Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: februari 2010 (pagina 1 van 4)

De gemeenteraad op het internet

Nummers tien en elf van de 51 gedaan, vandaag. Uitzonderlijk een dag later dan anders, wegens gisteren te druk met andere dingen.

Het is anders wel geestig om doen, zo even in vogelvlucht websites afgaan en  no strings attached wat meningen geven. Waar ik van verschiet, is dat het telkens zo lang wordt, zelfs als ik niet in het minst systematisch of volledig ben. Of oplossingen bied. Of watdanook.

Als ik ze alle 51 gedaan zal hebben, wordt het bijkans een boek, denk ik.

Ik heb om het te vieren een sabaillon gemaakt van kriek.

Del.icio.us op 27 februari 2010

Hipstamatic

Er zijn duizend van die fotobewerkdingen die uw foto’s er als oude foto’s doen uitzien, en ze hebben één ding gemeen: ze worden heel erg snel heel erg afgezaagd.

Ik zweer het, als ik nog één keer zo’n vurte nep-polaroid met nep-graffitiletters erop zie, begin ik te krijsen.

Ik heb op mijn telefoon ook een resem van die toepassingen staan: een foto nemen, en er dan een rand rond zetten, of een blur- en nep-cross-develop-effect of zo op zetten. Of allerlei andere filters en kleurvervagingen en watnog.

Maar!

Ik heb er gisteren Hipstamatic op gezet, op de telefoon, en ik amuseer er mij te pletter mee.

Cirque Circulaire

Anna

Anna

Het verschil met die andere analoge-foto-nadoe-apps? Dat deze het wel zeer goed nadoet, tot in de interface. Dat er combinaties van “lenzen” (=kleurvervorming, vlekken, vignettering) en “soorten film” (=rand, korrel) en “flash” (=nog kleurvervorming) zijn, en dat het mogelijk is om alles random te laten gebeuren, zodat elke foto een ontdekkingstoch is.

Leutig!

I put a spell on you

Ik ging zeggen “kijkt eens wat schoon volk allemaal”, maar ‘t is met Shane McGowan.

…van de man die blues en glossolalie bij elkaar bracht, natuurlijk:

Smurfenpenismaker

Daarnet aan het zappen en voorbij een hele reeks azuren tumescenties gekomen. Op Canvas, jaha, de meerwaardezoeker is blijkbaar niet bang van een willy meer of minder.

Het was zo: ik kreeg op een mooie zondagmidda in november een mail, of ik een reeks van een stuk of zes mannenspellementen van Op De Plaats Rust tot Oui Mon Général dezelfde kleur zou kunnen geven als waren ze van een smurf. Met Photoshop, weetwel. Tegen morgen. Omdat er een spelletje Hoger Lager met penissen zou gespeeld worden, voor op den tv.

Ik laat het mij geen twee keer zeggen, als ik met Photoshop kan prutsen, en kijk.

In:

26-02-2010 22-27-29

Uit:

willy

En ja, ik weet dat niemand erop zal gelet hebben, maar ik heb ernstig mijn best gedaan om het er allemaal zo goed mogelijk uit te laten zien: de originelen waren allemaal verschillend uitgeknipt, ik heb ervoor gezorgd dat elke foto op dezelfde manier gecropt was, dat er stukken been en buik bijgezet werden waar er te weinig was. Dat er eigenlijk zelfs een animatie zou van kunnen gemaakt worden en dat het niet zou storen.

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik kan daar zo nijdig van worden soms, als het werk maar met de klak ernaar gesmeten is.

Enfin, ‘t is niet waar. Als het maar 80% is, als het écht met de klak naar gesmeten is of als het écht van ik wil wel maar ik kan niet is, dan heb ik er minder problemen mee. Het is als het 90% procent of meer is dat ik er problemen mee heb.

Een document in Word dat er op het eerste en tweede en zelfs derde gezicht degelijk uitziet, maar dat moeilijk te wijzigen is omdat stijlen en opmaak-achter-de-schermen met haken en ogen aan elkaar hangen.

Een vers geschilderde muur waar aan één kant pluisjes in de verf zitten.

Een foto waar stofjes op zitten.

Een affiche waar de kerning een béétje verkeerd is, een datum in Gill Sans waar het nummer 1 niet wat bijgekernd is bijvoorbeeld.

Een website die degelijk is, maar waar de foutboodschappen slecht geschreven zijn, omdat de copywriters enkel de normale toestand geschreven hebben.

Of, tja, een reeks smurfenerecties die niet op de pixel hetzelfde gecropt zijn.

‘t Is vreselijk dubbel hoor, want ik werk bij lánge na niet alles 100% af.

Maar de dingen die ik 100% wil hebben, die wil ik écht 100% hebben. Niét 99,5% En als het geen 100% is, zelfs de dingen die niet belangrijk zijn, dan blijf ik er kapot van lopen.

