Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: december 2009 (pagina 1 van 6)

Tot nog toe

Gho, was het alweer meer dan twee jaar geleden dat ik nog eens een overzicht van mijn leven had gemaakt?

mijnleven

‘s Avonds

Wijs, als het donker wordt in de stad en het mist een beetje, vooral als er overal torens te zien zijn die in de hemel verdwijnen:

Mist + valavond

Aqua Play Sint-Bavo

En afhankelijk van waar een mens staat en waar hij op focuseert en allerlei, kan van de ene moment op de andere de hemel allerlei kleuren krijgen, en met die mist moet er zelfs niet aan de foto getrokken worden om zo’n Beeld Vol Cliché-Atmosfeer te krijgen:

Sint-Jacobs

Toren van…

Er waren vriendinnetjes van Jan en Louis op bezoek geweest en ze hadden allemaal geboetseerd, de zes kinderen.

Zelie had een toren gemaakt, ik dacht eerst van Babel, maar neen (*zucht*, rolt ogen, u stelt het zich voor), ‘t was natuurlijk de Toren van Pisa:

Toren van Pisa en Toren van Pizza

De toren ernaast was de toren van Anna. “Dat is ook een mooie toren,” zei ik tegen Anna: ik zit niet verlegen om een schromelijke overdrijving als het om het goed gevoel van de kinderen gaat.

Anna beaamt: “Ja, ‘t is de Toren van Pisa.” Ze spreekt het verkeerd uit, zoals wel meer kinderen doen. Aan die leeftijd is het geen goed idee, zeggen de boekjes, om kinderen te zeggen dat ze iets verkeerd zeggen.

Ik zeg dus niét “Dommerik! Pisa wordt met een z uitgesproken zoals in kiezen, want het is de stad en niet het gerecht,” maar ik herhaal gewoon met de juiste uitspraak: “Oh, ja, ‘t is een mooie Toren van Pisa.”

Waarop Anna, met haar meest geduldige gezicht, wijzend op de onderdelen waaruit haar toren gemaakt is: “Nééén papa, niet de Toren van Pisa, de toren van pizza!”

Drie jaar oud, dames en heres. Dat belooft.

LinkedIn: et pour les flamands la même chose

Ik ben zo ongeveer de laatste die men kan verdenken van flamingantisme. Maar dat wil niet zeggen dat ze internationaal met onze Vlaamse voeten moeten spelen.

Een tijdje geleden – geen idee hoe lang geleden precies, het is niet alsof ik er zó erg op let – is mijn publiek LinkedIn-profiel plots op Frans gesprongen.

Het was al jaren en jaren en jaren en jaren in het Engels, en toen was het plots in het Frans. Ik heb een beleefd briefje naar de mensen van LinkedIn gestuurd:

Hi,

My public profile (http://be.linkedin.com/in/mvuijlst) shows up in French. I am a Dutch-speaking Belgian mainly working with English-speaking clients.

I’d like you to change my profile back to English please. Thanks.

Enige tijd later, een antwoord:

Dear Michel,

Thank you for contacting LinkedIn Customer Support.
When other member’s are viewing your profile there is a language sector available that will allow them to view your profile in English.

Euh ja, misschien, maar daar ben ik vet mee. Ondertussen ziet het er zo uit voor wie niet ingelogd is op LinkedIn:

31-12-2009 01-17-36

Het vervolg is nog grappiger:

I’ve reviewed your inquiry and believe the link below might best answer your question regarding changing the primary language on one’s profile. The link will take you to an answer in our Customer Service Center designed to cover questions on this topic.

Answer Title: Changing the Language of Your Public Profile
Answer Link: http://linkedin.custhelp.com/cgi-bin/linkedin.cfg/php/enduser/std_adp.php?p_faqid=1680

Ja, inderdaad. Zo ver was ik ook al geraakt. Het belangrijkste punt van het antwoord daar:

Your Public Profile will show up with English section headers and display the content from the language on your Primary profile you had selected during registration

Yah. “Poste actuel”, “Postes précédents”, “Recommandé(e) par”, “Secteur Technologies et services de l’information”: heel erg Engels, inderdaad.

Stephanie van Customer Support vervolgt met

It is truly my intention to provide you with the best information possible. If this does not address your specific issue or you need additional information on this topic, please do not hesitate to reply to this message and I will be happy to assist you further.

Zucht.

Del.icio.us op 30 december 2009

Cadeaus, deel één

Nieuwjaar, dat is cadeaus geven bij ons in de familie.

‘t Is al jaren en jaren en jaren dat er telkens gezegd wordt “dit jaar geen cadeaus”, en ‘t is al jaren en jaren en jaren dat er alsnog cadeaus gegeven worden.

