Archief voor februari 2010

 

Uitstellen, uitstellen

maandag 1 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Het weekend is te kort, yada yada. Er is geen tijd voor niets, yada yada.

Dat is natuurlijk allemaal niet echt waar. Of beter, het is wel echt waar, maar het is tegelijkertijd wél en niét waar: tijd is waar een mens prioriteiten voor maakt.

Nieuwjaarsaperitief

Nieuwjaarsaperitief

Dit weekend was er nieuwjaarsdrink en daarna film en daarna pannenkoeken eten bijvoorbeeld: dat is meteen een heel stuk weekend weg.

Van zaterdag spreken we niet eens: zaterdag is een dag om te crashen in de zetel of in de stoel en te recupereren van de week. Alhoewel – deze week zaterdag naar de deurenwinkel geweest en drie deuren gekocht voor in de gang (gang-keuken, keuken-bureau en bureau-gang): dat was ook al een avontuur, eigenlijk.

Maar zondag dus. Nieuwjaarsdrink in de straat, van de fijnste wijk van de stad, met drank en chips en muziek uit de trekzak van ons eigen schipperken aan wal en met allemaal nieuwe mensen in de wijk, en met weer allemaal ideeën voor acties en dingen die we zouden kunnen doen.

En dan een film gaan kijken: Ωcéans. Gaan kijken op uitnodiging van een vriendje van Zelie, die haar per email had uitgenodigd met nog een hele resem andere vriendjes en vriendinnetjes en hun ouders en alles.

Lucan en Louis

En dan zijn we pannenkoeken gaan eten in de Gwenola. En dan was het al tijd voor avondeten en avondtelevisieprogramma’s.

Zo is een weekend voorbij op een ik en een gij. En dan is het niet moeilijk dat er weer eens vier dingen niét gebeurd zijn die eigenlijk dringend hadden moeten gebeuren. Vooral als dode momenten opgevuld worden met World of Warcraft, natuurlijk.

Afijn. Vanavond een artikel geschreven dat ik al bijna twee maand of meer op de lange baan geschoven had. Dat deed deugd. En ook een stamp gegeven aan een website waar ik al sinds vorige week vrijdag iets aan had moeten doen.

Morgen nog een artikel schrijven, dat ik al een paar dagen op de lange baan schuif. En dan nog één, dat ik al een maand op de lange baan schuif. En dan nog één, dat ik al een week op de lange baand schuif. En misschien nog een artikel dat ik geeneens beloofd had, maar dat ik wel zin heb om te schrijven, over die film Ωcéans die we gezien hebben.

En dan nog twee websites die ik eigenlijk zou moeten doen.

Of misschien level ik mijn paladin wel tot 80. Of mijn hunter tot pakweg 50.

Zone

dinsdag 2 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik ben een moeilijke mens, door de band. Ambetant en chagrijnig, niet tegensprekelijk en meestal contrarie, en zo.

Maar ik word nog meer een moeilijke en lastige en nijdige mens als ik iets aan het doen ben dat niet helemaal lukt. Vannamiddag zat ik te wroeten op iets stom in jQuery, een event die twee keer zijn ding deed in plaats van één keer, en blergh met bubblen en zooi met een filter die niet deed wat hij moest doen.

Ik zag het wel zitten hoor, helemaal tien of meer jaar terug in de tijd: dingen die in se niet moeilijk zijn en waar gegarandeerd een oplossing voor kan gevonden worden. Geen zaken zoals nu vaak op het werk, zonder absolute oplossing. Gewoon debuggen en zoeken tot het in orde komt.

Want op zo’n moment moét en zál het in orde komen, natuurlijk. En zou ik mensen de neus afbijten als ze mij storen. Tien minuten zitten wroeten om er een beetje in te komen, en dan een onschuldige vraag van een collega voor ik-weet-niet-wat, en weer helemaal de draad kwijt: ternauwernood dat er op zo’n moment geen doden vallen.

Programmeurs en gelijkgestemden, als ze op een probleem aan het kauwen zijn, dat is niet iets dat goed samen gaat met een open werkvloer en interactie met andere mensen.

Morgen werk ik thuis.

Huisbaas-af

woensdag 3 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik was heel even Huisbaas. Een voor de staat ver familielid had een appartement. Toen zij overleed begin dit jaar, werd mijn vader voor een deel Huisbaas, en toen mijn vader overleed deze zomer, werd ik, euh, Deels Huisbaas.

Of zo. Want er zitten nog andere mensen tussen natuurlijk, en er zijn dingen met vruchtgebruik en naakte eigendom en zo. Ik zou op geen tien procent na kunenn zeggen hoeveel procent Huisbaas ik nu precies ben – was ik een kat, ik geraakte er mijn jongen in kwijt — point is ik was even huisbaas .

Sinds vannamiddag niet meer: het appartement is verkocht. Twee of zo uur bij de notaris gezeten met een hele tafel kopers en verkopers, een hele boterham akte voorgelezen gekregen en ondertekend, en hopla, .

Huisbaas-af.

En wel content, eigenlijk. Gelukkig heb ik er mij nooit moeten mee bezig houden, maar ik kan me inbeelden dat het een vreselijke miserie is: ergens tussen syndicus en huurder en mede-eigenaars en algemene vergaderingen en vaste kosten en contracten en klachten en niet-betaalde huurgelden en facturen en papieren bijhouden en dossiers aanleggen en data in het oog houden en dingen, daar ergens bevindt zich mijn idee van de hel.

Brr.

Sony Alpha 380

donderdag 4 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik had deze zomer even een Sony DSC-HX1 in bruikleen, en ik was daar eigenlijk, op de keper beschouwd, best wel tevreden van. Dat deed degelijke foto’s, dat deed degelijke filmpjes, dat deed allerlei grappige dingen zoals automatische panorama’s.

Even geleden kreeg ik een vervolgmail van de mensen die me die HX1 geleend hadden: of ik eens zo’n Alpha zou willen testen.

Het zal wel zijn, dat ik eens zo’n Alpha zou willen testen: ik zou om het even wat wel eens willen testen, en fototoestellen en gelijkaardige zéker.

Het toeval wil dat ik wegens werk sinds enige tijd de productlijn van Sony, en specifiek de fototoesellen, van net iéts dichterbij ken dan de doorsnee mens. Sony heeft compact cameras, CyberShots, en digital SLRs, Alpha’s.

Die Alpha’s zijn ingedeeld in ruwweg “voor beginners”, “semi-professioneel” en “professioneel”, en waar de HX1 de meest professionele van de CyberShots was, is de 380 die ik mocht gebruiken de meest professionele van de “voor beginners”.

A380

Ik heb het ding een tijdje gebruikt, en ik heb het ook een paar keer megegeven met mijn betere helft.  We hadden er allebei een volledig andere opinie over; ik geef ze u dan ook graag allebei mee.

 
Eerste indruk

MichelSandra

Wohow, wat een ongelooflijk licht toestel!

Ik heb de indruk dat het helemaal uit plastiek gemaakt is, en ik vertrouw het niet echt. (Na een paar dagen gebruik: licht, ja, maar toch wel degelijk materiaal, ik was niet bang dat het in uit elkaar zou vallen).

Wat na een paar dagen niét went, is dat het te klein is voor mijn handen: ik zat voortdurend met mijn rechterduim op knoppen waar ik eigenlijk niet op moest zitten.

Het ziet er uit zoals die lompe grote toestellen die hier al lagen (Nikon D200 en D300, nvdr), maar het voelt aangenaam licht aan.

