Archief voor juni 2010

 

links for 2010-05-31

dinsdag 1 juni 2010 in Links. Permanente link | 7 reacties

Trotse vader

dinsdag 1 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Vanavond was de dag waar ik al zowat heel mijn volwassen leven naar uitkijk.

Zelie moet een spreekbeurt geven. Een boekbespreking van Roald Dahl’s Reuzenperzik.

Ze heeft al eens een spreekbeurt moeten doen, over wespen, maar die was ze uit het oog verloren van begin februari tot de ochtend voor ze ze moest geven, ergens begin mei. En dus hebben we er niet samen aan kunnen werken, heeft ze het niet kunnen oefenen, en was het wellicht niet meer dan gewoon okay.

Enfin ja, “okay” in deze context is waarschijnlijk “zeer goed” in puntencontext, maar dat maakt niet uit: het kon ongetwijfeld beter.

En kijk, tweede kans: Roald Dahl.

Zelie had een boekbespreking geschreven, en die was wel in orde. Daarnaast moet ze ook een spreekbeurt geven, en die gingen we vanavond samen doornemen.

Er is niéts dat zo fijn is als kennis doorgeven, en ik zeg niet dat ik de beste spreker ter wereld ben, maar ik weet wel redelijk goed hoe een goede spreekbeurt in mekaar kan zitten.

Zelie had een degelijke spreekbeurt voorbereid, maar er was ruimte voor verbetering. Ze begon bijvoorbeeld met de standaard-“Geachte meester en klasgenoten vandaag ga ik u vertellen over”, het was allemaal heel erg houterig, het stond bol van oubollige taal, passieve constructies, niet-overgangen… dat kon allemaal beter.

Zo’n spreekbeurt kan (of: moet? geen idee) tegenwoordig ook met PowerPoint, en ook daar was nog wat marge: veel te veel nutteloze animaties,  beelden die beter konden, nutteloze tussenslides…

En dus zijn we eraan begonnen.

Om te beginnen: Zelie was zenuwachtig. Dat zal niet zo’n probleem meer zijn, nu. Het geheim: veel meer weten dan wat je eigenlijk gaat zeggen – bijvoorbeeld weten dat Roald Dahl al 45 was toen hij het boek schreef, of dat de reuzenperzik op weg naar de zee door de Chocoladefabriek rolde.

Over spreektaal en schrijftaal gesproken: dat het niet noodzakelijk een goed idee is om plots allemaal stijve woorden genre desalniettemin, echter of vervolgens te gaan gebruiken als je dat anders ook niet zou doen. Dat het gewoon beter klinkt en gemakkelijker spreekt als je een actieve contructie gebruikt eerder dan een passieve.

Dat het doel is dat het klinkt alsof je alles ter plaatse staat uit te vinden, maar dat het eigenlijk allemaal op voorhand bedacht is. En dat je daarop kan oefenen: zoek naar verschillende manieren om de link te leggen tussen de spreekbeurt van André van vorige week over Sjakie en de Chocoladefabriek en deze spreekbeurt. Of vraag ook eens iets aan het publiek, zoals pakweg wie het boek al gelezen heeft – en omdat je veel meer weet dan wat je gaat zeggen, kan je gewoon als het moet uit de losse pols wat extra vertellen.

Zelie wist dus al heel veel: ze leest goed en vlot, en ze heeft een olifantengeheugen. We hebben alleen wat geschaafd aan de presentatie en wat structuur in de spreekbeurt gestoken: verrassende start, logische opbouw, call to action op het einde.

Geen titelslide met “De reuzenperzik” bijvoorbeeld, maar dit:

01-06-2010 20-11-40_stitch

De luizige zetel in het tuinhuis waar Dahl al zijn kinderboeken schreef. En dan beginnen met “heeft iemand een idee wat dit zou kunnen zijn?” of iets in die zin.

En dan dus algemeen over het boek, en de personages introduceren samen met het begin van het verhaal, en oefenen dat het allemaal spontaan klinkt maar tegelijkertijd synchroon slides waarin de hoofdpersonages verschijnen.

En dan eindigen met een animatie van allemaal verschillende edities in allerlei talen, een persoonlijke appreciatie, en een schalkse reden (naast dat het goed is en grappig) waarom iedereen het boek zou moeten lezen (hint: omdat het één van de boeken is waarvan veel mensen vinden dat het niet geschikt is voor kinderen – nummer 58 meest geprobeerd uit bibliotheken te verwijderen in de VS, meneer).

En dan vragen of er nog vragen zijn.

We hebben een uur of twee bezig geweest, en ik ben er bijna van overtuigd dat ze het helemaal ziet zitten. Yay!

Yep yup

woensdag 2 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Vanmorgen toegekomen op het werk en verder geschreven aan een artikel waar ik al een week writer’s block over heb.

En dan was het plots bijna brainstorm en moest ik nog wat gedachten verzamelen. En dan was het tijd voor een brainstorm over een mentaal model: wijs! Achter een whiteboard! En tekenen! En discussie!

En dan was het tijd om te kijken naar een productpresentatie van iemand die een tijd bij ons werkt op een mentorship-dinges. Interessant! Opportuniteiten!

En dan was het tijd om te kijken naar een rapport dat klaar moest zijn. En dan was het tijd om voor te bereiden aan een opleiding. En dan was het tijd om even te kijken naar een grafisch uitgewerkte vorm van dat mentaal model. En dan was het tijd om naar een ander stuk van het rapport te kijken.

Ik vergeet ongetwijfeld nog zaken, maar dan was het plots tijd om naar huis te gaan. En dan kwam ik thuis (anderhalf uur later, maar bon), en waren Louis en Jan op straat aan het spelen. Ze waren zo content dat ze mij zagen, ze riepen uit de verte en alles. Kijk zelf, en wat een genot in een verkeersarme straat in het centrum-centrum en naast een park te wonen:

(Bewonder ook de traptechniek van Jan. En zijn pogingen om “Gollands” te spreken.)

En dan moest ik zelfs nog beginnen aan dat ding met Zelie.

Serieus: fijne dag.

(Louis is trouwens ziek, al ziet hij er misschien niet zo uit op het filmpje: hij bast als een hond in het schuthok, hij heeft koorts, en hij slaapt slecht – maar het komt uiteraard goed; hij ziet er de positieve kant van in, ‘t is gelijk een Krokusvakantie, zegt hij.)

Nieuw

donderdag 3 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Morgen (nu ja, straks, dus) moet ik naar een nieuwe klant. Ik haat dat.

Niet dat ik niet graag naar klanten ga, en ook niet dat ik iets tegen nieuwe klanten heb, verre van: ik vind het vaak gemakkelijker nieuwe mensen tegen te komen dan mensen die ik al een beetje ken.

Nee, ‘t is dat het op een plaats is waar ik nog niet vroeger was. En dat ik er alleen moet geraken.

In de top tien van dingen die ik hartsgrondig haat, neemt “te laat komen op een afspraak” een redelijk hoge plaats in. En als ik zelf ergens moet raken en ik weet niet precies waar het is, en met mijn normale trein en dan wat metro en te voet zou ik er met veel geluk nét op tijd kunnen zijn, dan word ik daar helemaal lastig van.

Dilemma, dus: gewone trein en risico dat er vertragingen zijn (zoals vanmorgen), of dat de metro niet werkt (zoals gisterenmorgen), of dat ik verloren loop (zoals vaak)? Of een trein een uur vroeger nemen?

Gnnn.

Warm hé?

donderdag 3 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Tssss. Vanmorgen een vroegere trein genomen, maar dan kwam die uiteindelijk met vertraging toe in de buurt van Brussel Zuid, en bleek dat hij over de lange reis Brussel Zuid-Brussel Centraal meer dan een kwartier deed.

Metro naar Brouckère genomen, en wat een raar gevoel was dat. Ik heb zo ongeveer anderhalf jaar aan een stuk bijna elke dag de metro van Centraal naar Brouckère genomen, toen ik consultant was bij De Post.

De gang in Centraal, daar waren bijna geen oude bekenden meer, alleen de oude mevrouw op het einde links zat nog waar ze anders zat. In het metrostation keek een juffrouw die ik tot vorig jaar elke dag zag maar sindsdien niet meer, plots om, zo met een gezicht van “hey, ik kén uw van ergens”.

En dan in Brouckère zelf: zo ongeveer elke winkel daar in de ondergrond, op de Delhaize na, zag er failliet of tenminste gesloten uit. Was dat het uur? Of heeft het te maken met dat nieuw gebouw ana de overkant van de straat? Of iets anders? ‘t Was in alle geval weird.

Te voet naar de meeting, en er met nauwelijks een paar minuten vertraging toegekomen, ‘t viel nog mee.

Een halve dag aangenaam vergaderd, dan terug naar Namahn, proberen beginnen aan een stuk wireframes maar onderbroken door telefoon en meetings, en dan in de auto naar elders om te kijken of we iets zouden kunnen betekenen voor een project van detailontwerp en high fidelity prototype.

En hop! De dag zat erop. Een fijne, drukke dag.

links for 2010-06-03

vrijdag 4 juni 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Nu ook officieel een vlotte jongen

vrijdag 4 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Euh, niet echt, natuurlijk, maar toch een beetje: sinds vandaag werk ik part time bij Namahn in Brussel en part time bij de mannen van Adhese in Gent.

Cool, ge hebt er geen gedacht van!

Plets

zaterdag 5 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

‘t Is wel wat schaamtelijk: met allemaal nieuwe collega’s in de stad lopen op weg naar de bakker, en dan plets met mijn gezicht op de vloer vallen.

Ik heb, sinds dat ik mijn rug gebroken heb, van tijd tot tijd eens een probleem met reflexen in mijn benen. Niet vaak, misschien om de paar maand eens, en meestal zonder veel problemen – hete drank morsen en het te laat merken, of op een trap aan het lopen zijn en een optrede missen en dreigen omver te vallen.

Gisteren was het, denk ik, wat spectaculairder: een tegel op straat die een beetje verkeerd ligt, normaal gezien doet een mens dan een halve struikel en hopla probleem opgelost – niet zo deze keer. Ik besefte pas dat er iets mis was terwijl ik al voluit op mijn bek aan het gaan was, zo ongeveer halverwege tussen vertikaal en recht voorover met mijn gezicht horizontaal op het plankier.

Een geluk dat ik, voreger toen mijn rug nog werkte, zo’n truuk had van recht voorover of recht opzij op de grond te vallen, en dat ik dat met een licht uitgestoken elleboog en knie en schouder kan opvangen zonder veel gevolgen, maar ‘t was wel even zo’n moment van “hey, ‘t is niet alleen dat mijn rug altijd pijn doet, ‘t is ook dat de machine écht wel kapot is”.

‘t Is zo in de kleine dingen dat ik het merk, dat het achteruit gaat zoals de dokter had gezegd dat het zou gaan. Ach ja, niets aan te doen.

Ha! Binnenkort een looprek!

Een Spanjaard!

zaterdag 5 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

De slappe lach van de dag: ik kom de keuken binnen, en op de radio speelt de nummer twee in de top 30, te weten Tom Waes’ ballade Dos cervezas por favor.

Met drie zitten ze mee te zingen, Louis, Jan en Anna: DOS!! cervezas por favor! DOS!!!! cervezas por favooor! Elke Spanjaard heeft een snor, dos cervezas por favor.

