Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Month: november 2010 (page 1 of 4)

AMA

Zo ongelooflijk wijs — Stephen Colbert doet zijn langverwachte AMA op Reddit.

Taxipost / De Post / bpost: ik ga er niets meer over zeggen na dit, echt waar beloofd

Misschien moet er wel in de targetingopties voor die reclame gezet worden dat ze niet op pagina’s moet gezet worden waar over klachten bij biepoowst gesproken wordt?

taxipost

Nee serieus. Wim zegt:

Heb deze week nét hetzelfde meegemaakt. Taxipostpak van ettelijke kilo’s dat op dinsdag 23/11 in Gent is toegekomen. Mijn vrouw is gisteren (maandag 29/11) de hele dag thuisgebleven en volgens de trackingapplicatie zouden ze om 12u30 zijn langsgeweest, terwijl mijn vrouw naast de deur zat te wachten!!!!!! Er was niet eens een briefje, ze liegen dus zelfs gewoon! Bij Taxipost zeggen ze: “ge moet toch eens in Gent vragen, daar moet er “iets” zijn misgelopen”. Nu weet ik dus dat klagen geen nut heeft. Had enkele jaren terug al eens en gesprek met de Postmeester in Gent 1 over het feit dat ik “gewone” brieven regelmatig een week later dan normaal ontvang. Zijn antwoord toen: “we doen ons best meneer, maar we hebben niet genoeg volk, ge moogt anders eens komen kijken…”. What the fuck??? Michel, ik heb goeie contacten, mocht je hiermee samen naar de media willen stappen!

Naar de media stappen? Ach neen. Het zijn in de overgrote meerderheid van de gevallen niet de mensen op het terrein die schuld treft, en de mensen hogerop weten echt wel dat het verkeerd loopt — ze krijgen er zéker genoeg klachten over, en met die liberalisering liggen ze er zéker wakker van.

Ik ga ervan uit dat de grote meerderheid van de mensen gewoon hun werk zo goed en zo kwaad mogelijk proberen doen, met een degelijke minderheid die er meer dan gewoon moeite in steken, en een heel kleine minderheid die het gewoon actief slecht doet..

De Post (sorry, bpost) heeft het gewoon erg moeilijk. Het is een zo groot en log bedrijf, waar er misschien nooit een echte traditie van van verantwoordelijkheid geven en nemen was, waar mensen misschien niet aangemoedigd worden om buiten hun vakjes te denken omdat het wegens erfenissen van decennia hiërarchie en slechte gewoontes toch nooit gekund heeft, dat het soms compleet de soep in draait zelfs al doet de grote meerderheid zijn/haar best.

En wat die postmeester zegt, is enorm waar: gá eens kijken. Ge zult zien dat er heel hard gewerkt wordt, vaak met de moed der wanhoop en in weerwil van de omstandigheden. Ik heb geen slecht woord voor de mensen in de loopgraven.

’t Zijn de generaals, en (tja, sorry) soms ook de legers vetbetaalde consultants die de “tactiek du jour” eens zullen uitproberen op de gewone soldaten, maar die geen flauw idee hebben van wat ze doen.

Dat zijn dan soms van die mensen die het ook goed bedoelen hoor, maar die met theoretische marketingmodellen aan komen zetten, of met theoretische modellen van hoe een wachtrij zou moeten werken, of hoe een bureau zou moeten georganiseerd zijn, of hoe een upsell zou moeten gebeuren, maar die nooit van hun leven in een postkantoor zijn geweest, en zich niet kunnen inbeelden hoe het werk op het terrein echt is.

Wat er moet aan gedaan worden? Ik zou het niet weten. Een combinatie van grote hervormingen en (vooral) kleine stapjes, vermoed ik. Moderniseren (het postkantoor anno 2010 is onherkenbaar veranderd ten opzichte van al was het vijf jaar geleden), processen optimaliseren links en rechts, nadenken over de taak van de Post tegenwoordig en in de toekomst, alleen maar dingen beloven die kunnen waargemaakt worden en die dan ook waar maken, geen onrealistische beloften doen, altijd uitgaan van de goede wil van iedereen (tot bewijs van het tegendeel en dan kordaat durven optreden), langzaamaan vertrouwen herwinnen, iedereen zijn best proberen laten doen en op een passende manier belonen… allemaal zeer moeilijke dingen, dus.

