet goed moeten vinden, denk ik. Het rammelt en het is wat gammel en het is verouderd en het doet te hard zijn best. Maar ik vind het niet verkeerd. Sue me.
Nummer zeventien! Een halve Belgische inzending wegens geschreven door Paelinck. Oei. Niet zo goed. De mevrouw is niet goed bij stem, gelijk. Met allemaal uithalen en dingen, bleh.
En kijk nu, het is al gedaan. Nummer 18, Bosnië-Herzegovina. Jammer van de knullige alsofdrummers in de achtergrond, maar voor de rest: uitstekend, vind ik. De eerste en enige keer dat ik emootsie ervoer. Hopla, finale.
De presentatoren zijn terug, en ik dénk dat ik Natalia Vodianova zonet live een orgasme zag beleven.
…oh en kijk nu, allemaal mannen met te grote kepi’s en unfirmen en alles, en traditionele muziek en zang en dans, en Kalinka Maya en balalaika’s en alles! En Ochi Chernye met een grafstem! En hondervijfitg volwassen mannemensen die Dorogoi dlinnoyu doen! Ik voel mij precies weer veertien jaar!
Um, en het eindigt met t.A.T.u begod. Spreek van mineur. Vooral dat die ene rosse zelfs niet wou doen alsof ze in de micro zong.
Preview tusendoor ook van wat er al d’office in de finale zat, met onder meer Patricia Kaas — ze wordt nooit ouder, denk ik, ze ziet er nog altijd even verblindend mooi uit als twintig jaar geleden.
Zitten in de finale: Turkije, hoera! Zweden, hoera! Israel, meh. Portugal, hoera! Malta, kijk nu, ik had het nooit verwacht. Finland, meh. Bosnië, hoera! Roemenië, mhu? Armenië, tja, allez ju. En het slaapliedje uit IJsland?
‘t IS voorbij voor België, alsof iemand daar ooit aan getwijfeld had.
De eerste harddisk is gecopieerd, de tweede zit erin — de belangrijkste — en ik ben alle foto’s aan het copiëren. Ze stonden al op twee aparte harddisks, nu dus op drie.
Ik moet hetniet gedroomd hebben dat ze weg zouden zijn.
Trala. Vandaag was het twee keer meeting, en morgen is het nog opleiding geven en overmorgen ook opleiding geven, en dan is het gedaan!
Gedaan met het werk, en hallo hospitaal, voor, euh, geen mens weet hoe lang precies.
Ik schat maandag operatie, en dan nog een paar dagen in het hospitaal na de operatie, en dan een paar dagen thuis. Ik reken op een week of maximum twee, al hoorde ik onlangs dat ze voor dergelijke dingen zeker zes weken thuis voorschrijven… brr.
De computer is binnen bij de computerdokter, die niet kan garanderen dat naast de voeding (die zeker naar de zak is) het moederbord, de processor, en het geheugen het allemaal overleefd hebben.
Afijn. Worst case: moederbord, processor en/of geheugen moeten vervangen worden. Best case: moederbord, geheugen en/of processor worden vervangen. Win-win, dat ze zeggen.
En dan nu: Reese Witherspoon in de bleitfilm op woensdag. En voor de rest hoofd op nul. En niet denken aan maandag!
Oh. Ja, inderdaad, een rol wc-papier toegestuurd krijgen voor de lancering van een nieuwe auto of zoiets (ik heb het begeleidende briefje niet zo aandachtig gelezen, maar er stond in alle geval een autologo op): niet zo goed.
Professional medium Patricia Putt was last week subjected to a rigorous scientific test of her powers as the first stage of her bid to claim a $1m prize from the James Randi Educational Foundation
Manisch gelukkige Russische muzikanten, gevaarlijke rolschaatsers, Waterloo op balalaika en trekzak, en een podium vol mensen waar het niet direkt duidelijk van is wat ze er doen: het is, hoezee, deel twee!
Czech it out! Electric boogaloo dansende getrachiotomeerde beren! Voor geen enkele aantoonbare reden!
En nog eens dezelfde hysterische presentatoren! Diezelfde orgasmatische mevrouw (give ‘er a sammich, quick!) met een veel te grote mond, en diezelfde meneer, en hetzelfde ROEPEN!!!! in de micro!!!!!!!
Oh kijk, nummer één –Croatië– is een liefdeslied door iemand die in Split woont, in de stijl van Julio Iglesias, en het heet Mooie Tenen. Of zoiets: dat kán niet verkeerd lopen. Onstuitbaar proestgelach is zijn deel ten huize Vuijlsteke. Hij moet dan ook maar niet het podium opkomen als een geconstipeerde mime-artiest. “Een schoon ventje,” zegt de mevrouw naast mij in de zetel. There’s no accounting for taste. Ik overweeg nu al het geluid af te zetten en alleen naar de madams te kijken. Zeg, en waarom doen ze geen kledingwissels meer?
Nummer twee. Ierland. Tiens, ‘t is iemand die doet alsof ze Pink is, en nog iemand die doet alsof ze mevrouw Jett is. “‘t Is leuk,” zegt mijn halve trouwboek. Ik overweeg een eigen televisiekamer. Zó slecht maat. Ik vind, ze moeten minstens elegant dansen, en niet zo stomp stomp staan hossen. Dertien in een dozijn, voor de rest, dat het rap over is, in ‘s hemelsnaam. Oh, eervolle vermelding voor de meneer of mevrouw die de camera’s regisseert: ook vanavond trekt het op geen oude slets.
Letland, numero tre. Hola! Pins op de revers! De jaren stillekes zijn terug! Wind u niet zo op meneer, ge gaat nog iets aan uw hart opdoen… oh kijk, ik heb het nog maar geschreven of ze vallen allemaal stil. Ik vermoed dat het een dramatische wending genomen heeft in de tekst. Handig toch, dat Lets een internationale taal is. Ik raad dat het gaat over iemand die op reis is in allerlei landen, en maar niet gewoon wordt aan de verschillende manieren om een toilet door te spoelen in al die verschillende landen. En kijk: inderdaad. Er zijn twee mevrouwen die een geïmproviseerd pissijn maken met hun rok. Tevergeefs, want de meneer heeft nog altijd problemen. (Ik heb geen idee waar ze het over hadden. Slecht, dat wel.)
Nummer vier! YES! Serbië heeft drie Lambiks, een Wiske, een fetish-homo-accordeonist en een gekke professor gestuurd! Ze hebben mijn stem, ze mogen nu al stoppen met zingen.
Ik meende dat, trouwens, ze mogen nu stoppen met zingen.
Polen op nummer vijf. De commentaarders van de VRT binden het archi-slecht, blijkbaar. Dat belooft.
Pfff. C’est tellement anodin qu’il n’y a même pas moyen de ridiculiser. Soms kan het zo slecht zijn dat het grappig wordt, maar dit is gewoon pf.
De Noor op zes, daar zijn ze dan wel weer voor, de VRT. Hij weet hoe hij een camera moet bespelen: ik vermoed zoals die meneer die op de televisie vroeger zo kon fluiten op aardappelen en schildpadden?
‘t Is gelijk iemand in een kinderprogramma. Die vals zingt. En twee getrainde rupsen heeft gehuisvest boven zijn ogen. En slecht playbackt op viool. Ach ja. Er zitten momenten in dat het leutig is. Maar zijn gedoe-alsof steekt mij tegen. En gedimme, die blonde tweeling had een te lange rok aan.
Zeven. Cyprus. Christine Metaxa? Metaxa? Is dat geen drank? Zo gelijk Mariette Jenever zou zijn in België?
Het is een mevrouw die zat zal gedraaid zijn, denk ik: ze zit op zo’n lichtbak die ronddraait. En ze zingt Björkgewijs: irritant en half hijgend en half overslaande sltem en alles. Ik moet dat niet weten, ik. En er zit precies heel de tijd tegelijk, in de achtergrond, iemand anders een ander liedje te zingen? Dat is niet eerlijk hé, ze moeten wachten tot dat ene liedje gedaan is voor ze nog iemand laten beginnen.
Acht. Twee acteurs die een musicalmelodie zingen, uit Slovakije. Meisken, meisken, meisken. De wereld snapt het toch niet, het heeft geen zin om zo te staan kelen. Oh kijk, en daar komt een zorgvuldig niet-geschoren en zorgvuldig-niet-dichtgeknoopt-hemd op, met een raspige stem. Ze hebben denk ik zeker een uur gewerkt om hem er zo onverzorgd uit te laten zien. Geeuw. En zo serieus allemaal jong, moet dat nu echt?
Negen, we zijn halfweg. Die Ronan Keating van Boys’ Own heeft een liedje geschreven voor iemand die er precies uitziet als hemzelf. Och gottekes, ‘t is zo één van die gasten die met tientallen van die tot voddekes verworden stoffenen dingen aan zijn pols rondloopt. Zielig. “Het heeft wel wat hebben,” zegt de ondertussen vreemde vrouw op de sofa naast mij. Als ik het vanavond niet nog eens zelf had gezien, ik zou nooit geloven dat wij samen vier kinderen hebben. Allez, zo van smaak verschillen, dat kan toch niet?
Tien. Slovenië. Klassieke muziek, en dat het decor daar in Moskou toch echt wel heel goed is.
Yay! Goed nummer! De stem is wat overbodig, maar blijkbaar moest dat van het reglement — Songfestival, weetwel. Eerste prijs beste effect van de windmachine, ook. Dit mag winnen van mij, hoera!
Elf. Hongarije. Ze beloven ons stripsteasen, de VRT-commentaarders. Mwoaaaaf. Right Said Fred was niét meteen waar ik naar zat uit te kijken. Zelfrelativatie was weer ver te zoeken, helaas. Oh kijk, hij deed een Sergio.
Twaalf, Azerbaidjan. Gouden blinkende leggings. En tiens, hebben ze daar in de rapte een staketsel gebouwd? En kijk nu, een gecombineerde rook-windmachine? Ik heb tijdens dit lied de tijd gehad om rustig naar het toilet te gaan en een croque monsieur klaar te maken. En ik had nóg tijd over voor een kort slaapje.
Dertien! Een Griekse halfgod, ‘t schijnt. Weet ge wat? Ik denk dat die dat expres heeft gedaan, een polootje aandoen dat juist een beetje te kort is en dat hij dan alsmaar zijn buik toont als hij over het podium spasmodieert.
Hij is er wel héél erg van overtuigd dat hij heel mooi is, die meneer. Ik vind hem niet zo sympathiek.
Veertien, een Litouwse Herr Seele, ‘t schijnt. Ik hoor vooral weer zo’n liedje waar niets, maar dan ook niets op te zeggen is. Ik vraag mij wel af of hij een zweer op zijn hoofd heeft of zo, dat hij een hoed op moet zetten. En volgens mij heeft iemand anders dat liedje ook al eens gezongen heeft. “And I know my niece keeps up the rock in my cheese” en “There’s no Veet in my rash,” da’s al wat ik ervan begrepen heb.
Moldova, vijftien. Le mystère des voix bulgares, en dan Jeanine Voners in Keromar. Sandra ziet dit zo op een trouwfeest spelen, en iedereen meedoen, ambiance gegarandeerd.
Ze vergeet daarbij dat op dat punt van de avond er al drie Marie-Louisen zijn gepasseerd, alle aanweizgen uitgeput zijn van een hele dag druk bezig zijn, en zo zat als een papegaaiduiker. Slé-hécht.