Vorig jaar was het het meest gemeend, met de “dit jaar geen cadeaus”-boodschap: een strikte budgetlimiet. Waar ik me toen zelfs aan gehouden heb, ongeveer.

Wegens omstandigheden (ahem: als iemand een uitstekende jurist kan gebruiken, ze is geïnteresseerd in sociaal recht en aanverwanten maar heeft ervaring in vanalles wat, ze leert snel en graag bij, ze werkt goed in team, ze is vriendelijk en alles: één adres) is het dit jaar echt wel ernstig opletten, maar bon.

Eergisteren een paar dingen in de Colruyt gekocht, vandaag in de kookwinkel en in het Centrum geweest een beetje overal.

Er zijn cadeaus voor iedereen, denk ik. Morgen nog een paar kleine frutsen erbij gaan halen, en dan zijn we gezet. 

Ze gaan het ons verdomme niet afpakken, nieuwjaaravond.

Een erreur die niet juist een was

Ik zat met al mijn kleren aan te wachten om uit te gaan.

En te wachten, en te wachten. Afspraak ergens rond een uur of zeven, Maar als het acht uur is, maak ik mij geen zorgen: ’t is niet alsof we erg definitieve plannen hebben of zo.

Om negen uur ook nog geen erg. Pas Om half elf besefte ik plots dat we niet de dertigste zijn maar de negenentwintigste. En dat de afspraak dus morgen is.

Ik zweer het, tijd dat ik eens heel erg lang heel erg niets doe.

Ik ben een duts

Zelie en Louis hebben het voortdurend: hun huiswerkmap, tekening, zwemzak, jas, handschoenen, kousen, bril – wég! Ze lagen daar, ik ben er zéker van, dáár, en nu zijn ze er niet meer!

Kan ik er kwaad op zijn? Neenk. Ik heb al heel mijn leven precies hetzelfde: normaal gezien ligt iets dáár, maar als het niet dáár ligt, dan kan het zo goed helemaal weg zijn.

Ik heb een fotografisch geheugen als het op mijn gerief aankomt: ik weet precies waar ik alles neergelegd heb, ik weet zelfs nog welke bewegingen ik maakte, wat ik zei, waar ik vandaan kwam en waar ik naartoe ging als ik dat ene ding daar gelegd heb.

En dat werkt allemaal perfect zolang er niemand anders in de buurt komt. Want als iemand buiten mijn weten om mijn gerief verlegd, dan is het naar de zak, natuurlijk.

Case in point: mijn sleutels. Als ik ‘s avonds thuis kom, zijn er twee mogelijkheden: ofwel is de voordeur niet op slot, ofwel is ze dat wel.

Als Sandra thuis is en de deur is niet op slot, dan kom ik met de fiets van het station en hangt mijn sleutelbos aan het fietsslot dat in mijn fietstas zit. Sandra’s sleutelbos zit aan de binnenkant van de deur, ik doe de deur op slot, ik haal haar sleutels van de deur en ik leg ze op De Plaats Waar Ze Altijd Moeten Liggen.

Als ik de eerste ben om thuis te komen of Sandra heeft de deur al op slot gedaan, dan haal ik mijn sleutels uit mijn fietstas, doe ik de deur open, doe ik ze weer op slot, en steek ik de sleutels weer in de fietstas.

Perfect systeem. Werkt al jaren.

Een tijd geleden gingen er plakkers komen om wat te pleisteren in de gang. Pleisteren in de gang wil zeggen: fietsen uit de gang naar de koer. Maar! Mijn fiets op de koer wil zeggen: fiets potentieel in de regen, en dat kan ik mijn sleutels niet aandoen.

Dus leg ik mijn sleutels op De Plaats Waar Ze Altijd Moeten Liggen. Open en bloot, een mens kan er niet naast kijken.

Een mens kan er niet naast kijken, maar dat wou dus ook zeggen dat, met die plakkers, mijn sleutels zowat het enige losliggende was in de verre omgeving.

Resultaat: toen ik twee dagen laten weer ging werken, waren de sleutels verdwenen. Wég.

Ik heb ze vandaag, na weken, teruggevonden. In de zak van een jas die noch ik, noch Sandra, noch de kinderen recent gebruikt hebben, maar die wel voor de hand liggend in de kleerkast in de gang hing. Ik ga ervan uit dat die plakkers, of iemand anders, die sleutelbos in de zak van die jas, die niet eens de mijne was, gestoken heeft.

Geen haar op mijn hoofd dat er zou aan gedacht hebben om dáár te gaan zoeken, natuurlijk, maar ik leer bij, ik leer bij.