Als het goed is, heb ik trouwens vanavond mijn bestelling van Amazon in huis, en kan ik het allemaal vergeten. Een paar grappige telefoons, een verbijsterende brief, meer dan twee weken vertraging, maar: geen been gebroken. Een accident de parcours, waar niemand persoonlijk schuld aan treft, dat zelfs in de best georganiseerde organisatie had kunnen gebeuren.

Iedereen die ik sprak bij bpost was correct en deed zijn of haar werk naar beste oordeel en vermogen. En dus, om op de vraag van die meneer van de brief van gisteren zijn te antwoorden: neen, mijn vertrouwen in bpost is niet geschaad.

Panieksporen

Het beste van de eerste sneeuw, vind ik, zijn de panieksporen van onze kat.

Ze staat dan met haar kop door het kattenluik wantrouwig te kijken naar buiten, zo met een air van hier is iets niet pluis, de wereld maakt te weinig lawaai. Ze kan gemakkelijk een minuut of vijf staan snorhaartrillen in de algemene richting van de wereld die in de loop van de nacht helemaal verkeerd is geworden, voor ze besluit om alsnog een poot door het kattenluik te steken.

Eerst merkt ze niets van de sneeuw behalve in de verte: zo dicht bij de deur blijft het meestal droog. En dan stapt ze op lange poten naar voor: elke poot de lucht in en zo loodrecht mogelijk naar beneden, om zo weinig mogelijk met het wit spul dat over haar wereld ligt in aanraking te moeten komen. Zo van als ik doe alsof er niets aan de hand is, geraak ik misschien wel zonder problemen aan de overkant.

En dan komt ze van de stenen bedekt met sneeuw op het gras bedekt met sneeuw, en schiet ze om onverklaarbare redenen in paniek, en maakt ze rechtsomkeer, en staan er schuif- en sliersporen voor drie in de sneeuw, die documenteren hoe ze minstens twee keer op vier poten uitgegleden is om zo snel mogelijk zo droog mogelijk terug in de keuken terug te keren.

Om dan, als we naar beneden komen, te doen alsof er niets aan de hand was. Haar ene voorpoot aan het aflekken: hu wat? Sneeuw buiten? Oh, ’t zou kunnen, ja.

Katten zijn daar goed in, doen alsof het allemaal gepland was op voorhand.

Taxipost 24h, suite et fin (ahurissante)

Men had me vrijdag 26/11 aangeraden een klacht neer te leggen. Dat heb ik dan ook maar gedaan: meer dan tien dagen zitten wachten op een pakje dat me binnen de 2 dagen beloofd was, vond zelfs de dame aan de telefoonlijk wat des Guten zuviel.

En hey kijk: er kwam gevolg op mijn klacht! Een persoonlijke brief van “Uw klantenadviseur”:

bpost

…was het nu écht zo moeilijk om dat een week of zo eerder te zeggen? “Het spijt ons wat u overkomt meneer, maar we hebben een overeenkomst met Amazon: als u hen contacteert, zorgen zij ervoor dat alles in orde komt. In de praktijk komt dat er vaak op neer dat zij het pakje opnieuw sturen.”

Zucht.

(Ik had mij natuurlijk ook kunnen boos maken over de onpersoonlijke brief en zo. Of over de waanzin dat ik geen kalcht kan richten aan hen rechtstreeks, maar dat zij mij een brief (per post!) sturen om te zeggen dat ik moet gaan klagen bij Amazon en dat Amazon dan wel bij hen zal gaan klagen. Maar bon.)

Pattycake

Mhuhu:

Gezien bij Heather Armstrong.

