Hospitaal

Geen evolutie vandaag, en dat is dus goed, veronderstel ik.

Ze zijn aan het proberen de medicatie wat af te bouwen: al iets minder adrenaline, zodat haar handen en voeten vandaag niet ijskoud en ondoorbloed waren, binnenkort iets minder dubbele dosissen van andere dingen.

Hospitaal

Ze is nog altijd kritiek, maar minder onstabiel dan gisteren. Er lijkt niets onherroepelijk kapot te zijn aan haar longen en haar lever is niet meer zo gezwollen. De plastische chirurgie, die gisteren niets wou/kon doen aan haar hand wegens niet doorbloed, komt misschien morgen nog eens langs.

Gisteren lieten haar nieren teveel vloeistof door, vandaag te weinig, en daarom hebben ze vandaag nóg bijkomend vocht gegeven. Ze hebben ook nog eens een poging gedaan met een beetje sondevoedsel, dat haar maag toch geen dagen aan een stuk leeg zou blijven.

Het gaat niet de slechte kant op, da’s al iets. Maar het is nog altijd zeer kantjeboord.

En ik wil nooit meer van mijn leven zien wat ik gezien heb die tien seconden dat ze haar beademingstube uitnamen.

46 Comments

Zeg uw gedacht

Navigatie

Vorige entry:

Volgende entry:

» homepagina, archief

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.