Oh ja: compleet met dansje en handbewegingen en alledrie met een yoghurtsnor. Louis: “kijk papa, Jan is ook een Spanjaard!” Anna: “Ja, wij zijn allemaal Spanjaarden!”

Rick K. and the Allnighters

zaterdag 5 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Hoeveel mensen zoals de drummer van RK&tA lopen er nog rond? Die niet geïnterneerd zijn en/of bij Dr. Teeth and The Electric Mayhem spelen?

Let ook voor hoe enorm weinig man ze spelen alhier:

Die video’s staan er al een paar jaar op, op YouTube — ik mag hopen dat ze ondertussen het succes hebben gevonden dat ze verdienen.

links for 2010-06-05

zondag 6 juni 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Debat 2010

zondag 6 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 13 reacties

Allez ju, het is weer van dattum: twee aan twee worden de mensen uitgenodigd om over, een deelprobleem te discussiëren.

Marianne Thyssen en Caroline Gennez over de begroting. Ze zijn het eens dat we 22 en een half miljard moeten besparen. Gennez wil –buiten “de rijken zullen het betalen”—niet zeggen waar er zal bespaard worden: niet in de lonen, in alle geval. En ook niet in de pensioenen. Marianne Thyssen zegt dat er niet aan de index geraakt zal worden. Zij wil aan de sociale partners vragen om opleidingen en vormingen te geven en uit eigen initiatief loonmatiging te doen.

De belastingen worden niet verhoogd maar verschoven, zegt Gennez. Lastenverlagingen voor sommige mensen, lagere lasten op arbeid, minder onroerende voorheffing, en meer belastingen voor mensen die “rijker worden zonder dat ze moeten werken” – daar moet meer dan drie miljard euro uitgehaald worden. Thyssen is niet voor vermogenswinstbelasting, omdat er al genoeg belastingen op vermogen zijn. We moeten de belastingen beter innen, zegt ze.

Allez hop, Gennez heeft het over Suez – waarop Thyssen meteen countert dat die privatisering gebeurd is toen CD&V in de oppositie zat, en dat het toen een sp.a-minister was en dat die niéts gevraagd heeft aan Suez.

Reactie bij de anderen? Decroo wil geen bijkomende belastingen op werk, besparen of investeren, hij wil dat de overheid op dieet gaat. De Wever wil loonmatiging, en wil ook geen vermogensbelasting. Applaus op de banken.

Filip Dewinter is in goede doen, en Linda De Win niet. Bah.

*
*      *

Vlaams Blok en Lijst Dedecker over (de geloofwaardigheid van) justitie, en politie en watnog. Typisch dat die twee partijen aan het woord mogen daarover. In plaats van de bevoegde ministers te laten spreken, of meerderheid/oppositie.

Dewinter wil een harde aanpak van criminaliteit: pakkans omhoog, en nultolerantie in steden. En een einde aan straggeloosheid. Har die fucking har. Goed zo, VRT: laat precies Dewinter aan het woord over het ene thema waar hij een verhaal heeft dat hij al dertig jaar aan het repeteren is, en waar hij gemakkelijk kan scoren. In plaats van hem over pakweg onderwijs of economie te laten spreken.

Dedecker doet hetzelfde verhaal in light-versie, zo moeilijk was dat niet te voorspellen.

En de voorspelbare reacties van de anderen. Met als klap op de vuurpijl Thyssen die de schuld van de mislukte justitiehervorming op OpenVLD legt. En De Wever die het zegt zoals de mensen het graag horen: ja, het plan-De Clercq was goed, maar het is gekelderd door de PS.

*
*      *

Marianne Thyssen vs. Bart Dewever over de toekomst van België.

Zij wil arbeidsmarkt en een deel van gezondheid regionaliseren. Pensioen en bij uitbreiding sociale zekerheid moet Belgisch blijven.

Dewever blijft bij de les: Vlaanderen en Europa is het einddoel, België zal verdampe, net zoals Van Rompuy en Peeters bij de CD&V zeggen.

Hij wil wat “die andere CD&V” wil – die van Kris Peeters: een copernicaanse hervorming. Hij wil een Vlaams pensioen, bijvoorbeeld.

Thyssen zegt dat de CD&V op één lijn zit, en wordt op hoongelahc uit het publiek onthaald. Pijnlijk. Ze gaat dan maar in de aanval, en wil opnieuw Dewever pinnen op confederalisme of niet. Dewever countert meteen met “jamaar, we hebben u dat allemaal al uitgelegd toen wij samen werkten”.

Dewever houdt het op realpolitik, en blijft kalm maar cordaat. Thyssen wordt er zowaar bitsig van, ze zegt dat de reden waarom CD&V verder bleef doen, om de bankencrisis op te lossen was. Waarop Dewever bovenhaalt dat ze de bankencrisis gewoon helemaal verkeerd aangepakt hebben.

‘t Is pijnlijk, hoe Dewever ogenschijnlijk maar de dingen binnen te kloppen heeft.

Reactie van Decroo, waarop De Win samenvat “opvallende eensgezindheid met N-VA”, waarop Decroo “helemaal geen eensgezindheid op alles”, waarop De Win “jamaar toch opvallende eensgezindheid”. De geest van Bracke zweeft daar nog altijd hard rond.

*
*      *

Gennez en Decroo over pensioen en werk.

Gennez: de laagste pensioenen moeten verhoogd worden. Dat is een prioriteit, waar 300 miljoen voor moet uitgetrokken worden. En voor de rest: een carrière van 40 jaar, het wettelijk pensioen verstevigen, en een gemengde bijkomende bijdrage van werkgevers en verknemers – ik heb het haar nog nooit zo goed horen uitleggen.

Decroo wil de effektieve pensioenleeftijd verhogen van 59 naar 63, en onder meer ook het brugpensioen laten wegvallen. Hij spreekt over een systeem van loopbaanrekening, en 45 jaar in plaats van 40.

Gennez haalt een typisch populistisch voorbeeld aan van de arbeider die schroeven staat te draaien tot het einde van zijn leven – stom, want ze had al gesproken van betere carrièrepaden voor eindeloopbanen – en daar springt Decroo meteen op, natuurlijk.

En voor de rest doet Decroo een variante op “wie gelooft die mensen nog”: “en dáármee gaat u drie miljard binnenhalen?”

Zucht.

Groen! gaat ook iets zeggen over pensioen: Van Besien ziet heil in ontspannen loopbanen en duurzame dingen. Hij wil ook het minimumpensioen naar boven, daarvoor is 1.25 miljard voor nodig. En brugpensioen als systeem nu werkt niet goed.

*
*      *

Van Besien en Dewinter over milieu en energie. Ik ben eens benieuwd.

Dewinter wil een extra kerncentrale plaatsen. De politisering van de distributie en het monopolie van Suez zijn de redenen dat het nu zo duur is. Energiedistributie moet genationaliseerd worden, dat al die politieke postjes in de intercommunales weg kunnen.

Van Besien is niet akkoord: voor hem is groene energie de toekomst (duh). En voor de rest had hij niet begrepen dat Dewinter het had over distributie, niet over productie. Van Besien houdt het op een kernuitstap, en denkt dat al de andere partijen ofwel banden met Electrabel hebben, ofwel bang zijn van veranderingen.

Dewinter is hier overtuigender dan op veiligheid, begot. “Een ecologisch paradijs op een economisch kerkhof,” ‘t is haast poëzie.

*
*      *

Marianne Thyssen en Alexander Decroo over geloofwardigheid. En daar is de boomerang: “wie gelooft die mensen nog?”

Zó kwaad dat ik was, vorige keer toen Leterme daar voortdurend mee op de proppen kwam! Ik ging daarnet bijna schrijven EET STRONT EN STERF, SMEERLAPPEN, maar toen besefte ik plots dat dit het internet is en dat alles wat ik zeg ten eeuwigen dagen bijgehouden wordt, dat ik nog in beleefd gezelschap moet komen volgende week, en liet ik het dus maar achterwege.

Thyssen wordt geconfronteerd met de geloofwaardigheid van alle instellingen: kerk, politiek, “zelfs media tegenwoordig”. Zwak van De Vadderifan: in plaats van ze te pakken op “wie gelooft die mensen nog”.

Thyssen wordt, helaas, weer ronduit uitgelachen door het quasi-coltallige publiek als ze zegt dat ze alles aan het oplossen waren tot OpenVLD de stekker uittrok. “We waren BHV aan het splitsen,” ze heeft het écht gezegd. WIE GELOOFT DIE MENSEN NOG?

OpenVLD wil de kopstem afschaffen, en ook het syteem van opvolgers, en de schijnkandidaten. Thyssen wil opvolgers houden, want anders kunnen nieuwe mensen niet meer gelanceerd worden. Decroo: ha, doe dan zoals wij doen, zet de jonge mensen aan de kop van de lijst – touché.

Akelig: Thyssen wordt alleen maar uitgelachen, ik heb haar eigen supporters niet een keer horen applaudisseren.

Tiens, zowel Decroo als Gennez gaan voor samenvallende verkiezingen.

Dewinter heeft immigratie, vluchtelingen, regularisatie gemist in het debat, de dingen die écht leven bij de mensen. Tss.

*
*      *

…eeeennnn afsluiten met dilemma’s. Zucht. Dáár zaten we op te wachten.

Tienen Quick & Fruity: lekker van ‘t huis

zondag 6 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Even geleden kreeg ik een mail van Joke van bij Talking Heads, dat zij in opdracht van Boondoggle in opdracht van Tiense Suiker  op zoek waren naar mensen die hun Quick & Fruity-ding willen testen.

Confituur

Executive summary: met Quick & Fruity maak je snel uitstekende confituur. Als mijn testpakket op is, loop ik meteen naar de winkel om nieuwe te kopen.

*
*      *

Ah, confituur.

Toen wij klein waren, maakte mijn grootmoeder confituur met bakken tegelijkertijd. Niet alleen voor de leute en omdat het zo lekker was, maar ook omdat het de enige manier was om al het fruit de winter door te krijgen.

Fruit plukken of rapen, kuisen, met suiker koken in een grote kom, en schuim afspanen, en bokalen steriliseren in zo’n grote steriliseerketel, en dan de confituur in de bokalen en paraffine erboven en dingen!

Nostalgie! Een tijd later is mijn moeder ook in de confituur geslaan, maar dan de meer ingewikkelde en exotische dingen: caloriebomgewijze melkconfituur staat mij vooral nog zeer levendig bij.

Toen ging het er meer wetenschappelijk aan toe dan bij mijn grootmoeder, met suikerthermometers en zo. Het punt: eigen confituur is bijzonder lekker, maar op een paar uitzonderingen na ben ik er altijd al ver van gebleven, wegens op het eerste zicht bijzonder moeilijk, en dat een mens zich ontziet om eraan te beginnen.

Met al dat koken en pectine en watnog.

Quick & Fruity maakt daar helemaal komaf mee. Volg even mee, het verloop van heet maken van een pot confituur:

Ten eerste. 250 gram gekuist fruit nemen en in de mixer doen (of in een pot waar een staafmixer in kan). Ik had niets in huis behalve een restje rood diepvriesfruit, en om het gewicht vol te maken een halve gele kiwi:

Confituur

Ten tweede. Een zakje Quick & Fruity (suiker, pectine, citroenzuur) bij het fruit dumpen. Het fruit moest in mijn geval eerst nog wat smelten:

Confituur

Confituur

Ten derde. Fruit en suiker 45 seconden mixen:

Confituur

Ten vierde. Er is geen “ten vierde”.

