Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: augustus 2009 (page 1 of 5)

Del.icio.us op 31 augustus 2009

Morgen, waarschijnlijk

Zucht.

De hele dag zitten wachten op een plastische chirurg die zou moeten langskomen om naar Anna’s hand te kijken. Ik had begrepen dat er vrijdag iemand zou komen maar toen werd dat zaterdag, en toen was het zaterdag en waren ze wel op de verdieping maar zijn ze niet komen kijken, en zondag ging het natuurlijk niet, maar maandag zouden ze zeker langskomen, maar toen was het al na vijf uur in de namiddag en kwam er een verpleegster een beetje bedremmeld zeggen dat er toch niemand meer van plastische zou komen en dat het dan wel voor morgen zou zijn waarschijnlijk.

Het heeft niet de minste zin om u op te winden of zo, dat weet ik ondertussen al veel langer dan vandaag. En het heeft nog minder zin om u kwaad te maken op de boodschapper of zelfs maar uw irritatie te laten zien: wat kunnen zij eraan doen?

Maar ondertussen is het wel al geleden van midden vorige week dat er een dokter gekeken heeft naar die hand. De verpleegster van zondag had het ook al gezien vrijdag, en toen ik haar vroeg wat ze ervan vond, zei ze heel voorzichtig dat ze de indruk had dat het er tenminste niet slechter uitzag dan vrijdag.

Zucht.

Néén, ‘t is geen verwijt aan niemand—tenen zijn zo lang tegenwoordig, meneer. Maar ‘t is wel akelig geen enkele dokter te pakken te kunnen krijgen die een begin van antwoord kan geven op onze vragen.

Ah well. Morgen, hopelijk.

Del.icio.us op 30 augustus 2009

Look at that S Car go!

Ik was gisteren aan het een klein hoopje droog onkruid in het vuur gooien, don’t ask, kthx, en kijk eens wat er onder lag:

Slekken

Een hele stapel slekkevette slekken.

Helix aspersa, voor de vrienden. Nu vraag ik mij af: als ik die slakken drie dagen in een emmer steek met een bodempje water. En dan geef ik die slakken een goeie week water en bloem. Zou ik die beesten dan niet kunnen klaarmaken en opeten?

Escargotgewijs?

Mmm?

Brood met kinderen

Ik was helemaal vergeten hoe wijs en hoe therapeutisch het is om brood te maken.

En hoe gemakkelijk, en hoe moeilijk tegelijk.

Ik maak twee soorten dingen klaar als ik dingen klaarmaak. Ofwel is het in elkaar geflanst naar eigen inspiratie, soms zeer los geënt op een recept dat ik ergens gezien heb, en dan is het bijna niet meer opnieuw te maken omdat ik vergeten ben wat ik allemaal gedaan heb tegen dat ik halfweg ben.

Ofwel is het zoals met dat brood nu: een recept proberen, en herproberen, en kleine dingen veranderen tot het naar mijn goesting is. En dan blijf ik het ook zo maken, meestal. Het is heel, heel, héél erg zelden dat iets van de eerste keer precies is zoals ik het wil, namelijk. En niets vervangt, euh, de gespreide herhaling. In koken net zo goed als in studeren.

Zei hij, ruim twintig jaar te laat. Doch dit geheel terzijde.

De queeste nu is: een goed rozijnenbrood maken.

Rozijnenbrood

Gisteren heb ik er twee gemaakt, en de textuur zat al snor. De smaak mocht iéts anders, ik heb er nu wat minder zout bij gedaan en iets meer suiker.

We hebben zo’n broodmachine staan, en ongetwijfeld is het veel beter voor de consistentie van de bereiding dat de ingrediënten in dat ding gemengd worden, maar ik vind: drie kwart van het plezier van brood maken, is het ploeterig zootje op géén tijd in uw handen van smurrie tot een deegbal zien worden. Voélen worden, eigenlijk.

Dat kneden, dat is dus een handeling die een mens niet kwijt raakt: het was misschien al tien jaar geleden dat ik nog met de hand brood gemaakt had, maar ik was er direkt weer in. En ik heb nog zó levendige herinneringen aan brood maken met mijn grootmoeder, dat ik het mijn plicht vind om die van ons ook de handeling bij te brengen.

Vanavond was het al te laat voor Jan, die naar bed moest, en was Zelie niet thuis—ze zit naar Minoes te kijken bij een vriendin wat verder in de straat—maar Louis was wel meteen enthousiast om ook een brood te maken.

En dus hebben we er nu elk één gemaakt. ‘t Is te zeggen, staan er nu twee deegballen een eerste rijzing te doen, zal ik die straks een tweede keer kneden en opnieuw laten rijzen, en zullen er morgenochtend twee nieuwe broden klaar staan om mee te nemen naar het hospitaal: een rozijnenbrood van mij en een suikerbrood van Louis.