In tegenstelling tot die andere toestellen, kan ik het rond mijn nek hangen en er mee rondlopen in de stad.

Het is niet te zwaar en niet te licht, het ligt ideaal in de hand.

 
In het gebruik

Zoals vermoed ik standaard bij reflexcamera’s: linksbovenaan een draaiknop voor de modus (aperture priority, shutter priority, manueel, macro, sport, portret, etc.),

MichelSandra

Om te beginnen: ik gebruik nooit voorgedefinieerde modussen van macro of portret of dergelijke. Als ik iets wil veranderen, dan stel ik mijn toestel zelf wel manueel in, of doe ik het in Lightroom of Photoshop.

Geen problemen met die automatische modussen, maar manueel instellen, dat vond ik niet zo handig: er zit maar één draaiknop aan de rechterkant, en ik ben gewoon om er twee te hebben.

Het zat er erg ingewikkeld uit, met allemaal knoppen, maar uiteindelijk was het juist heel erg eenvoudig.

Het grootste deel is automatisch, en er zit een draaiknop aan voor verschillende modussen – en als ik daar aan draai verschijnt er precie sop het scherm wat het precies is (portret en van dichtbij en zo).

 
Scherm

Er zit een zoeker op de A380, en er zit een scherm op. Er is een knop om ofwel te kijken door de zoeker, ofwel om live op het scherm te zien hoe de foto er zal uit zien. Het scherm zelf is beweegbaar: het kan naar boven of naar onder geklapt worden.

A380

MichelSandra

Jammer dat het scherm niet links en rechts uitklapt: op deze manier is het enkel nuttig om vanop borst-of buikhoogte foto’s liggende (landscape, as opposed to portrait) foto’s te nemen, of om foto’s boven het hoofd te nemen. Een uitklapbaar en omkeerbaar scherm zou écht wel handig zijn.

Ik vond het ook storend dat het beeld op het scherm niét het beeld is dat de foto zal zijn. Op mijn D300 kon ik perfect tot op de pixel inzoomen en scherpstellen op het scherm, hier is het een tweede cameraatje dat zorgt voor het beeld – een camera die enkel in ruim veel licht een beeld geeft van wat de echte foto zal tijn. Want eens het donker wordt, geeft de live view een bijzonder onflatterend en slecht beeld.

Ik kijk niet graag op zo’n scherm om te zien hoe de foto er zal uit zien, ik kijk lieer door de zoeker.

De display achteraan gaf mij informatie over de modus van die draaiknop bovenaan, en ik kon zien hoe de foto eruit zag als ik hem genomen heb. 

Ik heb er niet aan geprutst en het gewoon laten zitten zoals het zat.

 

Foto’s

Ah, ‘t is moeilijk, natuurlijk. Met een reflexcamera hangt er veel af van de lens die op het toestel hangt, namelijk.

Los van de lens: ik vond manueel focuseren niet evident, ik ben meer focuspunten gewoon. Sandra had er niet de minste last van: de standaard autofocus deed meer dan goed zijn werk.

Ik had precies het toestel dat hierboven staat, met een 18-55mm f/3.5-5.6-lens erbij. Dat is, voor de minder met dergelijke getallen bezige mens, een lens die van breedhoek (denk: foto’s in een kleine ruimte) tot normaal (ongeveer het gezichtsveld dat we met onze gewone ogen zien) gaat. En dat van die 3.5-5.6, dat wil zeggen dat het een lens is om foto’s mee te maken buiten of waar er genoeg licht is. Binnen lukt ook wel, maar niet écht.

Ter illustratie:  foto’s van buiten. De eerste door Sandra, de tweede door mij (nadat ik het toestel op 16:9 gezet had, trouwens).

zelie

zelie

De eerste is genomen met het licht achter Zelie en Zelie half in het donker, de tweede is op een donkere dag: helemaal niets verkeerd mee, vind ik. De kleuren zijn degelijk, de foto’s zijn scherp: geen commentaar.

In het donker is het een ander verhaal. De lens die op het toestel zat laat gewoon niet genoeg licht door om in minder dan ideale omstandigheden foto’s zonder flits te nemen. En dan zijn er drie opties.

Optie één: langere sluitertijf. Hopen dat iedereen stil blijft staan en dat je een vaste hand hebt. Mislukt in deze foto:

Gelukt in deze:

Optie twee: hogere ISO. De gevoeligheid van het toestel naar boven trekken. Helaas: bij hogere ISO-waarden vind ik dat de A380 het niet echt goed. Behoorlijk veel ruis vanaf pakweg 400 ISO, en bij echt hoge ISO-waarden is er écht veel ruis – zoals hier bij ISO 3200:

Van ver ziet het er nog relatief uit, maar van dicht is het een stuk minder:

A380

Dergelijke heel erg ruisige foto’s kunnen er in zwartwit soms wel heel erg mooi uitzien, trouwens:

A380

…maar het punt is, zo’n foto is goed voor een statisch portret, maar kinderen in een dinkere woonkamer, dat lukt gewoon niet. Zelfs niet met hoge ISO-waarden.

En dus komen we aan optie drie: de flash boven halen. Normaal gezien ben ik er niet voor, foto’s met flitslicht. Dat ziet er vies uit in de voorgrond, te donker in de achtergrond, en er staan meestal van die vieze harde schaduwen op (kijk ook eens naar het grotere beeld hier, trouwens–ISO 400 en te veel ruis naar mijn zin):

A380

Maar! De foto hierboven is, ben ik blij te kunnen zeggen, een uitzondering. Ik was bijzonder aangenaam verrast door de toch wel mooie kleuren en degelijke foto’s die de A380 maakte met flash:

(foto’s hierboven onbewerkt, overigens, voor de duidelijkheid)

 
En verder?

Foto’s zijn bijna 15 megapixels; in menstentaal: ruim voldoende voor zowat alles dat een normale mens er mee zou willen doen.

Er passen allerlei andere lenzen op dan degene die ik had, maar dat heb ik niet getest: ik zit met Nikongerieg thuis.

Speciale dingen? Um, nee, niet echt. De DX-1 die ik even had, deed filmpjes. De A380 niet. De DX-1 deed gezichtsherkenning, sweep panorama, deze niet.

 
Conclusie

MichelSandra

Geen camera voor mij. Ik wil meer controle, betere kwaliteit vooral dan in laag licht, en meer features (video is nu echt wel een minimum).

Ik wil er zo een!

Wie het gebruiksgemak van een compactcamera wil (alles op auto, klik, foto!) maar een reflexcamera wil om pakweg een ruimere keuze van accessoires en lezen te hebben (een echte breedhoek bijvoorbeeld, of een portretlens, of een telelens, of een externe flash en watnog): uitstekend toestel.

Wie meer controle of betere kwaliteit wil: niet uw toestel.

Wie toch nooit lenzen gaat kopen en/of wisselen: ook niet uw toestel – koop zo’n ding in de zin van een Sony DSC-HX1 of geliljkaardig.

Tenzij u niet met een toestel rond uw nek of in een fototas wil rondlopen: koop een compactcamera. Of houd het bij een GSM.

Het leven, het kan soms gemakkelijk zijn.

…oh trouwens: toen ik het fototoestel terug gaf, kreeg ik er een ander in de plaats om te testen. Het leven, het kan soms fantastisch zijn.