Zestien, Albanië. Een meisje van net zeventien, en een dansende lucha libre-discobol-Jacques Raymond-kruising. Ze zingt een liedje dat al lang bestaat, denk ik. En wat rolt daar in het zwart over het podium? Mimespelers? Het meisje zag er in alle geval content uit, en dat is toch het belangrijkste.
Svetlana Loboda, zeventien, Oekraïne. Oh, leuk nationalistisch detail, vlaggen Oekraïne aan haar drumstel. Tghoh. ‘t Is zo overduidelijk gedaan om te shockeren. Ik weet niet wat ik ervan moet vinden.
Oh wacht, toch wel. Afgelekt worden door een koe in India, een normaal mens gaat daarvoor naar de dokter, die schrijft zich van de weerombots niet in voor het songfestival. Zelfs als zijn vrienden figuranten in 300 daar blijven om zagen.
Achttien. De jongste van vanavond, zegden ze, dacht ik. Wel: ik vind dat niet slecht. Simpel. Schoon. Doorgaan.
Oh goeie help. Drie Hollanders. Een Hollandse collega wist me te vertellen dat één van de drie, ene Gordon of zo, zo homo was als hij groot was, en dat hij niet meer zou meedoen aan de finale als de Russen ‘t één of ‘t ander. Ik dénk dat ze zich geen zorgen moeten maken. De kans dat dit ooit verder geraakt is, euh, nihil. Drie aftandse, wat pafferige oudere jongeren, een dikke mevrouw die op een platenspeler is gevallen en hem niet meer los kreeg, en dan nog eens twee dames met pruiken die te veel plezier hebben voor hun eigen goed: nee meneer, dat komt niet goed.
Die mens die met zijn auto ingereden was op die koninginnedagparade, zijn excuus trouwens? “Jamaar meneer den agent, het was nog maar oranje!”
Tadzim!
(I won’t quit my day job just yet, kweet.)
Bij het herbeluisteren hoor ik trouwens iets ondes martenot-achtig op de achtergrond van dat Oekraiense ding, alleen al daarvoor mag het door.
“Dat van Hongarije blijft wel plakken,” zegt de madam. Ja, kauwgom in uw haar ook. (Ze vond het, voor de duidelijkheid, niét goed. Er zijn aan alles grenzen.)
Gaan door: Azerbaidjzan, tja. Slaapverwekkend, maar niet per se slécht. Kroatië, pff. Oekraïne, hoera. Litouwen, pff. Albanië, allez ju. Moldavië, tja. Denemarken, oh boy. Estland, yay! Noorwegen, ach ja. En Griekenland, bah.
Ik wou toch maar even aanstippen: dit is de manier waarop het moet, dames en heren.
Alice & Battiato, I treni di Tozeur.
Voor wie het niet zou weten: als ze zingen nelle chiese abbandonate si preparano rifugi // e nuove astronavi per viaggi interstellari, dan gaat het over de ruimteschepen van Star Wars.
As a webmaster, you have a unique understanding of your web pages and the content they represent. Google helps users find your page by showing them a small sample of that content — the "snippet." We use a variety of techniques to create these snippets and give users relevant information about what they'll find when they click through to visit your site. Today, we're announcing Rich Snippets, a new presentation of snippets that applies Google's algorithms to highlight structured data embedded in web pages.
Ik kijk er eigenlijk niet zo erg naar uit, naar geopereerd worden.
Vorige keer was het een redelijk angstig gebeuren, dat wakker worden: veel pijn, en in recovery naast stervende mensen liggen. Oh, en praktisch een volledige dag en nacht bijna niet kunnen ademen, dat was ook niet zo leutig.
Afijn ja. ‘t Is niet alsof er veel aan kan gedaan worden.
Maandag binnen. En dan maandagavond operatie. En dan weet ik het niet, ik vermoed dat ik dinsdag wel meer zal weten.
Als het aantal reacties gelijk is aan één, dan moet er “reactie” staan. Als het aantal reacties niet gelijk is aan één, dan moet er “reacties” staan.
Een minieme moeite is dat, tijdens het programmeren. Als ik een site zie waar dergelijke enkelvoud/meervoudhistories slecht behandeld worden, krijg ik echt waar zo’n nijdige krop in mijn keel van. Zo van “aaaargh”.
Zelfde voor datumhistories, trouwens. “10/4/2009–11/4/2009” moet zijn “10–11/4/2009”. Doe gedomme een beetje moeite in die details.
Oh en nog op de voor de rest overigens zeer fijne site van baby-olifant… “Gepubliceerd door ZOO Antwerpen”: alles is daar gepubliceerd door ZOO Antwerpen. Dan heeft het toch geen enkele zin om dat er nog eens overal expliciet bij te zetten?!
Circque du soleil! Afgrijselijk slecht in beeld gebracht, maar dat waren we ondertussen al gewoon van de Russen.
Een overzicht als het om details gaat, close-up als het overzicht moet getoond worden, de kabels belicht als ze niet moeten belicht worden, Dima Bilan die de lucht in stapt, maar ze tonen het niet — ‘t is echt niet bevattelijk.
Nieuwe presentatoren? Nieuwe presentatoren!! Hoera!
Even slecht Engels, even slecht Frans, en alweer ROEPENNNNNN in de micro: er zijn nog zekerheden.
De finale is altijd minder wijs dan de halve finales, het verrassingselement is er al af.
1. Litouwen. Ik weet nog altijd niet welk liedje jet is dat hij gepikt heeft, maar dat het gepikt is, lijkt me wel zeker. Ik dacht, hij heeft zo’n lang haar dat vanonder zijn hoed komt, maar neen: het was zich baard. En hij heeft inderdaad een magische piano, die blijft doorspelen als hij opstaat. Tiens, is hij halverwegen het liedje overgeschakeld op het Litouws, of zingt hij echt over papa’s weebles toy? Ik denk Litouws, en oei, even paniek: zijn hand stond in brand. “Alleen op ‘t einde was hij en beetje zenuwachtig,” zegt André Vermeulen.
“Zenuwachtig” is een codewoord voor “zo kattevals dat het pijn doet aan de oren”, blijkt.
2. Israël. ‘t Is een liedje voor de vrede, dat had ik bij de eerste passage niet begrepen. En ‘t is een Israëlische en een Palestijnse mevrouw, blijkbaar. Op die manier: twaalf punten. Om de politiek, en het belachelijke bongospel in het midden ten spijt. There must be another way, dat ze dat maar eens maanden aan een stuk op nummer één spelen in het Midden-Oosten daar.
3. Frankrijk. Patricia Kaas! Ze staat er even krachtig als Edith Piaf, zegt André Vermeulen. Gedrogeerd en uitgeput? Schoon liedje, schoon gezongen, maar, en ik had mezelf dit nooit vermoeden te horen schrijven: geen Eurosongmateriaal, toch? Ik zit te wachten op een opbouw en een climax, en die is er wel, maar… oh, hang on. Hij is er wel, die opbouw. Subtieler dan normaal. Schoon.
4. Zweden. Mijn favoriet! Elke keer ik het hoor, vind ik het beter.
5. Croatië. Lepe tenen! Croatië, waar de mannen meisjes naar buiten lokken door in slow motion constipatiebewegingen te maken. Blijkbaar. En het werkt: er staat plots een mevrouw bij die eigenlijk al haar slaapkleed aan had en juist ging slapen. Ze is van de antratie trouwens de tekst vergeten, en ze doet dan maar wat mee van aaa-aaaaa-a-aaa.
6. Portugal. Toodsh ash ruush dzhamr: gesproken Portugees, dat klinkt als een kolonie sprinkhanen. Is het mijn gedacht, of doet die mevrouw nu meer van schooltoneeltje dan in de halve finale? Meh, niet mijn ding. Maar wel een machtig goed decor.
7. IJsland. Dat was dat feetje met haar zestien in een dozijn-liedje. Ik ga even Plants vs. Zombies spelen.
8. Griekenland. Zucht. Sakis Woefwas. Niet mijn ding. Next.
9. Armenië. Ik heb er gelijk niet veel op te zeggen: dansmuziek gelijk ze overal ter wereld klinkt.
10. Rusland. Een mevrouw met een badgordijn aan, die om haar mama roept. En die in de achtergrond een oude wenende mevrouw wordt en op de voorgrond een krijsend kind. Zucht. Next.
11. Azerbeidjan. Baijan. Bijan. Gnn. Niet goed.
12. Bosnië en Herzegovina. Hoezee, dat vond ik goed vorige keer. En nog altijd. Schoon.
13. Moldova. Le mystère is daar weer. Niet slecht, nog altijd. Maar ook niet goed, we gaan daar niet in overdrijven. En hoe langer het duurt, hoe meer het tegensteekt.
14. Malta. Dum-dum-KEEL-dum. Dum dum ROEP dum. Tom tom ROEP tom. En dan het refrein: o WIE hie. o WIEEE hiieeee. tom tom dum die die. En dan in ongeveer twee derde van het liedje een tempowissel en een modulatie, en hopla we zijn weer vertrokken tot de climax. Saai. Next.
15. Estland. Alweer een liedje dat ik van ergens anders ken, maar: ik vind het wel goed. Mag ergens in de top vijf van mij.
16. Denemarken. Bon. Tijd voor nog wat Plants vs. Zombies. Zo slecht, maat.
17. Duitsland. Moh. Dita Von Teese en de meneer achter Das Boot. Een homo met botox, een jaren 40 vibe, Dita Von Teese, meer moet dat niet zijn.
18. Turkije. Onze Hadise. Nu ja, “onze”. Ze is natuurlijk van Mol, dat zijn eigenlijk Vreemde Luizen. ‘t Is één van de betere liedjes, of beeld ik mij dat in?
19. Albanië. Dat is niet eens zo slecht, denk ik. En dan besef ik plots dat ik dat denk, en vrees ik dat ik al veel te lang aan het kijken ben.
20. Noorwegen. De meneer met de getemde rupsen. Het is wel een liedje dat blijft plakken. En die centraal– en oost-europeanen, dat gaat daarvoor stemmen, denk ik.
21. Oekraïne. Hey, ik vind dat wel wijs. Sue me.
22. Roemenië. Aargh, slécht. Dat is die mevrouw met haar nerveuze twitch op haar micro.
23. Verenigd Koninkrijk. Dianne Warren aan de tekst, Andrew Lloyd Webber aan de muziek, een meisje uit tienduizend aan de zang — en nog is het slecht. Een onderdeeltje van een musical? Welzeker. Geen hit, maar misschien wel ergens op zijn plaats. In Eurosong? “It’s my time” zingen, dat klinkt verwaand. En kélen, en kélen. Saai, bah.
24. Finland. Dat was dat slecht 1993–dance-nummer. Next.
35. Spanje. Oh, schreef ik “35”? Het léék alleen maar zo. Geblondeerde del in ijsschaatstenue, goed zo, Spanje. En ook slecht.
Bon, er zaten wel degelijk goede dingen in.
…ooooh zo wijs! Twee man in de ruimte, die de stemming doen beginnen! Het jaar 2000!
Running a corporate wiki is much different than running a public wiki. People inside a corporate environment expect certain things that (most) public wikis simply don’t have to worry about. These things include single sign on/integrated authentication, WYSIWYG editing, search that finds more than just wiki pages, formalized input, document versioning (draft, stable, published, etc.), document importing, and document exporting.
