Brussel is een spiegelpaleis

De trein is gevuld met gezichten die niet kloppen: ogen te dicht bij elkaar, teveel wenkbrauw, verkeerde neusgaten, dag en nacht pruimtabak kauwend. Tandenman flirt met kauwgomvrouw, allebei op het puntje van hun bank, dat hun knieën toch maar zouden raken.

Op het platform van de metro vanmorgen stond iemand zonder kin, die dat gebrek benadrukte met een O-vormige poging tot gezichtshaar. Onderaan de trap staat al een eeuwigheid een ex-bediende: met de maand raakt zijn blauw polyester kostuum meer verschoten, en zijn Mickey Mouse-dassen zijn met de jaren alsmaar wanhopiger toegestropt.

Naar Bruxelles-Nord: op de terrassen vrouwen met haar van blond naar grijs naar as, onbestemd 28 of 68 jaar oud. Witte plastieken huizen, de deurgaten vol kinderen in ondergoed, de trottoirs vol uitgebreide families, de vensters vol gelaten wanhoop en haarlak.

De controleur krijst meneer alstublieft! — hij denkt dat ik hem niet gezien had. Nog honderd gram.

3 Comments

Zeg uw gedacht

Navigatie

Vorige entry:

Volgende entry:

» homepagina, archief

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.