En dat ik mensen die tevreden zijn met 95% niet begrijp.

Niets, vrees ik

I'm part of the problem

Het was één van die weken: niet honderd procent zeker wat het werk zou zijn in het begin van de week, na een marathonvergadering maandag (die ondertussen al een maand geleden lijkt) plots wel duidelijkheid, en wel in die zin dat het onmenselijk veel werk zou worden.

En dan dinsdag beginnen werken en redelijk op weg geraken, woensdag verder werken en net als het een beetje dreigt te stokken een bijkomende opdracht in het vooruitschiet hebben, en daar dan donderdag en vrijdag de hele dag mee bezig zijn.

En dan is het vrijdag en zit ik thuis met zes kinderen en is Sandra aan het uitgaan.

Euh, ‘t is te zeggen: aan het opzichter spelen voor een galabal, nakijken of ze allemaal wel een vest en hemd en das aanhebben en/of een lange rok. Tot een stuk in de nacht – gelijk, tot drie of vier uur.

Ik tel af: nog een half uur of drie kwartier en ik kan rustig in de zetel liggen vegeteren, dan zijn alle kinderen naar bed.

Plaatsvervangende trots

Het is niet vaak dat het gebeurt in dergelijke programma’s, maar vandaag was het ontroerend schoon op Chef in nood.

De Picasso in Merelbeke is van een doorsnee grootkeukending naar een –volgens wat we zagen in het programma toch—méér dan zeer degelijke brasserie.

Mensen uit onze kant van het land. Voor één keer geen ruzie, geen achterklap, geen snakken en bijten en betweterig doen. Veel luisteren en kijken naar de chef, en veel bijleren: voor zover we dat konden zien is het er nu goede en eerlijke keuken, met passie en zin voor perfectie gemaakt en opgediend.

Ik kan mij niet inbeelden dat er betere reclame kon zijn dan een dergelijk programma. En voor zover ik dat kan inschatten: ik heb ze allemaal gezien, dit seizoen, de chefs in nood – en er was niet één ploeg die het meer verdiende dan de mensen van de Picasso.

Schone televisie.

Tzaloes

Mijn betere helft zit tussen werken in: ze is voor het moment (en voor de tijd dat het zal duren) vrouw aan de haard.

Ik ben steekjaloers.

En niet eens op dat thuiszitten per se: thuiszitten heb ik ook nog wel gedaan, en dat is wel geestig maar niets op jaloers op te zijn.

Nee: op wat ze doet, tegenwoordig: de gang in orde krijgen bijvoorbeeld. Of nog: alle dagen koken.

Financieel is het minder evident tegenwoordig, met vier warm eten op school, en dus smeer ik ze allevier een brooddoos vol boterhammen ‘s morgens. En ‘s avonds maakt Sandra warm eten.

Niet zomaar: het menu van op school, maar dan zelf gemaakt.

Al dat initiatief, ik ben ongelooflijk jaloers. Ik wou dat ik dat ook kon.

Virtuele sletsentijd

Virtuele sletsen naar de televisie gooien: minder vermoeiend dan echte sletsen gooien, vooral omdat mijn echte sletsen op de grond liggen en ik geen zin heb om uit mijn trekzetel te komen.

Maar ooooooh ik kan mij nijdig maken op die reclames op televisie soms.

L’Oréal teenoftander is “geïnspireerd door gentherapie”. Euh ja, en ik ben geïnspireerd door Walter Capiau. Wat wil dat zeggen? Dat wil niets zeggen, inderdaad. Een geneesmiddel of een haarspoeling of een gezichtscrème mag nog zoveel geïnspireerd zijn door wat dan ook, dat wil absoluut niets zeggen over wat er in zit of hoe het werkt.

Rexona is “twee maal zo effektief”. Euh ja, en ik ben vier keer zo effektief. Ten opzichte van wat? roep ik dan naar de televisie. Twee keer meer dan wat? Twee keer zo effektief in wat? In vergelijking met wanneer? Twee keer zo effektief als een betonmolen als het op schilderen van kousen aankomt? Twee keer zo effektief als een peignoir om fietskettingen te oliën? Twee keer zo effektief als een verrekijker om televisies mee op te heffen?

Urgh. And don’t even get me started on hyaluronzuur of konninginnenbrij. Of speelse koraalbloesem in Gollum’s shampoo, Herbal Essenssesess.

Picture of the day

Gho. Dringend tijd, blijkbaar, dat ik nog eens beelden begin te bewerken op Wikipedia. Het is ondertussen al een jaar geleden of zo, maar het begint gelijk op te brengen:

POTD notification

Hi Michael,

Just to let you know that the Featured Picture File:Thomas Edison2.jpg is due to make an appearance as Picture of the Day on February 11, 2010.