Een late gedichtendag

vrijdag 5 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

16-bit Intel 8088 chip

with an Apple Macintosh
you can’t run Radio Shack programs
in its disc drive.
nor can a Commodore 64
drive read a file
you have created on an
IBM Personal Computer.
both Kaypro and Osborne computers use
the CP/M operating system
but can’t read each other’s
handwriting
for they format (write
on) discs in different
ways.
the Tandy 2000 runs MS-DOS but
can’t use most programs produced for
the IBM Personal Computer
unless certain
bits and bytes are
altered
but the wind still blows over
Savannah
and in the Spring
the turkey buzzard struts and
flounces before his
hens.

– Charles Bukowski

[via]

Terzake: Lijn 3

vrijdag 5 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

De zelfkant van de maatschappij. Binnenkort een cashbah, zei een kenner, moegetergd door teveel multikul ongetwijfeld. Vooral moeilijk voor drugsverslaafden, wist een ervaringsdekundige, want ze kon niet van haar huis naar de halte van het openbaar vervoer gaan zonder lotgenoten te zien.

Waar normaal kinderen zouden moeten spelen zag er—wat een verrassing in het putje van de winter, eigenlijk—onderkomen uit, met zowaar een bierblikje in de achtergrond op het gras, deskundig uit focus.

Kijk luister: natuurlijk heeft de Brugse Poort problemen, een mens moet gek zijn om dat te ontkennen. Er moet zuurstof voor de Brugse Poort komen, zoals het de beleidsverklaringen stond, en ze is er nog niet, of tenminste niet snel genoeg, enfin, er is nog werk.

Maar is er écht zoveel meer verkeerd met de Brugse Poort dan elders?

Ik heb mij zwaar gestoord aan de reportage in Ter Zake vanavond. Ik kan mij alleen maar inbeelden dat het bedoeld was als een subtiele ironische ‘t één of ‘t ander, want dit is wat de tentoonstelling waar het over gaat over zichzelf zegt, en het is zo ongeveer het omgekeerde van wat ze daar deden, met hun vieze gedecontextualiseerde interviewpjes:

De fototentoonstelling Lijn 3bekijkt de grootstedelijke problematiek vanuit het perspectief van een Gentse arbeiderswijk anno 2009. Koop een buskaartje en rij mee. We vertrekken in het vertrouwde stadscentrum, en stappen af in de Brugse Poort. Leer er mensen kennen die u anders nooit zou ontmoeten. Ze nodigen u uit voor een blik achter de gevels, waar ze elk hun verhaal vertellen. Het zijn niet altijd sprookjes, maar het zijn wel echte mensen. Oprechte mensen. Uw buren.

Op deze imaginaire busrit wordt op een diepgravende en genuanceerde manier het sociologisch weefsel van de grootstedelijke samenleving blootgelegd. Bij het opstarten van dit project werd er bewust voor gekozen om niet te gaan voor de snelle scoop. Daarvoor lezen we de krant, of kijken we naar het journaal. Deze keer geen clichéverhaal over hangjongeren of Oost-Europese dealers, maar een ontmoeting met de mensen die er wonen. Neem de tijd om te ontdekken hoe het is om te overleven in de marge van de welvaartstaat.

Een jaar lang volgden 6 topfotografen de handel en wandel van mensen in de Brugse Poort, in het kielzog van Jan Beke, toen straathoekwerker van de buurt. LIJN 3 toont 86 foto’s die een intiem portret schetsen van een volkswijk waar mensen steeds verder geïsoleerd raken. Het resultaat is een ontnuchterend verslag van een samenleving onder druk, zonder vooroordelen, maar ook zonder verbloeming.

Trr, Ter Zake.

update Oh, kijk; wat Ivan zegt, met meer kennis ter zake dan mij.

Blijft thuis als ge raar zijt!

vrijdag 5 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Zelzatenaar was hij al een tijd niet meer, en volgens wat ik zie op Comedy Casino is hij tegenwoordig ook niet meer mager: tijd voor een nieuwe url, Magere Zelzatenaar!

Ik heb tegenwoordig minder en minder geduld met comedy: ik heb altijd van knip daar nu toch eens in verdorie en ook wel van steek daar verdomme toch eens wat vaart in dedju hoe is dat mogelijk .

Xander op Comedy Casino was zoals het eigenlijk altijd zou moeten zijn: een paar jaar samengebald op minder dan een half uur. Minder dan een half uur, dat dan wel zeer degelijk is.

Voorproefje

vrijdag 5 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 13 reacties

Kijk! Kijk!

De kinderen als er niemand in de buurt is. En dan nog: dit is maar een paar minuten. Beeld u in wat het geeft na een half uur of zo.

Amigurumi

zaterdag 6 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Ik heb Sandra vrijdag een amigurumi-boek gekocht. Om zo’n dingen mee te maken:

Whee!

Gedaan Oud België

zondag 7 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Not a dry seat in the house, alhier, bij de laatste aflevering van Oud België.

Zo schoon!

En! zo ongeveer het mooiste happy end dat ik me kan herinneren.

Voor de rest? Ah, nog eens zo’n weekend met te weinig uren. Zaterdag met een paar mensen van Gentblogt geïnterviewd voor een artikel in de krant morgen.

Last aan mijn rug, veel in de zetel gezeten.

Kaas gekocht bij een nieuwe kaaswinkel en goed bevonden.

Voor het eerst in letterlijk twintig jaar nog eens een doos peetjes van Warhammer 40000 gekocht. En verf en borstels: ‘t is om te schilderen namelijk. De winkeldochter winkelzoon meneer in de winkel vroeg mij of ik speelde, en of ik misschien zou willen in de club komen of zo – ik heb hem naar waarheid geantwoord: spelen dat is voor sociale mensen, ik had alle boeken en zo natuurlijk wel, maar ik schilderde alleen maar (en zelfs dat was ternauwernood).

Mij zwaar ingehouden om comics te kopen, trouwens, in dezelfde winkel: het zal zijn voor als ik eens meer geld verdien dan nu, die dingen zijn echt ongelooflijk duur tegenwoordig.

Willen foto’s maken met een fototoestel dat ik ter test had, om te constateren dat ik de lens die erbij zit, niet kan focuseren: noch automatisch, noch manueel. Jammer, dat wel.

En volgende week? Een stukje website afmaken, met wat rudimentaire PHP, met html en css en jQuery. Maandagavond tweede taalles les Gents. Dinsdagavond uitgaan in Brussel (uitgaan gelijk een kaarsken, wellicht, maar toch: uitgaan). Woensdag even over en weer naar Londen om een gebruikerstest te gaan doen. Donderdag en vrijdag: werk, maar nog geen idee wat. Zaterdag: feest van vijf jaar Gentblogt.

The days are just packed.

What do you see, David? Just talk to me

maandag 8 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Okay Angelo, we’re in a dark woods now… there’s a soft wind blowing through sycamore trees…

Gentblogt in De Standaard

maandag 8 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Die ochtend, in de gazet:

20100208_ds

Belangrijke punten:

  • nieuwe schrijvers/fotografen/filmmakers/muziekmakers/… zeer welkom!
  • alles kan!
  • nu zaterdag: feest voor vijf jaar Gentblogt; vanaf 20u in de White Cat, Drongenhof 13, Gent.

Voorlaatste

dinsdag 9 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

De allerlaatste zou écht te laat zijn, maar de trein van 23u05, dat is nog net te doen. Geen trein meer naar de Dampoort, dat wel: het zal een taxi worden.

