Archief voor juli 2009

 

De beste camera ter wereld

woensdag 1 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

…is de camera die men op zak heeft.

Ten bewijze! Anna, andermaal potzwart na een hele dag spelen, zit aan tafel pizza te eten en te zingen.

Te zingen van jezus is geboren bij zijn mama en zijn papa, en variaties erop—tot en met de onsterfelijke klassieker brilletje is geboren bij zijn brilletje en zijn brilletje.

Yup.

Bring your kids to work day

donderdag 2 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Om zeven uur te voet naar Sint-Jacobs. De bus naar de Dampoort. Een half uur wachten op de trein. Een dikke drie kwartier trein naar Brussel-Zuid.

In de metro

Een dik kwartier metro tot Madou. Te voet naar het werk.

In zoveel mogelijk stilte tekenen en knippen, in de tuin op het werk, achter een gesloten deur.

En toen moest ik naar een vergadering, en zijn de kinderen bij de kinderen die in het huis aanwezig waren naar een film gaan kijken en gaan spelen.

Toen ik terug was: gaan eten, te voet een minuut of twintig ver. Te voet naar de metro. Met de metro naar Brussel-Zuid. Treinen met vertraging, bijna drie kwartier staan wachten. Trein naar Gent-Sint-Pieters. Trein van Gent-Sint-Pieters naar Dampoort: drie kwartier of zo blijven staan. In de hitte. Zonder air conditioning.

Te voet naar de bus, op de bus, te voet naar huis.

Met vier kinderen op stap, in dit weer, naar Brussel over en weer, met openbaar vervoer.

Niet. Echt. Aangeraden.

App van de dag: Stanza

donderdag 2 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Kindle, voor iPhone/iTouch of gewoon in ‘t echt, is vooralsnog—drat nog aan toe—niet beschikbaar in Europa.

Awoert!

Ik lees graag boeken, ik lees graag veel boeken tegelijk, maar ik heb een slechte rug en ik zie mij niet rondslepen met veel boeken tegelijk.

Zo’n Kindle in ‘t echt: geen idee of het eigenlijk wel iets voor mij zou zijn (al koop ik er mij natuurlijk meteen één, het moment dat hij in België te kopen is). Dat hij goed leesbaar is in volle zon is een enorme pro. Dat hij niet leesbaar is zonder nachtlamp in het donker is een enorme contra.

Daar zou dan wel tegenover staan dat ik de iPhone app zou kunnen gebruiken om ‘s nachts en in bed te lezen: dan kan ik zelfs zonder bril lezen. Ik zie namelijk zo slecht dat ik zonder bril toch maar met één oog kan lezen tegelijk, en dan nog alleen als de letters niet meer dan een centimeter of vier of zo ver zijn.

…maar bon, goed, afijn. Er is nog geen Kindle.

Wat er wél is, daarentegen, op iPhone/iTouch, is Stanza.

Stanza is een e-boeklezer. Doet zo ongeveer alles wat ik ervan verwacht, gegeven de beperkingen van het platform, en dan vooral de relatief slechte resolutie.

De Stanza-bibliotheek is geordend op titel, auteur, onderwerp en laatst gelezen boeken:

library

latest titles

Proper zonder flashy te zijn: ik was al lang tevreden dat het geen overbodige Delicious Library-achtig houten schappen waren;

Boeken hebben een voorpagina, en kunnen tekst en beeld bevatten. Geen idee wat de beperkingen zijn, ik heb nog maar heel eenvoudige dingen gezien tot nog toe:

bookinfo holmes

Lezen is, zoals het hoort, eenvoudig: rechts duwen om naar de volgende pagina te bladeren (met een propere page curl-animatie), links duwen om terug te bladeren, in het midden duwen om allerlei menu’s te zien te krijgen:

manual page turn

Er is een manier om e-boeken van de computer op Stanza op iPhone/iTouch te krijgen, maar ik heb er nog geen nood aan gehad: er zit namelijk een behoorlijk uitgebreide lijst gratis boeken in. Er zitten ook links naar een aantal te-betalen-boekenwinkels in, zoals O’Reilly:

library1 library2

library3 library4

Er kan vanalles aan gecustomized worden — een instant favourite bij mij was alvast dat ik de rotatie kon afzetten, zodat ik op mijn zijkant kan liggen en dat de pagina niet in landscape-mode springt — maar uiteindelijk zijn de standaardwaarden (kleur, font, achtergrond) wel goed genoeg gekozen.

Het kán wel anders, als het zou moeten:

IMG_0245 IMG_0244

…maar ik laat het dus gewoon zo staan. Behalve als ik niemand mag wakker maken, dan zet ik het scherm minder helder (vinger van boven naar onder over het midden van het scherm); en als het écht moet, kan ik naar night mode overstappen (witte of grijze tekst op zwarte achtergrond):

minder helder nacht

Ontbreekt er iets? Tja. Annotaties, misschien. Misschien meer dan één bookmark per boek. Integratie met Amazon? Downloaden van kranten en tijdschriften?

Ik voel dat ik een waslijst van features zou kunnen opsommen, maar uiteindelijk: dan maak ik er een tweede, jawel, Kindle van. En dat is niet de bedoeling: dit is een ding waarmee ik op dit op dit moment een aantal grote klassiekers aan het (her)lezen ben. Daarvoor is dit ideaal, om tussendoor een paar tiental pagina’s te doen.

Als ik ooit zover ben, bekijk ik de integratie met de desktoplezer en het versluizen van boeken van computer naar iPhone/iTouch ngo eens.

Maar tot zover: van harte aangeraden. Vier en een halve vinger op vijf.

Del.icio.us op 2 juli 2009

donderdag 2 juli 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

  • At the time, it was whispered that an undiagnosed mental illness had prompted the drastic transformation of his work. Shortly thereafter, he was expelled from teaching at the academy, lost many of his patrons, and went into isolation in Bratislava, where he spent the rest of his life working on his character head series.
    (tags: sculpture)

Op restaurant

vrijdag 3 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Iets eten en dan naar de cinema gaan. Zou dat niet iets zijn?

Drank

vrijdag 3 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

En als we nu een cocktails zouden drinken op het terras van de Grade? Zou dát geen goed idee zijn?

Leegloop

zaterdag 4 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het huid loopt een beetje leeg: vanmorgen is Zelie op kamp vertrokken, met een rugzak bijna zo groot als haarzelf. En straks vertrekt Louis ook, en blijven wij met Jan en Anna achter.

‘t Zal raar doen, denk ik, zo helemaal alsof we een paar jaar jonger zijn.

Sympathy

zaterdag 4 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Leve Laibach!

RoboGeisha

zaterdag 4 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

O-kay.

Ik weet welke film ik dringend wil zien:

Maag

zondag 5 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Geen idee wat het is, maar den dezen heeft vorige nacht de ziel uit zijn lijf gespaaid. En ligt al de hele dag in bed.

Brrr.

Scheren

maandag 6 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Zeg nu eens serieus: wat voor achterlijkheid is dat niet, dat scheren.

Ik had de laatste paar dagen minofmeer in bed doorgebracht, met iets tussen voedselvergiftiging (misschien) en buikgriep (wie weet), dat in alle geval de symptomen van beide had.

Afijn, ik dus in bed gebleven, en scheren was wel de laatste van mijn zorgen.

Volgt: een episode uit mijn boeiende leven. Ge zijt gewaarschuwd.

Vanmorgen was het nog niet allemaal koek en ei in mijn maag, maar hey, ik moest gaan werken, dus ik helemaal met goede moed mijn wekker op zeven uur gezet.

Zeven uur?! Zo laat!? Ha ja: er zijn maar twee kinderen thuis, ik moet maar om tien voor acht de trein halen, en dus kan ik rustig om 7u30 vertrekken.

Maar!

Toen bleek plots dat ik mijn fiets aan het station had laten staan vrijdag, en dat ik dus te voet moest gaan! Te voet gaan, da’s zeker een kwartier vroeger vertrekken, want een mens weet nooit. Oei! Snelsnel scheren en dingen, en dan nog mijn efforts invullen van vorige week want dat was er ook niet van gekomen zondag, en dan raprap op weg.