…gelachen, that is. Het kan ook zijn dat het de zenuwen zijn die spelen, maar ik kwam gewoon niet bij.
Achtergrond: Steve Eves heeft een 1/10 model van een Saturn V gebouwd. Dat ding is gelanceerd, en er is een filmpje van:
Het geheel stond gepost op MeFi, en daar stond ook deze omschrijving, met opvolgposten:
The launch area was cleared at 1:00. The announced said that Steve Eves was ready, the launch crew was ready, the rocket was ready and he was ready, so he started the countdown. The whole crowd counted along, because come on, you have to.
There was a tail of flame, a plume of smoke and a tremendous noise. The rocket lifted off beautifully, and soared into the sky as the crowd cheered. When it reached its apex, it split in two and deployed the parachutes, one on the nose cone and three on the main body. The crowd cheered again. The parachutes caught the wind and the rocket was carried over the crowd, across the road and into the opposite field, where it slowly descended for a perfect landing. The biggest cheer of all, this time. The launch had gone off without a hitch, and Steve Eves had broken the world’s record.
I’d estimate that the rocket traversed about 600 yards all told, and the flight lasted about three minutes from liftoff to touchdown. […]
It was an honor and a thrill to be present– quite literally, we witnessed history in the making. The subsequent fried flounder at Mrs. R’s Family Restaurant was just a bonus. If anyone has any specific questions about the launch, I’d be happy to answer. posted by Faint of Butt at 6:07 PM on April 25
That’s a pretty amazing video. The thrust to weight ratio of the model is much better then the actual rocket. The rocket gets off the pad pretty quickly.
They have to be pleased with this flight, it seems like they would be able to recover the rocket in perfect shape. posted by jefeweiss at 6:49 AM on April 26
What about the kittens, were the kittens alive when they opened the hatch door? posted by Brandon Blatcher at 11:21 AM on April 26
THERE WERE NO KITTENS. posted by Faint of Butt at 11:54 AM on April 26
Liar! That’s an NSA coverup! The kittens were returned safely to earth, but were somehow… changed. Like they’d seen something up there, something unspeakable.
What terrors still live behind the eyes of those kittens? posted by blue_beetle at 12:56 PM on April 26
But the wave particle said there was a high probability of kittens! posted by Brandon Blatcher at 12:59 PM on April 26
You guys are idiots. The description said they had flounder in the capsule. posted by digsrus at 1:51 PM on April 26
THE FLOUNDER WAS DELICIOUS. posted by Faint of Butt at 2:39 PM on April 26
That wasn’t flounder. posted by Brandon Blatcher at 4:53 PM on April 26
Hoe doen andere mensen dat? Als er van die opinies in u zitten en ze zouden er eigenlijk best uit komen maar het lukt niet echt want uiteindelijk komt dat toch niet goed?
Zo bijvoorbeeld als men goesting heeft om een bende poseurs uit te maken voor poseurs? Of een bende fascisten voor fascisten? Of een bende hypocrieten voor hypocriet?
Op het internet is het zó verleidelijk om dat te doen, maar iemand gij fucking loser van een ruggengraatloze fascistische teef noemen, of iemand dingen aanwrijven als gij hypocriet zwijn al wat uit uw vettige pokdalige mond komt is vals en cynisch berekend ge zoudt uw eigen ouders niet zien staan als er niet iets mee te verdienen was, dat zijn meestal geen manieren om het lang uit te houden.
Nu is het niet meer zo, al een hele tijd niet meer, maar in de jaren 1990 heb ik lang rondgelopen met van die Dr. Martens met stalen tippen en met dichtgenepen handen, in de hoop dat er mij ooit eens iemand zou aanvallen op straat, en dat ik dan terug kon doen.
Ik heb tegenwoordig, om allerlei redenen, vaker en vaker hetzelfde gevoel op het internet. Grrr.
Helaas, net zoals mensen fysiek in mekaar dessen op straat geen goed idee is, is het geen goed idee om ruzie te maken met mensen via het internet.
> <
^ en daarboven stonden nog vier paragrafen die er nu niet meer staan.
Het is altijd een evenement, het einde van een jaargang van een reeks op televisie.
Zoals die keer dat Krystle en Alexis in een brandend huis zaten, of die keer dat Fallon met haar auto onder die vrachtwagen reed.
Ik heb er vandaag, na wat uitstel wegens andere dingen te doen, twee gezien.
Lost s05e16–17, het einde van seizoen vijf: allemaal antwoorden op vragen, en eindelijk wordt het een beetje klaar in de hele zooi. Geen slecht einde, niet echt een fantastisch goed einde. Ik kijk (een beetje) uit naar seizoen zes, maar ik vrees dat er niet zo enorm veel meer te vertellen is. Het zou eigenlijk nu kunnen eindigen ook.
Nee, dan House. Ook het vijfde seizoen, en House s05e24 was ook de laatste van dit jaar. Een aflevering van dertien in een dozijn, ogenschijnlijk. Net zoals bijna altijd, maakt het ook hier niet echt uit wat het specifieke medische geval is dat zal opgelost worden, noch wat de oplossing was.
Het kabbelt voort, zoals andere afleveringen ook wel eens voortgekabbeld hebben. En dan, acht of zo minuten voor het einde, valt er een figuurlijke hakbijl naar beneden, die de hele aflevering in perspectief plaatst. Vorig seizoen was het er ook al niet naast, maar deze keer is het gelijk menens.
Geef alle acteurs in de laatste minuten van de laatste aflevering van House een Oscar.
Johan Deckmyn bewees alvast heel wat vorderingen te hebben gemaakt in het speechen, zelfs in de moeilijke tijden van de campagne. Hij haalde fors uit naar Gents burgemeester Termont […] Daarnaast haalde Deckmyn ook uit naar de CD&V […]
Lijsttrekker voor Europa Frank Vanhecke hield een begeesterende slotspeech, waar hij eerst uithaalde richting de traditionele partijen […] Daarnaast haalde hij ook uit naar de partijen die per sé België in stand willen houden […]
Johan Deckmyn, voorzitter Vlaams Belang Koepel Gent
…zo grappig. Vooral als Deckmyn over zichzelf in de derde persoon spreekt.
One of science's most puzzling mysteries – the disappearance of the Neanderthals – may have been solved. Modern humans ate them, says a leading fossil expert.
The controversial suggestion follows publication of a study in the Journal of Anthropological Sciences about a Neanderthal jawbone apparently butchered by modern humans. Now the leader of the research team says he believes the flesh had been eaten by humans, while its teeth may have been used to make a necklace.
In November of 1944, a Jewish Hungarian poet known for mixing innovative and classical styles, was shot into a mass grave with his notebook of last poems in his coat pocket. One of 3,200 Hungarian Jews forced by fascist militia to march hundreds of miles in retreat from Tito’s advancing armies, Miklós Radnóti remained under that mound for eighteen months before he was unearthed and later identified by his wife. What she found in that notebook damp with his body fluids were his last poems, including love poems scribbled to her, Fanni, known to her friends as Fifi.
What happens when you round up all seven Goonies and put them in a room together? For scientific purposes, Empire did just that – and now you can see the emotional reunion of one of the most beloved casts of all time firsthand.
The women were passing messages out saying 'Please come and kill me, because of what's happened' and basically what happened is that those women who were arrested with young boys, children in cases that have been recorded. The boys were sodomized with the cameras rolling. And the worst above all of that is the soundtrack of the boys shrieking that your government has. They are in total terror.
Akkoord, akkoord, Johnny Cash heeft een uitstekende cover gemaakt van The Mercy Seat.
Maar Nick Cave zelf doet dat ook fantastisch goed:
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Wat lees ik in mijn inbox? De Standaard zorgt voor mij, als het op politiek aankomt.
Hoe leuk:
De Minuut: Elke dag nemen twee politici het tegen elkaar op in een videoboodschap. Wie overtuigt het meest? U kiest wie doorgaat naar de volgende dag. Anne De Baetselier (LDD) en Luckas Van der Taelen (Groen!) bijten de spits af.
Chat: Wat doet u aan de files? Hoe wil u meer mensen op het openbaar vervoer krijgen? Hoe zit dat nu met de Oosterweelverbinding? Stel vanmiddag tussen 12 en 13 uur uw vragen over mobiliteit aan Kathleen Van Brempt (SP.A), Moniek Denhaen (LDD) en Jan Peumans (N-VA).
De Obarometer: Welke politici werken zich online in de kijker? Wie heeft de meeste Facebookvrienden, wie Twittert er over de campagne? Volg de digitale campagne op de voet.
En dan ergens onderaan de mail:
Daarnaast leest u bij De Standaard Online het laatste verkiezingsnieuws, de scherpste analyses, de rapporten van onze politici, peilingen, enz.
Scherpste analyses, “enz.”
Ik ben niet op één minuut te overtuigen, en al helemaal niet in een al dan niet opgeleukt filmpje. Een kunstmatig één op één-gevecht tussen twee sprekende hoofden is niet mijn idee van een nuttig gesprek of debat.
Een chat van een uur, met drie deelnemende politici? Eens raden: gaan ze elk één vraag beantwoorden met copy-pastes uit hun hapklare programmapuntjes, of gaan ze echt in debat met elkaar?
En dan de Obarometer. De O-bloederige-barometer. Want oh ja, dáár ligt Vlaanderen van wakker, hoeveel Facebookvrienden een politicus heeft, hoeveel tijd hij verdoet op Twitter, en hoe erg hij zich in de kijker werkt.
Het is verdorie alsof ze het er om doen.
Obama’s webtweepuntnulligheid had niets te maken met hoeveel twitter of facebook hij persoonlijk deed, het ging hem om het netwerk van mensen.
Ik wil nog de eerste politicus in Vlaanderen zien die hem dat ook maar een fractie van een procentje nadoet.
Een bed, een trekzetel, een frigo, en een televisie. Meer moet een mens niet hebben:
Oh, en het tweedemeest spannende van vandaag is al achter de rug, en ik heb het niet gezien!
Ze hebben mij hier bloed afgetapt: ik blijven kijken naar die naald en dat buisje, in de hoop dat ik zo van dat gutsend bloed zou zien pulseren. Maar nee: ik zat naar het verkeerde stuk buis te kijken. Terwijl ik met een half oog aan het kijken was (en met een ander half oog mijn pre-operatieve vragenlijst aan het invullen was), zijn er blijkbaar vier van die buizen vol geraakt. En ik heb het niet gezien.
Het programma voor de volgende paar dagen:
Maandag 18/5
16u-19u: in de trekzetel op de computer zitten. Televisieseries bekijken.
19u-24u: in de trekzetel naar televisie kijken en op de computer zitten. Misschien een spelletje spelen ook.
20u of zo: een lavement krijgen. Ik hoop van ganser harte dat het een pil is of zo, en niet dat het iets is dat iemand mij moet toedienen. Bweikes. (en dat is dus meteen het spannendste van de hele dag)
Dinsdag 19/5
0u-…: naar televisie kijken en op de computer zitten.
6u: wakker gemaakt worden. Geen ontbijt, schat ik.
6u30–14u: wakker blijven. Dat ik na de operatie als een blok blijf slapen, geen in om de hele nacht wakker te zijn.
12u: geen middageten
ca. 14u: operatie
ca. 16u: gedaan, en bijkomen van de volledige verdoving
in de loop van de avond: ofwel terug op mijn kamer, ofwel de nacht in recovery doorbrengen
Zombie in my Pocket is a print-and-play game solo game (see the files section below). The game is free, fits in your pocket, and the modular board combined with the development cards make it a different game every time.