En ik blijf het ongelooflijk vinden dat het kán, even een volle werkdag in Londen doen en zowel ‘s morgens als ‘s avonds thuis zijn.

En dan een taxi nemen, met een taxichauffeur die –kom het tegen– óók zijn rug gebroken heeft, en die óók zoveel procent gehandicapt is, en die óók full-time werkt en na zijn werk en tijdens het weekend een kapotte mens is.

Een minuut of zes, zeven om twee levens uit te wisselen, meer is soms niet nodig.

User lab

woensdag 10 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Zo’n gebruikerstest, helemaal met een protocol en een halfdoorzichtige spiegel, en een camera op het gezicht van de geteste, en schermopnames van wat hij doet en extra monitors om mee te kunnen volgen en alles en alles: dat is vaak confronterend.

Dan zit men daar, als ontwerper of als programmeur of als informatiearchitect of watdanook, machteloos en geruisloos te roepen naar de domme gebruiker aan de andere kant van de spiegel: MAAR DUW DAN TOCH DIE KNOP VERDOMME GIJ STAAT JUIST VOOR UW NEUS.

Of die mens moet daar iets doen en blijft zichzelf maar dezelfde vraag stellen en ER STAAT IN FUCKSNAAM EEN HELE PARAGRAAF UITLEG OETLUL.

Het punt is: gebruikerstesten, dat is soms heel, heel erg pijnlijk. Van die dingen waar een heel team aan gewerkt heeft soms maanden aan een stuk, en dan komt de ene na de andere na de andere gewone gebruiker het ding uittesten, en dan loopt het keer op keer op keer mis.

Flow, London

Vandaag waren we bij Flow in Londen. Concullega’s van mijn werk, moet ik dan zeggen, vermoed ik, maar de wereld is groot genoeg, en we doen toch niet exact hetzelfde, en het zijn sympathieke mensen waar het aangenaam mee samen werken is, voor het weinige dat ik het tot nog toe gedaan heb.

We waren er voor gebruikerstesten, en ik hield mijn hart wel wat vast.

Maar kijk: soms, dan gebeurt er wat er vandaag een paar keer gebeurd is. Dat de gebruikers het meteen vatten. Dat ze zeggen dat het een enorme verbetering is. Dat ze wensten dat dat ander deel van de site ook zo zou zijn. Dat het instinct (of de kunde-slash-kennis, wat uiteindelijk vaak hetzelfde is) van de copywriters helemaal spot on was toen ze dié term gebruikten in de plaats van dié term.

En ook: dat ze niet zien waarvan we wel dachten dat ze het niet gingen zien. Dat de dingen die we wisten verwarrend te zijn, inderdaad voor iedereen verwarrend zijn. Dat de theorie inderdaad zeer nauw de praktijk volgt en niet zomaar theorie voor de theorie is.

Oh en ook nog: dat er wel degelijk mensen bestaan die zo ongeveer 100% overeenstemmen met een persona. Whee!

Nee, fijne dag vandaag. Fijne dag.

In cauda venenum

donderdag 11 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 10 reacties

Mijn geluk kon niet op:

Beste Michel

Schitterend nieuws: Telenet maakt internetten nog plezanter!

We leggen onze trouwe klanten immers graag in de watten. Want vanaf midden maart kan je met Telenet TurboNet nog sneller surfen. Sterker nog: vanaf juli geniet je van een onbeperkt volume! Je kan dan zoveel downloaden als je wil.* En dat zonder één cent meer te betalen.

Eindelijk backup naar de cloud! Eindelijk HD!

Het sterretje verwees helaas naar dit:

Ongelimiteerd gebruik enkel voor privédoeleinden en overeenkomstig de algemene voorwaarden van Telenet. Telenet behoudt zich het recht voor om klanten te verwittigen die regelmatig een opvallend hoger maandelijks volumeverbruik hebben dan het gemiddelde van het product in kwestie. Deze klanten zal gevraagd worden hun verbruik te verlagen en Telenet behoudt zich het recht voor deze klanten tijdelijk op een lagere snelheid te plaatsen.

Terug naar de akelige don’t ask don’t tell-onduidelijkheid van x jaar geleden dus. Stom.

Ik wil wéten vanaf wanneer ze op mijn vingers gaan tikken. Want ik weet nu bijvoorbeeld al honderzeventig procent zeker dat ik elke maand meer verbruik dan het gemiddelde.

Bah.

Groan

donderdag 11 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Mervyn Peake lezen is een plezier; Mervyn Peake voorgelezen krijgen door iemand die dat goe doet, is  nog oneindig veel meer een plezier.

Beeld u in hoe dit klinkt:

The door knob moved and then the door began to open and Flay’s physical opposite began to appear around the opening. For some time, so it seemed to Flay, taut areas of cloth evolved in a great arc and then at last above them a head around the panels and the eyes embedded in that head concentrated their gaze upon Mr. Flay.

Flay stiffened — if it is possible for something already as stiff as a piece of teak to stiffen still further — and he lowered his head to the level of his clavicles and brought his shoulders up like a vulture. His arms were absolutely straight from the high shoulders to where the fists were clenched in his trouser pockets.

Swelter (…) stopped dead, and across his face little billows of flesh ran swiftly here and there until, as though they had determined to adhere to the same impulse, they swept up into both oceans of soft cheek, leaving between them a vacuum, a gaping segment like a slice cut from a melon. It was horrible. It was as though nature had lost control. As though the smile, as a concept, as a manifestation of pleasure, had been a mistake, for here on the face of Swelter the idea had been abused.

Yay!

Mag ik iedereen die wel eens op de fiets zit of in de auto of in de trein, van harte audioboeken aanraden?

Ja, het duurt even voor men er aan gewoon is dat het niet zo snel gaat als men zelf zou willen, dat er geen pagina’s kunnen overgeslaan worden, en dat er geen diagonaal lezen meer bij is.

Maar daar staat tegenover dat het u de kans geeft om elk. individueel. woord. en. elke/ individuele. zin. met onverdeelde aandacht op te nemen. Of, naar keuzen om alles over u te laten spoelen, zoals een massage van woorden.

Knock it off, De Poorter

donderdag 11 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Jo De Poorter in TV Makelaar op VTM: hij steekt mij verschrikkelijk tegen.

Te nonchalant competent, of althans overtuigd van zijn eigen nonchalante competentie, of althans op mij overkomend als te gemaakt nonchalant overtuigd van zijn gemaakte competentie.

“Ik sta hier nu tot mijn enkels in de sneeuw,” zaagt Jo dramaqueenerig: hij staat létterlijk bovenop op een dikke centimeter poedersneeuw. Hij spreekt in metaforen en stijlfiguren en overdrijvingen en doet zo’n soort dictie tussen staccato te-Algemeen Nederlands en vlottejongens-ondermekaars, een taal die ik terecht met Mike Aan Zee uitgestorven dacht.

Jo is ook niet meer – hij zal hoop ik zelf de eerste zijn om dat toe te geven – de jeune premier die hij jaren aan een stuk leek te blijven: zijn gezicht te verweerd, zijn haar te verward. Ik weet niet of ik het schattig dan wel zielig moet vinden dat hij nog altijd als een zeventienjarige in 1985 gekleed lijkt, en ik weet niet of het aan mij ligt, of dat zijn ogen écht op het randje tussen hysterische wanhoop en manische ik-wil-wel-maar-ik-kan-niet-meer twinkelen.

Nee, ik vind hetzó tenenkrullend dat ik niet anders kan dan blijven kijken. Om te proberen preciés te doorgronden waarom ik er mij zo nijdig bij voel worden.