Ik dus op weg naar het station, gepakt en gezakt. Tot ik voorbij de Joremaaie ben en ik merk dat o ramp! Mijn portefeuille nog in de keuken ligt!

Een portefeuille die thuis is blijven liggen, da’s geen treinabonnement, geen busabonnemente, geen geld op zak, geen metroabonnement, geen maaltijdcheques, geen niets!

Met de fiets is het maar een minuut of wat om over en weer te gaan, maar te voet: pech. Dan geraak ik niet meer op tijd aan de trein. Op een andere dag is dat geen onoverkomelijk probleem, maar vandaag: no-can-do. Vergadering in de Koningsstraat om 9u30, da’s niet veel speelruimte om een latere trein te nemen.

Gnn. Dan maar op de trein gestapt en mijn naam en adres en geboortedatum alvast op een papier geschreven om aan de controleur te geven.

Brussel, vergadering, metro, werk, station, trein, terug thuis, en thuis: gemerkt dat ik me in mijn haast ‘s morgens vroeg maar half geschoren had.

Zucht.

Dat scheren, dat is zo smeerlapperij.

Vandaag

maandag 6 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 17 reacties

Er lag een dood tsjiepken op de vloer voor de kerk vanmorgen:

Dood vogelken

Geen idee wat voor merk tsjiepken het is: manifest teveel snavel om een kip te zijn en manifest te weinig staart om een velociraptor te zijn, da’s al wat ik zo op het eerste zicht kon zien.

Ook geen idee hoe het ding daar terechtgekomen was: er stond in de buurt alleen een zeer debonair uitziende Mozes, en verder weinig richels of zo.

Debonair Moses

Nog geen halve meter verder stond dit op de grond getekend:

RIP Elke en Sabien

Hier (Justitiepaleis) stierven Elke en Sabien op 18–05–2009. Vreemd, want “hier” was niet het justitiepaleis maar wel de portico van de Saint-Jacques-sur-Coudenberg.

Twee vriendinnen die een oud leven begraven hebben, in de ijdele hoop dat het nu écht wel beter zou worden, misschien? Weten zij veel.

Ik kon wat rondlopen in de stad omdat ik te vroeg was voor mijn vergadering — had ik al ooit gezegd dat ik het haat om ergens te laat te zijn en dat ik meestal een heel eind te vroeg ben en dan sta te drentelen tot nét op tijd?

Afijn. Toen was het vergadering, kijk, een telefoon op allemaal stoeltjes met wieletjes:

Telefoonstoels

En toen was het weer naar het werk gaan en het was al wat beginnen betrekken:

Hemel

Allemaal vreemd volk in het park trouwens: Japanezers en andere toerismen, in luidruchtig gesticulerende groupuscules.

En dan op het werk, waar het na lang eindelijk weer wat draaglijk van temperatuur aan het worden was.

Studio

En dan naar de trein en naar huis. Kijk, het perron van Brussel-Zuid en tegelijk de binnenkant van de wagon, waar net een mevrouw opstapte waar ik elke dag heen en terug mee rijd:

Inside/outside

Het is wat, zo heel de tijd met een fototoestel in uw handen rondlopen.

Del.icio.us op 7 juli 2009

dinsdag 7 juli 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Ploef, weg

dinsdag 7 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Had ik vandaag al iets op mijn weblog geschreven, vroeg ik me af. Ik had er geen idee van.

Vanavond zat ik bij mijn ouders. Ik was er toegekomen en ik wist dat ik vandaag zeker twee dingen gedaan had op het werk, maar tegen dat mijn broer er was, wist ik er maar één meer. En toen moest ik heel hard nadenken, want ik wist geen van de twee meer.

Even maar, want dan wist ik het weer.

Toen ik bij mij thuis kwam, moest ik heel hard nadenken, want ik wist het weer niet meer (pro memori: gewerkt aan een wiki, gewerkt aan een offerte).

Ik werd vanmorgen wakker en het was in mijn hoofd vrijdag. Ik was er helemaal zeker van dat het morgen weekend was.

Ik las deze middag een e-mail dat iemand woensdag op bezoek zou komen, en ik was ervan overtuigd, echt honderdvijftig procent van overtuigd, dat het vandaag woensdag was.

Vanavond deed ik, zuiver per toeval eigenlijk, mijn werkmail open (tijdens een hoop ik niet vergeefse poging om in mensentaal het verschil uit te leggen tussen emailadres, browser, mail client en mail server), en daar zat een confirm is voor een tentative van donderdag in Gent en een cancel voor dezelfde tentative voor woensdag in Gent. Ik wist van haar nog van pluimen dat er een kans was dat ik morgen niet naar Brussel moest gaan. Voor hetzelfde geld stond ik morgen en was mijn meeting in Gent.

Morgen zijn er dingen te doen op het werk, maar ik weet niet wat. Vandaag zijn er dingen te doen thuis, maar ik weet ook niet wat.

De wereld is niet in zijn haak. Vakantie zit er voor iets tussen. Iets.

Audiofielen zijn idioten

woensdag 8 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Euh, wacht, laat me dat van een qualificatie voorzien: de meeste audiofielen zijn idioten. :D

Hilarische commentaren door mensen die zichzelf kenners noemen, over het verschil in geluidskwaliteit tussen een opname gemaakt met een Sony PCM-D50 en met een minder bekend merk, de Zoom H4 van Samson.

Copypaste van een paar stukjes opinies van zelfverklaarde kenners, wie weet hoe lang staan ze er nog op:

  • D50 a bit smoother … H4 is kinda muddy in comparison
  • The Zoom H4 slighly softer approach but muddled – lost focus at certain points. The Sony Sounds very digital to my ears not to harsh and neither muddled – Very balanced and enjoyable. SONY WINS PLUS LOWER BACK GROUND NOISE TOO.
  • Sony delivers it in much better fashion and H4 seems very disjointed. Sony wins first round using internal speaker
  • Sony has pro approach very like studio finish – frequency is very balanced across the full range. Zoom H4 is not even worth talking about; to describe this is that its lost in somewhere in space !! Now, I can see why Sony is expensive.
  • The Sony does sound better in all areas
  • Sony is smooth, more balanced and has more quality to it. Zoom h4 sounds fine at certain areas but seems to have wow/flutter like digital jitter
  • Sony is commendable performer… H4 is very muddy; not to my taste
  • the H4 sounds very scrambled. The Sony with internal mic ‘yet not perfect’ but nonetheless outperforms the entire Zoom family. Even if H4n was pumped with steroids it still no match to the mighty Sony pcmd50.

De clou van de zaak? De meneer die de vergelijking gepost had, had helemaal per ongeluk voor de Sony het exact zelfde geluidsfragment gepost als voor die H4. Er was dus niet het minste verschil tussen dat “uitstekende” Sony-geluid (dat eigenlijk het geluid van de H4 was) en het modderige H4–geluid.

Mbwahaha. Zo grappig.

[via]

Leterme

woensdag 8 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 26 reacties

Ik las het vanmorgen in de snelte in de krant, ergens onderaan een ander artikel staat het me bij: Leterme komt terug in de regering.

Niet als, ik zeg maar iets, onderstaatssecretaris van administratieve vereenvoudiging, beter bestuur en duivenkoten of zo, nee: meteen de grote trom.

Buitenlandse zaken. Hij kan alvast beginnen oefenen op zijn Marseillaise — ah ha ha, een fijne witz die ongetwijfeld dozijnen (pdw)-adepten mij vandaag al zullen voorgedaan hebben, ik heb het internet nog niet gelezen maar het lijkt me onvermijdelijk.

Nee serieus.

Leterme minister van buitenlandse zaken. Ik vind het nauwelijks te bevatten.