In Zombie in my Pocket, you're searching for the secret of the evil temple where you can find the item to destroy the zombies rising from the dead. You can pick up items to bash zombies along the way; a machete, golf club, chain saw, or even your former uncle's grisly femur.
Find the zombie totem, then bury it in the backyard graveyard before midnight and you've saved the world. Otherwise, you're zombie food.
A middle-aged man steps out of the shadows to assist. He introduces himself as MOREDECAI. He says that he’s been waiting for Maximus to arrive since watching him die in the Coliseum yesterday. Maximus says that he has no time for riddles. Mordecai responds that he has all eternity.
Welcome to Calligraphy Qalam—we’re glad you’re here. On this website you'll find a variety of interactive tools and information to help you learn more about calligraphy in the Arab, Ottoman and Persian traditions.
Being an Evil Overlord seems to be a good career choice. It pays well, there are all sorts of perks and you can set your own hours. However every Evil Overlord I've read about in books or seen in movies invariably gets overthrown and destroyed in the end. I've noticed that no matter whether they are barbarian lords, deranged wizards, mad scientists, or alien invaders, they always seem to make the same basic mistakes every single time.
The Five Families were established by Charlie "Lucky" Luciano in the wake of the Castellammarese War (1929 – September 10, 1931), a gang war in New York between partisans of Joe "The Boss" Masseria and those of Salvatore Maranzano. The arrangement, under the administration of The Commission, was created to divide the city among the gangs with mutual interests, and prevent the continuous grab for more territory. Of course, the arrangement has been anything but peaceful, and the Five Families have all gone through periods of prosperity and decline. So who are they, and how are they doing now?
Videogames are brilliant, aren't they? Namco brings a port of its original arcade game Muscle March to WiiWare in Japan on May 26th. The premise? If it's not abundantly clear above: after a pro football player steals the all-important protein powder, it's up to March's rippled stars to strike the pose of the wall-smasher in front of you to keep the march moving and bring the thief to justice.
Earlier this week we learned that Microsoft would be giving out the Office 2010 Technical Preview to select testers on an invite-only basis. In January, screenshots of the alpha (then still codenamed Office 14) were leaked a week after select testers got them. This time, testers don't even have the Technical Preview yet, but new screenshots have already arrived (see below).
Vorige keer: emmers zwart bloed onder mijn bed! Stervende en dode mensen naast mij op recovery! Gruwelijke pijnen en ademsnoden, vierentwintig uur aan een stuk!
Maar nu: niets van dat alles.
Ik dacht dat het om 14u30 u 15u was, bleek het uiteindelijk 13u te zijn.
En nu lig ik alweer op mijn kamer.
Pijn? Euh ja, toch wel. Erg, zelfs. Maar bon, dat gaat dan wel over, vermoed ik. En heb ik ondertussen een excuus om de mensen lastig te vallen als ik pijnstillers vraag.
Ik heb, achteraf bekeken, toch iets minder uitleg gekregen dan verwacht. Dat kan er natuurlijk mee te maken hebben dat ik eigenlijk ook niet veel uitleg gevraagd heb, maar toch.
Het ware gemakkelijk geweest als ik een dokter had gezien, dan had ik die vragen kunnen stellen als
wanneer zal ik mogen eten?
wanneer zal ik mogen drinken?
wanneer is het de bedoeling dat ik probeer te bewegen?
Nu tast ik daar zo’n beetje in het duister over.
update eten: morgen; drinken: nu; bewegen: geen idee, dokter komt morgen
Daarnet langsgeweest: twee dames van de verpleging. Om een nieuw infuus te steken, en om dingen aan mijn rug te doen.
Ik was helemaal opgelucht: het waren twee dames met meer ervaring.
Niet dat het mij om die ervaring te doen is — ik vermoed dat een verpleger die op een jaar of twee ook wel zo ongeveer opgedaan heeft. Nee, ‘t is mij om de leeftijd te doen.
Want ik vind dat dus behoorlijk disconcerting als er zo’n oogverblindend jong dink allerlei dingen moet doen.
Vanmorgen en gisterennamiddag was het van dat, namelijk. Brr.
Ze kunnen die mensen niet genoeg geld betalen, vind ik.
So I was craving chocolate the other day, well ok I am always craving chocolate, but I finally decided to do something about it yesterday. I am a sucker for brownies and cookies so I figured why not put them together? And how about I throw in some dark chocolate chunks for good measure. They turned out delicious, slightly flaky on the outside, gooey and fudgy on the inside. AKA: The perfect chocolate fix.
Everybody here is so into their personal drama. It’s pretty weird, I guess. There’s no room for a fat guy in all that stuff, though. Oh no, the fat guy can’t be involved in any romantic love triangles; he’d just drag everything down, right? It’d be like, an isosceles love triangle if you put fatty on one end.
Son of a bitch! Of course! It’s the parents! That is exactly the kind of bullshit parents would do, isn’t it? I mean, it’s not like he’s saying he rode one, or hell, that he’s even seen one, because Mattel can’t release them. Nobody gets hoverboards! Fucking parents!
This item has wolves on it which makes it intrinsically sweet and worth 5 stars by itself, but once I tried it on, that's when the magic happened. After checking to ensure that the shirt would properly cover my girth, I walked from my trailer to Wal-mart with the shirt on and was immediately approached by women. The women knew from the wolves on my shirt that I, like a wolf, am a mysterious loner who knows how to 'howl at the moon' from time to time (if you catch my drift!).
Zo. Ik zit recht, ‘t is te zeggen, ik zit op de rand van mijn bed.
De verpleegster deed wat verrast, zo van “oei, dat staat hier toch een beetje lelijk”, toen ze mijn rug zag. En of de dokter het al gezien had (nee). En euh, dat ik best wat bleef zitten en dat ze de dokter zou halen.
‘t Is nu dat verdriet. Straks heb ik zo’n ziekenhuisbacterie!
update ‘t Is geen ziekenhuisbacterie, maar wel een massief hematoom en dat ik er nog veel pijn van ga hebben. Allez ju.
Vorige keer, in 2004, heeft het zeker zes maand geduurd voor ik durfde naar mijn rug kijken, of zelfs maar eraan voelen.
Ik stond niet te springen om dat nu wel te doen, maar schets mijn verbazing: er was gewoon niet naast te kijken!
Het lijkt wel alsof ik zwanger ben langs mijn rug, zo een grote bobbel dat er staat.
Ik was al aan het denken over superlatieven om het hematoom op mijn rug te omschrijven — zo groot als een duivenei, vuistgroot, dat soort afmetingen — maar nu blijkt dat ik het eigelijk nog het best kan omschrijven als “beeld u in dat een medium formaat huiskat in slaap gevallen zou zijn onder het vel op uw rug”.
En dan hebt g’allemaal van die wilde plannen: ik zit thuis en ik moet niet werken voor het werk, dus ga ik nog eens dit en dat en dat en dit in gang stampen, en dan ga ik dat boek lezen, en dan ga ik die televisieserie bekijken, en dan ga ik…
Maar dan komt daar dus niet van. Ongemakkelijk liggen niet-kunnen-bewegen van de de pijn en de last, dat is blijkbaar een quasi-full-time bezigheid.
Het belooft: de volgende twee weken moet ik nog verzorgd worden, en dan op 5 juni moet ik naar de specialist die me gaat zeggen wanneer ik weer ambulant mag zijn en terug naar het werk mag.
Most people getting started with JavaScript these days are faced with the challenging task of picking a library to use, or at least which one to learn first. If you're working for a company chances are they have already chosen a framework for you, in which case the point is somewhat moot. If this is the case and they've chosen MooTools and you're used to jQuery, then this article might still be of some use to you.
Ik ben gisteren dan maar naar huis geslonken. In het hospitaal was er niet veel meer dat ze voor mij konden doen: ik heb zo’n zelfreinigend steriel ding op mijn operatiewonde, en voor de rest kan ik niet veel meer doen dan zitten en liggen, en vooral niets opheffen.
Voor de volgende twee weken, dus.
Op 1 juni moeten de draden er uit, en op 5 juni moet ik naar de neurochirurg terug om mijn herintegratie in de maatschappij te bespreken.
Ik kwam gisterenmiddag thuis, trouwens, en ik heb bijna de hele rest van de dag en nacht geslapen, tot vanmorgen. Met ongemakkelijk —ai! oei! gnn!— schuifelen van positie één (linkerzijde, ai!) naar een uur of zo later positie twee (rechterzijde, gnnn auw) naar een uur later positie drie (op mijn ugh! aaaa!! rug), en dan terug.
Ik heb tiketten voor Zappa Plays Zappa vanavond, trouwens. Natuurlijk dat ik niet kan gaan.
See, all I’m talking about is simply an evening of wining and dining. Zie je, het enige waar ik over praat is een avond van zeveren en eten.
We have 24 hours max before she unloads it. We hebben maximum 24 uur voor ze het loslaat.
We need somebody… innocuous. Someone with whom she can let her guard down. We hebben een onschuldig iemand nodig. Iemand met wie ze haar bodyguard kan neer laten.
What’s on the agenda, if I may be so bold? Wat staat op de agenda, als ik zo open mag zijn?
I hate to pull rank here, but… Ik haat het om hier partij te kiezen, maar…
Assume your partner is the mark. Ga ervan uit dat je partner het teken is.
Tall, dark and caring. Groot, donker en medelijdend.
I don’t think that’s necessary at this particular juncture. I’m solid as a rock in that department. Ik denk niet dat het nodig is bij deze bepaalde relatie. Ik ben zo vast als een steen in die afdeling.
Why do you think she’s known as the Black Widow? (…) because she kills all her mates Waarom denk je dat ze bekend staat als de Black Widow? (…) omdat ze al haar vrienden doodt.
I’m digging the new vest. Ik zoek de nieuwe vest.
She’ll need to be well-lubricated. Ze zal moeten verleid worden.
—I no longer drink. —I should probably cut back too. —Ik drink niet meer. —Ik zou waarschijnlijk moeten vermageren.
Some women prefer a man who can take a back seat. Sommige vrouwen verkiezen een man die op de achterbank gaat zitten.
The woman is an absolute francophile. De vrouw is een absolute Francophilie.
Meet me tomorrow. Sixth and Alameda. Zie me morgen, Alameda 6.
I guess I’m not much of a spy. Ik gok dat ik geen echte spion ben.
Live by the sword, die by the sword. Leef bij het zwaard, sterf bij het zwaard.
The page that will make you thankful you live in the 21st century and not the middle of the 19th century. This page contains a description (warning to those easily disturbed by such: the descriptions are in "graphic" language) of the most common Civil War surgery, the amputation.
Hey, weet ge wat? En als ik dat nu eens niet zou worden, fan van Mieke Vogels?
Ik bedoel, hoe zielig is dat niet? Mieke Vogels zelf (vermoed ik, of het zou iemand anders moeten zijn die haar Facebook-account bestiert, en dan is het zo mogelijk nog zieliger) die me komt vragen om fan van Mieke Vogels te worden?
For the record: zolang Mieke Vogels bij Groen! de plak zwaait, zo lang denkt geen haar op mijn hoofd eraan om op Groen! te stemmen. Nem.
En elke politicus die op Facebook blijkt te zitten of op Twitter of op gelijkaardige, die daar zes maand geleden niet op zat, die mag het ook vergeten, qua mijn stem krijgen.