POTD notification

Hi Michel,

Just to let you know that the Featured Picture File:Siegmund Breitbart2.jpg is due to make an appearance as Picture of the Day on February 22, 2010.

POTD notification

Hi Michel,

Just to let you know that the Featured Picture File:Caruso with phonograph2.jpg is due to make an appearance as Picture of the Day on February 25, 2010.

Drie pictures of the day op één maand tijd op de Engelstalige Wikipedia, kom het tegen.

Dit waren geen moeilijke restauraties – de picture of the day van 7 september vorig jaar was dat wél, net als de verdomd verradelijk veel moeilijkere dan op het eerste gezicht uitziende Farmer walking in dust storm in Cimarron County, Oklahoma was, maar het zijn wél mooie beelden.

Mensen ik doe dat graag. En mensen ik heb er geen tijd meer voor, dedju.

Euh ja, dus: als er ergens een instelling is (overheid of overheidsachtig) die iemand zoeken om in vaste loondienst foto’s te restaureren – michel@zog.org is het adres. Ik kan ook nog andere dingen doen als er geen beelden meer zouden te bewerken zijn.

Droomjob

Ik was vanavond in een museum. Mensen met een hele collectie, met onder meer stapels en stapels beelden, die ook voor een groot deel digitaal (zullen) zijn.

In een museum werken en materiaal klasseren en beschikbaar maken en analyseren en online zetten en beeldbewerken en alles: mijn droomjob.

Dju toch.

-ehn?

Let er eens heel hard op, de volgende keer dat u in een vergadering zit met Engelstalige mensen die al een hele tijd in België werken.

Niet allemaal, maar veel doen het: ze voegen een Belgische –ehn (Vlaamse he, Franstalige hein) toe op het einde van sommige zinnen.

This is not intentional: it’s a coincidence we have this layout here ehn.

Don’t forget to change the XML to the new format ehn.

Ik dénk dat ze het vaak niet beseffen, maar dat ze dan terugkeren in hun land, en dat ze daar zeggen dat ze een accent gekregen hebben. Wegens geen Engels meer spreken maar wel Euro-Engels, Simple English, met continentale zinswendingen, en verminderde woordenschat, en met zoveel mogelijk native nuance en colloquialisms eruitgehaald.

En dan spreken ze zo’n beetje zoals een omgekeerde, wat was zijn naam ook alweer, Mark Van Thillo, in Argus, aan de telefoon met Jan Van Rompaey.

So we meet again tomorrow ehn?

Love will keep us together

Zo is het maar net.

[via]

Naar Avatar

Een hele expeditie – om niet te zeggen een hele financiële aderlating – zo met de hele familie naar een film gaan kijken.

Ze hebben zich allemaal voorbeeldig gedragen: Zelie en Louis gewoon gekeken naar de film, die zijn oud genoeg om drie uur te blijven zitten. Anna zat de eerste helft zat bij mij en de tweede helft bij Sandra. En ze heeft heel de tijd vragen gesteld: “wanneer komen de blauwe mensen? is dat een meisje? is dat een jongen? is dát een meisje? wat zegt hij nu? wat zegt zij nu? wie is dat? is dat een boze draak? is dat een meisje? en is dát nu een meisje?”

Jan, die heeft drie uur aan een stuk gezeten en gekeken, zonder een woord commentaar. Tot ergens in de buurt van het einde, trok hij aan mijn arm en fluisterde hij: “papa? weet jij wie ik ben? ik ben die rode draak”.

Ha!

Avatar, trouwens: ik had zeer zorgvuldig elk voorfilmpje, elke review en elke discussie erover vermeden, dus ik wist niet wat het zou worden.

Wat het geworden is? Eerst is het Little Big Man, en dan is het een combinatie van Lawrence of Arabia en alles wat Ewoks vs. Empire, The Battle On The Forest Moon had moeten zijn. Euh, en dat alles in een onnoemelijk hypervorospelbaar verhaal.

Maar: wel mooi, en aan iedereen aangeraden.

Putti

In het departement Allez hastn serieus kijkt nu! – datzelfde departement dat ik op andermans weblogs zie en waar ik dan van zeg allemaal goed en wel, maar uwe kleinen is écht niet zo schattig mevrouw, echt niet – stellen wij vandaag voor: Anna en Stan.

Anna en Stan

Tot zover de pogingen tot schattig zijn. Ik denk dat we een waardige concurrent gevonden hebben voor Anna als het op wezens trekken aankomt!

Stan in rusttoestand:

Anna en Stan

Stan gets his face on:

Anna en Stan

Anna en Stan

Euh of nee: Anna wint op punten. Wegens gebruik andere lichaamsdelen in het bepotelen van het gezicht:

Anna trekt een wezen

Kinderen, meneer mevrouw! ‘t Is gelijk vleermuisurine! (in that they shine out like a shaft of golden light in the darkness surrounding them)

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