Del.icio.us op 8 juli 2009

woensdag 8 juli 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

  • Codex Sinaiticus is one of the most important books in the world. Handwritten well over 1600 years ago, the manuscript contains the Christian Bible in Greek, including the oldest complete copy of the New Testament. Its heavily corrected text is of outstanding importance for the history of the Bible and the manuscript – the oldest substantial book to survive Antiquity – is of supreme importance for the history of the book.
  • Whee!
    (tags: painting tv video)
  • JavaScript, aka Mocha, aka LiveScript, aka JScript, aka ECMAScript, is one of the world's most popular programming languages. Virtually every personal computer in the world has at least one JavaScript interpreter installed on it and in active use. JavaScript's popularity is due entirely to its role as the scripting language of the WWW.

    Despite its popularity, few know that JavaScript is a very nice dynamic object-oriented general-purpose programming language. How can this be a secret? Why is this language so misunderstood?

  • Yes, Judas can break the fourth wall now, DEAL WITH IT.
  • Hailed as a triumph of the modernist aesthetic, the film is formally severe and utterly modernist. Its characters are nameless and locked in a zone of their own, a zone that may not even be of this world. At a baroque resort, an unnamed man "X" tries to convince an unnamed woman "A" that they had an affair last year and agreed to meet at the resort and leave her current paramour "M". She doesn't remember him at all, but what he tells her has the power to create a past for her and to blend it into her present. They are all caught up in a surreal loop of disjointed time.

Slechte programmeurs

donderdag 9 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Vandaag was er een vergadering bij mensen die onder meer ook een website hebben die gemaakt is met een open source CMS.

Eén van de usual suspects als het op open source CMSen aankomt. Eén van die waar men verwacht dat eens men er iets mee gemaakt heeft, het naar meer smaakt.

Wel: niets van dat. “Nooit meer,” was zowat de algemene teneur. Blijkbaar heeft een prutser van een programmeur (of een prutser van een bedrijf, ‘t is niet alsof we zwaar doorgevraagd hebben) een draak van een implementatie gedaan, en een ramp van een website achtergelaten. Met vanalles hard coded waar het eigenlijk niet zou gemogen hebben, bijvoorbeeld.

En die mens (of bedrijf) heeft het nu verkloot voor de rest. Want nu heeft “open source” de naam slecht te zijn. Moeilijk om mee te werken. En is er een zeer sterke voorkeur voor niet-open source.

Mij (en mijn werk) kan het niet schelen: wij zijn voor het grootste deel technologie-agnostisch.

Maar het is toch wel serieus godgeklaagd: er zou een soort rijbewijs moeten zijn voor programmeurs, vind ik. Al die technologieën maken het veel te gemakkelijk voor prutsers.

Neem zo’n SharePoint: daar kan een prutser, als hij niet goed nadenkt en er zomaar wat aan begint, een heel bedrijf met nonsens opzadelen. SharePoint is een blokkendoos, en met die blokkendoos kan men een degelijk huis maken of een krakkemikkig konijnenkot. Of Drupal: er zijn tien manieren om iets te doen — ik heb Gentblogt ondertussen heel erg letterlijk op vier totaal andere manieren hermaakt in Drupal — en het is absoluut niet evident wat in een gegeven omstandigheid de beste is.

In zowat elke technologie is het mogelijk om iets moois en goeds te maken, en in zowat elke technologie is het mogelijk om de boel helemaal te verkloten.

Ik zeg wel eens dat het de schuld is van al die nieuwe technologie, maar eigenlijk: het is van alle tijden.

Prutsers zijn van alle tijden.

Gentblogt publiceert off-line

donderdag 9 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

CaféWij wisten het natuurlijk al iets langer, maar vandaag is het dan zo ver: Gentblogt kondigt met blijdschap de geboorte aan van zijn allereerste publicatie op papier.

Achter de gevels. Volkscafés in Gent is een boek (84 pagina’s in kleur en op groot formaat) met reportages over vijftien volkscafés. Het is een uitgave van Gentblogt VZW in samenwerking met het Huis van Alijn en de Stad Gent. Naast het boek is er ook een fototentoonstelling van de volkscafé-foto’s van Hendrik Braet in het Huis van Alijn, vanaf de eerste dag van de Gentse Feesten (18 juli tot 13 september 2009).

Anderhalf jaar lang heeft een driekoppig team, sporadisch aangevuld met gastschrijvers en -fotografen, zich ondergedompeld in de wereld van de Gentse volkscafés. Niet omdat we zo verkikkerd zijn op antieke interieurs, laat staan dat we een zwak zouden hebben voor seventiesbehang. Neen, veel eenvoudiger: in een volkscafé komen mensen. Om hen was het ons te doen. Wie zijn de mensen achter de gevels van die cafés die iedereen weet liggen, maar waar slechts weinigen ooit binnengaan? Wat zijn hun verhalen en geschiedenissen? (uit het voorwoord)

Sinds de lancering van de actie Red het Volkscafé van Volkskunde Vlaanderen gingen Gentblogt-fotografen Hendrik Braet, Hans Dekeyser en Peter Waterschoot en auteurs Wouter Aers en Teun Van de Voorde op pad om Gentse volkscafé’s te protretteren. De restultaten verschenen op Gentblogt. Ze konden er telkens op heel wat reacties van lezers rekenen.

Hendrik, Teun en Wouter werkten zo’n anderhalf jaar, en het was haast vanzelfsprekend dat ze aansluiting vonden bij Het Huis van Alijn, het Huis met een hart en een ziel voor het dagelijkse leven door de jaren heen.

Gentblogt draagt het Huis al jaren hoog in het vaandel — we hebben allebei dan ook een gelijkaardige missie: voor het heden en de toekomst portretteren wat mensen begeestert in Gent — en we zijn erg blij dat de Volkscafé-reeks op Gentblogt heeft geleid tot een project in samenwerking met het Huis van Alijn.

Café

Gentblogt verlaat met deze productie voor het eerst het medium waarmee we het meest vertrouwd zijn –het internet– voor een uitgave op papier. De vormgeving van het boek was in de deskundige handen van Coolville, die ook het logo van Gentblogt en veel ander grafisch materiaal (banners, buttons, cartoons, pins, stickers, kaartjes) voor Gentblogt ontwierp.

De kostprijs van het boek is vijf euro. Het ligt te koop in Het Huis van Alijn,’t Zuiden van Europa, Het Gouden Hoofd, Het Onverwacht Geluk, De Onvrije Schipper en fotowinkel Fotoshop. In de besproken volkscafés is het — in beperkte oplage — te kopen voor de prijs van een pint.

Na onder meer de overname van gratisingent.be, de jaarlijkse grootscheepse verslaggeving van de Gentse Feesten en de wekelijkse muziektop uwged8 is dit een nieuwe stap voor Gentblogt, stilaan een uit de kluiten gewassen kleuter die volgend jaar op Valentijn zijn lustrum mag vieren.

Del.icio.us op 9 juli 2009

donderdag 9 juli 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

  • Egg Worm Generator by Kyle Gabler. This was supposed to be a shooter, where you shoot peacefully evolving creatures. But I didn’t finish, and the creatures turned out too stupid to fight anyway. So instead, its a fishtank where you observe randomly generated creatures evolve and kindof learn to walk.
    (tags: game)

Jay Z making “99 Problems”

vrijdag 10 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Naar dergelijke fimpjes zou ik de hele dag kunnen kijken:

Jay Z en Rick Rubin maken het fantastische 99 Problems.

Rubin komt op het idee om te beginnen met een stuk a capella en dan massief in te vallen, Jay Z schrijft en herschrijft de tekst in zijn hoofd, doet de stemmetjes — them’s all good eats.

Het eindresultaat, ter herinnering:

Plants vs. Zombies voor de opvoeding van uw kinderen

vrijdag 10 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Louis heeft, vind ik, heel veel bijgeleerd van Plants vs. Zombies.

Plannen, niet paniekeren en rustig blijven, beseffen dat hij soms gewoon niet kán winnen, berusten in verlies en er lessen uit trekken…

Akkoord, het zijn allemaal dingen die hij ook uit zijn schaaklessen kan leren, maar het is zoals analoog versus digitaal foto’s nemen: de het resultaat is hetzelfde, maar de feedbackcyclus is veel en veel korter.

