Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Scheren

Zeg nu eens serieus: wat voor achterlijkheid is dat niet, dat scheren.

Ik had de laatste paar dagen minofmeer in bed doorgebracht, met iets tussen voedselvergiftiging (misschien) en buikgriep (wie weet), dat in alle geval de symptomen van beide had.

Afijn, ik dus in bed gebleven, en scheren was wel de laatste van mijn zorgen.

Volgt: een episode uit mijn boeiende leven. Ge zijt gewaarschuwd.

Vanmorgen was het nog niet allemaal koek en ei in mijn maag, maar hey, ik moest gaan werken, dus ik helemaal met goede moed mijn wekker op zeven uur gezet.

Zeven uur?! Zo laat!? Ha ja: er zijn maar twee kinderen thuis, ik moet maar om tien voor acht de trein halen, en dus kan ik rustig om 7u30 vertrekken.

Maar!

Toen bleek plots dat ik mijn fiets aan het station had laten staan vrijdag, en dat ik dus te voet moest gaan! Te voet gaan, da’s zeker een kwartier vroeger vertrekken, want een mens weet nooit. Oei! Snelsnel scheren en dingen, en dan nog mijn efforts invullen van vorige week want dat was er ook niet van gekomen zondag, en dan raprap op weg.

Ik dus op weg naar het station, gepakt en gezakt. Tot ik voorbij de Joremaaie ben en ik merk dat o ramp! Mijn portefeuille nog in de keuken ligt!

Een portefeuille die thuis is blijven liggen, da’s geen treinabonnement, geen busabonnemente, geen geld op zak, geen metroabonnement, geen maaltijdcheques, geen niets!

Met de fiets is het maar een minuut of wat om over en weer te gaan, maar te voet: pech. Dan geraak ik niet meer op tijd aan de trein. Op een andere dag is dat geen onoverkomelijk probleem, maar vandaag: no-can-do. Vergadering in de Koningsstraat om 9u30, da’s niet veel speelruimte om een latere trein te nemen.

Gnn. Dan maar op de trein gestapt en mijn naam en adres en geboortedatum alvast op een papier geschreven om aan de controleur te geven.

Brussel, vergadering, metro, werk, station, trein, terug thuis, en thuis: gemerkt dat ik me in mijn haast ‘s morgens vroeg maar half geschoren had.

Zucht.

Dat scheren, dat is zo smeerlapperij.

9 Comments

  1. bedoel je met half de rechterkant wel en de linker niet?

  2. This post is worthless without pics ! 🙂

  3. De onderkant was niet geschoren.

  4. Vandaar dat er geen pics zijn 😀

  5. Er is ook de mogelijkheid dat je je gewoon niet meer scheert. Gedaan met die smeerlapperij

  6. tondeuse meneer.
    Geen stress, één keer per week erover rijden.
    geen erg als ge een stukske vergeet…

    mannen met baarden, that is!

  7. Niet scheren/tondeuse ding: geen optie. En zeg dat ik het u gezegd heb.

  8. Tsss, de macht van de vrouw des huizes, ik ken dat: hier zijn “niet scheren” en “tondeuze” ook geen geldige opties.

  9. Hmm, gemengde gevoelens hier over scheren. Puur theoretisch vind ik het fantastisch: het zorgvuldig inzepen met de kwast (das, dat spreekt voor zich), het scheermes behoedzaam over de huid laten glijden, het afspoelen met koud water, en dan over je kin kunnen gaan met je duim en voelen hoe glad je bent. Heerlijk gevoel is dat. In de praktijk komt het neer op een snelle scheerbeurt om de twee weken, wat steevast op een bloedbad uitdraait.

Zeg uw gedacht