‘t Is uiteraard niets persoonlijks, ik ken die mens alleen maar van de televisie, en op zichzelf en ver van de camera’s is dat ongetwijfeld de liefste en meest meevallende persoon die God in zijn Rijk heeft.

Maar godallemachtig, wat een vervelend zelfingenomen allerlei onzekerheden proberende te verbergen karakter zet hij neer op televisie.

Flickr is zes

donderdag 11 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Flickr was gisteren zes jaar oud. Ik vroeg me af hoe lang ik al bij Flickr zat – dat bleek sinds maart 2004 te zijn. En een Pro account sinds oktober 2004.

We worden oud, meneer.

Het huis uit

vrijdag 12 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik vind dat altijd raar doen, als er kinderen weg gaan op kamp.

Vanavond zijn de twee oudste weg met de scouts. Twee dagen maar, al leek het alsof het valiezen pakken voor aan week of meer was. Louis had op het einde zelfs een kilo of tien boeken mee.

Rust, dan, de rest van het weekend? Euh nee. Dingen te doen, plaatsen te gaan. En artikels af te maken dan wel te schrijven: een paa rpolitiekers op de internetrooster te leggen, twee toestellen te bespreken — als ik er toe kom.

Oh, en zaterdagavond natuurlijk feestje van Gentblogt. Op het programma: zuipen tot we bloed spuien. Dat, of veel te veel cocktails drinken. Of een andere wijvendrank.

O ja, euh: komen hé.

feest!

Off to party

zaterdag 13 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

See you on the other side! Wij zijn naar een verjaardagsfeestje!

5 jaar Gentblogt-feest

zondag 14 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Jaha. Véél mojito’s gedronken.

René

Zoudt ge willen geloven dat ik zijn naam vergeten ben?Teun en VeerleIvan

Tom

White CatWhite CatWhite Cat

White Cat!

Scheef

maandag 15 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik heb dat nu al meer dan een half leven, dat ik de helft van de tijd wakker ben terwijl ik droom.

Meestal geen probleem en eigenlijk wel wijs: kunnen bijsturen en zo, zeggen “ik ga nu dit eens doen” of “hoe zou het zijn als ik dat zou doen”, en dat de droom dan de richting uitgaat die hij moet uitgaan.

Heel soms, en veel vaker als ik écht moe ben, kan ik niet tussenkomen in mijn dromen maar ben ik wél wakker. En dat is dus niét leutig, want dan zijn het meestal dromen waarbij ik val en dingen.

Vrijdagnacht, bijvoorbeeld: een avond in een appartement van vrienden. In Praag of Budapest, in 1991, maar we zijn allemaal wel tien jaar ouder dan we in 1991 waren.

Er zitten mensen rond de eetkamertafel, er zitten mensen in de zetel, er staan mensen in de keuken, het is gezellig. Ik loop over en weer, mensen spreken met mij, ik probeer met mensen te spreken maar dat lukt niet: om de zoveel tijd val ik omver.

Plets omver, op mijn rechterkant, als een boom. En dan lig ik daar op de grond, ik kan nog wel bewegen, maar ik kan niet spreken en ik kan niet controleren wat ik doe met mijn armen en benen. Ik lig er te plaatse halve stapbewegingen te maken, met een helemaal gekromde rug en verkrampte armen en handen.

En dan gaat het over, en sta ik recht, en doet iedereen zijn best om te doen alsof er niets gebeurd is. Tot een halve minuut of een minuut of twee minuten later, en ik weer omver val. Oncontroleerbaar: ik weet dat het zal gebeuren, en dan gebeurt het en ik weet dat het aan het gebeuren is, en het gebeurt opnieuw, en opnieuw, en opnieuw, en opnieuw.

Oh, en om de tien minuten of zo krijg ik een band van ondraaglijke pijn van mijn voorhoofd over mijn wanger tot onder mijn kin, en plooi ik helemaal op mezelf en begin ik luidop te krijsen van de pijn–opnieuw helemaal ten volle aan het beseffendat het aan het gebeuren is, en niet in de mogelijkheid om er iets aan te doen. Een stuk of tien eindeloze seconden aan een stuk, dat schreeuwen van de pijn, en dan is het weer over.

En opnieuw, en opnieuw, en opnieuw.

Zoals een onvermijdelijk verkeersongeluk, maar zonder te weten hoe lang het nog duurt, en of het eigenlijk nog gaat ophouden.

Tjaha: dromen zijn bedrog, ‘t is toch altijd dat.

Boos

maandag 15 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Oh ik ben kwaad vandaag.

Kwaad, nijdig, pisnijdig, stamp-in-mensen-hun-gezicht majorly pissed.

Maar! Zie mij een model van zelfbeheersing zijn! Bijna niets naar buiten, alleen maagzuur en gebalde tenen en ziedende, withete, machteloze ingehouden woede.

Het was eigenlijk nog eens lang geleden. Pas op, niet dat ik niet gemakkelijk kwaad word, daar in het geheel niet van. Maar zó kwaad dat ik zin heb om met staalgetipte Doc Martens in slechte buurten te gaan rondlopen, in de met het uur steeds meer ijdele hoop dat iemand mij aan zou spreken en aanstalten maken om lastig te doen zodat ik kon stampen: dát was al een heel aantal jaar geleden.

Oh, en op een volledig andere noot: ik had nooit gedacht dat ik ooit nog zo écht zou uitkijken naar krokusvakatie. Zelfs al is het maar twee dagen. Ik doe mijn werk graag hoor, versta mij niet verkeerd, maar ‘t is dringend, dringend, dringend nodig.

Ah, en: teveel look in de spaghetti gedaan vanavond. Morgen zal ik ver van collega’s en treinreizigers moeten blijven.

Dat van dat kwaad zijn, trouwens: neen, het is niet wat wie dan ook denkt. Daar zijn we dan ook weer van af. Binnen tien jaar als ik dit lees, zal ik weten waar het over ging, en dat is genoeg voor mij. ‘t Is mijn weblog, niet dat van iemand anders.

De toekomst is hier

dinsdag 16 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Zelie verveelt zich

Ik kan het mij enorm hard voorstellen. Van zodra ik nog eens thuis ben, ga ik inkt voor de printer kopen. Dan kunnen we boekjes maken en zo.

Paringsdans

woensdag 17 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Een teleconference is altijd een beetje een avontuur. Zo met een man of drie, vier, vijf elk aan zijn telefoon, “hello"?” “hello?” “yes?” “can you hear me?” “are you there?”

Een teleconference met een paar mensen aan één tafel en een paar mensen aan een andere tafel en dan nog wat telefoons, dat is nog een heel ander ritueel, met schuiven, waarbij de micro dan al dan niet goed werkt, en verplaatst worden en alles.

Videoconferences tussen twee vergaderzalen, dat is nóg iets helemaal anders. Dan is er beeld en geluid, en dan kan er gepand en gezoomd worden met de camera. En dan is er nog application sharing, en allerlei: evenzovele paringsdansen die uitgevoerd kunnen worden.

“Do you see us?” “Do you see my desktop?” “Shall I zoom in a bit?”

En het verbaast me telkens dat dat allemaal behoorlijk degelijk werkt.

Schiet uzelf eens in de voet

woensdag 17 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 40 reacties

Ik wil twaalf kaartjes kopen voor een voorstelling eind deze maand.

Pagina 1

Naar uitbureau.be, klikken op de juiste datum.