Yup. That’s it: de confituur is klaar. Met 250 gram fruit en 125 gram Quick & Fruity maak je exact één potje confituur.

In de pot doen, en hoppakee de koelkast in:

Confituur

Het resultaat is een een fruitpuree die niet helemaal stijf staat, maar ook absoluut niet lopend. De textuur is, tja, zoals confituur zonder stukken in. Ik heb liever confituur met stukken, maar hey, een onderdeel van dit proces is dat het allemaal in de mixer gaat, dus stukken zijn out of the picture.

Met zeer sappig fruit zoals aarbeien kan het resultaat te lopen zijn: als het stijver moet, zegt de verpakking, kan dat door de pot even in de microgolf te zetten.

Als de confituur nog eens langs de microgolfoven passeert, is een niet-geopende pot zes maand te houden.

En anders is de koudbereide confituur acht weken houdbaar in de koelkast. Ik voorzie dat de pot op zal zijn binnen de week: doordat het fuit nooit gekookt is, spat de smaak ervan af. En het suikergehalte, toch in wat ik vandaag klaarmaakte, is nét goed: niet te zuur, niet te zoet.

Een plezier, soms, die producttesten.

Confituur

Banana split

maandag 7 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Handen naar omhoog al wie nog altijd verliefd is op Lio!

De kleine dingen

dinsdag 8 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Het is raar, de kleine dingen waar een mens gelukkig van kan worden.

Ik liep al heel de dag lastig dat ik de USB-kabel van mijn Kindle mislegd had. Al gekeken hoeveel zo’n ding zou kosten (2.95 euro), en al geschat hoe lang mijn Kindle zou meegaan zonder opladen (een dikke tien dagen zonder netwerk), en of die periodes met shipping time zouden overlappen en of ik dus zou toekomen (misschien).

Maar hey: we kwamen thuis van wezen eten zijn, en wat is het eerste dat ik op mijn nachtkast zie liggen? Juist: de bewuste kabel.

Yay!

Voor de rest hadden we vanavond een fijne avond, en is koude Jupiler Taunus eigenlijk wel drinkbaar.

Fietsenstalling

dinsdag 8 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 15 reacties

Het is niet alle dagen dat ik een brief kan schrijven die begint met YO FUCKING STUK KLOOTZAK.

Jammer dat ik het gezicht van die mens niet gezien heb, want ik herinner me dat ik heel erg hard mijn best gedaan heb om zo kwaad mogelijk te zijn. In de mate dat een slecht schrijvende stift op een verfrommelde broodzak dat mogelijk maakte.

De fietsenstalling aan de Dampoort: het is meestal huilen met een hoofddeksel. Meestal stampvol, meestal fietsen boven fietsen en onder fietsen en door elkaar en in elkaar verstrengeld. De helft van de tijd moet ik een Chinese puzzel uitvoeren om mijn remkabels vantussen de sturen links en rechts te wurmen, om de fietstassen los te krijgen, of om mijn pedalen uit de spaken van de burne te krijgen, of omgekeerd, de pedalen van de buren uit mijn spaken.

Fiets, vast

Maar een week of twee geleden was het prijs: een kieken dat zich naast mij gezet had, op een plaats die geen plaats was, en die met zijn ketting over en door mijn frame zijn aftands wrak van een fiets aan de stalling had vastgemaakt. Mijn fiets stond niet vast met zijn ketting, maar zijn roestbak blokkeerde de mijne wel zó dat ik er niet meer uit kon.

Het was al laat op de avond, er was niemand meer in de buurt, en ik had mijn fiets écht wel nodig de dag erna: ik vréés dat ik bij het proberen loswrikken van mijn fiets – uiteindelijk is het wel gelukt, met de hulp van een voorbijkomende goede Samaritaan – zijn fiets nog wat meer deuken bezorgd heb dan hij al had. En ik heb dus ook een bijzonder boze brief nagelaten, met mijn naam en email erbij.

Vanavond was het weer van dattum, maar dan erger. Kijk, ingezoomd op de foto van hierboven:

Fiets, vast

Mijn wiel staat links, en rond mijn wiel? De fietsketting van de asociale hufter die het een interessant concept vindt om andere mensen te immobiliseren.

De plaats om naartoe te gaan in dergelijke gevallen is het hok van Max Mobiel dat op de fietsparking staat. Dat zag er helaas al helemaal dicht uit, maar terwijl ik naar huis aan het bellen was, zag ik plots dat de deur open ging en dat er iemand stond – en vijf minuten later:

Meh heh heh heh.

(aan de andere kant: met zo’n miniem klein slijpschijfje duurt het twintig seconden om een uitstekend slot kapot te krijgen… creepy)

MRI

dinsdag 8 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik was vandaag aan het opzoekingen doen voor het werk. Het ging over allerlei toekomstige zaken, ook bijvoorbeeld in de medische wereld.

En toen kwam ik op Charlotte Gainsbourg uit, en vraag mij niet hoe.

Synchroniciteit! Of zo!

Want toen ik vanavond op de trein haar laatste plaat nog eens opzette, die ik een tijd geleden gekocht had maar nooit echt aandachtig beluisterd had, kwam ik voorbij het titelnummer, IRM, en klikte het plots:

Het is gewoon het geluid van een MRI dat de basis vormt van het nummer. Dat ik, wegens eigenlijk wel meer dan genoeg MRI’s meegemaakt te hebben voor de rest van mijn leven, meteen zou moeten herkend hebben: dat gebonk en gepiep en gehamer dat van overal en nergens lijkt te komen.

Alors on vote

woensdag 9 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

En soms denkt een mens dat het toch nog goed komt met België:

links for 2010-06-08

woensdag 9 juni 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Foei, Apache?

woensdag 9 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Het was onlangs nog eens zo’n debat op televisie. Nu ja, “debat”, dus, want echte debatten worden tegenwoordig niet meer gevoerd heb ik de indruk, daar is onze aandachtsspanne te kort voor geworden.

Deze keer ging het tussen Frank Vandenbroucke en Danny Pieters, over onder meer de sociale zekerheid en watnog in een Brussel dat al dan niet nog een gewest zou zijn, en wat de N-VA voor zou stellen.

Ik ben geen specialist ter zake. Ik kan me inbeelden dat er afspraken mogelijk zijn of watdanook: als er een oplossing moet gevonden en de wil is er, dan wordt een oplossing meestal wel gevonden.

Vandenbroucke leek het goed te doen – voor één keer stoorde zijn monkellachend-superieur-overkomen me niet zo. Ik zag er geen “kipkap maken” in, ik herinner me vooral een gehaaide debater (VDB), een mens die duidelijk minder beslagen is als het op gevatte oneliners aankomt en teveel wafelt (Pieters), en een zoveelste journalist die haar publiek voor idioten houdt en de mensen geen volledige zin laat afmaken (Phara, en ik ben normaal een fan).

Maar goed, dat is persoonlijke inschatting.

Voor inzicht ga ik bij de betere geschreven pers. En dus las ik vandaag een stuk in Apache.

Aargh! Verkeerde zet! Ik werd er zowaar nijdig van. Het begon al dat er “door de redactie” stond en niet “door de heer of mevrouw X”: ik weet graag wie de auteur is van iets, namelijk. Vooral als er onder het artikel een reclamebanner staat met "De auteur van bovenstaande tekst doet dat goed. Geef die mens 10 euro van me!".

Afijn. Het begint zo:

In Phara maakte Frank Vandenbroucke (sp.a) gisterenavond kipkap van professor Danny Pieters, expert sociale zekerheid van N-VA.

Ik ben helemaal voor geëngageerde journalistiek, daar niet van. Okay, “maakte kipkap” is wel heel kort door de bocht, maar goed.

Nee, waar figuurlijk een rode waas voor mijn ogen van kwam, was dit:

pieters

Rioolkranten doen dat, van die ‘”subtiele” fotomanipulaties, en ik kan daar hoegenaamd niet tegen.

Het is een kwestie van een minuut werk, een screenshot uit het interview nemen:

fvdb1

En dan Photoshop opentrekken, wat duwen en trekken met Liquify, een maskertje erop, een filtertje, en hopla:

 fvd2b

Zijn oren wat groter, zijn hoofd wat waterhoofdachtiger, zijn schouders wat schlemielachtiger, en ha-ha-ha, hébben we gelachen!

Hetzelfde is gebeurd met de afbeelding van Pieters, vergelijk de screenshot en wat online staat, waarbij ‘s mans gezicht in elkaar gepinched werd – de  scheelkijkende-varkensoogjes-bewerking dat ze zeggen:

pieters2

10-06-08-danny-pieters

Ik lees er misschien teveel in, en ja, ik weet dat het niet alleen bij Pieters gedaan werd maar ook bij Thyssen, Reynders, Dewever, en toch.

Ik vind het de geloofwaardigheid van een publicatie aantasten.

En het is raar, natuurlijk: was het een getekende karikatuur, dan zou ik er waarschijnlijk geen moment bij stil staan. Zou het zijn omdat het Photoshop is en dat de mensen daar tegenwoordig nogal gevoelig aan zijn?

Nah: ik word warm noch koud van veel andere photoshopgemanipuleerde dingen. Waarom krijg ik een totaal onbehaaglijk gevoel bij die gephotoshopte Pieters en niet bij pakweg een cartoon van GAL, die het nog veel erger zou gedaan hebben? 

Misschien is het wel omdat een goede cartoon tot nadenken kan aanzetten, of kritisch of grappig zijn:

doubleyouinyurp

…en dat ik de indruk kreeg dat die Photoshop-Pieters gewoon om te kwetsen gemaakt was, zonder enig mededogen?

I dunno. Ik vind het in ieder geval een vieze illustratie.

En het is een goed punt voor Apache, vermoed ik, dat mijn tweede idee, meteen na “aaargh! eikes!”, iets was als “maar allez, hoe is dat nu mogelijk, dat is iets dat ik op ex-Zatte Vrienden zou verwacht hebben, nooit vanzeleven bij de mannen van Apache.”

Daan

donderdag 10 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 23 reacties

Da’s nog eens wat anders dan Stijn Meuris, what?

28686_400126344899_83807034899_4349460_5817319_n

Geef Rudi Vranckx een Pulitzer!

donderdag 10 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Maar zo kippenvelprachtig, de laatste aflevering van Bonjour Congo.

Het was van begin tot einde bij het beste dat ik recent op televisie gezien heb, en ik mag van harte hopen dat Rudi en zijn ploeg daar heelder bakken vol prijzen voor krijgen.

De toekomst van (user-centered) design

donderdag 10 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik heb deze week wat na moeten denken over design, en wat de toekomst ervan zou kunnen zijn. Boeiend, zo nadenken. Ik zie wel waarom mensen boeken willen schrijven.

Gisteren had ik nog één concept in mijn hoofd om als kader te gebruiken, en vanmorgen was dat al een ander geworden, en deze middag was het weer veranderd. En als ik er nog eens over nadenk, dan vind ik ongetwijfeld opnieuw gapende gaten in mijn denken, en herbekijk ik het allemaal opnieuw.