Союз нерушимый

Het mooiste volkslied dat er is, vind ik, is dat van Rusland.

En kijk wat ik vandaag leer: de drie versies ervan zijn geschreven door dezelfde man, Sergey Mikhalkov (trouwens de vader van Nikita Mikhalkov, kom het tegen, da’s de man van een film die ik wel honderd keer gezien heb (als projectionist, niet als kijker)).

Eerst een versie met Lenin en Stalin, dan een cosmetisch andere versie waar Stalin uitgehaald was, en nu zowaar een versie waar de hele Sovjetunie uitgehaald is. Het was:

Союз нерушимый республик свободных
Сплотила навеки Великая Русь!
Да здравствует созданный волей народов
Единый, могучий Советский Союз!

En nu is het:

Россия — священная наша держава,
Россия — любимая наша страна.
Могучая воля, великая слава —
Твоё достоянье на все времена!

Geen verbetering, vind ik. Het refrein begint teminste op dezelfde manier:

Славься, Отечество наше свободное, Дружбы народов надёжный оплот! Партия Ленина — сила народная Нас к торжеству коммунизма ведёт!

vs.

Славься, Отечество наше свободное, Братских народов союз вековой, Предками данная мудрость народная! Славься, страна! Мы гордимся тобой!

Neh. Ik ga de oude versie blijven zingen. En kijk, er is zelfs een versie gezongen door Paul Robeson (die trouwens ook een Eddy Wally doet met het Chinese volkslied):

En dat het eens tijd wordt om een lange televisieserie te maken over het leven van Paul Robeson, eigenlijk.

Wij voorzien ook begeleidende maatregelen

Het is ondertussen 2010 en ze zijn nu blijkbaar nog altijd bezig met quota voor leidinggevende vrouwen: zonet een de verbeelding tartend debat op De Zevende Dag gezien.

Eva Brems van Groen! stelt voor dat de overheid een database zou opstellen met daarin alle vrouwen die geïnteresseerd zijn om baas te worden in een bedrijf, en dat bedrijven daar dan zouden kunnen in putten als ze iemand nodig hebben om de zaken te runnen en ze zitten aan hun toegestaan maximum van mannen in leiding gevende posities.

Dat gaat al de goede richting uit, maar niet ver genoeg.

Vliegtuigen, bijvoorbeeld: de grote meerderheid van de piloten zijn mannen, en de grote meerderheid van het cabinepersoneel zijn vrouwen. Ik stel voor dat daar, misschien met een overgangsperiode van een aantal jaar en een degelijke set begeleidende maatregelen, gestreefd wordt naar en pariteit man-vrouw, met opgelegde quota?

Gnnn.

links for 2010-11-27

De kogel door de kerk

Jongens, jongens, jongens. ‘t Is wel een miserie met een eigen website hebben. Ik ben nog eens verhuisd van server. Van bij David van Data Matters (die dat al een jaar of vijf zes gratis en voor niets deed, en dat hij ongelooflijk bedankt is!) naar een eigen dedicated virtual spel bij Media Temple.

Mijn allereerste publieke site ooit stond in de VS op een gratis server. Nu ja, ik zeg “server”: het was 1994, het was een website waar een formulier op stond, en daar kon dan html ingestoken worden, en die html kwam dan online te zien op een uniek en permanent-achtig adres.

Dat was omdat we toen op de universtiteit nog geen websites hadden – iets later hadden we dan op eduserv wel een eigen webruimte – de allereerste website voor de Studio Skoop stond op eduserv.rug.ac.be:8000/~mvuijlst/studio, de allereerste homepagina van Arno op eduserv.rug.ac.be:8000/~mvuijlst/arno, dat soort dingen.