Status update

De stand van zaken re: Anna? Niet veel nieuws wegens weekend. Maandag gaan we waarschijnlijk meer weten.

Overdag is alles in orde, min of meer: de pijnstillers werken, en als er maar genoeg bezoek komt (bezoek mág dus hé, graag zelfs), is ze genoeg afgeleid. 

Anna aan het eten

Ze eet langzamerhand wat meer, ze spreekt al wat duidelijker, al blijft ze ongelooflijk lang stil, veel langer dan dat we het gewoon zijn.

Maar ze kan dus weer lachen, en dat doet ze ook meer en meer. En ze doet ook weer Anna-achtige dingen, zoals met een stuk brood in haar mond onophoudelijk blijven giechelen:

Anna met rozijnenbrood

‘s Avonds is het minder. Gisterennacht was Sandra erbij, vannacht ik, en het was bij ons allebei heel wat minder: paniek van zodra ze hoort dat het tijd is om te gaan slapen. Zeuren, en dan wenen, en dan krijsen. En als ze dan haar dosis Temesta krijgt: onophoudelijk blijven babbelen, stilletjes en verward, tot de Temesta een paar uur later wat uitgewerkt is, en dan begint het van voor af aan: alsmaar luider babbelen, en dan wenen, en dan krijsen.

Gisteren heeft ze dat gedaan van ongeveer zeven uur tot na middernacht. Eergisteren heeft het tot halftwee geduurd.

Ik hoop van ganser harte dat dat iets hospitaalgerelateerd is, en dat het weggaat als we daar ooit weggeraken.

Het is natuurlijk zeer vervelend (vooral voor Anna zelf), maar waar ik het echt wel vies vind, is dat ze zo’n central line heeft: een katheter in haar nek, langs waar ze voortdurend medicatie krijgt. Dat zit daar heel erg precair, vind ik, vastgenaaid. En telkens ze beweegt ben ik bang dat ze iets gaat scheurden—vooral omdat ze er vannacht zo hard aan getrokken had dat de plakker die erop zat, bijna helemaal lostgekomen was.

Enfin ja, vandaag is het dus ontsmet en ligt er een nieuwe plakker op, maar toch:

Central line

Verder?

Haar hand ziet er niet goed zo uit, van waar ik dat zo kan zien, maar het is blijkbaar niet verslechterd de laatste dagen, ‘t is altijd dat:

Hand, eck

De plastische chirurg komt maandag.

Maandag dus, dan weten we wat er nog moet gebeuren met Anna.

Anna's hand wordt verzorgd

Del.icio.us op 29 augustus 2009

Allerlei gemaakt

Ik heb een brood gemaakt, gisteren:

Brood

Het was lekker, maar het was een beetje weird van vorm.

Ik heb er dan een tweede gemaakt, en dat was regelmatiger van vorm, maar Sandra vond dat er teveel zout in zat. Ik ga vanavond straks eens proberen een rozijnenbrood te maken.

Oh, recept voor aardappelen-eenvoudiger-men-kan-niet:

  • Oven voorverwarmen. (Op hoeveel? Geen idee. Ik heb hem op 200 of zo gezet en het is een heteluchtoven, dat is misschien meer in een andere ven).
  • In een diep bord mengen: olie en kruiden. (Welke kruiden? Geen idee, ik heb maar wat gepakt. Ik had, denk ik, paprika, thijm, rozemarijn, en ‘t één of ‘t ander pikant.)
  • aardappelen in lange stukken snijden en in diep bord wentelen (Welke aardappelen? geen idee, ik heb genomen wat we hadden en dat waren frietaardappelen denk ik)
  • aardappelen op bakplaat in oven leggen, besprenkelen met zout
  • in laten zitten (Hoe lang? Geen idee. Een kwartier? twintig minuten? hangt ervan af, vermoed ik)
  • hey presto, crispy on the outside, creamy on the inside:

Patatten

Gisteren had ik er ook gemaakt, maar ik had ze te lang laten in zitten en ze waren geeltegans kramoisiert.

En ook: het doet de ronde van de internets, tegenwoordig, dat het mogelijk is om met een lens van een DVD- of CD-speler van uw GSM een macrofotografietoestel te maken.

Het geluk wil dat wij een oude en ook kapotte DVD-speler in huis hadden; ik heb hem zakmesgewijs ontmanteld:

DVD-speler (ex-)

Er zit in de lezer een klein lensje ter grootte van, euh, de lens van een GSM, of in mijn geval, een iPhone-lens.

Geen idee hoe ik dat ding gemonteerd zou moeten gekregen hebben, maar gelukkig heeft mijn iPhone zo’n rubberen beschermdink waar die lens helemaal proper in past.