Pagina 2

Klikken op de juiste voorstelling.

Pagina 3

“Toevoegen aan winkelwagentje” duwen.

Pagina 4

Op het minuskuul kleine spinnetje gaan staan en het aantal van 1 naar 12 brengen, duwen op “toevoegen”.

Alert: “U kunt niet meer kaarten bestellen dan 10” – grrr. Terug naar het formulier, 2 tickets kiezen en op “toevoegen” klikken. Redeneren dat ik dan wel in een tweede bestelling tien kaartjes bij zal bestellen.

Pagina 5

Duwen op “naar de kassa”.

Pagina 6

Mijn gegevens ingeven en nóg eens op op “naar de kassa” duwen.

Pagina 7

Kiezen voor “on-line creditcard/bancontact” in de dropdown, de radio button op “Ogone” zetten, en op “verzenden” duwen

Pagina 8

De gewenste betaalwijze kiezen door op “Visa”’ te klikken.

Pagina 9

Mijn naam ingeven, kaartnummer, vervaldatum, kaartverificatie, en “ja ik bevestig mijn betaling” klikken.

Pagina 10

bahvisa "

KLOTERIJ GODVERDOMME!

Ik hááát die smerigheid met dat digipass-ding van Dexia. Het zal bij andere banken niet anders zijn, vermoed ik, maar ik háát dat van Dexia nu eenmaal meer omdat ik vooralsnog bij Dexia zit met mijn bankzaken.

Het ziet eruit als een rekenmachine. Maar dan wel een rekenmachine in het goedkoopst mogelijke plastiek, met een onder 99,9% van de omstandigheden onleesbaar scherm, met toetsen gemaakt van stramme lijkenvingers, en speciaal zó gemonteerd dat ze op geen enkele wijze in een rij staan – links van de 5 staat ook 7, rechts staat ook 9.

De procedure – erin steken, M1, OK, pin, OK, nummer, OK, M2, nog een nummer, zwaaien met een dood kieken boven uw computer, bedrag ingeven, OK, controlegetal ingeven, M1, resultaatgetal in de computer steken, yada yada: ik kan dat zéér, zéééééééér eventueel nog aanvaarden als het om overschrijvingen van mijn bankrekening gaat.

Zeer misschien.

En eigenlijk: de enige reden dat ik het aanvaard, is omdat ik het praktisch nooit zelf moet doen, dat het Sandra is die het meestal doet.

Maar bij KREDIETKAARTBETALINGEN OP HET INTERNET? No fucking way.

Het is tegenwoordig meer en meer, en ze mogen er heel erg zeker van zijn: ik koop niéts meer in België met mijn kredietkaart, als ik telkens die hele rigmarole met dat vervloekt ding moet herhalen.

Nog naast het afgrijselijk slecht zijn van dat ding, en de akelige procedure: ik heb mijn kredietkaart niet naast mijn laptop liggen, en ik heb dat pastieken brolspel zéker niet naast mijn laptop liggen.

Oh, en het beste van al? De procedure zoals ze uitgelegd werd door Ogone, was verkeerd:

  • Plaats bankkaart in Dexia Card Reader: OK
  • Druk op M1: ding zegt “VISA AUTH CHALLENGE?”
  • Geef de PIN code van uw bankkaart in en duw OK: ding zegt “PIN?”

en dan is het kapot. Oh ja, ik kan me wel inbeelden wat de juiste procedure zou moeten zijn, ergens, vermoed ik. Maar ik vertik het.

Fuck you, Ogone/Dexia/Visa. Fuck you and the horse you rode in on.

Het wordt tijd dat Paypal of Facebook of watdanook een degelijke oplossing uitbrengen.

Mission accomplished

woensdag 17 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Zelie daarnet, tegen Louis: “Jaja. Uitleggen en peetjes tekenen.”

Nu ze nog consistent “peingwiem” laten zeggen in plaats van “pinguïn”.

Del.icio.us op 17 februari 2010

woensdag 17 februari 2010 in Links. Permanente link | 2 reacties

  • Is beauty informed by contemporary culture? By history? Or is it defined by the surgeon’s hand? Can we identify physical trends that vary from decade to decade, or is beauty timeless?

    When we re-make ourselves, are we revealing our true character, or are we stripping away our very identity?

Kinderen

donderdag 18 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Jan werd zes vandaag. Zes, jong.

Kijk. Net geboren:

Grr

Eén jaar:

Jan w/ cigar

Twee jaar:

Koen en Jan

Drie jaar:

Jan kaarsjes

Vier jaar:

Jan met een schart op zijn gezicht

Vijf jaar:

Vóór de kapper

Jaar één-twee-drie lijken een eeuwigheid geleden, jaren vier en vijf lijken net gisteren.

Vandaag waren er zeven kinderen in huis: die van ons en drie van de nicht van Sandra. Het was redelijk onactief van kinderonderhoud, vrees ik: in het achterhuis waren er computerspelletjes, en in de living alle gordijnen dicht en een film.

Eerste prijs beste ouders, wij, vrees ik.

Het feestje met vriendjes is eind deze maand, feestje met naaste familie is zaterdag. Vandaag hebben we alvast macaroni in de oven gegeten.

KGB_0153

Ik heb hem zijn cadeau – een megatobypak, sue us – niet zien uitpakken, maar ik heb wel zijn gezicht gezien bij het geanimeerde e-kaartje van mijn moeder.

Jan als hij gelukkig is, is het mooiste zicht ter wereld.

Familie

vrijdag 19 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

“Zo erg voor die meneer,” zei Zelie. “Zijn lief gaat dood, zegt haar pa.” Euh ja. Arwen was niet meer onsterfelijk, zei Elrond. En das wat inderdaad erg voor Aragorn. Om maar te zeggen: ze begrijpen verdomd veel Engels, onze kinderen. En ook: we zijn er doorgeraakt, op drie dagen tijd: de hele extended edition van Lord of the Rings.

Verder deze week: zuiver op foto een neef die ik nog nooit van mijn leven gezien had, herkend op facebook. Hij is de zoon van de broer van mijn grootmoeder, en hij lijkt zó erg als twee druppels water op zijn vader dat het griezelig is.

Ook: een mens mag er niet aan denken hoe snel dat voorbij vliegt, twee extra dagen thuis zijn.

De honderd gezichten van Anna

vrijdag 19 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Op een minuut kan Anna zestig gezichten trekken, allemaal anders. Dan heeft ze haar standaardgezicht op staan:

Anna in de ligzetel

Ziet ze een fototoestel? Hopla!

Anna in de ligzetel

(Haar ene hand trouwens: dringend tijd dat ze nieuwe handschoentjes heeft. De binnenste handschoen hangt zo ongeveer helemaal in frieten, en het is schrikkelijk moeilijk om hem aan te krijgen omdat hij te klein is. En de buitenste handschoen ziet eruit alsof hij uit een begrafenis afkomstig is. Een jaar na datum, welteverstaan.)

Of ander voorbeeld: dan staat ze, een toonbeeld van driejarig enthousiasme, op mij terwijl ik in de zetel lig:

Anna staat op mij

…tien seconden later:

Anna staat op mij

…één seconde later:

Anna staat op mij

Ik denk soms dat ze op foto niet te herkennen zou zijn, met al die gezichten.

Jan wordt zes, deel twee van drie

zaterdag 20 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Vandaag familie op bezoek: zes neefjes en een nichtje, met ouders en grootouders. Taart en lasagne, en voor de kinderen: veel spelen.