Lesbians

vrijdag 10 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Batman_meets_lesbians

Exit Vandenbroucke

zaterdag 11 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 13 reacties

Zozo. Ik ken de man niet, en ongetwijfeld was het een sympathieke en bekwame mens, maar I, for one, ben content dat ik zijn voortdurende monkellachje en zijn naiviteit gekoppeld aan dogmatisme en voor-zover-dat-het-zo-overkwam eindeloos superioriteitsgevoel niet meer zal moeten zien op televisie.

En nu hopen dat er iemand echt goed op onderwijs komt.

Cute!

zondag 12 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik wil ook filmpjes kunnen maken met mijn macrolens:

Del.icio.us op 12 juli 2009

zondag 12 juli 2009 in Links. Permanente link | Eén reactie

  • Kitten huffing is a controversial practice that has recently been growing as a popular alternative to street drugs. Despite a long history in Western culture, the practice remains largely taboo.
    (tags: awesome kitten)
  • I started with the usual Charlie Brown head but when I started the face, I kept going, imagining his features realistically. Later, away from the studio at the side of a lake, I did a watercolor. Casual at first, I thought about his eye. The effect I wanted was that from a distance, someone might think it's just Charlie Brown and as they approached the piece, the realism hit them.
  • Lord Likely was a renowned member of the English aristocracy in the Victorian era. Tales of his exhilarating, enthralling and highly erotic exploits were legendary, but only now have his own, personal diaries resurfaced (found in a branch of Help the Aged in Swindon), shedding light on the life of this extraordinary eccentric.

    Warning: these journals contain material that some people may find terribly offensive, or incredibly arousing

    (tags: blog)

Kindervreugd

maandag 13 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Volgens mij is dat gewoon geacteerd, denk ik:

Crap band is crap

dinsdag 14 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Whoa.

Dude.

AttackAttack1244788769269

Dr. Zoidberg approves.

Zoidberg_dance_animate

Scene 9 – Meeting of the Deletionists’ Cabal

dinsdag 14 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

  • Narrator: Meanwhile, in a darker corner of Wikipedia…

["Satire!" is briefly displayed on screen. Cut into a small, shady meeting room. Imperial March plays briefly in the background. Foldable chairs lean tensely against a rickety wall, and several chairs have been unfolded and occupied by people, mostly men. Soda cans and wrappers litter the floor. Even as they walk across the floor in the enclosed room, their actions seem clandestine and shifty; the camera never shows all of them at once, and we can't tell how many there are. The figures were trench coats, and wear fedoras pulled down over their faces. The visible parts of their faces have been pixelated. Suddenly a voice speaks. It speaks with with authority; its every word is a weighty ideological brick in some intangible and grotesque fortress.]

  • 1: This meeting of the Deletionist Cabal will now commence. First, the recitation of the club’s dogma.
  • All: Roses are red, violets are blue. In Soviet Russia, Wikipedia delete you!
  • 1: Thank you, Cabal. [name bleeped], would you read us the minutes of the previous meeting?
  • 2: Minutes deleted.
  • 1: Thank you.
  • 2: Let’s begin.
  • 3: So, has anyone furthered the causes of the Deletionist Cabal recently?
  • 1: Well, I found an innocent kitten yesterday. It was wet from the unmerciful rain, and wanted love and hope.
  • 4: So what did you do?
  • 1: I stabbed it.
  • 2: Good work! As for me, I deleted much unsourced content, although sourcing it would have been useful to the article.
  • 5: I experimented on an article, not the sandbox. On another, I also wrote “[name bleeped] rules!”
  • 4: Well, the Association of Deletionist Wikipedians does encourage its members to {{sofixit}} instead of just deleting, as well as to trash articles on Wikipedia, preoccupying the editors, while giving us a chance to wreak even more havoc!
  • 6: So if you see unsourced content, just delete it.
  • 3: [Sigh] This is not the ADW, this is the Cabal. We intend on deleting, not fixing, and also biting new users.
  • 1: And stabbing kittens. The world is better broken!
  • 4: True.
  • 3: You know, I like vandalizing Wikipedia by playing with those little symbols on the bottom of the edit page.
  • 2: Yeah, that’s fun.
  • 5: “[named bleeped] That’s one more way to make vandalism fun!
  • 6. Here’s a topic for discussion: what do you think of Wikipedia putting advertisements on its pages for revenue?
  • All: No!
  • 2: Next.

[Pause]

  • 4: What do you think?
  • 3: About what?
  • 4: About Wikipedia.
  • 5: I think that deleting pages is good.
  • 1. Well, duh. What are you, stupid?
  • 4: [evenly] Well, [name bleeped], why do you think that it’s good?
  • 5: Because… Wikipedia shouldn’t exist.
  • 3: If it doesn’t exist, do you think that we’d exist? My psychologist recommends that I stick with ruining Wikipedia, rather than [eyes gleam behind mask] taking over the world!!!
  • 5: O-kaaay.

[A kitten moans banefully in the background; it fears being huffed.]

  • 4: Currently, a bot that I wrote is working on changing Wikipedia policy and guidelines incrementally, so that eventually all policy will be deletionist! Bwa ha ha ha!
  • 5: Good work, [name bleeped]. [pause] I have a question about the Cabal: How do we recruit new members?
  • 2: How did we recruit you?
  • 5: Good point.
  • 6: It’s not a rhetorical question.
  • 5: Well, I just knew in my heart where this room would be, because I really want to delete everything that I can.
  • 2: Who recruited you?
  • 5: I just felt it in my heart! I’m telling you! [pause] Hah! I was trying to get information from you Deletionist Cabal losers! And I have a recorder! [Starts to runs out of the room.]
  • 1: Well, why don’t you feel this in your heart?

[Number 1 pulls out a gun and shoots. Number 5 stumbles, then falls lifelessly to the ground on his right side. He turns onto his back, and is still. Pause, focusing on the sprawled body. Give the viewer time to reflect on how, when a person is deleted, the body is no longer an animated being, capable of great love and hatred, tremendous love and hate, a galaxy of sublime thoughts and deeds, but is merely rendered a piece of meat. A leaking piece of meat. Number 1 rises, walks to the tape recorder, precisely extracts the tape, throws it onto the floor, and crushes it into cold, useless pieces with the heel of his foot.]

  • 1: Let this be an example to those who would otherwise betray the Cabal.
  • 3: So who wants to do it this time?
  • 4. I will. [Retrieves cabal handbook from pocket] Ahem. “Death to the infidels, and those that would betray Wikipedia Deletionism. Long live the great delete button, and the mouse which facilitates its use. As well as the backspace button, although it is less efficient. Do not betray the Cabal, or else you will be shot with a gun. We also have cow horns, knives, and candlesticks, although we have no idea how to use the candlestick to kill someone. Do not betray the cabal for deletion.”
  • 7: Wait: this is the cabal for the deletion of content on Wikipedia?
  • 2. Yes, of course it is.
  • 7: I apologize; I thought that this was the Neo-Nazi Cabal.
  • 4: That’s next door.
  • 7: Thank you. [leaves]
  • 2: All right. That’s about it for our meeting.
  • 1: Does everyone still have the Dogma CDs?
  • 6: What are those?
  • 1: I forgot that you were new here. Basically, on the Dogma CDs, there is a one hour pause, and then important messages from the cabal, such as the latest CSDs. When you go to sleep, listen to the CDs with headphones, so that when asleep, you can hear all of those important messages. If you hear someone talking while you’re awake, go back to the beginning of the Dogma CD. It’s important that you… trust us to give you these messages.
  • 6: Anything to further the glorious Cabal.
  • 2: We must also remember not to do groupthink in our hallowed meeting room. Do not underestimate those who actually love Wikipedia. So go out into the world, and delete!
  • 4: Down with Wikipedia!”
  • All: AYE!

[The Deletionists lean back in their chairs casually, and the inevitable happens: 2 starts to laugh sinisterly. All join in gradually, and the camera pulls away from the recumbent, ominous, and depraved cacophony of evil. Then there is some kitten huffage and stabbage to celebrate the end of yet another fun-filled meeting.]

