Ik ben hem kwijt

Het is erg om zeggen, maar ik ben Louis kwijt.

Zelie was ik al kwijt, een hele tijd al, maar dat Louis nu ook moet gaan… ‘t is erg.

Ik kwam vanavond thuis, ik ging naar de slaapkamer, ik deed mijn peignoir aan, en ik kwam terug in de living.

Louis vroeg hoe het kwam dat ik zo snel mijn peignoir kon aandoen. Ik zei hem dat dat was omdat ik mijn peignoir onder mijn gewone kleren aanhad.

En dan!

En dan!

In plaats van te lachen, zoals hij al heel zijn leven doet – houd u vast – in plaats van te lachen, rolde hij met zijn ogen.

Rolde hij met zijn ogen!

Net zoals Zelie ook al jaren doet!

Ik ben mijn zoon kwijt!

Ik hem afvallige genoemd en slechte zoon.

Daar moest hij dan wel, zei het een heel klein beetje, om lachen.

10 Comments

Zeg uw gedacht

Navigatie

Vorige entry:

Volgende entry:

» homepagina, archief

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.