Kijk: glunderende Jan.

Lang zal hij leven!

Kijk, een tafel vol neefjes en nichtjes:

Allemaal kinderen

Zelie is de oudste, en naast haar zit Alice, de jongste.

Binnen een paar jaar, jong, wat gaat dat allemaal geven?

Putti

zondag 21 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

In het departement Allez hastn serieus kijkt nu! – datzelfde departement dat ik op andermans weblogs zie en waar ik dan van zeg allemaal goed en wel, maar uwe kleinen is écht niet zo schattig mevrouw, echt niet – stellen wij vandaag voor: Anna en Stan.

Anna en Stan

Tot zover de pogingen tot schattig zijn. Ik denk dat we een waardige concurrent gevonden hebben voor Anna als het op wezens trekken aankomt!

Stan in rusttoestand:

Anna en Stan

Stan gets his face on:

Anna en Stan

Anna en Stan

Euh of nee: Anna wint op punten. Wegens gebruik andere lichaamsdelen in het bepotelen van het gezicht:

Anna trekt een wezen

Kinderen, meneer mevrouw! ‘t Is gelijk vleermuisurine! (in that they shine out like a shaft of golden light in the darkness surrounding them)

Naar Avatar

zondag 21 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Een hele expeditie – om niet te zeggen een hele financiële aderlating – zo met de hele familie naar een film gaan kijken.

Ze hebben zich allemaal voorbeeldig gedragen: Zelie en Louis gewoon gekeken naar de film, die zijn oud genoeg om drie uur te blijven zitten. Anna zat de eerste helft zat bij mij en de tweede helft bij Sandra. En ze heeft heel de tijd vragen gesteld: “wanneer komen de blauwe mensen? is dat een meisje? is dat een jongen? is dát een meisje? wat zegt hij nu? wat zegt zij nu? wie is dat? is dat een boze draak? is dat een meisje? en is dát nu een meisje?”

Jan, die heeft drie uur aan een stuk gezeten en gekeken, zonder een woord commentaar. Tot ergens in de buurt van het einde, trok hij aan mijn arm en fluisterde hij: “papa? weet jij wie ik ben? ik ben die rode draak”.

Ha!

Avatar, trouwens: ik had zeer zorgvuldig elk voorfilmpje, elke review en elke discussie erover vermeden, dus ik wist niet wat het zou worden.

Wat het geworden is? Eerst is het Little Big Man, en dan is het een combinatie van Lawrence of Arabia en alles wat Ewoks vs. Empire, The Battle On The Forest Moon had moeten zijn. Euh, en dat alles in een onnoemelijk hypervorospelbaar verhaal.

Maar: wel mooi, en aan iedereen aangeraden.

Love will keep us together

maandag 22 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Zo is het maar net.

[via]

-ehn?

maandag 22 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Let er eens heel hard op, de volgende keer dat u in een vergadering zit met Engelstalige mensen die al een hele tijd in België werken.

Niet allemaal, maar veel doen het: ze voegen een Belgische –ehn (Vlaamse he, Franstalige hein) toe op het einde van sommige zinnen.

This is not intentional: it’s a coincidence we have this layout here ehn.

Don’t forget to change the XML to the new format ehn.

Ik dénk dat ze het vaak niet beseffen, maar dat ze dan terugkeren in hun land, en dat ze daar zeggen dat ze een accent gekregen hebben. Wegens geen Engels meer spreken maar wel Euro-Engels, Simple English, met continentale zinswendingen, en verminderde woordenschat, en met zoveel mogelijk native nuance en colloquialisms eruitgehaald.

En dan spreken ze zo’n beetje zoals een omgekeerde, wat was zijn naam ook alweer, Mark Van Thillo, in Argus, aan de telefoon met Jan Van Rompaey.

So we meet again tomorrow ehn?

Droomjob

dinsdag 23 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ik was vanavond in een museum. Mensen met een hele collectie, met onder meer stapels en stapels beelden, die ook voor een groot deel digitaal (zullen) zijn.

In een museum werken en materiaal klasseren en beschikbaar maken en analyseren en online zetten en beeldbewerken en alles: mijn droomjob.

Dju toch.

Picture of the day

woensdag 24 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Gho. Dringend tijd, blijkbaar, dat ik nog eens beelden begin te bewerken op Wikipedia. Het is ondertussen al een jaar geleden of zo, maar het begint gelijk op te brengen:

POTD notification

Hi Michael,

Just to let you know that the Featured Picture File:Thomas Edison2.jpg is due to make an appearance as Picture of the Day on February 11, 2010.

POTD notification

Hi Michel,

Just to let you know that the Featured Picture File:Siegmund Breitbart2.jpg is due to make an appearance as Picture of the Day on February 22, 2010.

POTD notification

Hi Michel,

Just to let you know that the Featured Picture File:Caruso with phonograph2.jpg is due to make an appearance as Picture of the Day on February 25, 2010.

Drie pictures of the day op één maand tijd op de Engelstalige Wikipedia, kom het tegen.

Dit waren geen moeilijke restauraties – de picture of the day van 7 september vorig jaar was dat wél, net als de verdomd verradelijk veel moeilijkere dan op het eerste gezicht uitziende Farmer walking in dust storm in Cimarron County, Oklahoma was, maar het zijn wél mooie beelden.

Mensen ik doe dat graag. En mensen ik heb er geen tijd meer voor, dedju.

Euh ja, dus: als er ergens een instelling is (overheid of overheidsachtig) die iemand zoeken om in vaste loondienst foto’s te restaureren – michel@zog.org is het adres. Ik kan ook nog andere dingen doen als er geen beelden meer zouden te bewerken zijn.

Virtuele sletsentijd

woensdag 24 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 21 reacties

Virtuele sletsen naar de televisie gooien: minder vermoeiend dan echte sletsen gooien, vooral omdat mijn echte sletsen op de grond liggen en ik geen zin heb om uit mijn trekzetel te komen.

Maar ooooooh ik kan mij nijdig maken op die reclames op televisie soms.

L’Oréal teenoftander is “geïnspireerd door gentherapie”. Euh ja, en ik ben geïnspireerd door Walter Capiau. Wat wil dat zeggen? Dat wil niets zeggen, inderdaad. Een geneesmiddel of een haarspoeling of een gezichtscrème mag nog zoveel geïnspireerd zijn door wat dan ook, dat wil absoluut niets zeggen over wat er in zit of hoe het werkt.

Rexona is “twee maal zo effektief”. Euh ja, en ik ben vier keer zo effektief. Ten opzichte van wat? roep ik dan naar de televisie. Twee keer meer dan wat? Twee keer zo effektief in wat? In vergelijking met wanneer? Twee keer zo effektief als een betonmolen als het op schilderen van kousen aankomt? Twee keer zo effektief als een peignoir om fietskettingen te oliën? Twee keer zo effektief als een verrekijker om televisies mee op te heffen?

Urgh. And don’t even get me started on hyaluronzuur of konninginnenbrij. Of speelse koraalbloesem in Gollum’s shampoo, Herbal Essenssesess.

Tzaloes

donderdag 25 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Mijn betere helft zit tussen werken in: ze is voor het moment (en voor de tijd dat het zal duren) vrouw aan de haard.

Ik ben steekjaloers.

En niet eens op dat thuiszitten per se: thuiszitten heb ik ook nog wel gedaan, en dat is wel geestig maar niets op jaloers op te zijn.