We believe Last.fm and CBS violated their own privacy policy in the transmission of this data. We also believe CBS and Last.fm may have violated EU privacy laws, including the Data Protection Directive, and should be investigated by the appropriate authorities.
T2 and T3 are such similar movies as far as the plot goes that its possible to tell the story and the plot and describe both movies with one description. Lets see…
26 must-have fonts that are free to download and use in your personal designs. Make sure to read the license agreement for each font, as some are for personal use only, while others are free to use in commercial work.
“The Comprehensive Guide for a Powerful CMS using WordPress”, a three-part series, an attempt to show off a number of WordPress features, tips, tutorials, hacks, plugins and best practices from the World’s Leading WordPress web-developers
Rejoice, Whedonites! His latest television venture, Dollhouse, has been renewed by Fox for a second season of 13 episodes, thus proving the existence of God.
Welcome to the JesusDatabase – a collaborative project to create an online resource for historical Jesus research and to explore new ways of celebrating the meaning of Jesus for people today. This project was started in March 2006 and draws on earlier work going back to 2001. It currently consists of 345 articles.
Euh ja kijk, ik had gezegd dat ik er niet zelf een foto van zou nemen en dingen, maar bon, bon, dan toch.
…en ‘t is doodgemakkelijk! Mijn favoriet soort recepten!
Oven voorverwarmen op 220 graden.
Aardappel nemen, zo nodig onderkant beetje afsnijden dat hij wat plat ligt. Aardappel op snijplank leggen, en er twee van die japanse eetstokken naast leggen. Sneetjes snijden in aardappel tot aan de eetstokken.
De sneetjes een beetje vullen. Met, euh, een mengsel van zout en peper en parmesaan en broodkruimels. Of met zout en peper en zeer zeer fijn gesneden look. Of met om het even wat, eigenlijk. Een klein beetje olie bovenop de aardappelen doen. Of boter. (Ik heb zwarte peper en grof zeezout gedaan, en look.)
In de oven steken. Ik heb gekozen voor een half uur op heteluchtoven en dan nog een kwartier op grill.
Done! De aardappelen zijn zacht en romig vanbinnen, en dan worden ze krokant vanboven. Yummy.
Sandra en de kinderen waren er vandaag vandoor: communiefeest in de familie.
Ik zat thuis, van de zetel naar het bed en van het bed naar de zetel. En dan naar de tuin/koer.
Die er als een oorlogszone bij ligt: de linkerhelft staat vol rommel, de rechterkant is een oerwoud waar nu al negen maand geen grasmaaier of ander onderhoud aan te pas gekomen is.
Ik had het erger verwacht, die rechterhelft: ik had visioenen van verlepte en rottende planten, maar uiteindelijk valt het helemaal mee. Veel groen, heel veel bloemen, veel beesten.
Ik werd er zowaar lastig van: ik zou zo graag foto’s nemen, maar het lukt niet. Damned.
Dan maar mijn fototoestel op de grond gelegd en ongefocuseerd foto’s laten nemen:
Het heeft ook wel iets — en dan vooral de meest onverwachte dingen: bekijk het filmpje vooral in HD op Vimeo. Daar onderaan die druppel, daar bewegen allemaal kleine kleine dingetjes: mijten! Witte kleine mijten!
The Banach–Tarski paradox is a theorem in set theoretic geometry which states that a solid ball in 3-dimensional space can be split into several non-overlapping pieces, which can then be put back together in a different way to yield two identical copies of the original ball. The reassembly process involves only moving the pieces around and rotating them, without changing their shape.
The Petrucci Music Library is an internet-based collaborative music score library. You will find tens of thousands of scores composed by thousands of composers here, all available for free download.
Er zitten overal mijten, daar waren we het over eens, Louis, Zelie en ik. Er zijn er die we gemakkelijk kunnen zien, zei ik. Rode fluweelmijten! zei Louis. En er zijn er die we helemaal niet kunnen zien met het blote oog, zei ik. Huisstofmijten! wist Zelie. Vieze beesten, wisten ze allebei: ik had ze er al foto’s van laten zien.
(En er is ook een heel grote, heel erg nuttige soort mijt, zei ik: een keukenmijt. Maar papa toch was mijn deel. En ook wel: ooggerol.)
Het ging over mijten naar aanleiding van het filmpje dat ik gemaakt had, waar ze er zagen bewegen, van die mijten.
Ik had een hele tijd geleden al kleine witte mijten zien zitten in de GFT-bak van mijn ouders, maar dat was blijkbaar een soort die vochtig en donker leefde. Wat ik vanmiddag op onze koer tegenkwam, leefde in de blakende zon, en was een eind kleiner.
Hoe klein? Dit is een foto van een mier naast een druppeltje honing:
Inzoomen op het kader, geeft dit:
…en daar zit één van die mijten. Ongeveer in het midden. Ik zeg wel degelijk “één van de”, want eens ik er begon op te letten, waren er echt wel veel.
Niet gezien?
Hier, in beweging:
…en naast de kop van de mier van hierboven, ter groottevergelijking:
Heh. heh.
En ooit als ik groot ben, dan koop ik mij een top of the line Canon met een MP-E 65mm. Serieus.
Uitstekend. Freya van den Bossche zegt dat ze graag minister van Cultuur zou worden.
Tobback zegt dat als het van hem afhangt, ze die post op haar buik mag schrijven. En dramt dan op eigen initiatief door, en noemt ze lomp en dom.
Louis begint echt zijn leeftijd te tonen: zoiets doet men niet. En Caroline Gennez doet er nog een schep bovenop. Go Caroline.
Ik hoor ze spreken over “postjes pakken” en watnog, maar kan iemand me eens zeggen wat er mis is aan zeggen dat men in een bepaalde ministerpost geïnteresseerd is?
Ten eerste: Tobback moet zijn klep houden. Als een andere gepensioneerde krokodil hem dat gelapt zou hebben (niet dat het ooit zou gebeurd zijn, ze waren wel slimmer), zou het kot te klein geweest zijn. Een politieke partij, a fortiori een politieke partij net voor de verkiezingen zelf, is geen praatbarak.
Ten tweede: Gennez (of wie er daar tegenwoordig echt de plak zwaait) had Tobback moeten zeggen dat hij zijn klep moest houden.
Ten derde: van den Bossche zegt geïnteresseerd te zijn in Cultuur? “Et alors?” is het enige antwoord daarop. Als zij dat zegt, dan is dat zo. We zullen wel zien wat de verkiezingen en de stemmen brengen. “Freya zou een goeie minister van Cultuur zijn,” is het antwoord daarop. Niét elkaar zitten afkatten en vliegen afvangen en puntjes denken te moeten scoren.
Fecking amateurs, dedju.
Oh, en daar geheel naast: de VRT is bijzonder goed bezig, de laatste tijd, met die verkiezingen. Vandaag tijdens Terzake: maar blijven doordrammen over de al dan niet geloofwaardigheid van de sp.a — spreek misschien over het PROGRAMMA, eikel!
Gisteren was het ook al een soort ultra-light versie van een verkiezingsprogramma (het Luxemburgplein? serieus? fijn dat Henk nog eens op tv was, maar serieus?? die komkommmers: serieus????), met nauwelijks plaats voor debat, met meer desinformatie dan informatie, en vooral: met zoals alsmaar meer tegenwoordig, dat verdomde monkellachje, dat huhu-wij-zijn-toch-zo-vinger-op-de-pols waar ik me niet kan van inbeelden dat onderhand niet héél Vlaanderen er het schijt van krijgt.
Teller is one of the greatest magicians living in the world today. Teller is a guy who is constantly thinking, constantly reevaluating what he is doing. He keeps working on his material with really no care as to how long it takes. It might take a month or it might a year or it might be 10 years before it goes on.
Alexei Sayle began as a ground-breaking stand-up comedian in a tight suit and brought his act to rich fruition in a unique television series with his name in the title. Meanwhile he had also established himself as an actor in the movies and laid the foundations for his later career as one of our most adventurous writers. His particular gift in all fields is to bring his radical background into the foreground. Here he talks about growing up as a Marxist in modern Britain, about honesty in comedy, and about squaring his rebel status with the glow of celebrity. An enemy of the old order but no friend of New Labour, he draws a resonant connection between the Millennium Dome and the interior of Tony Blair’s brain.
Using two or more monitors can bring a number of significant advantages to designers.
In this article we’ll present some basic pros and cons of using multiple monitors, general instructions for setting them up, as well as a showcase of workstations that feature multiple monitors.
Most of the jobs I get are basically very unwholesome people. There's always something wrong with the guy, and sometimes something deeply wrong. I'm tired of that. I tell my agent I want a Fred MacMurray part. I want a part where I have a wife and kids and a dog and a house, and my kids say to me, "What do you think I should do, Dad?" and I say, "Be careful."
Hrm. Ik ben wat aan het prutselen om te kijken hoe WordPress naar Drupal om te zetten. Zuiver theoretisch voor het moment, om te kijken of Gentblogt in Drupal zou te wurmen zijn.
Er is een zeer goeie WordPress-import-module voor Drupal, zeer toepasselijk WordPress Import genoemd: die importeert artikels, commentaren, auteurs, en zorgt ervoor dat alle oude permallinks blijven kloppen door URL aliases aan te maken.
Maar: custom fields worden niet overgenomen. En op Gentblogt steken we auteurs die geen redactie zijn, en fotografen, en nog wat andere dingen, in custom fields.
Eens kijken of het manueel kan.
Een lijstje van alle auteurs uit WordPress halen, is simpel:
select post_id, meta_value from wp_postmeta where meta_key='auteur' order by meta_value
Ik krijg 844 verschillende auteurs, gekoppeld aan 2367 artikels, maar bij de import naar Drupal is de WordPress-post_id helaas wel verloren gegaan. Helemaal vanzelfsprekend te koppelen zijn die dingen niet, maar de permalink zit er wél in, dankzij die importmodule. En het geluk wil dat die permalink redelijk simpel in mekaar zit: /jaar/maand/dag/post-slug.
Dus hoppa, één minuskuul stapje meer:
select concat(date_format(post_date,'/%Y/%m/%d/'), post_name) permalink, meta_value auteur from wp_postmeta, wp_posts where wp_posts.id=post_id and meta_key='auteur' order by post_date
En dat geeft propertjes, voor de laatste tien dagen bijvoorbeeld:
Nu aan de andere kant kijken wat en hoe. Ik zou kunnen auteurs in een CCK-veld steken, maar zou ik dat wel doen? Er kunnen meer auteurs per artikel zijn, en auteurs kunnen terugkomen. Ik denk dat ik ze in een taxonomie steek.
Eens kijken hoe dat databasegewijs in mekaar zit. Een “auteurs”-taxonomie bijgemaakt, en blijkbaar komt die terecht in een vocabulary-tabel, met per taxonomie-term een record in een term_data-tabel (taxonomy ID, term name), een bijkomend record in een term_hierarchy-tabel (term ID, parent ID — hier allemaal met parent=0, gemakkelijk).
Terms worden aan nodes gekoppeld in (surprise!) de term_node-tabel. Daar zit telkens een nid, vid en tid in: raar!
Want blijkt dat tid wel degelijk de term ID is, maar dat die nid (node ID) eigenlijk helemaal afhankelijk is van vid (revision ID, primary key van node_revisions), en dus dat die term_node niet 2NF is, ha.