Uiteindelijk heb ik het deze middag opgehangen aan twee citaten: de derde wet van Clarke en een (verzekert het internet mij) oud Chinees spreekwoord. Het blijft allemaal zeer algemeen, maar eigenlijk: het zit redelijk diep, ik loop er al een tijd mee rond. En ik heb stapels materiaal uit een leven lang science fiction lezen en visies op de toekomst hebben.

Arthur C. Clarke zei in 1973 iets heel moois:

Any sufficiently advanced technology is indistinguishable from magic.

Voldoende ver gevorderde technologie is niet te onderscheiden van magie.

Als ik zou omschrijven hoe mijn telefoon van 2010 werkt aan iemand van 1980, dan zou die dat waarschijnlijk niet eens goede science fiction vinden, wegens echt wel té ongelooflijk.

Als ik aan een doorsnee beleidsvoerder van vijftig jaar geleden zouden vertellen dat ooit heel de wereld, van Amerika tot Zanzibar over Lochristi en Ulan Baator, op een soort gratis computernetwerk zou zitten en dat een groot stuk van alle mensen en bedrijven wereldwijd al hun werk zouden doen via technologie die ontwikkeld is en onderhouden door vrijwilligers en gratis aan de rest van de wereld gegeven is, dan zouden ze mij gek verklaren. Utopisten. Marxisten! (En dan zou ik het nog niet eens gehad hebben over een encyclopedie waar iedereen zomaar om het even wat in kan schrijven en wijzigen, die de eerste informatiebron is voor zowat iedereen ter wereld. Anarchisten!)

Om nog niet te spreken van mensen in een dorp in een middeleeuwen. Als ik die vertel over World of Warcraft, dan denk ik dat ze maar één reactie hebben: ‘T IS EEN HEKS! VERBRAND HEM!

Ga er dus maar van uit dat op de duur (bijna) alles mogelijk zal zijn – met computers en quantumdinges en nanotechnologie en memristoren en genetische watnog. Als het Apolloprogramma on iéts geleerd heeft, dan is het wel dat als de wil er is, er altijd wel een weg zal gevonden worden. Als we erin slagen om met computers die minder krachtig zijn dan de rekenmachine in mijn uurwerk mensen op de maan te zetten, dan zijn er weinig limieten op wat we kunnen bereiken.

Dat is trouwens bij zowat elke brainstorm in IT-projecten nu al een goede regel: ga er in eerste instantie van uit dat alles kan en dat de technologie magisch is. In een tweede fase zullen we wel een reality check doen.

Aan de andere kant van de technologie staat de mens, en dat oud chinees spreekwoord (toch als ik het internet kan geloven), dat in een Engelse vertaling dit zegt:

Rivers and mountains may change;
human nature, never.

Rivieren en bergen kunnen veranderen, de menselijke natuur niet.

Ik vind dat mooi, en ik wil nog een voorbeeld van het tegendeel zien.

De basiszaken die in mensen ingebakken zitten, die veranderen niet. Welke die basis-menselijke natuur is, daar heeft psychologie en biologie en sociologie veel over te zeggen – en dat is trouwens ook bij uitstek het domein van user-centered design.

Dan gaat het bijvoorbeeld over gestalt en perceptie, met praktische toepassingen in typografie en grafisch ontwerp. Over spelgedrag en patroonherkenning en beweging en 2D en 3D, over wat we goed kunnen (Moeder Theresa zien in een natte dweil) en wat we niet goed kunnen (kansberekening).

Of over leven in groep en sociaal zijn: dat we accounts kunnen hebben op een dozijn sociale netwerken, en clans en guilds en dingen hebben in een dozijn MMORPGs of L4D of watnogs – dat dat allemaal niets verandert aan Dunbar’s number.

Maar dat het fundamenteel bijna onmogelijk te veranderen van de menselijke natuur geen absolute hinderpaal moet zijn, dat technologie een soort buitenboordmotor van de mens kan zijn – denk maar aan de fly-by-wire-systemen die een Eurofighter in de lucht houden: zonder computers is zo’n modern gevechtsvliegtuig geen minuut te bedienen wegens inherent instabiel en dat een mens niet genoeg zintuigen heeft en niet in genoeg dimensies tegelijk kan nadenken om dat allemaal manueel (ha!) in de hand te houden.

En dat dáár de uitdaging ligt voor design: tot hoe ver gaat de mens zelf? Vanaf wanneer neemt technologie het over? En als we ervan uitgaan dat de mens intrinsiek niet zal veranderen, hoe kan technologie helpen? En wat is de rol van de designer in dit alles?

Een andere manier om de wet van Clarke te verwoorden is deze:

Any technology distinguishable from magic is insufficiently advanced.

En dat is, denk ik, de taak voor designers in de toekomst: er (binnen aanvaardbare limieten) van uitgaan dat technologie magisch zal zijn, en kijken waar we de grens moeten trekken tussen menselijke natuur en technologie.

We gaan kijken tot waar de menselijke natuur onveranderbaar is, welke buitenboordmotor we zouden kunnen inzetten, en hoe we die technologische buitenboordmotor zo magisch mogelijk kunnen maken, dat hij zoveel mogelijk verdwijnt.

Gelukkig hebben we daar als user-centered designers al ettelijke decennia ervaring in. ‘t Is nog dat gemak.

 

Ach, en dat ik nog zoveel wou zeggen, over hoe Waldo en Nintendo’s Power Glove en remote surgery met elkaar verbonden zijn. Of waarom Robby of Robbie er niet gekomen is maar ondertussen wel de dingen van pakweg iRobot.

En waarom het nooit zal lukken om iedereen een persoonlijke vliegende auto of jetpack te geven, hoe graag ik dat ook zou hebben.

Teveel ideeën, meneer mevrouw.

Try-out

vrijdag 11 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

We zijn vanavond naar een try-out van een nieuw toneelstuk geweest.

Um, ja.

Het had veel potentieel, dat wel. Maar er zullen nog veel boterhammen moeten gegeten worden om het een boeiend stuk te maken van begin tot eind.

En daarna zijn we drank gaan drinken!

links for 2010-06-11

zaterdag 12 juni 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Kleine, kleine desinformatie voor vandaag

zaterdag 12 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Ik sla De Standaard open, en ik lees:

Een Vlaams Belangdelegatie met onder meer senaatslijsttrekker Filip Dewinter (Vlaams Belang) kreeg het vrijdag aan de stok met een groep gebedsgangers van de Tevhid Camiimoskee in Gent.

Hoho, denk ik, ruzie! “Aan de stok krijgen”, da’s gevechten! Boks!

De Gentse Vlaams Belanger Tanguy Veys ontrolde voor de moskee een spandoek met de slogan ‘stop de islamisering’. Toen hij ook nog een toespraak wilde houden, kwamen de gebedsgangers naar buiten om hem op andere gedachten te brengen.

Shit jong, de vrijheid van meningsuiting in het gedrang! Ik stel het mij al helemaal voor: Tanguy Veys – een geschikte kerel in het echt, we hebben een mensenleven geleden samen cantussen gezongen, op straat knikken we naar elkaar in het voorbijgaan, op schoolfeesten slaan wij wel eens een praatje met elkaar, en dat belet niet in het minst dat ik zijn politiek gedachtengoed degoutant vind – Tanguy Veys dus, de ongekroonde volgende capo van het Vlaams Blok in Gent, is bezig aan een passioneel betoog waarbij hij vrijheid van meningsuiting en scheiding der machten in contrast brengt met godsdienst in het algemeen en met de Islam in het specifiek, schetst het historisch en maatschappelijk kader maar duidt dat dit geenszins een excuus kan zijn voor wat er op het terrein gebeurt, klaagt de wantoestanden aan terwijl hij tegelijk oplossingen aanreikt… als plots! een horde schuimbekkende wahabbieten de moskee uitspoelt, als waren het bruine ratten uit middeleeuwse riolen! Ze rukken hem het spandoek uit de handen! Ze halen vanonder hun djellaba’s fluks een beeltenis van Filip Dewinter dat ze symbolisch verhangen en letterlijk in brand steken, onderwijl terloops collectief op de verenigde vlaggen van Israël en Vlaanderen rochelend!

Ze halen boksbeugels boven! Spektakel!

Maar wacht, het wordt nog beter:

Bij de actie was ook Filip Dewinter, in deze verkiezingen de kopman van de partij, aanwezig. Hij moest door een stel bodyguards uit de menigte gehaald worden en werd begeleid naar zijn campagne-mobilhome.

Whoa! De capo di tutti capi zelve! Met bebloed gezicht en gescheurd maatpak, ligt hij naar adem snakkend bedolven onder een ziedende Allahu akbar! Allahu akbar!-scanderende mensenmassa . Zijn heldhaftige bodyguards, fris gewassen en geschoren Vlamingen, banen zich onverstoorbaar een weg door de met brandbommen en messen gewapende menigte, vormen op gevaar voor eigen leven en met ware doodsverachting een cordon, een baken van standvastige kalmte in een wereld die krankzinnig lijkt geworden. Keukenafval, een dode kat, vorken, riooldeksels, reservebanden, een ranzige mezze, conservenblikken, schoenen, papier maché asbakken, moon boots: onze Vlaamse vrienden doorstaan een regen van al wat de islamofascisten onder handen kunnen krijgen.

Na een kwartier dat wel een etmaal lijkt, krijgen ze Dewinter in zijn auto. De banden zijn doorgesneden en de wieldoppen gestolen, maar ze slagen er alsnog in om de jihadisten te ontkomen.

Oef! Eind goed al goed! En wát een avontuur!

*
*      *

Ach ja. De waarheid is wat minder spectaculair, vrees ik. Tanguy begint, onverwacht nerveus vind ik, aan een speech. Ik zie Filip Dewinter wat verveeld staan kijken en Johan Deckmyn een spandoek vasthouden van de Vlaams Belang Koepel Gent (neen aan minaratten! ja aan koepels!).

Wat later – we krijgen niet te zien waarom Tanguy niet meer spreekt, en of hij onderbroken werd of niet – komen de mensen uit de kerk. Er staat aan de linkerkant blijkbaar een groep mensen van Vlaams Blok, iemand van de moslims zegt tegen zijn collega-gebedsgangers “allemaal naar rechts”, en dan is er eigenlijk niet eens genoeg verwarring om van tumult te spreken.

Ik was wat kwaad op De Standaard, ja.

Het soort protestacties die Tanguy en de zijnen deden, moeten kunnen. En zo’n acties moeten de mensen waartegen geprotesteerd wordt, ook kunnen verdragen.

Dat is bij deze helemaal gelukt, als ik de videobeelden van Veys mag geloven: de twee kanten zijn rustig gebleven, een paar heethoofden links en rechts hebben misschien wat naar elkaar geroepen, maar dan nog, met nauwelijks verhefte stem.

Een paar mensen bij de moslims zeggen vooral “rustig” en “shh” tegen andere moslims, ik hoor iemand “geen racisten” zeggen, en dan beginnen de moslims in hun handen te klappen. Waarop de andere dat ook doen.

En ik vind dat uitstekend: geef elkaar allemaal een applaus. Zo hoort het onder beschaafde mensen in een beschaafd land.