[User:Raul654]

Vuile boekskes

woensdag 15 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Voorkant:

Bible1

Achterkant:

Bible2

Ik ben al een beetje bang om erin te beginnen lezen.

Genbox 4 ho!

woensdag 15 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Beste manier om op de hoogte te blijven van de ontwikkeling van een pakket waar ik al vier (vier!) jaar op zit te wachten: Bill Flight heeft een twitterdink.

15-07-2009 17-33-18

Machtig. En nu hopen dat het pakket er nog ergens dit of volgend jaar aan komt.

That’s how I roll

donderdag 16 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Motherfucker

Ik zie het mij nog doen.

Del.icio.us op 16 juli 2009

donderdag 16 juli 2009 in Links. Permanente link | 2 reacties

E.T.

vrijdag 17 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik ben eens benieuwd wat de kinderen —Zelie en Louis— ervan gaan vinden, van de film op televisie vanavond.

En of ze even hard gaan wenen als ik, toen we er in 1982 met mijn ouders naar gingen kijken.

Papa

vrijdag 17 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 57 reacties

Kijk, de laatste foto die ik van mijn vader genomen heb, een paar weken geleden:

Papa

De vroegste herinnering die ik aan mijn vader heb, is dat hij laat thuiskomt. Mijn vader kwam altijd laat thuis. Ik lig al in bed, maar hij komt naar boven, en we babbelen. Al fluisterend, in het donker. Tot ik in slaap val — en soms, tot hij in slaap valt. In mijn hoofd lijkt het alsof we bijna elke avond gesprekken voerden. Over school, en verdriet, en schrijven, en zijn werk, en boeken; jaren aan een stuk, over vanalles en nog wat.

Een jaar of elf geleden is mijn vader voor het eerst geopereerd. Hij had het niet verwacht dat ze zijn twee stembanden eruit zouden halen, en dat hij nooit meer normaal zou kunnen spreken.

Hij vertelde ons dat hij na de operatie op zijn kamer lag, en dat er twee mensen van de steungroep voor getracheotomeerden langs kwamen—hij had zo’n gat in zijn keel—met folders en brochures: meneer, u moet begrijpen, ondanks uw vréselijke handicap, zou het tóch kunnen dat u op een bepaalde manier soms ooit toch nog een béétje een soort normaal leven zou kunnen leiden.

Ik denk niet dat ze in de geschiedenis van de steungroep al ooit ergens zo snel buiten gesmeten zijn. Met een handgeschreven briefje dan nog wel. Mijn vader moest geen medelijden hebben.

In plaats van maanden revalidatie te doen, heeft hij zichzelf opnieuw leren spreken. De operatie was midden december: hij heeft nieuwjaar thuis gevierd, en in januari was hij weer aan het werk.

‘s Morgens heel vroeg kreeg hij zijn chemotherapie en bestralingen, en dan om een uur of acht, halfnegen, nam hij de trein naar Brugge, en ging hij werken tot ‘s avonds laat. Dat is natuurlijk eigenlijk onmogelijk, al wie ervan wist, verklaarde hem gek — maar hij weigerde toe te geven. Hij heeft nooit een kik gegeven en hij heeft nooit geklaagd. Business as usual, end of story, geen discussie.

Mijn vader is de laatste tien jaar nooit blijven stil staan, zoals hij nooit is blijven stil staan. Hij heeft voor zijn werk de wereld afgereisd, soms op een week van Zuid-Amerika tot in Siberië via Bulgarije; hij heeft departementen voor Europese studies uit de grond gestampt van Sint-Petersburg tot Maleisië; projecten gestart en begeleid, contacten gelegd, en veel, véél mensenlevens veranderd.

*
*     *

Kanker is een smerig beest. Die dingen zijn nooit helemaal zwart-wit, maar hoe je ‘t ook draait of keert: mijn vader wist sinds ergens eind vorig jaar zéker dat hij de zomer niet zou halen.

Hij is niet gestopt met werken, natuurlijk: hij ging tot een paar weken geleden nog naar Brugge. Hij had onmenselijk veel pijn, hij zat letterlijk met zakken pijnstillers op de trein — maar hij heeft het nooit opgegeven. En toen hij stierf, was hij niet op ziekteverlof: hij had zijn vakantiedagen opgenomen.

Hij heeft het nooit opgegeven.

Heel soms zei hij het: dat hij al jaren met een zwaard van Damocles boven zijn hoofd leefde. En dan was dat half al lachend, en ik weet niet of er veel mensen beseften hoe ongelooflijk moeilijk hij het er eigenlijk mee had.

Wij zijn niet zo communicatief, qua gevoelens, in de familie Vuijlsteke. Mijn vader was in  veel opzichten voor ons allemaal een mysterie: we zagen elkaar doodgraag, maar we kenden elkaar niet echt.

Toen mijn grootmoeder stierf, stond op haar doodsbriefje iets wat er eigenlijk op dat van mijn vader had kunnen staan: we hadden elkaar nog zoveel te vertellen.

Er was nog immens veel te doen en te zeggen.

Hij was zijn doctoraat aan het herwerken, en ik ben er trots op dat ik hem daar (een beetje) heb kunnen bij helpen. Hij was opzoekingen aan het doen over familie in Rusland. Hij sprak er vorige maand zelfs nog over om met de hele familie een boot te huren en te gaan varen.

Vergis u niet: hij wist zeer goed wat er aan het gebeuren was, maar hij weigerde stil te staan. En hij dacht, zoals hij heel zijn leven al gedacht had, dat er meer tijd zou zijn. Dan eens. Later.

Het is hem heel zijn leven  gelukt om op het laatste moment, met al dan niet bovenmenselijke moeite, gedaan te krijgen wat er moest gedaan gekregen worden—een toespraak, een rapport, een boek, een artikel, de belastingen.

Deze keer niet meer.

Ik wil er geen sprookje van maken: de laatste maanden en weken was het voor mijn moeder, voor mijn broer en voor ons allemaal, maar vooral voor mijn vader, echt slecht. Hij had veel pijn en hij was aan het doodgaan en hij wist het, en helemaal op het einde besefte hij plots dat het sneller ging dan dat hij gedacht had, en dat hij geen tijd meer had. 

*
*     *

Mijn vader heeft elf jaar geleden kanker gekregen, en hij is zaterdag  gestorven. Ik ben ongelooflijk triestig dat hij dood is, maar ik ben opgelucht dat hij geen pijn meer heeft.

Mijn vader heeft elf jaar geleden kanker gekregen. Zelie is tien jaar. Ik kan niet zeggen hoe gelukkig ik ben dat mijn kinderen hun grootvader hebben gekend.

Mijn vader was gepassioneerd door honderd dingen: geschiedenis, taal, science fiction, politiek, muziek, discussie, reizen — maar ik heb hem nooit gelukkiger gezien dan met Zelie, Louis, Jan en Anna.

Als ze mij later zullen vragen wie hun grootvader was, dan zal ik heel erg gemeend zeggen wat ik nu soms al lachend zeg: mijn papa was superman. En hij zag jullie heel, heel graag. En hij hoopte dat jullie hem niet zouden vergeten.

Hij moest zich geen zorgen maken: wie mijn vader leerde kennen, vergat hem niet meer.

Papa, on ne t’oubliera jamais. 

*
*     *

Papa

Dr. Marc Vuijlsteke, geboren in Gent op 9 mei 1947, is overleden in Gent op 11 juli 2009.

.

zaterdag 18 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Reageren uitgeschakeld

>This space intentionally left blank<

Feesten

zondag 19 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

De Gentse Feesten zijn begonnen, en begod dat ze goed begonnen zijn.

Met goeie vrienden en zelfgemaakte mojito’s — ik had al zo’n stamper, het was het minste dat ik kon doen om ook wat rum te kopen, en muntblaadjes (35 cent per struik bij Bayram, leve Bayram), en spuitwater, en limoen (morgen nieuwe kopen, note to self) en blokken rietsuiker in de vijzel te stampen — en Rauw en Onbesproken.

ZONE NUL NEGEN REPRESENT NEGENDUUSD!