Nee: op wat ze doet, tegenwoordig: de gang in orde krijgen bijvoorbeeld. Of nog: alle dagen koken.

Financieel is het minder evident tegenwoordig, met vier warm eten op school, en dus smeer ik ze allevier een brooddoos vol boterhammen ‘s morgens. En ‘s avonds maakt Sandra warm eten.

Niet zomaar: het menu van op school, maar dan zelf gemaakt.

Al dat initiatief, ik ben ongelooflijk jaloers. Ik wou dat ik dat ook kon.

Plaatsvervangende trots

donderdag 25 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Het is niet vaak dat het gebeurt in dergelijke programma’s, maar vandaag was het ontroerend schoon op Chef in nood.

De Picasso in Merelbeke is van een doorsnee grootkeukending naar een –volgens wat we zagen in het programma toch—méér dan zeer degelijke brasserie.

Mensen uit onze kant van het land. Voor één keer geen ruzie, geen achterklap, geen snakken en bijten en betweterig doen. Veel luisteren en kijken naar de chef, en veel bijleren: voor zover we dat konden zien is het er nu goede en eerlijke keuken, met passie en zin voor perfectie gemaakt en opgediend.

Ik kan mij niet inbeelden dat er betere reclame kon zijn dan een dergelijk programma. En voor zover ik dat kan inschatten: ik heb ze allemaal gezien, dit seizoen, de chefs in nood – en er was niet één ploeg die het meer verdiende dan de mensen van de Picasso.

Schone televisie.

Niets, vrees ik

vrijdag 26 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

I'm part of the problem

Het was één van die weken: niet honderd procent zeker wat het werk zou zijn in het begin van de week, na een marathonvergadering maandag (die ondertussen al een maand geleden lijkt) plots wel duidelijkheid, en wel in die zin dat het onmenselijk veel werk zou worden.

En dan dinsdag beginnen werken en redelijk op weg geraken, woensdag verder werken en net als het een beetje dreigt te stokken een bijkomende opdracht in het vooruitschiet hebben, en daar dan donderdag en vrijdag de hele dag mee bezig zijn.

En dan is het vrijdag en zit ik thuis met zes kinderen en is Sandra aan het uitgaan.

Euh, ‘t is te zeggen: aan het opzichter spelen voor een galabal, nakijken of ze allemaal wel een vest en hemd en das aanhebben en/of een lange rok. Tot een stuk in de nacht – gelijk, tot drie of vier uur.

Ik tel af: nog een half uur of drie kwartier en ik kan rustig in de zetel liggen vegeteren, dan zijn alle kinderen naar bed.

Smurfenpenismaker

vrijdag 26 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Daarnet aan het zappen en voorbij een hele reeks azuren tumescenties gekomen. Op Canvas, jaha, de meerwaardezoeker is blijkbaar niet bang van een willy meer of minder.

Het was zo: ik kreeg op een mooie zondagmidda in november een mail, of ik een reeks van een stuk of zes mannenspellementen van Op De Plaats Rust tot Oui Mon Général dezelfde kleur zou kunnen geven als waren ze van een smurf. Met Photoshop, weetwel. Tegen morgen. Omdat er een spelletje Hoger Lager met penissen zou gespeeld worden, voor op den tv.

Ik laat het mij geen twee keer zeggen, als ik met Photoshop kan prutsen, en kijk.

In:

26-02-2010 22-27-29

Uit:

willy

En ja, ik weet dat niemand erop zal gelet hebben, maar ik heb ernstig mijn best gedaan om het er allemaal zo goed mogelijk uit te laten zien: de originelen waren allemaal verschillend uitgeknipt, ik heb ervoor gezorgd dat elke foto op dezelfde manier gecropt was, dat er stukken been en buik bijgezet werden waar er te weinig was. Dat er eigenlijk zelfs een animatie zou van kunnen gemaakt worden en dat het niet zou storen.

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik kan daar zo nijdig van worden soms, als het werk maar met de klak ernaar gesmeten is.

Enfin, ‘t is niet waar. Als het maar 80% is, als het écht met de klak naar gesmeten is of als het écht van ik wil wel maar ik kan niet is, dan heb ik er minder problemen mee. Het is als het 90% procent of meer is dat ik er problemen mee heb.

Een document in Word dat er op het eerste en tweede en zelfs derde gezicht degelijk uitziet, maar dat moeilijk te wijzigen is omdat stijlen en opmaak-achter-de-schermen met haken en ogen aan elkaar hangen.

Een vers geschilderde muur waar aan één kant pluisjes in de verf zitten.

Een foto waar stofjes op zitten.

Een affiche waar de kerning een béétje verkeerd is, een datum in Gill Sans waar het nummer 1 niet wat bijgekernd is bijvoorbeeld.

Een website die degelijk is, maar waar de foutboodschappen slecht geschreven zijn, omdat de copywriters enkel de normale toestand geschreven hebben.

Of, tja, een reeks smurfenerecties die niet op de pixel hetzelfde gecropt zijn.

‘t Is vreselijk dubbel hoor, want ik werk bij lánge na niet alles 100% af.

Maar de dingen die ik 100% wil hebben, die wil ik écht 100% hebben. Niét 99,5% En als het geen 100% is, zelfs de dingen die niet belangrijk zijn, dan blijf ik er kapot van lopen.

En dat ik mensen die tevreden zijn met 95% niet begrijp.

I put a spell on you

zaterdag 27 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Ik ging zeggen “kijkt eens wat schoon volk allemaal”, maar ‘t is met Shane McGowan.

…van de man die blues en glossolalie bij elkaar bracht, natuurlijk:

Hipstamatic

zaterdag 27 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Er zijn duizend van die fotobewerkdingen die uw foto’s er als oude foto’s doen uitzien, en ze hebben één ding gemeen: ze worden heel erg snel heel erg afgezaagd.

Ik zweer het, als ik nog één keer zo’n vurte nep-polaroid met nep-graffitiletters erop zie, begin ik te krijsen.

Ik heb op mijn telefoon ook een resem van die toepassingen staan: een foto nemen, en er dan een rand rond zetten, of een blur- en nep-cross-develop-effect of zo op zetten. Of allerlei andere filters en kleurvervagingen en watnog.

Maar!

Ik heb er gisteren Hipstamatic op gezet, op de telefoon, en ik amuseer er mij te pletter mee.

Cirque Circulaire

Anna

Anna

Het verschil met die andere analoge-foto-nadoe-apps? Dat deze het wel zeer goed nadoet, tot in de interface. Dat er combinaties van “lenzen” (=kleurvervorming, vlekken, vignettering) en “soorten film” (=rand, korrel) en “flash” (=nog kleurvervorming) zijn, en dat het mogelijk is om alles random te laten gebeuren, zodat elke foto een ontdekkingstoch is.

Leutig!

Del.icio.us op 27 februari 2010

zaterdag 27 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

De gemeenteraad op het internet

zondag 28 februari 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Nummers tien en elf van de 51 gedaan, vandaag. Uitzonderlijk een dag later dan anders, wegens gisteren te druk met andere dingen.

Het is anders wel geestig om doen, zo even in vogelvlucht websites afgaan en  no strings attached wat meningen geven. Waar ik van verschiet, is dat het telkens zo lang wordt, zelfs als ik niet in het minst systematisch of volledig ben. Of oplossingen bied. Of watdanook.

Als ik ze alle 51 gedaan zal hebben, wordt het bijkans een boek, denk ik.

Ik heb om het te vieren een sabaillon gemaakt van kriek.

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338