Van zodra het kon en ik werk had en dus een mogelijke server om echt onder eigen controle files op te zetten, heb ik zog.org gekocht – dat moet ergens in de zomer van 1995 geweest zijn, al zeggen de whois dinges anders, maar da’s omdat er shenanigans waren toen Network Solutions zéér vreemde dingen begon te doen in, euh 1997 1998 of zo? Ik herinner me in alle geval dat ik een heel gedoe met gefacte identiteitskaarten moest doen om op een bepaald moment mijn domein terug te krijgen.

En toen stond er jaren een website op www.zog.org, die regelmatig geüpdated werd, met aardige dingen over allerlei, met toen al gezever over hoe het vroeger allemaal beter was, met regelmatig statussen over de kinderen (“The image on the left is an actual animation of our actual kid actually waving at us!” bij een echografie bijvoorbeeld), met random layoutverandering om de zoveel tijd, met webcams en screenshots, afijn, een typische website, dus.

En toen had ik een weblogachtig iets bij LiveJournal en bij Blogger eind jaren 1990 en bij Salon ergens in 2002, en dat bij Salon is gelijk gebleven tot nu nog altijd.

‘t Is te zeggen, de website staat nog altijd op de servers van Salon (kijk maar), maar toen was ik Dave Winer’s software beu, en was ik het ook beu dat ik het niet onder mijn eigen domeinnaam kon doen, en ben ik verhuisd naar Typepad. En dan een tijdje later even naar Dreamhost en weer weg omdat Typepad het niet meer kon trekken (al staat de meerderheid van mijn beelden en zo wel nog bij Dreamhost).

En dan dus bij Data Matters.

En nu, na jaren, niet meer. Want David stopt met servers.

En dus op een nieuwe server. En het begint al goed, want vanmorgen lag het plat om onverklaarbare redenen. Ha!

Test?

Eén twee, drie?

Zo. Blog overgezet naar elders.

SUCK ON THIS, TAXIPOST

Eén mailtje naar Amazon waarin ik de situatie uitlegde –pakket ergens bij de Post, Post weet niet wanneer het geleverd zal gevonden worden — en dit was het resultaat:

Dear Michel

Thank you for contacting Amazon.co.uk and for bringing this to our attention.

I am sorry to hear that you did not receive your order.

In addition to a wide selection of items, one of our aims at Amazon.co.uk is to provide a convenient and efficient service; in this case, we have not met that standard. Please accept our sincere apologies.

It does appear that something may have gone awry with the delivery of your order #026…125 – the package should have reached you by now.

I have placed a new order #20…361 for the same items to be sent to the same delivery address.

We will post it to you as soon as possible at no additional charge.

Pfeh. Dát is klantenservice.

Taxipost 24h en bpost Gent, de soap

– Dag mevrouw, ’t is in verband met Taxipost pakje nummer 323210090…744030 en pakje nummer 323210…020947030 (ja, ondertussen ken ik de nummers van buiten)

– Ah ja meneer, die worden opnieuw aangeb… oei, dat is precies al een tijdje hé meneer?

– Inderdaad ja. Men had me vorige week woensdag gezegd dat het zeker nog die week zou zijn, en vorige zaterdag dat het zeker maandag zou zijn, en vorige maandag dat het zeker woensdag zou zijn, en woensdag dat het zeker nog deze week zou zijn…

– Een ogenblikje meneer, ik bel even naar Gent Mail.

– Hallo meneer, er is in Gent blijkbaar een staking geweest en…

– Een staking van één dag? Waar men nu al tien dagen voor aan het inhalen is? Is dat niet een beetje vreemd?

– Ja meneer, ik weet het, maar ze zijn ook onderbemand, en ze doen hun uiterste best om in te halen…

– Dat is precies wat ik eigenlijk al tien dagen horen, dat ze hun uiterste best doen. Hebben ze u daar iets van prognose kunnen geven? Eén van die pakjes is een redelijk grote doos van 15 kilo of meer, kunnen ze dat daar niet zien liggen?

– Nee meneer, ze hebben daar nog verscheidene containers vol pakjes staan die ze moeten behandelen. Ze hebben mij gezegd dat ze daar echt niet naar één pakje op zoek kunnen in gaan.

