Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Maand: juni 2010 (pagina 1 van 5)

Gnnnngrrrrr

Het is te warm, daar kunnen we het allemaal min of meer eens over zijn, denk ik.

Maar bon, als ik mij als ne lézard gedraag en gewoon doodstil blijf zitten, dan kan ik daar allemaal wel tegen. Vooral als er een ventilator aan staat en als ik ijskoude drank bij de hand heb.

Schets mijn ziedende woede! toen ik vandaag uit een ochtendlijke vergadering kwam, richting koelkast saunterde, en zag dat allemaal vreemdelingen die een workshop kwamen doen, gewoon mijn Cola hadden gediefd! Uit de koelkast! Mijn persoonlijke drank! Die ik zelf gekocht had! (of althans zelf had laten kopen)

Gniii!

Ik heb het moeten stellen met een anderhalve liter koud water.

Jaja, een boeiend leven, ik.

De dag, trouwens, is weer eens als een TGV voorbijgevlogen: mails, korte meeting, telefoon, langere meeting, sales meeting, telefoons, verslag schrijven, mails schrijven, even naar een formulier kijken, nog verslag schrijven, moeilijke mail schrijven, naar de trein, op de trein nog een kwartiertje of zo telefoon voor het werk, en hopla: dag voorbij!

Morgen: verslag schrijven, hopen dat er geen telefoon komt, lunchmeeting (ha!), artikel schrijven, handleiding-achtig iets schrijven. En badabing: de week is bijna voorbij.

En dan nog een week, en dan nog een week, en dan is het Gentse Feesten.

En dan nog vijf maand en het is kerstmis.

links for 2010-06-29

Film

Achter ons: twee puistensmoelen die de hele film — de. HELE. film. — met luide stem een conversatie hebben gevoerd. Zonder enige onderbreking. Serieus. In de pauze zijn ze elk een trog nachos gaan kopen. Ook daar houden ze nu luidkeelse beraadslagingen over.

Naast Sandra: een short en een lapje blauwe stof die met behulp van een paar spaghettibandjes welzeker 100 kilo spek in min of meer de vorm van een vrouw houden. Een vrouw die ondertussen aan haar derde emmer popcorn met stroop toe is. En die al sinds het begin van de film elke zin letterlijk meezegt — vijf seconden voor hij op het scherm gezegd wordt.

Naast mij: een oudere man, ik geef hem 60 jaar ongeveer, die de hele film wijdbeens met zijn hand in zijn broek aan zijn kruis zat te krabben.

Film, een feest.

Klavier

Ik heb me trouwens deze namiddag op weg naar de proclamatie op school een toetsenbord gekocht. Zo’n bloetoef-gedoe, dat ik er ook op mijn telefoon mee kan schrijven.

Een gemak! Dit, bijvoorbeeld, is helemaal op mijn telefoon geschreven, ver weg van computers en dingen, op de trappen van de school.

Ik had het al een tijd geleden gezegd, dat ik met mijn telefoon eigenlijk voor heel veel zaken genoeg heb, en dat ik mijn computer eigenlijk niet zo heel veel nodig heb, als ik op weg ben — wel…

Ik heb een nieuw droomtoestel. En het wijkt niet eens zo enorm veel af van wat ik in gedachten had een paar jaar geleden:

– Formaat: mijn Kindle-met-cover is nét de ideale grootte, iets kleiner dan een A5.

– Gewicht: um ja, mijn Kindle-met-cover is ook zo ongeveer ideaal van gewicht. Driehonderd-en-een-beetje gram: ik moet er met één hand mee over straat kunnen lopen, en ik moet het zonder een lamme pols te krijgen een hele namiddag kunnen vasthouden.

– Scherm: als ik zou moeten kiezen tussen een scherm als dat van een laptop nu (lichtgevend, slecht voor in de zon) of voor een scherm zoals dat van een e-boekreader (uitstekend in de zon, slecht in het donker, geen animatie of kleur mogelijk), dan zou ik het eigenlijk nog niet zo weten. Op straat lopen of in het park zitten en op een comfortabele manier kunnen lezen in volle zon *kan* gewoon niet met een laptop/iPhone/iPad, en dat is toch wel imperatief. Aan de andere kant: ik wil niet lezen met een nachtlamp, en ik wil toch ook wel bewegend beeld. Het best van de twee werelden dan maar? Een openklapbaar toestel met aan de ene kant een Kindle-scherm en aan de andere een iPhone 4-scherm?

– OS en dergelijke: I don’t give a rat’s ass. Het mag Windows 7 (mobile of niet) zijn, het mag OSX of iOS-iets zijn, het mag nog iets anders zijn. Van zodra er een Kindle-app op staat (wat ongetwijfeld het geval zal zijn, het meesterplan van die gasten is Buy Once, Read Anywhere) en het op het internet kan, ben ik tevreden.