Er klaxonneert even een auto, maar ik weet niet of het een pro- of tegen-klaxon was, of misschien gewoon iemand die vindt dat er teveel volk op straat staat en hij niet door kan terwijl hij nu al te laat is om zijn dochter naar de muziekles te brengen.

En een minuut nadat het “incident” begon, eindigt het filmjpje met een Vlaming die zegt, “kom, we gaan naar onzen auto". 

*
*      *

Foei, De Standaard. Een berg maken van een molshoop. Opruiende taal waar er geen nodig is. Het zit in kleine dingen, maar dat neemt niet weg dat het een kwaliteitskrant onwaardig is:

Toen hij [Tanguy Veys] ook nog een toespraak wilde houden, kwamen de gebedsgangers naar buiten om hem op andere gedachten te brengen.

1) Zoals het er nu staat, is de implicatie dat Veys zijn toespaak zelfs niet is kunnen beginnen. De videobeelden bewijzen het tegendeel.

2) Zoals het er nu staat, wordt geïmpliceerd dat de gebedsgangers naar buiten kwamen omdat Tanguy en zijn kornuiten daar stonden. Dat is zeer waarschijnlijk niet waar: de gebesgangers kwamen hoogstwaarschijnlijk gewoon naar buiten omdat ze gedaan hadden met gebedsgaan.

3) Dat ze naar buiten kwamen “om hem op andere gedachten te brengen” is met een mooi belgiscisme, een intentieproces. Daar waarschuwen ze denk ik journalisten specifiek over in de journalistenschool: leg andere mensen geen woorden in de mond, wrijf andere mensen geen meningen of bedoelingen aan.

Serieus jong. En dan zeggen dat mensen met een weblog niet betrouwbaar zijn en dat alleen echte journalisten echte journalistiek kunnen doen.

Concentratie

zaterdag 12 juni 2010 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Louis was van de trap gevallen. Ik kwam naar boven gestrompeld en ik kreeg het verhaal in twee zinnen te horen.

Fade out.

Fade in tien minuten later.

Anna zit stilletjes tegen haarzelf te praten.

- Geconcentreerd mannetje, geconcentreerd mannetje… eigenlijk zijn er hier een geconcentreerd mannetje én een geconcentreerd vrouwtje, want ik ben mij ook aan het concentreren, ah ja.

Pauze.

- …mama, wat is dat eigenlijk, concentreren?

Macintosh ho!

zaterdag 12 juni 2010 in Computers en dingen. Permanente link | 14 reacties

Haja, ‘t is waar: ik had gezegd dat ik een Mac zou kopen als mijn boot binnen was.

Mijn boot is nog niet binnen, helaas, maar ik heb ondertussen wel al anderhalve dag zo één van die dingen in mijn hebberige klauwen: nieuw werk en nieuwe laptop, ha!

Ik had natuurlijk wel al meer op een Mac gewerkt, ook de afgelopen jaren, maar het was al geleden van vóór OS X dat ik een Apple had waar ik zelf ongestraft dingen op kon installeren.

De meeste dingen zijn geen verrassing, op die computer. Glad en proper op sommige plaatsen (applicaties installeren en ontinstalleren bijvoorbeeld), subpar en verouderd op andere (dat dock jongens!).

Twee dingen verrassen mij het meest.

Ten eerste: ik mis enorm het duidelijke overzicht dat Windows, en zeker Windows 7 me geeft: wat ben ik aan het doen, wat staat er open, waar zijn de notificaties, wat is er in de achtergrond bezig, hoe ver staat het met lopende processen, waar zit ik nu, waar kan ik naartoe. OS X is een chaotisch gedoe.

Ten tweede: er wordt geld gevraagd voor de gekste dingen. Ik heb een resem utilities op Windows die ik al jaren gebruik, en op het eerste zicht: om flauwe afkooksels ervan te hebben op Mac, zou ik serieus veel geld moeten uitgeven. Ik ga nog wat zoeken op http://alternativeto.net/ en gelijkaardige, denk ik.

In alle geval: World of Warcraft en World of Goo staan er al op, en Nethack, en Dwarf Fortress, en een roedel Steamspelletjes die ik ook al op PC had. En iLife, en Chrome, en Quicksilver, en Lightroom, en Omnigraffle, en Textwrangler, en nog allemaal dingen.

Maar als ik iets dringend zou moeten installeren: roep maar hé.

De verkiezingen

zondag 13 juni 2010 in Politiek. Permanente link | Eén reactie

Ik ben content, en ik kan er helemaal mee leven, met de uitslag.

Om met de onmiddellijke nabijheid te beginnen: Groen! heeft dat enorm goed gedaan in Gent (ze hebben dan ook goed volk hier), en sp.a is niet zoveel gedaald als zou kunnen gevreesd geweest zijn. Vlaams Blok staat nérgens meer in Gent (ik doe een rondedansje), Lijst Dedecker ook niet. N-VA heeft het uitstekend gedaan, zoals overal.

Het zijn daar lang niet allemaal mensen die mij aanstaan, bij de N-VA. Maar als ik De Wever bezig hoor, dan heb ik er wel vertrouwen in dat het in orde komt.

Ik vond zijn speech en die van Di Rupo bijna ontroerend mooi (ja, ik ben snel ontroerd): ze komen er wel uit, die twee, denk ik.

En na de vorige generatie politici, heb ik de indruk dat er een nieuwe op aan het staan is. Een generatie die een maatje beter is.

links for 2010-06-13

maandag 14 juni 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Coalitie

maandag 14 juni 2010 in Politiek. Permanente link | 10 reacties

Handig, de coalitiekiezer op De Standaard.

coalitie.png

Deze coalitie beschikt over een meerderheid langs Vlaamse kant, langs Franstalige kant beschik je over een meerderheid van 32 zetels.

Deze coalitie beschikt over een meerderheid, en is dus een mogelijke regering.

Deze coalitie beschikt over een tweederdemeerderheid. Dat is essentieel voor een akkoord over de staatshervorming.

Benieuwd wat Joëlle Milquet gaat doen.

Phara verdorie toch

maandag 14 juni 2010 in Politiek. Permanente link | 9 reacties

Hoe is dat mogelijk? Ik zie een hele tafel vol partijvoorzitters zitten, en een moderator die wil ruzie stoken, mensen dingen laten zeggen die ze niet willen zeggen, woorden in de mond legt.

Er is in user-centered design zoiets als de mythische gebruiker. Als een programmeur of een ontwerper spreekt over “de gebruiker”, dan wil dat meestal zeggen “ik”. Zoals in “de gebruiker wil die feature eigenlijk niet echt”, dat wil meestal zeggen “ik vind die feature niet belangrijk”.

De gebruiker” bestaat niet.

Op televisie is het blijkbaar alsmaar van “jamaar de kiezer heeft gezegd…”. ‘t Is erg, ik krijg het er benauwd van. “De kiezer” bestaat niet, beste televisie. Er zijn veel mensen die voor Bart Dewever gestemd hebben, en die hebben dat voor dozijnen redenen gedaan.

Phara zit te vissen naar soundbites, niet meer of niet minder. “Mijnheer Dewever, wil u premier worden?” “Mijnheer Decroo, gaat u in de oppositie?”

Ik zou het nog begrijpen dat ze op zoek is naar antwoorden of naar begrip, maar ze doet niet meer dan zoeken naar iets dat morgen veertien seconden op het nieuws goed klinkt.

Ha-te-lijk.

Creepy

dinsdag 15 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 18 reacties

Vanavond zaten we naar televisie te kijken. Zelie zat in de zetel, en het zou De Kampioenen worden.

Wij zijn geen fans van De Kampioenen. Als ik met Zelie en Louis alleen ben, zoals gisteren, blijf ik meestal wel kijken: zij zien het wél graag, namelijk.

Maar nu werd het verzet, en bleef het stil staan op Sex and the City. Waar één van die trutten dellen vrouwmensen in bed lag met een zoveelste anonieme man, en waar bleek dat hij niet besneden was, wat meteen aanleiding was voor hilariteit en tralala.

Ik heb er niet het minste bezwaar tegen om Zelie en Louis uit te leggen wat besnijdenis is, en waarom die karikatuur van een eendimensioneel soepkieken mevrouw het een vreemde zaak vond om iemand onbesneden te zien. Maar het was niet het moment, en ik vond het eigenlijk geen serie om met Louis en Zelie naar te kijken.

…wat er mij toe brengt: overreageer ik? Ik zou het bijvoorbeeld een probleem vinden als Zelie (ze is elf) naar Sex and the City 2 zou gaan kijken. Niet omdat de ratings Rated R for some strong sexual content and language. zeggen in de VS, of 15 in Ierland en UK, 14 in Canada en Brazilië, maar gewoon, omdat ik dat geen soort films vind om kinderen naartoe te sturen. En ook nog los van de intrinsieke kwaliteit van de film (gemiddelde rating van 178 reviews: 3/10, ongetwijfeld één van de allerslechtste films van het jaar, is zowat de consensus die ik lees). 

Ik heb voor de duidelijkheid niet het minste probleem met sex per se, en ik denk dat Zelie –zeker voor haar leeftijd—heel wat dingen heel erg goed kan plaatsen. Ik heb gewoon en heel erg groot probleem met het concept van een film die enkel grappig kan zijn voor mensen die al sex hebben gehad of er zich tenminste een beeld bij kunnen vormen. En ik denk dat er genoeg goede films zijn waar een meisje van elf jaar naartoe kan gaan, voor ze naar Sex and the City 2 moet gestuurd worden.

Of vergis ik me écht helemaal?

The newspaper into the Electronic Age

woensdag 16 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Van toen er nog geen www was was maar wel verschillende Information Superhighways: 1994!

links for 2010-06-16

donderdag 17 juni 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

  • In your personal assessment report, you'll learn about your preferred strategic style and how it impacts others. You'll learn about those who see and listen differently than you do — and to recognize which style is needed to get the results you want. In short, you'll build on your current business skills through new insight about your personal strategic style.
  • CogTool is a general purpose UI prototyping tool with a difference – it automatically evaluates your design with a predictive human performance model (a "cognitive crash dummy").

pffftttchh

donderdag 17 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

(de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het niet zo lang geduurd heeft, en dat we achteraf een letterlijk vier maal snellere verbinding hadden, yay)

connxdown

Gentse Feestenmedewerkers gezocht!

donderdag 17 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Ja, en heel soms recycleer ik eens dingen die ik al op Gentblogt schreef:

Als u Gentblogt bezoekt via de website (het kan ook via RSS, en voor goede klanten hebben we een postduivendienst), hebt u al een tijdje een oproep zien staan bovenaan de homepagina.

Dan weet u dat we op zoek zijn naar versterking voor de Gentse Feesten, en dat we daar nu vrijdag 18 juni in de Vooruit een infovergadering over houden.

Hoe kan u meedoen? Op een ongelooflijk groot aantal manieren! Wij zijn op zoek naar schrijvers, fotografen, videografen, dichters, schilders, leeuwentemmers, mimes, cursiefjesmakers, concertgangers, reviewers, cocktailproevers, optredenbesprekers, dagboekschrijvers, meninghebbers en meer. Okay, niet echt op zoek naar mimes. Maar de rest wel!