…euh, maar bon. We kunnen dus de auteur koppelen aan een node. Ervan uitgaand dat het om een maagdelijk lege Drupal zal gaan, zal nid en vid altijd hetzelfde zijn net na die import, dat maakt het gemakkelijker.
En nu nog van een permalink naar een node geraken. De permalinks in Drupal zitten in de URL aliases, en URL aliases zitten in de (verrassing!) url_alias-tabel: de “WordPress-permalink” staat doodsimpelgaweg in url_alias.dst, en de Drupal-node ID staat als “node/####” in url_alias.src.
Bingo! Ik heb alles dat ik nodig heb!
* * *
Actieplan, bijzonder low tech want het gaat maar één keer gebeuren en ik heb geen zin om ook maar een letter te programmeren:
Export van WordPress naar XML.
Import in verse Drupal met WordPress Import.
Lijst van auteurs uit WordPress halen: select distinct meta_value from wp_postmeta where meta_key='auteur' order by meta_value;
Auteurs in Drupal in term_data steken: insert into term_data (vid, name) values (1,[auteur]); [auteur-vocabulary is 1 namelijk]
Lijstje A: Drupal-auteurs met hun tid krijgen: select tid, name from term_data where vid=1;
Lijstje B: Drupal-permalinks met node ID: select replace(src,'node/','') nid, dst permalink from url_alias where dst like '200%'; [alleen artikel-permalinks beginnen met 2004, 2005, etc.]
Lijstje C: WordPress-permalinks met auteurs: select concat(date_format(post_date,'/%Y/%m/%d/'), post_name) permalink, meta_value auteur from wp_postmeta, wp_posts where wp_posts.id=post_id and meta_key='auteur' order by post_date;
Lijstje B en lijstje C naast elkaar plakken, elke instantie van auteur in lijstje C vervangen door de overeenkomstige tid uit lijstje A. Misschien doe ik dat in Excel, misschien in MySQL, ik weet het nog niet. In ieder geval heb ik op het einde een lijstje D, met een nid (node ID in Drupal) en een tid (“auteur ID”, ttz. term ID voor die auteur in Drupal).
Link tussen post en auteur leggen: insert into term_node (nid, vid, tid) values ([nid],[nid],[tid]);
Hey presto! Sounds like a plan!
En, euh, dat was dus stukken eenvoudiger dan dat ik dacht dat het zou zijn.
* * *
Nog te bekijken:
threaded comments
paginatemplates en content types, met onder meer foto van de dag, kalender, nieuws, uwged8
Het regent dat het kraakt, het bliksemt en het onweert.
Gezellig, vind ik.
En dan moet ik plots denken aan Zelie, die op zeeklas zit. In een vreemd bed aan het slapen, niet dat het de eerste keer is natuurlijk, ze gaat al jaren op kampen en zo, maar toch: alleen in een vreemd bed met storm op zee.
Je kan altijd meerdere auteurs aan 1 content type linken met de user_reference module die standaard bij CCK zit.
Hm. Dat is ook een mogelijkheid, natuurlijk. CCK laat me toe om een onbeperkt aantal auteurs toe te voegen, en heeft propere autocomplete.
Dan moet ik wel 844 auteurs aanmaken bij het overzetten (geen probleem, vermoed ik), maar moeten er bij het schrijven van artikels ook users aangemaakt worden — geen idee hoe gemakkelijk dat is.
Ik kijk dat tweede eerst na, want daar staat of valt het mee.
* * *
Eerst een “auteur”-veld toevoegen aan mijn “artikel”-content type: label is “Auteur”, field_name is “field_author” (vraag mij niet waarom ik dat in het Engels zet, maar zo is het nu eenmaal), type of data is “User reference” en form element is “Autocomplete text field”. Save.
Ik krijg een tweede scherm, waar ik settings voor het auteur-veld moet kiezen: autocomplete matching is “contains”, ik voeg een reverse link naar de referenciërende node toe op het user record (geen idee wat dat doet, met wat geluk een automatische lijst van artikels geschreven), een korte help tekst, en dan zit ik aan mijn eerste dilemma.
Moet het veld required zijn of niet? Met andere woorden: zorg ik ervoor dat de user die een artikel in Drupal ingeeft meteen ook de “primaire” auteur is (met het “risico” dat het een fotograaf kan zijn bijvoorbeeld en dat er dan moet gefiedeld worden), of verplicht ik iedereen om expliciet een auteur te kiezen?
Ik denk dat ik voor dat laatste ga.
…oh, hang on: ik bedenk net iets. Als ik het veld niet verplicht maak, dan kan ik voorzien dat bijvoorbeeld actua, die op Gentblogt een soort press review vaak zonder eigen tekst is, géén auteur heeft.
…of nee, dan kan ik voorzien dat een actua-bericht als “auteur” de naam van de bron heeft. Yep: dan is “De Gentenaar” en “De Standaard” een auteur als een andere. Ha! Goed plan. Het veld blijft dus verplicht.
Default value zet ik op “Redactie”, en number of values “unlimited”. User roles en user status that can be referenced? Aargh, nu heb ik alleen “authenticated user”. Wat doe ik daarmee? Een nieuwe user class aanmaken dan maar?
Eerst eens kijken hoe gemakkelijk users toe te voegen zijn.
Ik ga eerst een user role “redactie” toevoegen: dat worden mensen die artikels kunnen schrijven (en beelden uploaden, en dergelijke) en die in dit model dus ook nieuwe users moeten kunnen aanmaken.
Administer › User management › Roles › Add role, tot zover tot zo gemakkelijk. Edit permissions: redactieleden mogen alles doen op alle nodes, en alles doen in de user module. Eens zien wat dat geeft.
Hm. Als ik inlog met een gebruiker die enkel “redactie” is, dan heb ik default blijkbaar enkel My account, Create content en Log out als menu-opties, en geen “add user” of zo. Eens kijken hoe het daarmee zit. Er is ook een menu_per_role module, maar zou dat geen overkill zijn? Ik kan natuurlijk altijd manueel naar /drupal/admin/user gaan… euh, nee. Tiens. Ik heb geen toegang tot die pagina, zelfs al dacht ik dat ik er mij toegang toe gegeven had.
Ah, disregard previous: ik was uit het oog verloren dat ik “access administration pages” moet aanzetten voor de redactie-rol. Ahem.
…en dat ziet er eigenlijk allemaal uitstekend uit: artikels kunnen meer dan één auteur hebben (die gemakkelijk aan te maken is door redactieleden), en per auteur heb ik dan meteen een profielpagina en een lijst van hun artikels. Uitstekende tip, heel erg bedankt.
(Jammer dat Profiles en User settings blijven staan in het menu en op de User Management-pagina. Ik zou dat graag nog weg krijgen, eigenlijk.)
* * *
Dan dus nu kijken hoe ik de bestaande WordPress-auteurs (die in een custom field zitten) eerst in Drupal kan krijgen als min of meer dummy users, en dan hoe ik ze in een CCK-veld kan krijgen dat gekoppeld is aan het juiste artikel. Oh, en hoe ik de auteurs zoals ze er nu in zitten kan migreren naar “CCK-auteurs”.
…en ‘t is allemaal gemakkelijker dan ik dacht: “bestaande WordPress-auteurs in Drupal krijgen”, dat is niet meer nodig. Ze zitten er namelijk al in na de import. Hoezee!
En ze koppelen, dat is gewoon een zaak van in content_field_author de juiste uid van de auteur te steken. Ha! Ha!
Epic Games, founded by Tim Sweeney in 1991, has a much bigger gaming footprint than most people realize. When I hear "Epic," I think back to a time in the early 1990s when I was deeply involved in my local computer bulletin board system (BBS) scene. BBSes were early dial-up online services that provided message boards, primitive online games, and numerous free files to download.
Er is iemand beneden in de keuken, die aan het uitleggen is aan Sandra hoe ze een Tupperware-avond moet aanpakken.
Ik moei mij daar niet mee, dat zijn mijn zaken niet.
Maar waar ik wél de griebels van krijg, is dat dat mens zó luid spreekt dat zeker twee verdiepingen hogen en ongetwijfeld een huis verder ook nog te horen is.
Ik weet dat ik vaak te stil en compleet onverstaanbaar spreek, maar ik heb een hekel aan mensen die voortdurend met schellende en luide stem spreken. Hekel.
Hoe is dat mogelijk, in ‘s hemelsnaam? WIJ STAAN NIET AAN DE ANDERE KANT VAN DE STRAAT HE MADAM!
Een conversationele toon, dat is een conversationele toon. In een situatie dat er minder dan pakweg vijf man aan het spreken zijn in een kamer waar verder geen lawaai is, dan ROEPT MEN NIET VERDJU!
(Hetzelfde geldt a fortiori trouwens voor mensen die aan de telefoon spreken alsof ze moeten roepen tot in Canada.)
Gegeven: een oude familiefoto, maar niet zeker wie, of wanneer, of waar.
In CSI zouden ze dat met de computer doen, zo van bliedie-bliedie-bliep Enhance 17,46 to 51,59 bliedie-bliedie-bliep en het is allemaal zonneklaar, maar in ‘t echt is er korrel op foto’s en kan men niet verder inzoomen tot in het oneindige.
Ten eerste: wie? Staat het onomstootbaar vast dat de man links dezelfde is als de twee portretten rechts? Dan is het de grootvader van mijn grootvader, Arthur Vuylsteke. Argumenten vóór: haarlijn, wenkbrauwen, neus, snor en baard zijn praktisch gelijk, gegeven dat er tussen de drie beelden vijftien à twintig jaar zou kunnen liggen. Argument tegen: de oorlel in het linkse beeld is groter dan op schilderij en rechtse foto. Maar dat zou kunnen zijn omdat er een stijve boord tegen drukt, misschien, want de rest van het oor is praktisch gelijk.
Ten tweede: wanneer? Als het Arthur Vuylsteke is, dan is hij geboren in 1858. Hij is gestorven in 1953, dus het kan zijn dat hij er jong uitziet voor zijn leeftijd. Of niet, natuurlijk. En de rechtse foto hierboven is genomen in de jaren 1920–30.
Er staat een telefoon op de foto, van een model dat vanaf eind negentiende euw gemaakt werd—vergelijk met een Zweedse telefoon uit 1896:
‘t Is dus wellicht ergens in de jaren 1900. Er hangt een electrische lamp aan het plafond:
…en er zitten stopcontacten in de muur (en een raar soort meter, geen idee waar die voor zou kunnen dienen):
Er staat geen computer op zijn bureau, dus het is zeker van vóór de tweede wereldoorlog (ahem).
Zou het in de eerste wereldoorlog kunnen zijn? Zegt het uniform iemand iets? Is die stoel geen bekend model stoel?
Vervolgens: waar? Een bureau ergens, zoveel is zeker. Koffiekan, één koffietas, en naast de koffietas iets dat ofwel een mes is (of twee), ofwel een nietjesmachine, ofwel iets helemaal anders:
Op het bureau: schrijfgerief, papier, latten, stempels, en een vreemd instrument (een uurwerk? chronometer?):
Bovenop een kastje voor dossiers: links iets dat lijkt op landkaarten, een inktdroogmaakding en een bakje met papieren (boekjes? paspoorten?) erin:
Aan de muur hangt een reliefkaart, maar de foto is te klein en de korrel te grof om te zien van waar de kaart zou kunnen zijn. Iemand een idee?
…of is dat een dwaalspoor, en is het misschien een vakantieherinnering of zo?