– En verder: the usual. GPS, telefoon, gyroscoop en watnog voor AR en spelletjes, eventueel een camera al hoeft dat niet zo nodig, voldoende geheugen/opslag (die twee worden toch hetzelfde), snel genoeg, voldoende batterijduur — minstens 12 uur aan intensief gebruik. Het hoeft geen klavier te hebben als ik er met een extern op kan. En connectiviteit, natuurlijk: draadloos internet overal, zoals mijn telefoon en mijn Kindle.

Het komt dichter, alsmaar dichter. Binnen vijf à tien jaar lopen we allemaal met The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy op zak.

De laatste

De laatste schooldag!

En hoe ongelooflijk fantastisch moet dat niet zijn om, zoals Louis en Zelie, u geen enkel moment te hoeven afvragen hoe het zou zijn met het rapport.

Ik heb er nog geen idee van hoe het zal zijn, maar het zal ongetwijfeld goed zijn.

Anna heeft haar laatste schooldag in de Verdedigingsstraat erop zitten: vanaf volgend jaar zitten ze allemaal, toch een jaar lang, allemaal in hetzelfde schoolgebouw.

Nu alleen nog de recepties en het is twee maand vakantie!

update: ik heb de recepties handig kunnen omzeilen (in de gang gaan zitten met een boek bleek voldoende te zijn), en het rapport is inderdaad goed. Enfin, vermoed ik. Want ik heb alleen dat van Zelie gezien: Louis is er zo gerust in dat hij het nog niet eens open heeft gedaan.

Tsss.

update update: het rapport van Louis was nog beter dan het al uitstekende rapport van Zelie. Typisch. En ik zou bijna gaan blozen van het lovende commentaar van de meester.

Paul Otlet

Kan het mooier? Een postzegel van Paul Otlet, de beschermheilige van de informatiearchitecten. Getekend door François Schuiten, Die Gast Van Les Cités Obscures.

MUNDANEUM feuillet

…en detail:

MUNDANEUM

(klik voor nog meer detail, en dankuzeer DE POST – LA POSTE bpost voor de mooie beelden)

links for 2010-06-28

Ik wil trouwen met Stephen Fry

Hoe fantastischer dan Stephen Fry kan een mens eigenlijk worden? Eigenlijk?

Elf

Zelie is elf jaar geworden.

Ik kan het niet goed geloven. Maar allez, elf? Ik denk altijd dat ze twaalf wordt, zo groot dat ze is.

We gaan morgen met drie iets gaan eten, en dan gaan we naar de film. Naar drie films, zelfs: de drie Twilights na elkaar.

Ha!

Ik kijk er hard naar uit, niet in het minst omdat het maar een klein venster is, tussen dat ze al mee met ons naar de film kan en dat ze het niet eens meer zal willen.

Jungle

De jungle is mooi
Er wonen veel apen en dieren
Ze horen niet in een kooi
En de miereneters eten ook pieren

      — Louis

Gedichtje bij een tekening van de jungle. Met, inderdaad, een miereneter die een pier aan het eten was.

links for 2010-06-27

Aperitief in het park

De zeventiende keer al, hoorde ik onze accordeonist zeggen, maar ik weet niet of hij het bij het juiste eind had. In ieder geval: sinds wij hier wonen, denk ik niet dat we er al veel gemist hebben, aperitieven in het park.

Dan zien we al de mensen die we kennen in de wijk (en dat zijn er jaar na jaar meer en meer), maar ook elk jaar nieuwe mensen.

Aperitief in het park

Aperitief in het park

Sandra en Dirk

Enfin, ik zeg “elk jaar”. ‘t Is eigenlijk veel meer dan elk jaar: we doen redelijk wat met de wijk. Nieuwjaarsdrink, aperitief in het park bij het begin van de zomer, binnenkort op het einde van de zomer ook een wijkbarbecue, en dan in de winter denk ik nog eens muziek in de huiskamers van allemaal mensen in de wijk.

‘t Is niet moeilijk dat de mens van Wijk Aan Zet al een hele tijd aan het zoeken is naar een huis in onze wijk, de meest wijze wijk van de stad.

De moordmeter

Het is soms zo doorschijnend. Kijk: de moordmeter van bij Clint.be!

moordmeter

Limburg en Vlaams-Brabant spannen de kroon, met tot nog toe dit jaar 9 en 13 moorden! (We gaan voorbij aan het verschil tussen moord en doodslag, maar kom.)

Even in detail gaan kijken, en het beeld is al meteen genuanceerder. Als ik er alle gezinsdrama’s vantussen haal, genre “moeder doodt gehandicapte zoon”, “4 doden bij gezinsdrama”, “boer vermoordt vrouw” of “Limburger steekt vrouw dood”, dat zijn er 16, dan blijven er nog 18 gevallen over.