(ahem, sorry, dat moest er even uit)

…ik zei dus: met Rauw en Onbesproken, en goede vrienden, en nog zelfgemaakte mojito’s en dan nog Bij Sint-Jacobs, waar er achter ons een gast of drie stonden te rappen en te flowen en te dissen en te battlen dat het geen naam had, en dan Raymond, en dan Dirk tegenkomen en bier en frieten en nog zelfgemaakte mojito’s.

En dan naar de computer om dingen klaar te zetten voor morgen op Gentblogt, en dan naar bed.

Nog negen dagen.

Oeioei

zondag 19 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Gisteren was hier iemand uit Brussel met zijn vrouw.

Hij was zó zat, maar zó zat!

En maar ruzie maken, om vier uur ‘s nachts, om achter het stuur te mogen kruipen. Tot zijn vrouw uiteindelijk moest toegeven, en hij helemaal laverend de straat uitreed terug naar Brussel: “mijn GPS kent de weg!” riep hij ons nog toe.

Ik ben bijna bang om te vragen hoe ze thuis geraakt zijn.

Tsss. Sommige mensen zouden echt niet zoveel mogen drinken.

Afijn.

Two down

zondag 19 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Het is al zondag. Of nee, het is al bijna maandag: nog acht dagen, min of meer, en de Gentse Feesten zijn gedaan.

En dan is het vakantie, ‘t is te zeggen, dan neem ik een stuk ouderschapsverlof op: met alles van de afgelopen maanden denk ik dat het anders helemaal slecht zou afgelopen zijn.

Decompressie, een paar weken lang, en orde op zaken stellen in huis en zo. De tuin aanpakken, een poging doen om de keuken afgewerkt te krijgen, misschien proberen beginnen aan ergens elders (het achterhuis? de living?), misschien zelf wat afwerking proberen: schilderen, hoe moeilijk kan dat zijn?

Oh, en papierwerk dat in orde zou moeten komen: eens een grote tafel vrijmaken en een paar klasseurs kopen en alle papierzooi op orde krijgen, voor eens en voor altijd.

Ah, en boeken klasseren, op de één of andere manier. Er is nog geen bibliotheek, maar ik word er krankzinnig van dat ik niets meer terugvind.

En het speelgoed en zo van de kinderen.

En het computergerief: wegdoen wat niet meer nodig is, op orde leggen war ik wil houden.

En dingen. En dingen.

Yep.

/verzamelt moed

iPhone, een maand of zo later

zondag 19 juli 2009 in Computers en dingen. Permanente link | 12 reacties

Het is eigenlijk niet zeer moeilijk: als er ooit een gemakkelijk te gebruiken en te vervoeren echt klavier uitkomt voor die iPhone — misschien iets met tegelijk wat extra batterij erin en een mini-muis of zo — dan kan ik eigenlijk heel, heel lang zonder computer voort.

Zo goed is die iPhone: er zit internet op, er zijn applicaties voor vanalles en nog wat, het doet muziek en film en boeken en radio en spelletjes.

Een echt keyboard dus, misschien per Bluetooth, en een eenvoudige manier om met meer dan één computer te syncen. En dat zou het zowat moeten zijn: ik kan niet direkt op een ander groot gebrek komen.

Iemand?

Rantsoenering

maandag 20 juli 2009 in Boeken, Televisie. Permanente link | 6 reacties

Ik zit aan ongeveer een derde van seizoen vijf van The Office (US), dat met seizoen zeker niet slechter wordt, niet in het minst omdat ze niet bang zijn om de personages te laten evolueren. Ze hebben de potentiële jumping the shark-miserie van langetermijn will they or won’t they-histories genre Moonlighting niet één of twee maar zeker vier keer vermeden, bijvoorbeeld.

…ah, maar dat alles wil dus wel zeggen dat ik bijna door mijn voorraad afleveringen zit. En dat ik mezelf ga moeten rantsoeneren: één per dag? Twee per dag?

En ondertussen heb ik nog een stapel boeken te lezen. Gisteren door Who Wrote the Bible geraakt (spoiler: Ezra), en vandaag begonnen aan 1491, over Amerika vóór de Europeanen (leuk tot nog toe). Daarna iets over Churchill.

Het wordt een boekenvakantie, yep.

De echte analoge kloof

dinsdag 21 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 24 reacties

Pieter heeft het over de analoge kloof, en dan bedoelt hij dat mensen die opgegroeid zijn in de digitale wereld het moeilijk hebben met dingen als kleefbriefjes bij de apotheker, of formulieren die nog moeten uitgeprint worden en met de hand ingevuld.

Mja. Mja.

Zo heb ik er ook nog wel een aantal: waarom moet ik bewijzen dat ik echt een abonnement heb op de trein, als de controleur met een draadloos toestel kan nakijken of ik er één heb? Of waarom moet ik een belastingsformulier invullen als de staat toch al zowat alles weet?

…maar de échte analoge kloof, die kom ik tegen in interacties met mensen. En het is geen verschil van al dan niet kunnen met de computer werken, het is een generatieverschil.

Mensen die na 1980 geboren zijn, kunnen zich vaak geen wereld meer inbeelden zonder internet. Zij denken niet eens meer in termen van digitaal versus analoog: een computer is gewoon een venster op het internet. En het internet (of: Facebook, Netlog, MSN, spelletjes.be, whatever) is gewoon een onderdeel van het leven.

Eerst huiswerk maken en dan buiten spelen? Nee: multitasken is een onderdeel van het leven, huiswerk maken met een IM-venster open, mail in een ander venster, muziek uit een derde.

Een brief sturen en wachten op een antwoord? Vergeet het, dat is de twintigste eeuw: mailen (of beter: IM, of Facebookmessage) en meteen een antwoord krijgen.

Neem een eenvoudig voorbeeld: communicatie met een begrafenisondernemer. De man komt langs voor een gesprek waar een aantal keuzes gemaakt worden, en verder verloopt quasi alles via mail.

Behalve dat het niet echt loopt, maar eerder kruipt. Ik stuur een mail met een tekst, daar gaan zes uur over voor er een antwoord komt. Ik stuur tien minuten na het antwoord mijn antwoord. Drie minuten later nog een correctie, en vijf minuten laten nog één.

Vijf uur later: een telefoontje. Of ik al tijd had gevonden om de tekst na te kijken. Euh ja: ik had meteen gereageerd. Oh, per mail? Ah ja, ik heb mijn mail nog niet nagekeken.

Een uur of twee later reactie, waar ik vijf minuten later op reageer. De dag erna ergens krijg ik een telefoon terug. En ondertussen heb ik —heel erg letterlijk— uren aan een stuk zitten refresh duwen in GMail. Omdat het écht belangrijk was.

Het heeft niets met ongeduld te maken, maar alles met onmiddellijkheid. Als het antwoord niet meteen kan, dan moet er minstens onmiddellijk een antwoord komen dat er geen onmiddellijk antwoord komt.

Mensen van pakweg na 1980 leven in een wereld waar verandering de regel is, niet de uitzondering. Waar er geen hiërarchie is, of beter: waar structuur bottom-up gecreëerd wordt, niet top-down.

In een bedrijfscontext — en dan spreek ik over grotere bedrijven of overheden, niet over kleine KMO’s — is dat een huizenhoog probleem. De overgrote meerderheid van de beslissingsnemers is van een oudere generatie, en die kan daar door de band moeilijk mee om.

Het zit in kleine dingen soms: vergelijk een typische Outlook-mailbox (oude generatie) met een typische GMail-mailbox. In Outlook probeert de oude generatie met alle macht (automatische regeltjes, folders en subfolders en subsubfolders, kleurtjes, labels, vlaggetjes) een structuur op te leggen. In GMail komt alles op één grote stapel, en vinden we het wel terug door te zoeken.

De oudere generatie wil hebben (MP3’s op mijn computer zetten) en controleren (alles in foldertjes), de nieuwere generatie kan leven met vinden (muziek beluisteren op Youtube of Last.fm) en ontdekken (links volgen en serendipiteit — verras me).