Arthur Vuylsteke werkte tussen 1901 en 1925 als boekhouder in de gevangenis in Gent: zijn er daar van die vensters ergens? In de Nieuwe Wandeling vóór ze afbrandde? Of was het toen nog een andere gevangenis? Leopoldskazerne? Of zo?
Ik ben na mijn uren aan het proberen kijken hoe Gentblogt in Drupal zou kunnen gesmeierd worden.
Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om auteurs in CCK-velden te steken bij een content type “artikels”, en dat dan via een view te ontsluiten.
Ik heb alles van Gentblogt geïmporteerd gekregen in Drupal, dat lukte zonder noemenswaardige problemen — er zal wel veel conversiewerk zijn omdat er nu eenmaal in WordPress maar één auteur- en één fotograaf-veld was, maar dat er veel artikels zijn met meer dan één auteur en/of fotograaf.
Maar bon, par for the course.
Zo ver was ik gekomen toen ik de auteurs per artikel toonde in mijn, ahem, proof of concept-ding.
En toen kreeg ik zo’n ongemakkelijk wee gevoel in mijn maag. Er stond bijvoorbeeld
Auteur: Jan Fotograaf: Pieter
Tot zover geen probleem. Maar er stonden ook dingen als
Auteur: Jan Fotograaf: Myriam Fotograaf: Pieter
Okay, ik kan velden groeperen en multiples collapsen, dan krijg ik dingen als
Auteur: Jan Fotograaf: Myriam Pieter
Beter, maar toch nog niet naar mijn goesting.
…en dus, lang verhaal kort, heb ik even bezig gezeten om een minofmeer propere oplossing te programmeren, die de volgende variaties aankan:
Enkel tekst-auteur of enkel fotograaf:
Jan Jan en Pieter Jan, Pieter en Schmurzwinkle Jan, Pieter, Schmurzwinkle en Zonkmayer
Zowel tekst-auteur als fotograaf:
Murgkopf (tekst) | Parzok (beeld) Murgkops en Parzok (tekst) | Argnov (beeld) Murgkops, Parzok en Argnov (tekst) | Smunklap (beeld) Murgkops, Parzok en Argnov (tekst) | Smunklap en Yrnoald (beeld) Murgkops, Parzok en Argnov (tekst) | Smunklap, Yrnoald en Treppengeländer (beeld) [etc.]
Met telkens links naar een profielpagina waar alle artikels van die auteur staan, uiteraard.
Het klinkt voor de hand liggend, en nu ik weet waar gezocht, is het allemaal ook wel wat voor de hand liggend. Maar zo voor een eerste duik in het Drupal-themen… hoera voor mezelf!
Many ancient scripts have been deciphered (see "The great decipherments" and The ancient scripts), but some significant ones have yet to be cracked. These fall into three broad categories: a known script writing an unknown language; an unknown script writing a known language; and an unknown script writing an unknown language. The first two categories are more likely to yield to decipherment; the third – which recalls Donald Rumsfeld's infamous "unknown unknowns" – is a much tougher proposition, though this doesn't keep people from trying.
Ik ben bezig met een reeks praktijkgerichte fotoworkshops op poten te zetten. Er blijkt een heel grote vraag van mensen die een digitale reflexcamera kopen om er snel beter mee te leren werken. Een professional die midden in het werkveld staat en gemotiveerde enthousiastelingen op sleeptouw neemt lijkt volgens velen een goede leermethode en is bovendien een uitstekend alternatief of aanvulling voor de jarenlange cursussen in avondonderwijs. Om zo goed mogelijk te kunnen aansluiten op de vraag van toekomstige cursisten, heb ik een paar vragen opgesteld met meerkeuzevragen. Ik zou het erg op prijs stellen mocht je even de tijd nemen om deze mini-enquête in te vullen.
Men neme twee bodrams. En twee eieren. En een snuifje geraspte kaas, peper en zout, en wat mosterd.
Bodrams in de toaster, eieren pocheren, gepocheerde eieren op bodram, kaas erover, onder de grill, mosterd erbij. Yum.
Ik ben nog altijd wat nerveus als ik eieren pocheer, dus had ik er maar drie gemaakt.
Nergens voor nodig, nerveus zijn voor gepocheerde eieren trouwens: water met zout laten koken, een scheutje (witte) (wijn-)azijn bijkappen, de eieren eerst individueel in een kommetje breken, het water wat rond doen draaien en voorzichtig de eieren één voor één in het water doen glijden, en het kan niet mis gaan.
Het prutsen met Drupal vordert sneller dan verwacht op sommige momenten, trager dan verwacht op andere.
Die keer dat ik zo content was van mezelf? Turns out dat ik wel content mocht zijn, maar dat ik ongeveer de helft van de tijd eigenlijk niet snapte wat ik aan het doen was.
Ik was nadat ik dat geschreven had een hele dag (nacht) bezig met prutsen op allerlei details, en toen ik er de volgende ochtend één dingetje bij deed, bleek dat ik eigenlijk al de hele tijd volledig verkeerd bezig was.
Geen verloren werk, en ik heb veel bijgeleerd, maar toch: waarmee bewezen was, andermaal, dat het niet goed is om meteen al met de details bezig te zijn, en dat ik het dan bij deze ook niet meer doe.
Geen enkel boek leert u zo goed een systeem kennen als zelf een itch te hebben en die gescratcht te willen zien: ik denk dat ik bijzonder veel aan het bijleren ben van die hele Drupal, op een manier dat ik het nog nooit gedaan had tot nog toe.
Een blijvertje, deze keer dus. En het kriebelt serieus veel om wat ik allemaal leer in een uitgebreide tutorial te steken.
Er zijn zoveel dingen die op het eerste gezicht (en het tweede, derde, vierde) compleet onlogisch zijn, waar een mens zich kapot op kan zoeken —en waar de uitgebreide maar chaotische en van totaal verouderde informatie bol staande drupal.org-website zeer letterlijk minder dan nuttig bij is— die dan na een tijdje eigenlijk helemaal logisch blijken op hun eigen manier.
Op dit moment, bijvoorbeeld, zit ik met de vraag waarom groeperen op een datumveld in een view verschillende groepen maakt voor verschillende rollen: gewone users krijgen een groep per dag, admin krijgt een groep per individuele datum.
Gewone users krijgen dit te zien:
Actua dinsdag 26 mei Schade door stormweer al bij al beperkt Looppiste Watersportbaan zal nooit helemaal rond zijn Kinepolis tijdig klaar voor Filmfestival Grondige modernisering Universitair ziekenhuis Gentse politici krijgen rode neuzen maandag 25 mei Zwaargewonde na vechtpartij bij Dampoort Volvo Cars Gent “belangrijk” voor Volvo Dieven stelen verkiezingskar N-VA zaterdag 23 mei Het Lam Gods is (letterlijk) terug sexy Interview met uitvinder ‘collectief blokken’
…en admin krijgt dit te zien:
Actua dinsdag 26 mei Schade door stormweer al bij al beperkt dinsdag 26 mei Looppiste Watersportbaan zal nooit helemaal rond zijn dinsdag 26 mei Kinepolis tijdig klaar voor Filmfestival dinsdag 26 mei Grondige modernisering Universitair ziekenhuis dinsdag 26 mei Gentse politici krijgen rode neuzen maandag 25 mei Zwaargewonde na vechtpartij bij Dampoort maandag 25 mei Volvo Cars Gent “belangrijk” voor Volvo maandag 25 mei Dieven stelen verkiezingskar N-VA …
Dus met andere woorden: voor gewone gebruikers groepeert views blijkbaar op het geformatteerde datumveld (en dus een nieuwe groep per verandering in een datum met format “l j F”) voor admin groepeert views op het niet-geformatteerde datumveld (en dus een nieuwe groep van zodra ook maar één seconde verandert).
Ja, ik zou kunnen een bug ingeven ergens. Maar ik heb er geen idee van of het een bug is, dan wel of ik iets over het hoofd gezien heb. En als het een bug is: geen idee of het in Views is, of in Date, of in Core, of waar dan ook.
…dergelijke dingen dus. Ik zal er in de loop van vandaag of morgen of overmorgen wel achter komen, denk ik.
In termen van verkeerd, is dit zo verkeerd dat het er niet alleen aan de andere kant weer uit komt, maar zelfs dat het nog eens teruggekomen is aan deze kant van verkeerd, en er dan opnieuw aan de andere kant van verkeerd uitgekomen is.
Ho boy.
Heather Parisi is aan Amerikaanse van Italiaanse origine, die in de jaren 1980 het gezicht van de neotelevisione mee bepaalde.
Ah… Al Bano en Romina Power:
En Raffaella Carrà, natuurlijk, de eeuwigdurende Rafaella Carà:
Dat was al in de jaren 1970, trouwens: in Italië gingen de jaren 80 van 1975 tot 1995. Denk ik.
Brak uw hart ook bij dit verhaal? Een meisje van vijf, in een appartement opgesloten zonder contact met de buitenwereld en met alleen honden en katten voor gezelschap?
The girl, physically underdeveloped and more like a two-year-old, was not registered with local doctors or hospitals.Natasha is now under close observation in a local social rehabilitation centre.
Specialists are shocked at the way she jumps on people and plays dog games yet they say she is not mentally retarded, just starved of love and attention from humans.
Ik weet niet of het de journalist is die overdrijft en sentimentaliseert, maar ik kreeg het toch even heel moeilijk bij deze:
Experts hope Natasha can recover with intensive education. She showed delight when an art teacher drew a picture of a flower.
Jawel, ik begin er mij mee te amuseren, met Drupal.
Brian’s Latest Comments is een plugin voor WordPress, die een lijst van de laatste X becommentarieerde posts geeft, en per post Y commentaargevers weergeeft.
Het resultaat staat bijvoorbeeld rechtsboven op de home pagina van mijn eigen weblog, en ook bij Gentblogt. Een handig dingetje, en ik wou het ook hebben in Drupal.
Eerste halte: zoeken of er een module is die dat doet? Naaah. Ik weet op voorhand dat ik de tien laatst becommentarieerde artikels wil, en per artikel de laatste maximum tien commentaren, dus ik kan functionaliteit doodsimpel zelf maken.
En wel zo!
Ten eerste: een lijst van de tien recentst becommentarieerde artikels op de homepagina krijgen. Er zijn verschillende manieren, natuurlijk. Ik heb een view (“recent”) gemaakt van nodes van het type artikel, foto van de dag en agenda-item, aflopend gesorteerd op last comment time, en dan die view in een block gestoken dat enkel op de homepagina getoond wordt.
Ten tweede: een template aanmaken voor die view (in mijn geval was dat node-view-recent.tpl.php):
<?php echo "<p class=\"article\"><a href=\"$path\">$title</a> "; echo "(<a href=\"$path#comments\">$comment_count</a>)</p>"; $comments=db_query("SELECT * FROM comments WHERE nid=%s ORDER BY timestamp DESC LIMIT 10", $nid);
$i=1; echo "<p class=\"recentcomments\">"; while ($comment=db_fetch_object($comments)) { echo "<a href=\"$path#comment-",$comment->cid,"\">",$comment->name,"</a>"; if ($i!=$comment_count) echo ", "; $i+=1; } if ($comment_count>10) echo "..."; echo "</p>"; ?>
Het begint met een regel per becommentarieerd artikel: titel van het artikel (met een link naar het artikel, $path), en totaal aantal commentaren bij het artikel (met een link naar het begin van de commentaren, $path#comments).