Iedereen is welkom, en we kregen al een hartverwarmend aantal reacties, van mensen die zeker meedoen en vrijdag komen, van mensen die vrijdag komen luisteren, en van mensen die er vrijdag niet zullen zijn maar die wel op post zullen zijn tijdens de Feesten.

…maar er is nog altijd ruimte voor meer volk. Mail ons op redactie@gentblogt.be voor praktische details over vrijdag. Als het niet zou lukken om te komen maar je wil wel meer informatie: hetzelfde e-mailadres is uw vriend!

In de Vooruit, dus. Vrijdag 18 juni om 20u. Stuur een mailtje en wees welgekomen.

links for 2010-06-17

vrijdag 18 juni 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Verloren voorwerp

vrijdag 18 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Tot u spreekt een triestige persoon. Een ongelukkige mens. Een duts.

Maandag ben ik op mijn werk in Brussel. Ik neem de trein naar huis, ik kom geen controleur tegen, en dus moet ik ook mijn abonnement niet tonen.

Dinsdagochtend vertrek ik naar de trein, doe ik zoals elke morgen de ronde van mijn zakken, en: geen portefeuille te vinden.

Fietstassen: niets behalve lege flessen en papier. Rugzak: niets behalve computer en draden. Toog in de keuken: niets behalve papier en rommel. Naast mijn trekzetel: niets behalve een fototoestel en achtergelaten kabels. Naast mijn bed: niets behalve de afstandsbediening van het bed.

Geen paniek, geen paniek: niet moeten tonen ‘s avonds, dus het zou wel eens kunnen dat mijn portefeuille gewoon op het werk is blijven liggen.

Controle dinsdagmorgen op de trein, uitgelegd dat ik mijn portefeuille op mijn werk heb laten liggen, gelukkig geen problemen (dankuzeer conducteur!), op het werk toegekomen: geen portefeuille.

Argl. Dan wordt het moeilijker.

Terugkeren ‘s avonds: een controleur die het niet zometeen liet vallen. Of ik mijn identiteitskaart had? Of een SIS-kaart? Of een bankkaart? Nee, natuurlijk: een portefeuille, daar zit vanalles in.

“Haja,” zei de man lakoniek, “als ge geen identiteitskaart op zak hebt, dan zijt gij hier niet hé, en dan kan ik u niet controleren ook.”

Woensdag toch maar in Gent-Dampoort een formulier voor verloren voorwerpen gaan halen en mooi ingevuld. ‘s Morgens dat getoond aan de controleur, die maakte geen probleem maar zei dat ik best een afschrift van mijn abonnement ging vragen.

‘s Avonds was het station al gesloten, dus heb ik mijn ingevuld formulier voor verloren dink niet kunnen indienen. Donderdagochtend dan maar afgegeven, en gevraagd of ik geen afschrift van mijn abonnement kon krijgen.

Neen, dus: daar is geld voor nodig, maar vooral: daar is een identiteitspasfoto voor nodig. Die ik niet had. Donderdag zo’n ding afgeprint, dus maar. Ik was er nog altijd gerust in, dat mijn portefeuille wel zou uitkomen, thuis of bij de verloren voorwerpen.

Op het perron donderdagavond mijn situatie nog eens uitgelegd aan de controleur: die zei dat ik best naar de verloren voorwerpen in Brussel Noord zou gaan. Portefeuilles, dat komt meteen uit, of dat komt niet uit, wist hij.

Een dikke drie kwartier later (er stond een Limburger die een vraag had net voor mij aan het loket) was het duidelijk: portefeuille niét gevonden.

Op zo’n momenten ben ik dan niet in paniek, maar eerder in “crap. wééral.”-modus. Ik zeg het: ik ben écht een ongelukkige mens in dergelijke zaken.

Afijn. Om de één of andere reden, nu het min of meer vaststond dat ik mijn portefeuille niet zeer snel zou terugvinden, besloot ik dan maar een echt treinticket te kopen in plaats van de zoveelste keer het “verloren”-verhaal boven te halen.

Ik heb al het kleingeld dat ik in mijn rugzak had slingeren bij elkaar geharkt, en ik kwam, met stukken van tien en vijf cent, uiteindelijk op 8 euro 75 cent uit. Een ticket naar Gent was 8 euro 10.

Terug in Gent: donderdagavond, de avond dat de kuisvrouw langsgeweest is, en dat er risico is dat er links en rechts kleine hoopjes teruggevonden materiaal liggen. Kousen, afstandsbedieningen, heroplaadkabels, dat soort dingen.

De avond van de laatste kans gaf geen soelaas: portefeuille nergens gevonden. Niets aan te doen: vanmorgen gaan werken, en na het werk zou ik linea recta naar de plietsie en naar cardstop en watnog gaan.

Niet meer aan gedacht tot ik thuis kwam vanavond. En ik een random plastiekzak bekeek die op het aanrecht lag. Waar die stomme portefeuille in zat, natuurlijk.

Ik zeg het: een ongelukkige mens, ik.

Krak zei de arm

zaterdag 19 juni 2010 in Kinderen. Permanente link | 3 reacties

We waren in Oudenaarde verjaardag gaan vieren van een neefje. Daar is een grote trampoline, zo helemaal met bescherming er rond en netten en alles: de kinderen zitten er altijd allemaal op, in beurtrollen meestal (de jongens, de meisjes, de grote, de kleine…).

Ze kennen die trampoline allemaal en het is altijd groot jolijt. Van tijd tot tijd ruzie, natuurlijk, en wat duwen en trekken, maar ze gaan er echt wel verantwoordelijk mee om. En er is uiteraard altijd wel een volwassene in de buurt.

Vannamiddag liep het mis: een kindje van de familie sprong, kwam verkeerd terecht op zijn hand, en brak de twee beenderen in zijn voorarm.

Ik zag het zo ongeveer gebeuren, ‘t is te zeggen ik zag hem wenend van de trampoline stappen, en serieus: zo’n voorarm die in een hoek van 70° staat op een plaats waar een voorarm niet hoort geplooid te zijn, da’s niet zo’n fijn gezicht.

Hij naar het hospitaal, meteen pijnstillers gekregen, foto’s genomen, gezien dat het een propere breuk was die recht te trekken was, volledige verdoving, beenderen gezet, nieuwe foto genomen, gezien dat alles goed zit, in de plaaster gestoken, een nacht op observatie, en morgen mag hij alweer naar huis.

Rédelijk vies, maar serieus content dat het allemaal in orde komt. Dat beeld van die arm ga ik niet rap vergeten.

links for 2010-06-19

zondag 20 juni 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Ch-ch-ch

zondag 20 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ja, dat er dingen aan het veranderen zijn, en dat er nog dingen gaan veranderen.

En dat is dat.

Zelie is aan haar examens bezig, trouwens: voor zover ik dat zie, is het allemaal perfect aan het verlopen. Ze heeft al één resultaat van wiskunde, en daar heeft ze 34 op 35.

Morgen is het zinsontleding: ik herinner mij dat ik daar een hekel aan had; Zelie kan het kristalhelder uitleggen, en van wat ik ervan hoor, is het sinds de jaren 1970 eigenlijk veel ingewikkelder geworden.

Zucht.

Schurft

maandag 21 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 20 reacties

Iemand kreeg een bekeuring wegens ik-weet-niet-wat? Snel, tijd voor doordachte opiniestukken!

Gent loopt blijkbaar vol met debielen die bij gebrek aan enig IQ dan maar parkeerwachter geworden zijn… Dat lukt hen net *grmbl*

Oh ja, parkeerwachters zijn “debielen” en wij zijn zo intelligent. Want wij parkeren ons altijd waar en wanneer het mag, en als die mensen met “gebrek aan enig IQ” ons een boete lappen, dan is het hun schuld en uiteraard niet de onze.

Of nog: ergens bij de NMBS lopen een paar kiekens rond die advocatenbrieven sturen naar och here och god mede-internetmensen? Snel, haal uw nuancekanonnen boven!

Ondanks het feit dat ik er van overtuigd ben dat er een paar intelligente creatieve mensen moeten rondlopen bij de NMBS is het wel duidelijk dat deze tot een absolute minderheid behoren. Dit is werkelijk onvoorstelbaar.

Inderdaad, “werkelijk onvoorstelbaar”. Er moeten een paar tienduizend mensen werken bij de NMBS, maar er is maar een “absolute minderheid” van die werknemers “intelligent” of, wait for it, wait for it: “creatief”.

Het zijn maar twee voorbeelden die ik recent tegen het lijf liep, en ik heb absoluut niets tegen de auteurs van die dingen, maar ik krijg zó eczeem van mensen soms.

Ik heb geen probleem met lyrische, ironische of sarcastische overdrijving, maar als het zo dodelijk ernstig geponeerd wordt, vind ik dat redelijk vies. Op mij komt dat over als commentaarders van Het Laatste Nieuws, en als er iets dat waar we minder nood aan hebben, dan is het wel dat soort houding van permanent verongelijkt zijn.

Perfect

dinsdag 22 juni 2010 in Werk. Permanente link | 5 reacties

Ik zat vanmorgen op de trein, met een goed boek op de Kindle, goede muziek in mijn oren, en alle tijd van de wereld.

Geen dingen die blijven liggen waren, geen deadlines die moesten gehaald worden (ze waren al gehaald), geen jagen of jachten.

Er was plaats genoeg, ik had drank bij de hand, het was noch te warm noch te koud in de wagon, en ik was op weg naar het tonen van een stuk werk dat toch wel redelijk in orde aanvoelde en dat alleen maar zou verbeteren na de feedback van de ochtendvergadering.

Er zijn momenten dat mijn professionele ambities zich beperken tot “de lotto winnen dat ik nooit meer uit mijn huis moet komen”, en er zijn momenten dat het allemaal wel meevalt.

Oh here ons Marianne

woensdag 23 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

opgeven

Ik hoop van ganser harte dat Vervotjen het daar overneemt.

Kleine kinderen zijn achterlijk

woensdag 23 juni 2010 in Kinderen. Permanente link | 8 reacties

Kijk luistert: kleine kinderen zijn stom.

Oooh maar ze zijn zo schattig als het baby’s zijn!

Neen. Verkeerd. Baby’s zijn belachelijk. Koop een beenhesp, teken er ogen en een mond op, en voilà, een baby. Dat ligt daar te liggen, dat geeft nauwelijks feedback. Of neen, ‘t is waar: het bleirt en er moet eten in hun hoofd geperst worden en het kakt en pist. Een beenhesp of een zak préparé is gemakkelijker, wat dat betreft.

Jamaar ze lachen zo schoon en ge krijgt er zoveel liefde van terug!

Ja, wel: koop u een warmwaterkruik en zet ze een pruik op. Of zo’n pop die lacht als ge in zijn buik stampt. Het is actie en reactie, dat lachen. Lach zelf, en de vleesklomp lacht terug. Reageer niet, en het bleirt tot het aandacht krijgt.

Oooooh maar als ze beginnen lopen en frazelen, en u zo’n stralende glimlach van liefde geven!

Och toe. Koop u een kattenjong, dat is tien keer schattiger, bloedt niet als het op de grond valt, en kakt na een paar weken in de kattenbak. Had ik al gezegd dat er ook geen geklooi is met flessen en groentenpap en fruitpap en glutenvrije nonsens en watnog? Een zak droogvoeding en een portie Whiskas op tijd en stond, punt uit.