 

Een ander probleem heeft met een dooddoener van formaat te maken: technologie verandert alsmaar sneller tegenwoordig, meneer.

Voorbeeld, vorige week meegemaakt: drukproeven. Er moesten kaartjes gemaakt worden, en we hadden specifieke eisen — nog zo’n typisch generationeel iets trouwens: niet content zijn met standaardformaten. Vooraan een aflopend beeld, binnen tekst in een bepaald font, achteraan tekst in twee kolommen.

De “drukker” (ik gebruik de term zeer losjes, tegenwoordig is iedereen die een iets-beter-dan-standaardprinter en een snijmachine heeft blijkbaar drukker) heeft een website waarop “drukproeven” (ik gebruik de term zeer losjes, tegenwoordig zijn lageresolutie screenshots van PDF’s blijkbaar ook al drukproeven) staan.

Vernieuwend! (vijf jaar geleden toch)

Een eerste proef staat er zeer snel op, maar die bevat enkel mijn foto en een lege achterkant met “copyright NaamVanDrukker” erop. Niét goed, dus. Mail om uit te leggen wat er moet gebeuren. Urenlang geen antwoord, uiteindelijk telefoon: als de tekst in twee kolommen moet, dan lukt dat niet want “dan moet het in zeven punt mijne jong en dan is da nie meer leesbaar”.

Of ik een PDF kan doorsturen die zijn dan gewoon as is kunnen afdrukken? “Zeker da mijne jong doe gij maar da kom in orde zo mijne jong.”

Ik mail een PDF. Geen antwoord gedurende uren, uiteindelijk mail met “drukproef” (niet meer op de website), waar ze blijkbaar de tekst zelf hertypt hebben, en er één kolom in 9 punt staat, de andere in 10 punt.

Afijn, lang verhaal kort: er zijn zeker zes telefoons aan te pas gekomen, een stuk of tien mails, drie verschillende partijen, en uiteindelijk heb ik de laatste “drukproef” niet eens meer gezien.

 

Die drukker heeft nu wel zo’n website-met-drukproeven, maar echt werken doet dat niet. Vijf (of tien!) jaar geleden stond hij wellicht op de technolgische vernieuwingsbarrikaden, maar nu loopt hij hopeloos achter — ik vermoed dat die “drukproeven” eigenlijk manuele screenshots zijn die dan naar een zelfgebrouwen “content management systeem” moeten gestuurd worden, en dat het eigenlijk meer last dan gemak is. Niet verwonderlijk: die mens —gespecialiseerd in bidprentjes en doodzantjes— zit natuurlijk helemaal gewrongen: ergens tussen echt digitaal en niet echt digitaal, en moeten omgaan met mensen die eigenlijk vaak nog analoog zijn.

 

Maar het punt is: technologie gaat sneller dan veel bedrijven, en zéker sneller dan grote bedrijven (of veel overheden). Waar vroeger innovatie uit de bedrijfswereld kwam (electrische typmachines! kopieertoestellen! fax! draagbare telefoons! internet! e-mail!) en percoleerde naar de persoonlijke levenssfeer, gebeurt nu precies het omgekeerde.

In een puur digitale wereld persoonlijke wereld zijn de grote problemen opgelost. GMail voor massal grote hoeveelheden mail, Google Documents om eenvoudige documenten met veel mensen samen te bewerken, MediaWiki voor handleidingen en wat meer gestructureerde data, Drupal of andere voor content management, Vimeo, Youtube, Slideshare, Google Talk, Skype, YouSendIt, Facebook, Doodle.ch et les autres: voor zo ongeveer elk probleem is er wel een degelijke oplossing.

…maar probeer dat eens over te zetten in een bedrijfscontext?

Hoeveel grote bedrijven werken er nog met centrale fileservers, waar dan duizend versies van allerlei documenten in een woud van folders en subfolders zitten? raadvanbestuur_juli2009.doc? raadvanbestuur_juli2009_finaal.doc? raadvanbestuur_juli2009_opmerkingenJan.doc? raadvanbestuur_juli2009_definitief.doc? raadvanbestuur_juli2009_definitief-kopie.doc? raadvanbestuur_juli2009_echtdefinitief.doc?

Hoeveel bedrijven slagen er niet in om—vaak enorm confidentiële—documenten te delen met andere vestigingen of met externen, en zetten het dan maar op Google Docs? Hoeveel grote bestanden geraken niet door de interne mail en worden dan maar via YouSendIt of GMail verstuurd?

Hoeveel managers worden er horendol van dat hun jongere personeelsleden geen enkel respect meer hebben voor structuren en hiërarchie? Hoeveel jongeren personeelsleden lopen de muren op van het totaal gebrek aan flexibiliteit van “de bazen” en de compleet belachelijke manier waarop tijd en middelen verspild worden aan nonsens?

En in tegenstelling tot pakweg tien of twintig jaar geleden, leggen de mensen die gefrustreerd lopen op het werk, zich steeds vaker niét meer neer bij de situatie. Ze blijven niet bij de pakken zitten: ze hebben interne (e-mail) en externe (pakweg Facebook) communicatiemiddelen, én ze zijn veel mondiger geworden.

 

Het is echt boeiend om zien, hoe het er in de bedrijfs– en overheidswereld aan toe gaat, tegenwoordig. Want ze zitten allemaal met dezelfde problemen.

Mitchell and Webb

dinsdag 21 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Aargh! TM&WL is ook al gedaan!

Oh, geniale dingen alweer in de derde serie. Slechts één keer The Surprising Adventures of Sir Digby Chicken-Caesar, maar wat voor één: meteen de achtergrond van Ginger te weten gekomen. Kleine verwijzingen links en rechts naar het geniale Numberwang, maar vooral: veel nieuw gerief. Bijvoorbeeld deze:

—te hopen dat er een vierde serie komt. Te hopen, te hopen.

Fototoestel

woensdag 22 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Hatelijk. Ik had mijn hoofd al weken nergens meer bij en ik verloor vanalles: sinds begin deze maand ben ik een fototas met een fototoestel erin kwijt.

Niet verloren, maar mislegd. Honderdvijftig procent zeker niet op de trein of zo laten liggen, maar voor de rest: ik weet het niet. Misschien nog ergens op mijn werk, misschien (niet zeer waarschijnlijk) ergens in huis, misschien (heel, heel erg misschien) in een restaurant laten liggen dat gesloten is tot één augustus.

Ik ben benieuwd wanneer en waar het zal uitkomen.

En ik hoop dat de zaken nu wat beter gaan beginnen gaan. Trrr.

Afhankelijk, en plannen

donderdag 23 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Zo weird.

Daarnet lag het internet uit. Paniek!

…maar nu is het weer in orde.

Euh ja, ik weet ook niet wat het is: ik lig zeventien uur per dag te slapen, en de rest van de tijd te lezen.

Ik wou dat het goed weer was, dan kwam ik wat buiten.

Of misschien begin ik alvast een planning op te stellen om het huis op te kuisen: het klinkt logisch, bovenaan beginnen en dan naar beneden gaan — maar waar moeten we het speelgoed opslaan dat we tegen gaan komen? En de boeken? En de kledij? Dat kan toch moeilijk ergens opgeslagen worden waar het nog niet gekuisd is?

En moeten we dan eerst beneden een plek vrij maken? Of in eht achterhuis?

Het zal zorgvuldig gepland moeten worden, vrees ik.

Een twee vier

vrijdag 24 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 17 reacties

Eén monitor is uiteraard minder efficiënt dan twee monitors.

Maar dat vier monitors zo’n enorm verschil zouden maken, dat had ik eerlijk gezegd zelf niet verwacht.

Zó ziet het er tegenwoordig uit, op mijn desktop:

Desktop

Links twee monitors van 1280×1024, rechts twee monitors van 1600×1200.

Helemaal links de redactiemailbox en de planningswiki van Gentblogt, rechts daarvan mijn eigen mail, rechts daarvan de bestanden voor hernoemen en verkleinen en ftp en dergelijke, rechts daarvan de achterkant van Gentblogt en andere programma’s, als ze nodig zijn — daar staat Lightroom bijvoorbeeld ook in.

