Verloren voorwerp

Tot u spreekt een triestige persoon. Een ongelukkige mens. Een duts.

Maandag ben ik op mijn werk in Brussel. Ik neem de trein naar huis, ik kom geen controleur tegen, en dus moet ik ook mijn abonnement niet tonen.

Dinsdagochtend vertrek ik naar de trein, doe ik zoals elke morgen de ronde van mijn zakken, en: geen portefeuille te vinden.

Fietstassen: niets behalve lege flessen en papier. Rugzak: niets behalve computer en draden. Toog in de keuken: niets behalve papier en rommel. Naast mijn trekzetel: niets behalve een fototoestel en achtergelaten kabels. Naast mijn bed: niets behalve de afstandsbediening van het bed.

Geen paniek, geen paniek: niet moeten tonen ‘s avonds, dus het zou wel eens kunnen dat mijn portefeuille gewoon op het werk is blijven liggen.

Controle dinsdagmorgen op de trein, uitgelegd dat ik mijn portefeuille op mijn werk heb laten liggen, gelukkig geen problemen (dankuzeer conducteur!), op het werk toegekomen: geen portefeuille.

Argl. Dan wordt het moeilijker.

Terugkeren ‘s avonds: een controleur die het niet zometeen liet vallen. Of ik mijn identiteitskaart had? Of een SIS-kaart? Of een bankkaart? Nee, natuurlijk: een portefeuille, daar zit vanalles in.

“Haja,” zei de man lakoniek, “als ge geen identiteitskaart op zak hebt, dan zijt gij hier niet hé, en dan kan ik u niet controleren ook.”

Woensdag toch maar in Gent-Dampoort een formulier voor verloren voorwerpen gaan halen en mooi ingevuld. ‘s Morgens dat getoond aan de controleur, die maakte geen probleem maar zei dat ik best een afschrift van mijn abonnement ging vragen.

‘s Avonds was het station al gesloten, dus heb ik mijn ingevuld formulier voor verloren dink niet kunnen indienen. Donderdagochtend dan maar afgegeven, en gevraagd of ik geen afschrift van mijn abonnement kon krijgen.

Neen, dus: daar is geld voor nodig, maar vooral: daar is een identiteitspasfoto voor nodig. Die ik niet had. Donderdag zo’n ding afgeprint, dus maar. Ik was er nog altijd gerust in, dat mijn portefeuille wel zou uitkomen, thuis of bij de verloren voorwerpen.

Op het perron donderdagavond mijn situatie nog eens uitgelegd aan de controleur: die zei dat ik best naar de verloren voorwerpen in Brussel Noord zou gaan. Portefeuilles, dat komt meteen uit, of dat komt niet uit, wist hij.

Een dikke drie kwartier later (er stond een Limburger die een vraag had net voor mij aan het loket) was het duidelijk: portefeuille niét gevonden.

Op zo’n momenten ben ik dan niet in paniek, maar eerder in “crap. wééral.”-modus. Ik zeg het: ik ben écht een ongelukkige mens in dergelijke zaken.

Afijn. Om de één of andere reden, nu het min of meer vaststond dat ik mijn portefeuille niet zeer snel zou terugvinden, besloot ik dan maar een echt treinticket te kopen in plaats van de zoveelste keer het “verloren”-verhaal boven te halen.

Ik heb al het kleingeld dat ik in mijn rugzak had slingeren bij elkaar geharkt, en ik kwam, met stukken van tien en vijf cent, uiteindelijk op 8 euro 75 cent uit. Een ticket naar Gent was 8 euro 10.

Terug in Gent: donderdagavond, de avond dat de kuisvrouw langsgeweest is, en dat er risico is dat er links en rechts kleine hoopjes teruggevonden materiaal liggen. Kousen, afstandsbedieningen, heroplaadkabels, dat soort dingen.

De avond van de laatste kans gaf geen soelaas: portefeuille nergens gevonden. Niets aan te doen: vanmorgen gaan werken, en na het werk zou ik linea recta naar de plietsie en naar cardstop en watnog gaan.

Niet meer aan gedacht tot ik thuis kwam vanavond. En ik een random plastiekzak bekeek die op het aanrecht lag. Waar die stomme portefeuille in zat, natuurlijk.

Ik zeg het: een ongelukkige mens, ik.

9 Comments

  • Oh Michel, ik zou de stress van al de toestanden die je beschrijft gewoon niet aankunnen. ‘t Is lelijk om zeggen maar ik ben blij dat ik door mijn kaduuk geheugen absoluut geleerd heb van dingen gestructureerd op te bergen. De gsm, de portefeuille en de sleutels gaan in de tas. De tas gaat mee naar boven als ik ga slapen. Tasinhoud wisselen voor een nieuwe tas moet altijd compleet, zodat ik nooit stuff verdeel over 2 sjakosjen of zakken.
    Misschien moet ge gelijk mijn wederhelft zo’n klein Eastpakske (“The One”) kopen voor portefeuille, sleutels, iPhone en bril. Ik zou der u haast een cadeau doen want het is pijnlijk dat ge zo voor niks sukkelt.

  • Wat een triest verhaal, maar toch min of meer een happy end!

    Been there, done that, bought the t-shirt… mijn portefeuille bleek na een paar dagen stress en miserie een keer over zo’n horizontale ‘stok’ tussen twee poten van een keukenstoel te hangen. Uit mijn broek gevallen tijdens het eten en daar blijven hangen dus, helemaal buiten het zicht wegens tafelkleed op de tafel. Zot naar gezocht!

  • Lichtjes on topic: ik zag gisteren een Noorderbuur fietsen met zijn leesbril hangend aan een ringetje, dat vast zat aan zijn hemd. Het ringetje, en dus de bril, bleek vast te zitten met een magneet.
    Totaal on topic: voor wanneer de eerste portefeuille/handtas/sleutelbos die opspoorbaar is via een GPS-functie?

  • Michel toch. :)

    Ik ga akkoord met Kat. En daarom doe ik, chaotische mens die ik diep vanbinnen ben, alles in systeempjes. Altijd mijn portefeuille op dezelfde plek steken. ALTIJD. Als ik van zak verander altijd ALLES veranderen.

    Mijn portefeuille kan op elk moment alleen maar in mijn rugzak zitten. Daardoor moet ik nooit zoeken, en ben ik hem letterlijk nog nooit van mijn leven kwijt geweest. (nu ik dit gezegd heb ga ik hem zeker kwijt spelen, maar kom) Een waar gemak. ;)

Zeg uw gedacht

Navigatie

Vorige entry:

Volgende entry:

» homepagina, archief

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.