Verscheidene containers? Dus er is eigenlijk geen enkel zicht op beterschap, begrijp ik dat goed?

– Ja meneer, ik kan u ook niet meer zeggen. Wilt u een klachtendossier openen?

– Zou dat iets uithalen, een klachtendossier?

– Tgo ja meneer, dan zou het toch sneller kunnen gaan.

– Had ik dan al vroeger een klachtendossier moeten openen?

– Ah. Ja, eigenlijk wel meneer.

(enige tijd later, ik heb mijn twee klachtendossiercodes op zak)

– En kan u nu een idee geven binnen hoeveel tijd zo’n dossier eigenlijk behandeld wordt? Wanneer kan ik daar iets van verwachten?

– Dat zou zeker vóór eind volgende week moeten zijn meneer.

links for 2010-11-25

Een etentche

Zaterdag doen we van komen eten. We zouden eventueel wel van die exotische dingen kunnen doen, met hors d’œuvre en zo (of nee, met godbetert amuses!) en met een hoofdschotel waarvan de cuisson goed moet zijn en dingen, en dan met een dessert dat we nog nooit gemaakt hebben en dat kan mislukken en zo.

Kwestie van het spannend te maken en alles.

Maar uiteindelijk: gemakkelijk is ook gemakkelijk. Lasagne, denk ik. En dan een appelcrumble of zo met een bol ijscrème. En dan een glas limoncello. En dan een glas whisky. Och, en misschien wat dingen om op te knabbelen op voorhand. Gandahesprolletjes met wasabi en scampi’s in look en zo.

En slechte muziek op de achtergrond. En sfeerverlichting.

Sounds like a plan, peisk.

Chortle

Mijn fiets is kapot.

Enfin ja, ’t is te zeggen: ik had hem uitgeleend aan de vrouw die hier in hetzelfde huis woont, en ik ga geen vingers wijzen of zo, maar de ochtend na de uitlening bleek de achterband kapot te zijn.

En ja, ik geef toe dat ik het gemerkt had toen ik de straat nog maar net uit was, maar we waren met z’n allen naar school aan het rijden en ik zag het niet zitten om terug naar huis te keren en dan te voet te gaan werken. En dus ben ik op een kapotte band naar het werk gereden. En terug. Waardoor een band met een gat erin ongetwijfeld een band met véél gaten erin geworden is.

Alla. Zaterdag komt en gaat en ik vergeet naar de velomaker te gaan, maandag kom ik wat ziekjes thuis, dinsdag en woensdag heb ik de buitenkant van het huis niet gezien: uiteindelijk vanavond de gewielde ploert bij de fietsenreparator binnengeduwd, ik mag er morgen vanaf 17u om gaan.

’t Is eigenlijk magisch, dat dat zomaar kan. Ondertussen al een maand dat ik in Gent werk — al een maand — en ik kan er nog altijd niet van over: dat ik zonder problemen vroeg genoeg thuis ben om naar een winkel te gaan na het werk.

En als het dan nog was dat ik zou moeten compromissen sluiten qua het werk, maar nee. Ik was vandaag niet in de allerbeste vorm ter wereld (verschruhrikkelijk oorpijn, van dat soort oorpijn dat volgt op twee dagen van dat soort koortsachtig keelonsteking vallingachtig iets dat volgt op zo’n dag van irritantachtig gevoel in uw keel dat een slecht vallingachtige dinges aankondigt) en toch was het zó een wijze dag!

Ik heb vandaag wat pagina’s en formulieren en specificaties gedaan voor enchanté en dat ging redelijk vlot. En er is vandaag op het werk gespeeld met speelgoed en ik heb mij in stilte kreupel gelachen. Oh, en ik heb visitekaartjes en de kinderen zijn zo trots op mij omdat ik visitekaartjes heb en ik vind dat zo ontwapenend:

Photo on 2010-11-25 at 22.19 #2.jpg

Information wrangler. Ayup.

Older posts