Een ongelooflijk gemak, echt waar.

Swisscom

vrijdag 24 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ooh schoon:

Niet meer van onze leeftijd

zaterdag 25 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

We liepen met drie rond in de stad: twee van mijn leeftijd, en één jonge snaak van zéker nog geen vijfentwintig.

Ik zat heel de tijd met act your fucking age in mijn hoofd: er werd namelijk gedronken als oude wijven.

Drie pintjes besteld — het mijne was direkt op, maar de twee andere, daar werd drie kwartier over gedaan. In de Cirque Central (don’t ask) een mojito, een cuba libre en (begot!) een pintje bestellen, de mojito uitgedronken zien op een normaal tempo, maar de twee andere daar nóg eens drie kwartier over weten doen. In het Baudelopark twee pintjes en een kriek besteld, en na veertig minuten waren die twee andere nog altijd niet op.

Zo gaat het niet vooruit natuurlijk. Ik zeg niet dat ik zo rap mogelijk zo zat mogelijk wil raken, maar als het is om tussen hordes en hordes andere zatlappen te gaan staan, dan helpt een béétje buffer wel.

Afijn.

Ik liep daar dus bloednuchter tussen al die mensen met al een glas teveel op, en dat is géén fijn gevoel. Op de Vlasmarkt, daar kom ik niet meer: het menselijk wrakhout daar in de tweede helft van de nacht is me nét iets te confronterend. Polé Polé of de rest van het centrum zijn we niet geraakt, en in het Baudelopark stond de dansvloer vol scholieren.

De twee mensen waar ik mee liep, gingen nog naar 10 Days Off. Ik heb, echt waar, even overwogen om mee te gaan. Omdat ik dacht dat Tom er zou zijn, en dat ik het lang geleden was het ik hem in het echt gezien had, en dat het misschien wel eens wijs zou zijn om 10 Days Off in het echt te zien.

En toen keek ik naar die jongen van wellicht nog geen 25 en zag ik dat de kinderen die rond ons stonden te dansen aan Baudelo hem ook al een griezelige oude vent vonden.

En toen heb ik maar besloten om naar huis te gaan. Straks, als  ze terugkomen van 10 Days Off, komen ze misschien nog langs. Ik zie wel of ik nog wakker ben;

Loituma

zaterdag 25 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

…omdat dit toch zeker elke jaar eens opnieuw moet gepost worden:

Ievan Polkka, door Loituma. Salivili hipput tupput täppyt äppyt tipput hilijalleen — Fins is een aardige taal.

U kent het ongetwijfeld van wat ze op VT4 en WijfTV na de uren als ringtone van “het meisje met de prei” aanprijzen en wat eigenlijk Orihime Inoue met een draaiende bosui is.

Del.icio.us op 25 juli 2009

zaterdag 25 juli 2009 in Links. Permanente link | Geen reacties

Bijna gedaan

zondag 26 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Bijna gedaan, de Gentse Feesten. Oef.

Taxipostperikelen

maandag 27 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Ergens twee weken geleden, zat er een briefje in de bus van Amazon, dat er een pakje toegekomen was.

Ik kon er toen niet om gaan, maar in de loop van vorige week was er ergens een gaatje en ben ik naar het Stapelplein om mijn pakje gegaan. Routine: briefje afgeven, gescand in PostStation, mevrouw naar achter om het pakje, afgeven, hopladiejee. Twee boeken, hoezee.

Nu zaterdag, om de één of andere reden, kwam ik de mail van Amazon weer tegen, en daagde het plots: dat ik wel twee boeken had gekregen, maar dat er nog een stuk of tien moesten komen van die bestelling. Ik naar mijn mail, bevestiging van Amazon gevonden met taxiposttrackingcode, naar de website van Amazon, en kijk nu: het pakje zou afgeleverd geweest zijn.

Proberen bellen naar Taxipost: niet open buiten de kantooruren.

Vanmorgen gebeld naar de klantendienst: dat mijn pakje in het kantoor aan het Stapelplein ligt.

Ik naar het Stapelplein met mijn trackingnummer uitgeprint. De mevrouw achter de kassa: hola! dat zal bij de Mail te doen zijn, wij zijn hier de Retail!

Code ingetypt in PostStation (een getal met ergens in het midden acht nullen, wie vindt het uit), en volgens de computer was ik het pak al komen ophalen. Wat ik dus niet gedaan had.

Er ging mij een licht branden: er waren twee pakjes, misschien dat ze mij per ongeluk het verkeerde gegeven hebben?

Een nieuw ticketje genomen, de andere code opgezocht op het internet, en terug naar het loket. Blijkt: de andere code leidt inderdaad naar een pakje, maar dat pakje staat in het systeem als “afgeleverd door de postbode aan huis”.

Niet echt mogelijk, natuurlijk: een zwaar pak met tien boeken, daar gaat een postbode écht niet mee gaan slepen.

…ah, behalve dat in het systeem het pak dat ik wel al afgehaald had, met de twee boeken, de code had gekregen van het pak met de tien boeken.

Volgt: verwarring. Het kán niet dat die twee pakken zijn verward, want het ene was nog niet toegekomen toen ik het andere ging afhalen, volgens de computer.

Afijn. Lang verhaal (een uur!) kort: ergens bij Amazon hebben ze twee stickers blijkbaar omgewisseld; ergens bij De Post is op één van de twee pakken een verkeerde barcode ingescand (op Amazon-pakken staan vier of vijf verschillende plakkers met barcodes, dat is veel te veel en enorm verwarrend); én iemand bij De Post heeft één van de twee pakken verkeerdelijk als (twee keer) aan de deur afgeleverd ingegeven.

Het is alleen maar mijn aandringen dat het echt niet kón dat de postbode dat pak mee had genomen, en de vastberadenheid van de postmeester die alsnog heel het kot afgezocht heeft naar een Amazon-pak, die ervoor gezorgd heeft dat ik nu mijn boeken heb.

Voor de rest was het wel wijs, bij De Post: zo zien hoe de verschillende strategieën om ergens iets terug te vinden, afgegaan worden. En hoe iedereen vriendelijk blijft, zelfs bij een lastige klant die insisteert dat hij gelijk heeft.

Memories

maandag 27 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 16 reacties

Herinnert iemand zich dit nog?

En dit hier? Iemand? Iemand?

Pluto

dinsdag 28 juli 2009 in Kinderen. Permanente link | 6 reacties

When humour and science collide, Louis en Jan in conversatie aan de ontbijttafel.

– Pluto was vroeger een planeet.
– Ja, Pluto bestaat niet meer.
– Nee, Pluto bestaat wel nog maar het is geen planeet meer.
– Ja, Pluto is een hond geworden!
– Nee, Pluto bestaat wel nog maar het is niet meer één van onze planeten, het is een dwergijsplaneet.

Gedaan Gentse Feesten

woensdag 29 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

File under “bright ideas”

woensdag 29 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Jaha. Sandra naar de zee met de kinderen, en ik dus alleen thuis, en dat ik gezegd had dat er moest opgekuist worden, en dat er zou opgekuist worden.

Een paar honderd boeken versleept later: ze mogen mij met een vuilblik bij elkaar borstelen.

Maar bon: een deel van de boeken is in dozen gestoken. ‘t Is altijd dat. Morgen, als ik weer uit de zetel/het bed raak: foto’s!

Baman Piderman – Pwactice Da Counting

donderdag 30 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Piderman wants to count better but needs baman to help him.

Meer.

Who da man?

vrijdag 31 juli 2009 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Gewonnen met Trivial Pursuit vanavond!

Okay, gewonnen tegen Zelie en een vriendin van Zelie. Op een Trivial Pursuit van 1993.

Maar toch.

Voor de rest: naar de Makro om dozen geweest. Honderden en honderden liters doorschijnende plastieken dozen met deksels en wielen. Dozen worden in liters gemeten, blijkbaar.

Vandaag al begonnen met al het speelgoed van de kinderen in die dozen te krijgen, om te beginnen. En het achterhuis wat aan de kant gezet. Morgen verder.

Urgh.

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338