‘t Is te zeggen: ik leer niet echt bij, ‘t is dat ik deze keer wel degelijk alle mogelijke plaatsen heb afgezocht.

Naar mijn portefeuille.

Die ik normaal gezien in mijn jas steek, maar die er nu niet meer in zit. Iemand heeft hem verlegd, van de de twee of drie plaatsen waar hij normaal gezien zou moeten liggen. Met zes man in huis, en vriendjes die komen logeren en mensen die langskomen en bijhorende paniekaanvalopruimacties: disparu dans la nature.

En die ik dus tot nader order kwijt ben.

AAAARRRGH!!!

WoW

Ja ‘t is echt wel saai werk dat ik doe. En het wil niet vlotten. Gevolg? Gimme a P! Gimme an R! Gimme an OCR! Gimme an Astination!

Dan doe ik even voort, en dan haal ik draai ik even World of Warcraft open.

Ik ben een slechte World of Warcraft-speler: ik weiger met andere mensen te spelen. Alles soloën, ik. Het is wel vreemd; vroeger draaide dat op een minder goeie computer dan waar het nu op draait, en het valt me op dat het er echt wel beter uitziet nu.

Scenes van recentelijk:

WoWScrnShot_122709_191058_stitch

WoWScrnShot_122609_144426

WoWScrnShot_122709_190212

 WoWScrnShot_122809_024214

Eigenlijk wel fijn wat ze doen met zo weinig resources – praktisch géén polygonen, zeer lage resolutie textures – met een spel dat meer dan vijf jaar oud is, en dat moet kunnen draaien op zo ongeveer elke computer sinds de jaren 1990: klik op de screenshots hierboven voor detail.

Het enige verschil is dat de computer die ik nu heb, het op relatief hoge resolutie kan doen, met anti-aliasing aan en zo, en aan 60 of zo frames per seconde.

Gnn.

Ik had daarnet gezegd dat ik ging slapen, maar ik denk dat ik nog even een half uurtje ga doen, en dat ik dan wat verder werk.

Er staan mij hier een stuk of zes zeven tabs in Firefox en Chrome kwaad aan te kijken.

Laptoploos

Mijn laptop is kapot. En er staat alleen een computer in ons achterhuis.

Dus als mijn dagtaak erop zit, ben ik meteen ook internetloos en van de rest van de wereld afgesloten. Dat doet wel raar.

Boeken lezen!

On War (maar niet echt)

In de brievenbus daarnet: een mail van Amazon. Ik denk dat ik er elke dag wel krijg, met boodschappen van “u heeft ooit dat gekocht en dus denken wij dat dit u misschien wel zou kunnen interesseren”.

Vandaag was het deze:

As someone who has purchased or rated On the Psychology of Military Incompetence by Norman F. Dixon, you might like to know that Carl von Clausewitz’s On War: A modern-day interpretation of a strategy classic (Infinite Success Series) will be released on 4 January 2010.  You can pre-order yours for just £7.49 (25% off the RRP) by following the link below.

Oho, dacht ik, een herinterpretatie van Clausewitz! Spek naar mijn bek! Ik heb een mooi ingebonden exemplaar met linnen cover van Vom Kriege staan, naast een hele reeks van Hans Delbrück en een van Theodore Ayrault Dodge, naast Manstein’s memoires en Guderian’s Achtung – Panzer!, naast om kort te gaan een heel boekenrek vol dingen over oorlog en strategie en militaire geschiedenis, van Sun Tzu’s Kunst van het oorlogvoeren van 2500 jaar geleden tot Rupert Smith’s The Utility of Force: The Art of War in the Modern World met de lessen van de Golfoorlog(en).

En met zelfs omwegen over het volledige werk (I kid you not) van Harry Turtledove, Forstchen’s Lost Regiment-series, en gelijkaardige alternate (military) history – om maar te zeggen dat ik graag eens een boek lees over den oorlog.

Gelukkig, gelukkig zag ik net op tijd de categorieën onder het boekje staan in de mail:

Als er twee types boeken zijn waar ik compleet allergisch aan ben, dan is het wel enerzijds alles wat te maken heeft met business plans en zakendoen en “lessen uit domein X vertaald voor zaakvoerders die daarmee denken hun horizon verruimd te hebben”, en anderzijds alles wat te maken heeft met motiveren en zelfhulp en getting things done en koop een keukenwekker en uw leven zal veel efficiënter zijn.