En dan per artikel een query die comment-ID en naam van commentaargever uit de comments-tabel haalt, aflopend gesorteerd en beperkt tot de laatste tien.
Die query wordt afgelopen, en per comment komt er de naam van de commentaargever en een link erop naar dat individuele commentaar, $path#comment-[comment-ID].
Omdat de kleine details het maken: komma’s tussen alle namen, geen komma na de laatste naam, en “, …” als er in totaal meer dan tien commentaren zijn voor dat artikel.
Het heeft langer geduurd om dit te schrijven, denk ik, dan om het te maken met Drupal.
En jazeker: ongetwijfeld kan het sneller en properder en beter, maar hey: het werkt en het doet wat het moet doen.
Kijk kijk kijk. Wat krijgen we nu? Gehoord via Ilse die het gelezen had bij Koen Fillet op zijn Facebook die het gehoord had van (pdw) die het vannacht gelezen had in De Huisarts (en het stond ook al op dit forum): Groen! gaat voor homeopathie en gelijkaardige nonsens.
Groen! pleit tevens, niet meteen verrassend, voor een verdere erkenning van alternatieve geneeswijzen, met prioritaire aandacht voor homeopathie, acupunctuur, chiropraxie en osteopathie. “Om patiënten in hun vrije keuze te ondersteunen, moet de erkenning van zorgverstrekkers en geneeswijzen de garantie bieden op kwaliteit.” [Groen! gaat preventief, De Huisarts 28 mei 2009, p. 11]
Ik vind daar niets van terug in hun verkiezingsprogramma, maar als dit bevestigd wordt, dan is het stemmen alvast een beetje eenvoudiger geworden voor veel mensen.
Dat ze niet beschaamd zijn. Wat is het volgende? Wichelroedelopers? Oorkaarsen? Gebedsgenezing?
We willen verder werk maken van een erkenning van alternatieve geneeswijzen, die al hun werking bewezen hebben (en dus in feite misschien niet meer echt zo alternatief zijn). [1]
We denken concreet aan homeopathie, acupunctuur, chiropraxie en osteopathie [2]en telkens op voorwaarde dat de complementariteit en samenwerking met de klassieke geneeskunde verzekerd is. Als dit goed wordt aangepakt, kan dit zelfs tot een kostenbesparing en minder verbruik van geneesmiddelen leiden. In elk geval kan een officiële erkenning van opleidingen en praktijken, ook het kaf scheiden van het koren.
Over de effectiviteit van homeopathie e.a. is ook bij ons de nodige discussie. Maar je kan anderzijds niet voorbij aan de vraag die leeft bij het publiek. [3]
Ik noteer, samen met de mensen op het forum waar Johan Malcorps dit schreef:
[1] Enkel voor alternatieve geneeswijzen die al hun werking hebben bewezen? OK, dan zijn we veilig.
[2] …want geen mens heeft de werking van bijvoorbeeld homeopathie bewezen.
[3] …oh, en als de vraag “leeft bij het publiek”, dan moet het maar geld krijgen? Leutig.
Het contrast kon niet groter zijn. Vanmorgen was het anderhalf uur debat tussen alle partijen op RTBF. Een interessant debat, krachtig gemodereerd en toch geanimeerd. Alle partijen rond een grote tafel, en iedereen laten uitspreken;
Het Groot Debat moet blijkbaar nog meer opgeleukt worden dan de andere verkiezingsprogramma’s van de VRT: de “hoofdrolspelers” worden zowaar geïntroduceerd als was het een boksmatch.
Discussie tussen alle partijen? Neeeeuuuhhh!
Het is te moeilijk voor de Vlaming om een discussie te volgen die niet één tegen één is: de Vlaming kan enkel zwartwit-denken, meneer. We gaan de politici apart nemen twee per twee, meneer. Zo is het gemakkelijker.
Te beginnen: Chris Peeters en Jean-Marie Dedecker.
…en we zijn goed begonnen: is het het Liberalisme die de crisis veroorzaakt heeft?
Nee, zegt Dedecker, maar voor hij kan verder uitleggen onderbreken De Vadderifan en Goedele hem. “Méér regels dus, meneer Peeters?”
Aaaargh!! Hátelijk: De Vadder en Devroy spreken meer dan Peeters en Dedecker. En ze vatten alles wat gezegd wordt nog eens samen: “voor alle begrip, u zegt dus dat Vlaanderen niet moet investeren in Opel?” — nééééén, dat zei Dedecker niet. Hij zij dat je Opel enkel mag steunen als daar garanties tegenover staan, dat de steun niet verdwijnt in het niets.
En zo blijft het voortgaan:
Dedecker: A De Vadder en Devroy: dus u bedoelt eigenlijk B Dedecker: Nee, ik bedoel A, en wel om de volgende r… De Vadder en Devroy: Meneer Peeters, zegt u nu C? Peeters: Nee, sta me toe even te antw… De Vadder en Devroy: Bedoelt u dan C? Of D? Peeters: Ik bedoel eigenlijk E. Mijn idee daarover is dat ik b… De Vadder en Devroy: Dus u zegt eigenlijk hetzelfde als X? Peeters: Nee, dat doe ik niet, ik heb d… De Vadder en Devroy: Dankuwel, ik vrees dat onze tijd erop zit.
Bracke doet het nog beter (ook bij hem staat iedereen recht. Dat is dynamischer, vermoed ik): Mijnheer Van Mechelen, kunt u even zo snel mogelijk het verschil in standpunt tussen u en Kris Peeters uitleggen?
Het is afgrijselijk irritant: Bracke is gewoon overduidelijk aan het hengelen naar one-liners. Alsof de wereld zo eenvoudig in mekaar zit.
In deze wou Bracke weten wat Van Mechelen en Vandenbroucke vonden van het loon van Jean-Luc Dehaene. Uh huh. Want, vinger aan de pols, dáár liggen we allemaal wakker van.
Next up: Filip Dewinter versus Frank Vandenbroucke. Over de onafhankelijkheid van Vlaanderen of niet.
En hopla, opnieuw citaten van Tobback, die blijkbaar het Vlaams Parlement met een frietkot vergeleken heeft dat denkt dat het een viersterrenrestaurant is. With friends like these…
Dewinter die Vandenbroucke verwijt te weinig Vlaams te zijn, on aura tout vu. En wat een belachelijk idee om die twee tegen mekaar te zetten.
Reacties bij Bracke: Bart De Wever wil gewoon alle samenwerking boycotten federaal als er geen inschikkelijke Franstaligen zijn.
Bracke: Geert Lambert, bent u het eens met De Wever? Geert Lambert: Neen, daar b… Bracke: Dús u bent het eens met Frank Vandenbroucke? Lambert: Wel, ik ben het op veel vl… Bracke: Dankuwel meneer Lambert. Laatste vraag: dus u bent het eens met Frank Vandenbroucke? Lambert: Wat dit betreft ben ik ind… Bracke: Dankuwel. Over naar Mieke Vogels en Dirk Van Mechelen bij Ivan De Vadder en Goedele Devroy.
Ik mág mij zo niet opwinden. Ik mag niet.
Vogels: Maar daar gaget niet om.
…en opnieuw: een debat over welzijn tussen Van Mechelen en Vogels. For feck’s sake.
Zag ik Vogels daar even verbleken toen ze moest zeggt op televisie dat ze alleenstaande ouders een vakantiedag per week zou geven op kosten van een belasting op vermogen?
…en Bracke gaat wéér uit de bocht: hij wil horen wat Peeters vindt van liberalen op het departement welzijn.
Bracke: Meneer Peeters, zal u dat toelaten? Peeters: Er moeten eerste nog verkiezingen komen, meneer Bracke. Bracke: Meneer Peeters, zal u dat toelaten? Peeters: …en er moet eerst nog een coalitie gevormd worden. Bracke: Meneer Peeters, zal u dat toelaten? Peeters: …en er moet eerst nog onderhandeld worden. Bracke: jamaar, meneer Peeters, kan u het uitsluiten dat er een liberaal op Welzijn zal zitten?
Ack!
Zucht. Het wordt te gek voor woorden. Frank Vandenbroucke en Geert Lambert tegen elkaar zetten over werkgelegenheid.
Ouch. Lambert: “Frank, de sp.a zal de SLP niet nodig hebben om verkiezingen te verliezen.”
Oh, typische Bracke opnieuw.
Bracke tegen Dedecker: is LDD een sociale partij? Dedecker: Ja, en ik zal u een voorbeeld geven. Bracke: Eéntje!!
En dan een uit zijn verband gerukt citaat, en hopla, naar de volgende reactie. Bracke wil weten of Kris Peeters meer geld gaat geven aan De Lijn. Peeters wafelt een beetje. Bracke: dank u, dat is een duidelijk antwoord.
Hopla: Bart Dewever en Filip Dewinter over, volgens Bracke, “minder gezever” in de politiek.
Haha, en Dewinter die zich op staat te winden over “valse beloften” die andere partijen doen. En voor de zoveelste keer vanavond het failliet van het debat: Dewinter staat Van Mechelen en Peeters uit te maken, maar die staan een halve studio ver, en kunnen niet tussen komen.
Het hele segment is een vrije tribune van de VRT voor Dewinter om de rest van de partijen uit te schelden. Prachtig. Leve de VRT.
…hopla, terug naar Bracke.
Daar is Tobback weer: of Vandenbroucke ook vindt dat Freya lomp en dom is. Goede antwoorden van Vandenbroucke, en miljaar is dat nu iets waar voor de zoveelste keer tijd moet aan verdaan worden??
Van Mechelen en Peeters doen van opbod tegen mekaar over het minister-presidentschap.
Geeuw.
AAAAAAAAAAAAARGHH!!!!
Ze sluiten het hele ding af met dilemma’s.
Oh, dilemma’s, leuk.
Nee, wacht: DILEMMA’S DIE OP VIJF SECONDEN MOETEN BEANTWOORD WORDEN.
Nééééé!!!
Of eigenlijk: nee. Een perfecte afsluiter. Een karikatuur van dilemma’s als afsluiting van een kartikatuur van een debat.
Ik dacht dat het niet erger kon. Wel, kijk op Canvas voor de nabespreking zit er een mevrouw van, wait for it, wait for it: Glam*It om haar opinie te geven.
En Peter Vandermeersch die het een inhoudelijk sterk debat vond en met stijgende verbazing naar de kwaliteit van de politici keek.
En inderdaad: daar zijn, ze, de one-liners.
De ene one-liner na de andere. In fragmenten van vier of minder seconden.
Fuckers. En ik weeg mijn woorden.
Wacht, nog eens: fuckers. Ik ga niet kijken, ik word er misselijk van.
These days the only things that land on Hashima Island are the shits of passing seagulls. An hour or so’s sail from the port of Nagasaki, the abandoned island silently crumbles. A former coal mining facility owned by Mitsubishi Motors, it was once the most densely populated place on earth, packing over 13,000 people into each square kilometre of its residential high-risers. It operated from 1887 until 1974, after which the coal industry fell into decline and the mines were shut for good.
In the 21st century, when human biology has been investigated right down to the genetic level, how can the existence of female ejaculation still be open to debate?
During the summer of 2007, Gödel, Escher, Bach was recorded especially for OpenCourseWare. Below are links to the videos, along with breakdowns of the video content.
Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.
Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.
Ter info
Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.
#intothewild