Oh, en: communicatie. Kinderen beginnen te bleiren, en raad dan maar wat het is: te warm, te koud, honger, moeten boeren, moeten kakken, gekakt hebben, niet kunnen kakken, natte pamper, teveel gegeten, kolieken, boosaardigheid, de tijd van het jaar, de stand van de maan, anything goes. Katten? Staart in een vraagteken en/of kat ronkt: kat is content. Kat is onvindbaar: kat is niet content.

En als katten uw ding niet zijn, koop een hond. Dat gaat zitten en liggen en poten geven op commando. Okay, het is dom en het stinkt, maar in tegenstelling tot katten: ge moogt er kloppen op geven en ze zien u nog altijd graag.

Wat er ook van weze: kleine kinderen zijn nutteloos en vervelend.

*
* *

Kinderen die al kunnen spreken daarentegen!

En kinderen die naar school gaan en dingen leren en daarbij vragen hebben!

Als ik in mijn hele leven niets anders meer kan doen dan het kwartier dat we ‘s morgens aan tafel spreken: ik zou er voor tekenen.

Vanmorgen had Louis een blad mee dat hij gisterenavond helemaal had volgeschreven, met allemaal Egyptische goden.

En toen vroeg hij waarom het soms Ra was en soms Re. En dan ging het erover dat we het niet zeker weten, en dat die naam misschien wel eerst Riddu of Liddo of zo was, en dan later misschien wel Re’e of zoiets, en dat de Romeinen en de Grieken er Re van maakten, en dat het zou kunnen uitgesproken worden als ofwel “ree” ofwel “rie”, en dat er mensen zijn die zeggen Ra eigenlijk maar een uitvinding is van de Engelsen in de negentiende eeuw.

En dan hadden we het over de ontcijfering van de hiërogliefen en de steen van Rosetta en Champollion, en over cartouches en Demotisch en PTOLMES en KLEOPATRA.

En dan ging het over ontcijferen van schriften in het algemeen, en keken we allemaal samen naar de discos van Phaistos.

En dan kwamen we op cijfers en tellen terecht, en ging het met Zelie over waarom sommige mensen in veelvouden van twaalf telden vroeger (hint: plooi de duim van één hand naar binnen, en tel het aantal vingerkootjes van de vier vingers die overblijven). En dan ging het over Romeinse cijfers, en nam ik een bezemsteel om te tonen hoe Romeinse cijfers eigenlijk tekens op een kerfstok waren.

En we zouden het nog over Lineair A kunnen gehad hebben of Rongorongo of het Voynich-manuscript, maar toen moest ik de trein gaan halen.

Kinderen die kunnen spreken en die vragen stellen: dát is wijs.

links for 2010-06-23

donderdag 24 juni 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Colour me puzzled

donderdag 24 juni 2010 in Boeken. Permanente link | Geen reacties

Ik zat in de trein een boek te lezen, en ik vroeg me af of er over hetzelfde onderwerp recent nog boeken geschreven waren.

Eerst op de Kindle naar Wikipedia, en dan, omdat de app op iPhone een eind aangenamer werkt, op de iPhone naar Amazon gegaan. Ik vond niet wat ik wou, ‘t is te zeggen, ik vond het boek wel, maar het was te duur.

Maar! In mijn recommended for you-schuifje stond wel een boek dat me interesseerde, zo op het eerste gezicht. Kliketyklik, en kijk! Er zijn twee versies van het ding te vinden:

earlyhistory1.jpg earlyhistory2.png

Naar de details gaan kijken, en dat ziet er redelijk gelijk uit:

earlyhistory3.png earlyhistory4.png

De ene kost 13 dollar, de andere 21 dollar. De goedkoopste heeft geen reviews, de duurste heeft 14 uitstekende reviews.

Van allebei een sample gedownload, en dat was exact dezelfde file. Weird. Ik heb dan maar de goedkoopste gekocht, ‘t zal wel zijn.

Ze hebben mij toch altijd maar goed te stekken, die gasten van Amazon: de combinatie van altijd-en-overal-netwerk, Kindle en 1-Click®©™ is dodelijk.

J’connais

vrijdag 25 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Ik weet het niet zeker, maar ik dénk dat er in België een stuk of vier-vijf creatieve mensen moeten rondlopen. Misschien zelfs meer.

Het is al een tijdje geleden dat ik er nog gezien heb in het echt, maar ik weet bijvoorbeeld pertinent zeker dat er –tenminste in de jaren 1990– minstens een paar goede grafische ontwerpers te vinden waren in België.

En misschien dat het maar om te lachen is, dat ze daar in Cannes allemaal prijzen geven aan Belgische reclamemensen, maar met een beetje zoeken zou het toch ook wel mogelijk moeten zijn om links rechts een paar reclamekerels en/of -meiden te verzamelen die een campagne op poten kunnen zetten?

Kan iemand mij dan verklaren waarom deze monstrositeiten in alle stationsgebouwen-en-wie-weet-waar-nog-allemaal hangen?

IMG_0903.JPG

Dat is toch wel godgeklaagd lelijk? En die eu4be, is dat een verwijzing naar sharia4be? Is dit misschien een campagne van anti-Europa-mensen?

Ik vermoed het, want als ik naar die eu4be ga, dan staan daar praktisch enkel negatieve dingen te lezen over Europa: Leefmilieu: 15 miljoen euro boete voor België en België: Gele kaart van Commissie voor btw-regels in vastgoedsector en voor rechten van zelfstandigen uit andere EU-landen, ik vind dat gelijk niet meteen een touchy-feely-goed gevoel geven over de EU.

En toch is het iets officieels van Europa. Het domein is wel degelijk geregistreerd door Wille Helin — “Organisation: Commission europeenne Representation en Belgique”, zegt eurid.eu.

Dan vraag ik mij alleen maar af: wie heeft daar hoeveel geld aan gegeven waarom? Voor zo’n afgrijselijke affiche? Wat is de boodschap eigenlijk? En zouden ze niet beter iets anders gedaan hebben met dat geld? Bijvoorbeeld samenleggen met de mensen van deze (sorry voor de slechte foto, gsm in de metro):

IMG_0013.JPG

Op dit kleine stukje metro-affiche vier verschillende lettertypes. Vier! Dat is niet eens meer verkeerd, dat is gewoon met onze voeten rammelen.

En dan de inhoud: I-love-EU, en dan een krulletjes-eu, en een URL: trio.be. Op www.trio.be staat geen site, helaas. Oh ja, ik weet wel dat het eutrio.be is, en dat dat de officiële site is, maar een gewone mens weet dat niet. Die gaat naar trio.be, ziet er niets, en stopt met zoeken. En trouwens, zelfs “eutrio”, dat is vies. Klinkt als een ziekte die koeien aan hun uiers krijgen.

Jongens: coördineer dat daar eens, allemaal.

links for 2010-06-25

zaterdag 26 juni 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

De plooi, en hoe er in te vallen

zaterdag 26 juni 2010 in Kinderen. Permanente link | 5 reacties

Kijk zie: de planning voor volgend schooljaar begint al vol te lopen.

Anna gaat naar de derde kleuterklas en ziet dat helemaal zitten, Jan gaat naar het eerste leerjaar en kijkt er naar uit om te leren lezen en muziek te leren maken, Louis gaat naar het vierde, Zelie naar het zesde.

Volgend jaar doet Zelie verder met haar ballet (vierde graad ondertussen), doet ze verder met ritmisch turnen, doet ze verder met muziek en saxofoon, gaat ze nog altijd zwemmen en naar de scouts. Doet Louis verder met muziek, begint hij met dwarsfluit en wil hij breakdance doen, zwemt hij ook nog en doet hij ook nog scouts. Doet Jan verder voetbal en zwemmen, en wil hij ook beginnen breakdancen. En blijft Anna turnen en ballet doen.

We gaan dan eens agenda’s aanpassen, zie.

links for 2010-06-26

zondag 27 juni 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Clint.be: racisme, populisme en would-be-porno

zondag 27 juni 2010 in Internet. Permanente link | 17 reacties

Het klonk veelbelovend, vermoed, ik in de tijd: een soort on-line Maxim-Ché-P-Magazine, maar dan met een kwinkslag en een vinger op de pols van de actua en het internet.

Dik pech, dus.

Ze hebben een tijdje geprobeerd "undercover" te gaan bij allerlei dingen (als mascotte, meen ik me te herinneren, en een bijzonder pijnlijk mislukte keer bij Mijn Restaurant), en ze proberen van tijd tot tijd eens stijlvol bijna-naakt te laten fotograferen, maar brood en boter zijn de tweede- en derdehandsshowbizznieuwtjes en filmpjes die elders al eens stonden.

Het was schrijnend, hoe het niveau week na week naar beneden ging.

Vandaag hebben ze de hoofdvogel afgeschoten: een "reportage" over vijfhonderd allochtonen die elke dag gratis binnen mogen mogen in recreatiepark De Ster in Sint-Niklaas.

UPS en allochtonen

Dit is niet meer of minder dan een copy-paste uit een Vlaams Blok-blaadje uit de jaren 1980, toen ze op hun ranzigst waren:

[...] de sossen en de tsjevekoppen delen gratis jaarabonnementen van recreatiedomein De Ster uit aan OCMW-steuntrekkers [...] Mevrouw Latifa, misschien nog maar pas in België, kan al meteen wat bijbruinen of zwemmen. En dat zonder het bedrag te betalen dat u opdiepen moet. [...] Nu hebben we er niets op tegen als mama Latifa samen met haar kleine Abdel, Mohamed, Ahmed, Hatim, Youssef, Karim, Tokal, Khalid, Anisha, Amel, Soeraia, Tarek, Mouran, Toufik – kortom: het hele gezin – naar De Ster trekt. Maar het is wel met ons belastinggeld: in totaal 7.000 euro. [...] George Orwell draait zich niet om in zijn graf. Hij tovert er een kamerbrede groene glimlach op het gezicht.

Ik vraag me af wat UPS ervan vindt om hiernaast te staan. Of Deutsche Bank, of de andere adverteerders op Clint.be.

Vunzig.

update: pagina is weg. Tja.

Screen shot 2010-06-27 at 14.54.27.png

Er stonden ondertussen nochtans mooie reacties op, zo van

Anoniem: Ik kwam daar toch enkel om mijn behoefte te doen in het water, een vreemdeling in het water is hetzelfde als een drol in het water.

Anoniem: met wat kan men de moslim vergelijken, "de pest" en wat kan men er aan doen , uitroeien.

Nebelg : God waar gaat dit naar toe , ik hoop dat De Wever hier iet aan gaat doen , en met dierotte bruin apen, retour to sender .

Ik kan me niet inbeelden dat zo’n lezerspubliek gemakkelijk te verkopen is aan potentiële adverteerders. Of misschien net wel, ik ben geen kenner ter zake.

Update update: en hopla, het artikel staat er opnieuw. Nog altijd met de URL http://www.clint.be/nieuws/elke-dag-500-allochtonen-gratis-binnen-de-ster, maar nu zonder enige vermelding van allochtonen.