Even alsnog ter bevestiging geklikt – die categorisering bij Amazon is niet altijd je dat – en dit is wat de blurb er over het boek zegt:

On War is one of the first books on modern military strategy. Writing mostly after the Napoleonic wars, between 1816 and 1830, von Clausewitz never lived to see it published. He had a theory that it was the integration of political, societal and economic issues that was the most important factor in deciding the outcome of a war. This new theory made On War one of the most important texts on strategy ever written. Here, Andrew Holmes’ interpretation of On War illustrates the timeless nature of von Clausewitz s insights by bringing them to life through 52 modern case studies of business and society. This brilliant interpretation of On War is an entertaining accompaniment to one of the most famous strategy books ever written.

Jajaja, we weten dat Clausewitz interessant is. Hrm. Case studies? “Brilliant interpretation”? Is het een interpretatie in de zin van het Caroline Alexander’s fijne The War That Killed Achilles: The True Story of Homer’s Illiad and the Trojan War – geen hervertellen, maar wel contextualiseren en voor niet-kenners uitleggen? Misschien toch?

Gelukkig bracht de “about the author”, en vooral de lijst van andere boeken van dezelfde auteur me op andere gedachten:

Andrew Holmes (Hampshire, England) is a writer, management consultant and Managing Partner of Paricint LLP. He has consulted with many household names in the UK and overseas and has written 17 books on all manner of subjects ranging from the commoditisation of white collar work to humour. If you can’t find him chained to a desk somewhere, he is either spending time with his family in Hampshire, or fencing in London.

Oef. Sympathieke mens ongetwijfeld, Andrew Holmes, maar géén boek om te kopen. Iemand die twee maand later dan 128 bladzijden Carl von Clausewitz’s On War: A modern-day interpretation of a strategy classic (Infinite Success Series) ook nog 128 bladzijden over Ralph Waldo Emerson’s Self-reliance: A Modern-day Interpretation of a Self-help Classic (Infinite Success Series) op de plank heeft staan, is niét iemand wiens boeken ik, op het eerste gezicht, wil kopen.

Tenzij Amazon’s reviews me op andere gedachten brengen natuurlijk: een mooi voorbeeld van hoe de verschillende tools die Amazon te mijner beschikking stelt, me al dan niet leiden tot kopen.

En als er dan reviews staan, ga ik eerst de slechte en tegelijk meest behulpzame lezen: daar staan vaak de meest onderbouwde besprekingen. Als dié me er niet van weerhouden om het boek te kopen, dan pas ga ik naar de goede reviews. En als er dan een Kindle-editie staat en de prijs is doenbaar…

Alma

Een filmpje toepasselijk voor het seizoen. Al een tijdje oud, maar het heeft allemaal prijzen gewonnen en het is met sneeuw en alles.

Bekijk vooral in HD op Vimeo zelf.

eBooks: and so it begins

Hohoho, nooit vanzeleven dat we onze platen ooit zouden kopen in digitale formate,, ziet dat van hier, en geen platen meer in onze handen hebben of zo? En als de computer crasht alle platen weg, ha ha, ziet dat van hier, ha ha.

Hetzelfde als hierboven maar a fortiori voor boeken: ziet dat van hier, dat we onze boeken electronisch zouden kopen, allez gij, een boek in handen hebben is de helft van het plezier van het lezen!

…en kijk: muziek verkoopt tegenwoordig nog meer op CD dan in mp3 (alle iPods en iPhones ten spijt), maar op Amazon hebben ze voor Kerst meer boeken voor Kindle verkocht dan papieren boeken.

Tjaha.

En moet er een zoomke in uw groentjes?

‘t Is met een plooitje vanvoor hé? Ik zal er een speldje in doen hé? Met een omslagske vanonder of moet dat een recht broekspijpke zijn?

Kijk luister, dat ze in een klerenwinkel alles met verkleinwoorden aanduiden, tot daar aan toen.

Maar in menu’s? Voor eten?

Waarom in ‘s hemelsnaam “bubbeltjes” of “sprankelend aperitiefje” in plaats van gewoon “champagne” of “cava”?

Waarom “vleesje”, “soepje”, “aardappeltjes”, “groentjes”, “dessertje”?

Waarom zijn er alleen nog maar “sausjes” en is er geen saus meer?

Waarom is vanilleijs met frambozencoulis ineens “vanillebolletje in een soepje van framboos”?

Is er een mens ter wereld die vrijwillig “vleesspiesje met zijn twee groentjes van de markt” in zijn mond wil steken?

Gaat er dan niemand die menuschrijvers tot de orde roepen? Of vergis mij helemaal en vindt iedereen dat net kei-schattig?

Twee keer kerstavond

We hebben vandaag een tweede keer kerstavond gevierd. We moeten dat meer doen.

En we waren de hele tijd alleen met de twee meisjes. Dat deed raar, en we zouden dat ook meer moeten doen. Niet dat het fijn is met vier, maar ‘t is toch, euh, een heel andere dynamiek als de twee jongens er niet bij zijn.

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