En kijk:

Da’s een stukje van zo’n plooimeter. Tussen die streepjes zit telkens een millimeter. Serieus macro, dus. Wel vreselijk fiedelig om gefocused te raken, ’t is te zeggen: de focus ligt zo ongeveer nét voor de lens.

Morgen naar de bank om een nieuwe Visa– en bankkaart. En dan naar het hospitaal, naar Anna.

Ik was deze maand op ouderschapsverlof, en dat loopt officieel op 2 september af, trouwens. En ik heb niet het minste idee hoe we het gaan oplossen, met Anna, de volgende weken.

En er zijn zoveel andere dingen die nog moeten gedaan worden. En ook daar: geen idee.

Ah well. Nog wat Buffy kijken, denk ik.

Del.icio.us op 28 augustus 2009

Op zijn plooien, min of meer

Het komt hier stilletjesaan op orde, in het hospitaal.

De allergrootste pak van ons hart: Anna heeft vanmorgen voor het eerst in ik weet niet meer hoe lang gelachen. Ik test het om de zoveel tijd nog eens uit, en jawel: ze blijft het doen, dat lachen.

Ze eet, ze praat, ze heeft wel nog pijn maar het is onder controle, de verpleging is uitstekend, de dokter komt regelmatig langs, we weten wat er aan de hand is en hoe het ermee zit: hoera!

De situatie dus: ze heeft nog antibiotica, en pijnstillers, maar nu is het vooral wachten op haar hand.

De wonde van de roltrap geneest, maar er is een stuk dat niet doet wat het moet doen. Necrotisch weefsel, dat misschien, waarschijnlijk, wellicht, moet gedebrideerd worden. Onder algemene narcose, het mes erin, en alle dood weefsel eruit snijden.

De plastische chirurgen van het UZ zijn bij de beste die er zijn, en ze volgen het allemaal op. Voorlopig wordt het nog allemaal gewoon steriel verpakt, na het weekend gaan ze beslissen of er wordt gesneden.

En het zal ook daarvan afhangen hoe lang we nog in het hospitaal blijven.

Eh, te laat

Ik had nochtans een affiche en alles.

39_2

Maar toen was er geen kleureninkt meer in de printer, en zat er geen draad in de printer, en was het al middernacht en was het de moeite niet meer.

Ik heb dan maar een tweede brood gebakken. Volgend jaar 40, te hopen dat er dan wel iets te vieren is.

Del.icio.us op 27 augustus 2009

  • Super Epic Rainbow Cake
    I'm adding a disclaimer here: THERE IS A LOT OF FROSTING IN THIS CAKE. I think it's too much, personally, but I used a lot because I wanted the cake to be very striking visually. It is intentional.
    (tags: recipes cake)

Presentabel?

Wat er wél goed is, is dat Anna ongeveer terug onder de mensen kan komen.

Ze zag er een paar dagen uit als een opgeblazen kikkertje, met blauwe uitpuilende ogen en zo. Maar da’s nu voorbij.

Zo zag ze er gisteren op de Intensieve nog uit, helemaal suf en met een sonde in haar neus:

Anna in Intensieve

Dit was ze vandaag op de pediatrie, aan het overwegen of ze al dan niet een hap uit die boterham zou bijten:

Anna in pediatrie

(het antwoord was: nee, niet vanmorgen, en niet van een droge boterham—wel een paar lepels yoghurt en een paar stukken boterham met confituur)

En hier kijkt Anna naar televisie, met nog een restje plaksel van de plakker voor de sonde op haar kaak:

Anna in pediatrie

Anna in pediatrie

…en dit is de ruimere omgeving, voor de situering:

Anna in pediatrie

De medische wetenschap staat voor niets

Dingen die we ondertussen weten:

  • Als een kind de hele dag rond voortdurend pijnstillers nodig heeft omdat haar hand echt wel veel pijn doet, dan is het niet zo’n goed idee om bij het veranderen van afdeling in het hospitaal de pijnmedicatie volledig op nul te zetten en enkel na aandringen een pijnstiller te geven.
  • Als een kind elke dag medicamenten moet krijgen omdat het anders niet kan slapen van de pijn, dan is het geen goed idee om bij het veranderen van afdeling in het hospitaal die medicamenten van de ene dag op de andere op nul te zetten.

Leuk is anders, ja.

‘t Is enorm verleidelijk om iemand de schuld te geven of kwaad te worden, maar dat is helaas veel te gemakkelijk. ‘t Is niet alsof iedereen zijn best niet doet. En ofwel hadden wij erom moeten vragen, ofwel is er iets verkeerd gegaan in de communicatie, ofwel was het zo beslist en wisten wij van niets.

Maar leuk is helemaal anders. Hopelijk lukt het voor Anna om vannacht te slapen. Want dat was er de hele dag en nacht en dag nog niet van gekomen.

Gelukkig, gelukkig moet die voedingssonde niet meer in.

Del.icio.us op 26 augustus 2009

Older posts