In die 18 zit dan ook nog “dakloze vermoordt drinkebroer”, “burenruzie ontaardt” en “nigeriaan slaat tibetaan dood”, ontaarde ruzies tussen mensen die elkaar kennen. Er zit ook nog een overvaller bij die doodgeschoten is door de juwelier die hij aan het overvallen was. En een politieagent die doodgeschoten werd toen een vader zijn zoon dood schoot.

Zonder die vijf blijven er nog 13 doden. Het kaartje van hierboven zou er dan ook even goed – zonder die gezinsdrama’s en dergelijke – zo uit kunnen gezien hebben:

moordmeter2

Die ene in Oost-Vlaanderen is iemand die dood gevonden is op zijn oprit, ‘t is niet zeker wat daar precies gebeurd is.

Ach ja. Whatever sells, zeker?

Clint.be: racisme, populisme en would-be-porno

Het klonk veelbelovend, vermoed, ik in de tijd: een soort on-line Maxim-Ché-P-Magazine, maar dan met een kwinkslag en een vinger op de pols van de actua en het internet.

Dik pech, dus.

Ze hebben een tijdje geprobeerd "undercover" te gaan bij allerlei dingen (als mascotte, meen ik me te herinneren, en een bijzonder pijnlijk mislukte keer bij Mijn Restaurant), en ze proberen van tijd tot tijd eens stijlvol bijna-naakt te laten fotograferen, maar brood en boter zijn de tweede- en derdehandsshowbizznieuwtjes en filmpjes die elders al eens stonden.

Het was schrijnend, hoe het niveau week na week naar beneden ging.

Vandaag hebben ze de hoofdvogel afgeschoten: een "reportage" over vijfhonderd allochtonen die elke dag gratis binnen mogen mogen in recreatiepark De Ster in Sint-Niklaas.

UPS en allochtonen

Dit is niet meer of minder dan een copy-paste uit een Vlaams Blok-blaadje uit de jaren 1980, toen ze op hun ranzigst waren:

[…] de sossen en de tsjevekoppen delen gratis jaarabonnementen van recreatiedomein De Ster uit aan OCMW-steuntrekkers […] Mevrouw Latifa, misschien nog maar pas in België, kan al meteen wat bijbruinen of zwemmen. En dat zonder het bedrag te betalen dat u opdiepen moet. […] Nu hebben we er niets op tegen als mama Latifa samen met haar kleine Abdel, Mohamed, Ahmed, Hatim, Youssef, Karim, Tokal, Khalid, Anisha, Amel, Soeraia, Tarek, Mouran, Toufik – kortom: het hele gezin – naar De Ster trekt. Maar het is wel met ons belastinggeld: in totaal 7.000 euro. […] George Orwell draait zich niet om in zijn graf. Hij tovert er een kamerbrede groene glimlach op het gezicht.

Ik vraag me af wat UPS ervan vindt om hiernaast te staan. Of Deutsche Bank, of de andere adverteerders op Clint.be.

Vunzig.

update: pagina is weg. Tja.

Screen shot 2010-06-27 at 14.54.27.png

Er stonden ondertussen nochtans mooie reacties op, zo van

Anoniem: Ik kwam daar toch enkel om mijn behoefte te doen in het water, een vreemdeling in het water is hetzelfde als een drol in het water.

Anoniem: met wat kan men de moslim vergelijken, "de pest" en wat kan men er aan doen , uitroeien.

Nebelg : God waar gaat dit naar toe , ik hoop dat De Wever hier iet aan gaat doen , en met dierotte bruin apen, retour to sender .

Ik kan me niet inbeelden dat zo’n lezerspubliek gemakkelijk te verkopen is aan potentiële adverteerders. Of misschien net wel, ik ben geen kenner ter zake.

Update update: en hopla, het artikel staat er opnieuw. Nog altijd met de URL http://www.clint.be/nieuws/elke-dag-500-allochtonen-gratis-binnen-de-ster, maar nu zonder enige vermelding van allochtonen.

Met een boodschap van (vermoed ik) de redactie, en zonder de initialen van de oorspronkelijke auteur:

Update: Zoals je waarschijnlijk wel hebt gemerkt, hebben we de toon van dit artikel ietwat afgezwakt. Het gaat ons niet om de mensen bij wie de gratis kaarten terechtkomen, maar wel om het feit dat ons belastinggeld aan belangrijker zaken kan worden besteed.

Yeah right. Clint zit in met de financiële gezondheid van Sint-Niklaas.

Net zoals ze inzitten met de veiligheid in België, ongetwijfeld.

links for 2010-06-26

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