Met een boodschap van (vermoed ik) de redactie, en zonder de initialen van de oorspronkelijke auteur:

Update: Zoals je waarschijnlijk wel hebt gemerkt, hebben we de toon van dit artikel ietwat afgezwakt. Het gaat ons niet om de mensen bij wie de gratis kaarten terechtkomen, maar wel om het feit dat ons belastinggeld aan belangrijker zaken kan worden besteed.

Yeah right. Clint zit in met de financiële gezondheid van Sint-Niklaas.

Net zoals ze inzitten met de veiligheid in België, ongetwijfeld.

De moordmeter

zondag 27 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Het is soms zo doorschijnend. Kijk: de moordmeter van bij Clint.be!

moordmeter

Limburg en Vlaams-Brabant spannen de kroon, met tot nog toe dit jaar 9 en 13 moorden! (We gaan voorbij aan het verschil tussen moord en doodslag, maar kom.)

Even in detail gaan kijken, en het beeld is al meteen genuanceerder. Als ik er alle gezinsdrama’s vantussen haal, genre “moeder doodt gehandicapte zoon”, “4 doden bij gezinsdrama”, “boer vermoordt vrouw” of “Limburger steekt vrouw dood”, dat zijn er 16, dan blijven er nog 18 gevallen over.

In die 18 zit dan ook nog “dakloze vermoordt drinkebroer”, “burenruzie ontaardt” en “nigeriaan slaat tibetaan dood”, ontaarde ruzies tussen mensen die elkaar kennen. Er zit ook nog een overvaller bij die doodgeschoten is door de juwelier die hij aan het overvallen was. En een politieagent die doodgeschoten werd toen een vader zijn zoon dood schoot.

Zonder die vijf blijven er nog 13 doden. Het kaartje van hierboven zou er dan ook even goed – zonder die gezinsdrama’s en dergelijke – zo uit kunnen gezien hebben:

moordmeter2

Die ene in Oost-Vlaanderen is iemand die dood gevonden is op zijn oprit, ‘t is niet zeker wat daar precies gebeurd is.

Ach ja. Whatever sells, zeker?

Aperitief in het park

zondag 27 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

De zeventiende keer al, hoorde ik onze accordeonist zeggen, maar ik weet niet of hij het bij het juiste eind had. In ieder geval: sinds wij hier wonen, denk ik niet dat we er al veel gemist hebben, aperitieven in het park.

Dan zien we al de mensen die we kennen in de wijk (en dat zijn er jaar na jaar meer en meer), maar ook elk jaar nieuwe mensen.

Aperitief in het park

Aperitief in het park

Sandra en Dirk

Enfin, ik zeg “elk jaar”. ‘t Is eigenlijk veel meer dan elk jaar: we doen redelijk wat met de wijk. Nieuwjaarsdrink, aperitief in het park bij het begin van de zomer, binnenkort op het einde van de zomer ook een wijkbarbecue, en dan in de winter denk ik nog eens muziek in de huiskamers van allemaal mensen in de wijk.

‘t Is niet moeilijk dat de mens van Wijk Aan Zet al een hele tijd aan het zoeken is naar een huis in onze wijk, de meest wijze wijk van de stad.

links for 2010-06-27

maandag 28 juni 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Jungle

maandag 28 juni 2010 in Kinderen. Permanente link | 2 reacties

De jungle is mooi
Er wonen veel apen en dieren
Ze horen niet in een kooi
En de miereneters eten ook pieren

      — Louis

Gedichtje bij een tekening van de jungle. Met, inderdaad, een miereneter die een pier aan het eten was.

Elf

maandag 28 juni 2010 in Kinderen. Permanente link | 2 reacties

Zelie is elf jaar geworden.

Ik kan het niet goed geloven. Maar allez, elf? Ik denk altijd dat ze twaalf wordt, zo groot dat ze is.

We gaan morgen met drie iets gaan eten, en dan gaan we naar de film. Naar drie films, zelfs: de drie Twilights na elkaar.

Ha!

Ik kijk er hard naar uit, niet in het minst omdat het maar een klein venster is, tussen dat ze al mee met ons naar de film kan en dat ze het niet eens meer zal willen.

Ik wil trouwen met Stephen Fry

maandag 28 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 5 reacties

Hoe fantastischer dan Stephen Fry kan een mens eigenlijk worden? Eigenlijk?

links for 2010-06-28

dinsdag 29 juni 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Paul Otlet

dinsdag 29 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Kan het mooier? Een postzegel van Paul Otlet, de beschermheilige van de informatiearchitecten. Getekend door François Schuiten, Die Gast Van Les Cités Obscures.

MUNDANEUM feuillet

…en detail:

MUNDANEUM

(klik voor nog meer detail, en dankuzeer DE POST – LA POSTE bpost voor de mooie beelden)

De laatste

dinsdag 29 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

De laatste schooldag!

En hoe ongelooflijk fantastisch moet dat niet zijn om, zoals Louis en Zelie, u geen enkel moment te hoeven afvragen hoe het zou zijn met het rapport.

Ik heb er nog geen idee van hoe het zal zijn, maar het zal ongetwijfeld goed zijn.

Anna heeft haar laatste schooldag in de Verdedigingsstraat erop zitten: vanaf volgend jaar zitten ze allemaal, toch een jaar lang, allemaal in hetzelfde schoolgebouw.

Nu alleen nog de recepties en het is twee maand vakantie!

update: ik heb de recepties handig kunnen omzeilen (in de gang gaan zitten met een boek bleek voldoende te zijn), en het rapport is inderdaad goed. Enfin, vermoed ik. Want ik heb alleen dat van Zelie gezien: Louis is er zo gerust in dat hij het nog niet eens open heeft gedaan.

Tsss.

update update: het rapport van Louis was nog beter dan het al uitstekende rapport van Zelie. Typisch. En ik zou bijna gaan blozen van het lovende commentaar van de meester.

Klavier

dinsdag 29 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 7 reacties

Ik heb me trouwens deze namiddag op weg naar de proclamatie op school een toetsenbord gekocht. Zo’n bloetoef-gedoe, dat ik er ook op mijn telefoon mee kan schrijven.

Een gemak! Dit, bijvoorbeeld, is helemaal op mijn telefoon geschreven, ver weg van computers en dingen, op de trappen van de school.

Ik had het al een tijd geleden gezegd, dat ik met mijn telefoon eigenlijk voor heel veel zaken genoeg heb, en dat ik mijn computer eigenlijk niet zo heel veel nodig heb, als ik op weg ben — wel…

Ik heb een nieuw droomtoestel. En het wijkt niet eens zo enorm veel af van wat ik in gedachten had een paar jaar geleden:

– Formaat: mijn Kindle-met-cover is nét de ideale grootte, iets kleiner dan een A5.

– Gewicht: um ja, mijn Kindle-met-cover is ook zo ongeveer ideaal van gewicht. Driehonderd-en-een-beetje gram: ik moet er met één hand mee over straat kunnen lopen, en ik moet het zonder een lamme pols te krijgen een hele namiddag kunnen vasthouden.

– Scherm: als ik zou moeten kiezen tussen een scherm als dat van een laptop nu (lichtgevend, slecht voor in de zon) of voor een scherm zoals dat van een e-boekreader (uitstekend in de zon, slecht in het donker, geen animatie of kleur mogelijk), dan zou ik het eigenlijk nog niet zo weten. Op straat lopen of in het park zitten en op een comfortabele manier kunnen lezen in volle zon *kan* gewoon niet met een laptop/iPhone/iPad, en dat is toch wel imperatief. Aan de andere kant: ik wil niet lezen met een nachtlamp, en ik wil toch ook wel bewegend beeld. Het best van de twee werelden dan maar? Een openklapbaar toestel met aan de ene kant een Kindle-scherm en aan de andere een iPhone 4-scherm?

– OS en dergelijke: I don’t give a rat’s ass. Het mag Windows 7 (mobile of niet) zijn, het mag OSX of iOS-iets zijn, het mag nog iets anders zijn. Van zodra er een Kindle-app op staat (wat ongetwijfeld het geval zal zijn, het meesterplan van die gasten is Buy Once, Read Anywhere) en het op het internet kan, ben ik tevreden.

– En verder: the usual. GPS, telefoon, gyroscoop en watnog voor AR en spelletjes, eventueel een camera al hoeft dat niet zo nodig, voldoende geheugen/opslag (die twee worden toch hetzelfde), snel genoeg, voldoende batterijduur — minstens 12 uur aan intensief gebruik. Het hoeft geen klavier te hebben als ik er met een extern op kan. En connectiviteit, natuurlijk: draadloos internet overal, zoals mijn telefoon en mijn Kindle.

Het komt dichter, alsmaar dichter. Binnen vijf à tien jaar lopen we allemaal met The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy op zak.

Film

dinsdag 29 juni 2010 in Sonstiges. Permanente link | 13 reacties

Achter ons: twee puistensmoelen die de hele film — de. HELE. film. — met luide stem een conversatie hebben gevoerd. Zonder enige onderbreking. Serieus. In de pauze zijn ze elk een trog nachos gaan kopen. Ook daar houden ze nu luidkeelse beraadslagingen over.

Naast Sandra: een short en een lapje blauwe stof die met behulp van een paar spaghettibandjes welzeker 100 kilo spek in min of meer de vorm van een vrouw houden. Een vrouw die ondertussen aan haar derde emmer popcorn met stroop toe is. En die al sinds het begin van de film elke zin letterlijk meezegt — vijf seconden voor hij op het scherm gezegd wordt.

Naast mij: een oudere man, ik geef hem 60 jaar ongeveer, die de hele film wijdbeens met zijn hand in zijn broek aan zijn kruis zat te krabben.

Film, een feest.

links for 2010-06-29

woensdag 30 juni 2010 in Links. Permanente link | Geen reacties

Gnnnngrrrrr

woensdag 30 juni 2010 in Werk. Permanente link | 3 reacties

Het is te warm, daar kunnen we het allemaal min of meer eens over zijn, denk ik.

Maar bon, als ik mij als ne lézard gedraag en gewoon doodstil blijf zitten, dan kan ik daar allemaal wel tegen. Vooral als er een ventilator aan staat en als ik ijskoude drank bij de hand heb.

Schets mijn ziedende woede! toen ik vandaag uit een ochtendlijke vergadering kwam, richting koelkast saunterde, en zag dat allemaal vreemdelingen die een workshop kwamen doen, gewoon mijn Cola hadden gediefd! Uit de koelkast! Mijn persoonlijke drank! Die ik zelf gekocht had! (of althans zelf had laten kopen)

Gniii!

Ik heb het moeten stellen met een anderhalve liter koud water.

Jaja, een boeiend leven, ik.

De dag, trouwens, is weer eens als een TGV voorbijgevlogen: mails, korte meeting, telefoon, langere meeting, sales meeting, telefoons, verslag schrijven, mails schrijven, even naar een formulier kijken, nog verslag schrijven, moeilijke mail schrijven, naar de trein, op de trein nog een kwartiertje of zo telefoon voor het werk, en hopla: dag voorbij!

Morgen: verslag schrijven, hopen dat er geen telefoon komt, lunchmeeting (ha!), artikel schrijven, handleiding-achtig iets schrijven. En badabing: de week is bijna voorbij.

En dan nog een week, en dan nog een week, en dan is het Gentse Feesten.

En dan nog vijf maand en het is kerstmis.

Navigatie

» homepagina, archief

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338